Our 'new' car!

Na dagen van searchen op het internet en de talloze bezoekjes aan de autodealers hebben we eindelijk onze eerste geschikte auto gevonden. Het is een Volkswagen Touareg geworden. We zijn er helemaal happy mee. Het is een tweedehands auto, maar hij ziet er erg goed uit; zowel van binnen als van buiten in een erg goede staat. Waarom deze VW Touareg? Nou, de kleur (antraciet) stond ons erg aan, het is een V8, lederen bekleding, navigatiesysteem, een camera voor het achteruit rijden (erg handig), nieuwe banden, CD wisselaar, eigenlijk te veel om op te noemen. We hebben de auto ook bij een officiële Volkswagen dealer gekocht. De auto heeft de status Pre-owned certified; dat wil zeggen 2 jaar volledige garantie (net als bij een nieuwe auto). Ik heb altijd bij een Volkswagendealer gewerkt, dus de auto is mij wel bekend. OK, het is een benzineslurper.....maar hé, onze eerste VW Touareg!

Nog wat goed nieuws...de container is afgelopen donderdag (de 5e) gearriveerd en ook die dag al vrijgegeven. Morgen, zaterdag dus, krijgen we eindelijk al onze spullen. Ze komen rond een uur of acht en zijn als het goed is in één dag klaar. We hadden niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Op 9 oktober vertrok de container bij ons huis richting Amerika en na 4 weken komt hij naar ons huis in Great Falls. Vandaag zijn we dan ook aan de slag gegaan in het huis. De afgelopen dagen stonden in het teken om een geschikte auto te vinden. Dus het was even doorwerken, maar het belangrijkste hebben we schoongemaakt. De keuken ziet er weer fris uit. De vloeren zijn gedweild en we weten ongeveer wel waar alles moet komen te staan. Er zal morgen continue in en uit het huis gelopen worden, dus dan moeten we toch alles weer een sopje geven, maar we zijn er klaar voor.

De poezen hebben inmiddels het huis ook verkend. Het is allemaal nieuw voor ze, dus het was weer een mooi schouwspel om te zien hoe ze door het huis hebben gelopen. Morgen laat ik ze op de kamer zitten, want het wordt een drukke dag met allerlei mensen die door ons huis lopen. Zondag gaan we voor onze tweede wagen kijken. Dit keer bij de baas van John. Hij heeft een Ford Escape te koop aangeboden en heeft ons als eerste benaderd. Wie weet zijn we na zondag helemaal gesetteld met de auto's. Dan ons eigen plekje nog inrichten en dan kunnen we eindelijk een beetje rust vinden. Vanavond maar eens op tijd naar bed, want het wordt een lange dag morgen.

Genieten!

Ons eerste feestje was erg gezellig. Even kennismaken met de collega's van John. Het was leuk om ze weer eens te zien. Patty en Timo hadden alles goed verzorgd. Na een Mojito een lekker kommetje tomatensoep en John nam natuurlijk als liefhebber van de Hollandse kost een kom erwtensoep. De avond eindigde in de keuken. Is dat typisch Hollands of gewoon omdat de koelkast met drank daar staat....?

We zijn nu druk met het regelen van allerlei zaken die nog moesten gebeuren. We hebben inmiddels gas, water en licht. Ik heb nu sinds een dag ook een bankpasje van de Bank of America. Laten we hopen dat deze bank wel overeind blijft staan. We zijn ook op zoek naar een auto. Allebei tweedehands, maar dat was ook de bedoeling. We kopen pas een nieuwe auto tegen de tijd als we terugkomen naar Nederland. Wat zijn de auto's hier 'goedkoop'. Het is dat we niet veel geld uit willen geven voor onze tijdelijke auto's voor 2 jaar, maar anders....een nieuwe Audi Q5 of een Q7 is hier al vanaf 20.000 euro te krijgen.

Verder proberen we ook te genieten van de omgeving. Het is hier prachtig. Hele mooie groene omgeving. Nou ja, groen....nu kleuren de bomen oranje, rood en geel. Mooie warme herfstkleuren. Waar ik wel aan moet wennen zijn de dieren die hier langs de kant van weg liggen. In Nederland ligt er wel eens een aangereden egel, kat of fazant langs de kant van de weg. Hier heb ik al twee herten (!) en een vos zien liggen. Je weet niet wat je ziet als je zo'n groot hert dood ziet liggen. Ik vraag me af wanneer deze weggehaald worden. Het beest is ondertussen al helemaal stijf geworden. Hij ligt bijna met zijn poten omhoog. Ik hoop niet dat ik er één op mijn motorkap krijg. Dat wil je echt niet meemaken. Levensgevaarlijk, maar het gebeurd wel. Daarom rustig aan rijden en maar hopen dat het je nooit overkomt. Trouwens wel lekker relaxt hoor, dat rustige rijden. Ze zijn allemaal even galant in het verkeer. Nou ja, sommige kunnen gewoon niet rijden, maar verder valt het me nog mee. Ik heb nog niet in Washington DC gereden, want dat is toch even iets drukker, dan in Great Falls. Alles op zijn tijd. Laat mij eerst maar eens wennen aan het rijden in onze omgeving.

John heeft vandaag zijn eerste werkdag, dus vandaag ben ik samen met mijn TomTom op pad geweest. Zo makkelijk...het apparaatje brengt me overal naar toe. Ideaal! Ik heb dat ook nodig, want mijn richtingsgevoel stelt niets voor, dus het is makkelijk dat ik een soort van back-up heb als ik aan het rijden ben. Ik ben naar ons huis geweest. Daar heb ik nog wat foto's gemaakt. Met de poezen gaat het goed. Je merkt wel dat ze ons missen, maar ja, nog een paar dagen. Ik hoop echt dat volgende week de container komt. Na een tijdje in het huis te zijn geweest, ben ik weer teruggereden naar het hotel. Al genietend van de omgeving; wat is het hier toch mooi! Door de bossen met de schitterende kleuren van de bladeren. De wegen zijn een beetje smal en je hebt niet echt ruimte aan de zijkant om je auto te parkeren, anders had ik daar ook nog foto's van gemaakt. Het is toch wel bijzonder om hier een tijdje te wonen.

Op de foto zie je het uitzicht vanaf de voordeur van ons huis en onze huurauto; de Nissan Pathfinder. Hoewel ik dat in eerste instantie niet de mooiste auto vond, ben ik er wel aan gewend en nog belangrijker...de auto rijdt erg lekker. Misschien een optie voor ons. Daar ga ik nu ook maar eens naar kijken. Ik ga weer verder op het internet; op zoek naar auto's!

Gearriveerd!

Ik heb eindelijk even tijd kunnen vrijmaken om weer eens iets op mijn blog te schrijven. We zijn inmiddels gearriveerd in de USA. Afgelopen dinsdag was de dag van vertrek. Samen met de ouders en 4 koffers, 2 kennels met onze katten Jamie en Esmee, rolkoffertjes als handbagage op naar schiphol. Na het inchecken en 'inleveren' van de katten...jeetje, dat was best heftig, die arme poezen, wat doen we ze aan..., zijn we koffie gaan drinken met mijn oudes en de moeder van John. Iedereen zag tegen het afscheid op, maar het moest er een keer van komen. Het afscheid was heftig. Iedereen was in tranen en het gaat ons aan het hart om ze 'achter te laten'. We hebben net zo lang naar elkaar gezwaaid, totdat we door de paspoortcontrole waren en toen was het afscheid definitief. Nou ja, voor even dan. Ons eerste bezoekje aan Nederland staat gepland in februari of maart. Maar toch, het blijft afscheid nemen, want je bent 8 uur vliegen van elkaar verwijderd.

De vlucht was zo anders, dan we gewend zijn, want je gaat met een andere intentie weg. We hebben een boekje meegekregen en die mochten we pas in het vliegtuig lezen. Familie en vrienden hebben allemaal iets liefs geschreven, dus ja hoor...daar kwamen ze weer; de tranen. Jeetje, wat een impact heeft dit zeg.

Eenmaal aangekomen hebben we de koffers opgehaald en natuurlijk gelijk naar de balie waar we de poezen op konden halen. Jamie (de oudste van 14 jaar) zag er erg slecht uit. Ze was helemaal uitgedroogd en zat te hijgen van de stress. Ze had er duidelijk zichtbaar moeite mee en was helemaal van streek. Ze was zwak en viel steeds om. We kregen allebei weer een schuldgevoel, omdat wij zonodig naar Amerika moeten is het beestje helemaal de weg kwijt. Wij dachten echt dat ze de nacht niet ging halen. Zo erg zag ze er uit. Esmee was ook uit haar doen, maar ik had het gevoel dat dat wel goed ging komen. We hebben ze gelijk naar het huis gebracht en zijn spullen voor de poezen gaan halen. Een kattenbak, mandjes, voer, etc. Daarna weer terug naar het huis. We hebben ze uit de kennels gehaald en natuurlijk was het allemaal vreemd voor ze, dus echt rustig waren ze nog niet. Wij zijn uiteindelijk weggegaan, want wij zitten voor twee weken in een hotel. Ik vond het niet makkelijk om ze daar achter te laten, zeker niet met de conditie van Jamie. Maar ja; ik denk dat rust toch even het beste is voor ze.

Nu gaan we elke dag naar de poezen en gisteren vond ik Jamie al een stuk opgeknapt. Ze is en blijft een oude poes en ze is mager en snel moe, maar dat was ze thuis (in Nederland) ook. We laten ze rustig wennen aan de omgeving en geluiden van het huis. Voor ons is het ook allemaal een beetje vreemd. We slapen in een hotel en zijn nu druk op zoek naar een auto. We hebben voorlopig voor twee weken een auto gehuurd, maar het zou fijn zijn, als we op korte termijn een geschikte auto kunnen vinden. John zit nu in het huis. Hij zit te wachten op iemand die het gas weer komt aansluiten. De elektriciteit is ook al geregeld. Ach, we hebben nog zo veel te doen.

Vanavond zijn we uitgenodigd bij Patty en Timo (een collega van John) voor een Halloween Party. Daar heb ik zin in; zie ik eindelijk de club die hier momenteel zit. Sommige heb ik al eens gezien en sommige zijn nieuw voor mij. Een leuke gezellige afleiding, want in een hotel zitten omdat het moet is toch een ander verhaal dan in een hotel zitten als je op vakantie bent.

Update...

Wat komt er toch veel bij kijken als je naar het buitenland vertrekt. Verzekeringen opzeggen/ aanpassen, medische dossiers opvragen, afspraak maken bij de dierenarts voor de katten etc. Vanavond hebben we een 'relax avondje'. We gaan met mijn broer en zijn vriendin Roos en mijn ouders uit eten. Heerlijk, ik kijk er nu al naar uit. Zeker als je weet dat we de afgelopen dagen 'makkelijk' hebben gedaan met eten. Onze potten en pannen zijn op weg naar Amerika, dus we hebben wel wat kunnen lenen, maar het is toch anders. De spareribs lijn, soepje en ga zo maar door. Alles wat maar snel klaar is en makkelijk te bereiden is. Koop je een blikje tonijn voor bij de huzarensalade en dan kom je erachter dat je geen blikopener hebt. Dat levert soms hilarische momenten op. Net Expeditie Robinson, maar dan anders. Voor straks even geen geregel en soep uit een blik, maar genieten van een dineetje en ons gezelschap.

We hebben ook bericht gehad van het verhuisbedrijf en de aankomst van de container staat (voorlopig) gepland op 9 november. Eerst zien, dan geloven, maar het vooruitzicht ziet er goed uit. Het valt ons nog mee. We hebben voor de eerste twee weken in Amerika vervangende woonruimte. Dat is wel erg fijn, want we hebben natuurlijk helemaal niets in het huis. Daar beginnen we dan alvast met schoonmaken.

Morgenochtend nog even een bezoekje aan de tandarts, halfjaarlijkse controle. Ik kan gelukkig bij mijn tandarts in Nederland blijven. Ik heb gebeld met de zorgverzekering en die hebben daar geen problemen mee. Ik kom toch een aantal keer per jaar naar Nederland, dus dan maar even langs bij mijn eigen tandarts. Daar ben ik wel blij om, want dat scheelt me weer een zoektocht naar een geschikte tandarts in Great Falls of omgeving.

Morgenavond ga ik met mijn vriendinnen Monique en Désirée naar Breda. Gezellig een avondje winkelen en borrelen. Vrijdag mijn laatste bezoek aan de kapper (tevens mijn vriendin Désirée), tenminste totdat ik weer eens in Nederland ben. Dan ga ik gewoon weer naar haar toe. Ik ga haar missen; het meeste als vriendin, maar ook haar vakkundigheid. Ik hoop dat ik daar een goede kapper kan vinden. Ik ga proberen een kapper te vinden die dezelfde haarverf gebruikt. Ik heb al gezocht en er zitten er een paar bij mij in de buurt. We zullen wel zien. Zaterdagavond hebben we een mosselavond bij vrienden (Monique, Roland, Jaap, Désirée en the kids). Daar kijk ik ook al naar uit! Eigenlijk wisselen we het regelen af met leuke dingen. Langzaam komt de datum dichterbij....het afscheid nemen op Schiphol en dan....opnieuw beginnen in Great Falls. De drukke tijden zijn nog niet voorbij, maar we laten het allemaal maar op ons af komen.

Werkloos...

Sinds vrijdag 16 oktober 17:00 uur ben ik werkloos! Die dag was mijn laatste dag op het werk. Goh, wat heb ik er tegenop gezien. De vaste club was 's avonds helemaal compleet. Zo lang dat ik er gewerkt heb, hadden we elke vrijdagmiddag om vijf uur een borrel. 'Kantelen' zo werd het ook wel genoemd. Deze traditie heb ik altijd gewaardeerd en het was ook altijd gezellig. We hebben wat afgelachen. Maar goed, nadat ik mijn rondje had gedaan om afscheid van collega's te nemen, bleven we met de vaste club over. Zoals gewoonlijk met een biertje, wijntje, nootjes en deze keer als extra met bitterballen. Ik ben zo slecht in afscheid nemen en hecht me nogal snel aan mensen, dus menig traantje heb ik gelaten die avond. In het begin is het natuurlijk kletsen over de leuke tijd die we met elkaar hebben gehad, maar ja uiteindelijk is het moment toch daar. Eén voor één gingen de collega's weg en elke keer met een traan in mijn ogen. Ik kijk terug op een tijd (bijna 12 jaar) met een lach (vooral veel gelachen) en af en toe een traantje. Ook dat laatste kon, want we hadden een hechte band met elkaar. Ik kijk terug op een onvergetelijke mooie tijd. Als ik er voor kon tekenen om na drie jaar mijn baan weer op te pakken, dan had ik dit zeker gedaan. Maar ja, zo werkt het niet en het is een hoofdstuk die ik moet afsluiten. Collega's, bedankt voor alles en ook voor de mooie cadeau's die ik heb gekregen. Het ga jullie goed. We hebben afgesproken dat we contact houden en ik ga dat ook zeker doen. Ik kom zeker een bezoekje brengen als ik weer eens in Nederland ben. Wat ga ik jullie missen!

Deze is voor jullie:

Feestje!

Na de hectiek van de afgelopen dagen was het dan zo ver...ons afscheidsfeestje. We hadden dit op zaterdag 10 oktober gepland, omdat de oorspronkelijke vertrekdatum op de 19e zou zijn. Nu is dit naar de 27e verplaatst. De meeste mensen zullen wij na het feestje nog wel een paar keer zien. Maar goed, we hadden geen zin in de rommel thuis en wilden het in ons stamcafeetje houden; 'de Burgemeester op de Markt'. Wij zijn 's middags naar het cafe gegaan om de boel te versieren. Natuurlijk mocht de Amerikaanse en nederlandse vlag niet ontbreken. Ook hadden we kleine Amerikaanse vlaggetjes gekocht die hier en daar op de bar stonden. Die zijn 's avonds als souveniers meegenomen door de partygangers. Hebben ze nog een aandenken aan het feestje.

Het was heel erg gezellig! Op een paar afzeggingen na, was iedereen er. Vrienden, collega's, buurtbewoners etc. We hebben prachtige cadeaus gehad, waarbij een paar mensen zeer creatief zijn geweest. Mooie cadeaus, zoals een map, waar iedereen een persoonlijk bericht heeft achtergelaten. Die gaat zeker mee naar Amerika, zodat ik het nog eens kan lezen als ik heimwee heb. Ook het cadeau van Jaap, Désirée, Monique en Roland....dit had ik niet verwacht en wij vinden het zo bijzonder. Hoe we het allemaal mee gaan krijgen weet ik nog niet, maar dit doek met de handjes van jullie kinderen er op moet gewoon mee en krijgt daar een speciaal plekje!

Op een gegeven moment werden we verzocht om op twee stoelen te gaan plaatsnemen en de muziek werd gestart. Op de melodie van YMCA van de Village People werd ons een toepasselijke tekst toegezongen. Geweldig!! Wat een mooi gezicht om je vrienden daar tegenover je te zien. Lieve vrienden, bedankt voor het mooie lied wat jullie ons hebben toegezongen.

Al met al een zeer geslaagde avond. we hebben veel lol gehad (met af en toe...ja daar is ie weer....een traantje). Ik heb zondag op mijn gemak de foto's zitten bekijken van ons feestje. Wat hebben we toch bijzondere vrienden....vrienden voor het leven. Mijn collega's....zo'n leuke groep...ik ga ze missen. Het liefst zou ik na 3 jaar weer terugkomen op mijn werk met die fijne collega's, maar de realiteit zal anders zijn. Iedereen is vervangbaar, dus ik ook. Ik ben tenslotte al mijn opvolgster aan het inwerken. Er zijn nog veel meer foto's van ons afscheidsfeest. Zie linkerkolom bij foto's op afscheidsfeest.

De verhuizing!

Dag 1 van de verhuizing had ik al eerder beschreven. Die mannen werken snel en erg netjes. Niet bij te houden. Op de tweede dag werd de bovenverdieping onder handen genomen. Ik moest die dag werken en John stond er alleen voor. Ik vond het helemaal niets om te gaan werken, maar het ging niet anders (vakantie en mijn opvolgster moest ik inwerken). Ik heb die hele dag een onrustig gevoel gehad. Eigenlijk moesten we nog veel uitzoeken en bij mij kwam toch even de gedachte voorbij, dat ik misschien niet zo vaak op het terras had moeten zitten, maar meer had moeten uitzoeken en inpakken. Maar ja, dat is achteraf gepraat en daar hebben we niets aan.


John belde af en toe om te vragen wat hij met bepaalde spullen moest doen; mee of niet mee? Gelukkig waren de hulptroepen (de moeders) ook weer aanwezig. Het tuinmeubilair moest helemaal schoon de container in, dus zonder zandkorreltjes etc. Die zijn superschoon de container ingegaan. Als het niet schoon is, dan kan de douane daar nogal moeilijk over doen. Het verhuisbedrijf heeft dat al een paar keer bij klanten meegemaakt.






Dag drie was inmiddels aangebroken. De dag dat de container werd voorgereden om alles in te laden. Nou ja, er was één probleempje, de container kon niet in de straat komen. We hebben nogal veel korte scherpe bochten in de straat met op ieder hoek een paaltje. De vrachtwagen had geen meedraaiende achteras, dus dat werd lastig. De container is een paar straten verder blijven staan. Voor de mannen zat er dus niets anders op dan alles in te laden in de kleine bus en naar de container te rijden om het daar vervolgens weer over te laden. Extra werk dus. Ik was natuurlijk ook van de catering en de mannen zijn niets te kort gekomen. Van appelflappen tot worstenbroodjes, van tompoucen tot menig bakje koffie of frisdrank.

Beetje bij beetje raakte ons huis leeg, tot het moment dat ze de laatste doos naar buiten droegen. Dat was het dan. Met nog een keukentafel, wat oude meubels en een bed (speciaal gekocht, zodat we hier altijd een slaapplaats hebben) was het huis leeg. Vanaf nu is onze slaapkamer tevens onze woonkamer geworden en we hebben kleding die in twee koffers kan en dat is het dan. 's Avonds had ik iets uit de vriezer gelegd, wat we konden eten...alleen waarmee? Dan kom je tot het besef dat echt alles is ingepakt. Ik had al een oud servies gepakt, maar niet aan het bestek gedacht. Dus snel naar mijn ouders om wat bestek te lenen. Het is net of we aan het camperen zijn in ons eigen huis. Ach, het is maar voor 2 weken. De 27e vertrekken we naar Great Falls. Het is dus te overzien. Hieronder een impressie van de verhuizing. Wil je alle foto's van de verhuizing zien, klik dan in de linkerkolom op 'de Verhuizing'