Amerika, the land of stars and stripes . The land of promise. The land of freedom. Voor ons…gewoon een geweldig vakantieland. Al vanaf 1993 komen we jaarlijks in Amerika. We hebben al vele rondreizen gemaakt en hebben ondertussen onze favoriete plekken waar we graag komen. Het ‘kriebelde’ al jaren….hoe zou het zijn om voor een paar jaar in Amerika te wonen? Nu, na zo veel jaar, is daar onze kans .

Daar waar wij al die jaren van hebben gedroomd is werkelijk geworden. Op 27 oktober 2009 zijn wij verhuisd naar Great Falls, Virginia. Een voorstad van Washington DC. We hebben daar bijna 4 jaar met veel plezier gewoond. Wat we echter niet hadden voorzien, is dat we naar Texas zouden verhuizen. Van een city life style naar een country life style... Our journey continues...

Deze site is bedoeld voor familie, vrienden, bekenden en andere geïnteresseerden. Op deze blog kunnen jullie vanaf nu alles lezen over ons leven aan de andere kant van de oceaan; oftewel 'Our life overseas'! Wij zouden het leuk vinden als je een berichtje of een reactie achterlaat.



zaterdag 4 oktober 2014

Stormachtig dagje...

De dag begon lekker rustig gisteren. Hoewel het buiten een beetje drukkend en vochtig was, heb ik toch op het balkon mijn ontbijt genuttigd. Daarna heb ik gelopen op de loopband. Oefeningen gedaan. Gewoon mijn ochtend ritueel afgewerkt. Er werd wel onweer voorspelt, maar dat zou pas in de namiddag komen. Het is nog steeds lekker weer hier, daarom heb ik nog even aan het zwembad gelegen. Toen het bewolkt werd, ben ik op het balkon gaan zitten. Even mails checken, Facebook etc. Het duurde niet lang of het werd steeds donkerder. Op Facebook zag ik berichten voorbij komen over het verloop van het weer. Foto's van hagelsteen als golfballen zo groot. Dat was dus nog niet bij mij gaande. Maar de wolken veranderden snel. Een dreigende lucht was zich aan het ontwikkelen. Ik ben toen maar snel naar beneden gegaan, om buiten spullen in veiligheid te brengen. Stoelen van de tuintafel tegen de muur onder het balkon gezet. 2 ligbedden die daar in de buurt stonden kon ik er zo onder schuiven. De (zware) potten met de palmboompjes verschoven. Daarna het tafeltje met het glazen blad die bij het zwembad tussen twee ligbedden stond. Toen ik naar de lucht keek schrok ik. Mijn god, dat zag er angstaanjagend uit.

Het begon op dat moment ook te onweren en bliksemen. Gauw naar binnen dacht ik. Die twee ligbedden heb ik laten staan. Ik had pijn in mijn rug van het gesjouw van de andere spullen en ik wilde geen risico lopen. Na al heel wat ervaringen met het weer in Amerika neem ik het erg serieus. Ik ben terug naar het balkon gegaan. Inmiddels was het pikkedonker. Het waaide ontzettend hard. Ik nog gauw wat losse spullen die op het balkon stonden naar binnen gebracht. Het werd steeds enger met die wind. Ik hoorde geknap van bomen. Ik zag takken voorbij komen.

Op een gegeven moment zag ik het vogelvoeder die aan de boom hangt horizontaal hangen... zo hard waaide het! Dit alles deed me gelijk weer aan de Derecho denken die we in Virginia een paar jaar geleden hebben meegemaakt. Op de slaapkamer hoorde ik bomen tegen het huis aan klappen. Het ging als een gek tekeer! Ik bedacht me geen moment en ik ben naar beneden gegaan. Ik had trillende benen en het zweet liep over mijn lijf. Ja, ik kan wel zeggen dat ik best een beetje bang was. Het was zelfs zo erg dat ik ruimte heb gemaakt in de voorraadkast om eventueel te kunnen schuilen. Ik ben weer naar ben weer naar boven gegaan. Heb snel een een spijkerbroek en een vest gepakt. Mijn handtas met belangrijke spullen erin. Gewoon voor als er bliksem in zou slaan en er zou brand uitbreken (wat onlangs bij ons n de buurt nu 2 huizen is gebeurd), dan zou ik in ieder geval bankpassen, paspoort etc. bij me hebben.

Ik zag toen ik weer op de bank zat een grote tak van een boom afbreken. Ik miste ook ineens een ligbed. Die lag 3 meter verderop! Die wind, het was ongelooflijk, zo erg hard! Ik kon niets anders doen dan zitten, trillen, zweten en afwachten. Ik kan je vertellen, dat het op zo'n moment niet fijn is om alleen thuis te zijn, haha. John zit namelijk in Nederland. Na een tijdje nam de wind wat af. Het werd iets luchten maar het regende hard gepaard met stevig onweer. Hoe lang het precies heeft geduurd weet ik niet meer, maar het begon wat rustiger te worden buiten. Totdat het eindelijk ophield met regenen.

Op dat moment belde John mij. Ik was daar best blij om, want ik kon gelijk mijn hart luchten. Ik heb natuurlijk gelijk mijn verhaal gedaan. Met hem aan de lijn ben ik naar buiten naar de zijkant van het huis gelopen. Daar zag ik veel takken liggen en een boom de half afgeknakt was. Flinke stam, maar de wind was blijkbaar te sterk. Ik keek toen naar de muur van het huis en zag tot mijn verbazing er takken instaken. In de muur!! Nu stellen die muren van de huizen hier niet veel voor, maar toch. Het moet met enige kracht gaan wil zo'n tak een muur doorboren. Wow! Zoiets heb ik nog nooit gezien. Ik heb het huis helemaal gecheckt. Ook binnen, maar zag verder niets raars. Ik keek daarna naar buiten en zag weer blauwe lucht en zelfs de zon begon te schijnen...alsof er niets gebeurd was.

Later die avond zag ik op televisie wat een ravage deze storm in de omgeving heeft aangericht. Bomen op huizen, muren instort, daken van gebouwen afgeblazen en overal takken. Ik heb geluk gehad met het stroom. Na de storm zaten er zo'n 230.000 huishoudens zonder stroom. Ook las ik dat bij de zendmasten hier in Cedar Hill een windsnelheid van 100m/h is gemeten, dat is dus 160km/u!! Ongelooflijk gewoon! De schrik zat er goed in, maar achteraf opgelucht dat dit de enige schade was en dat ik uiteindelijk niet in de kast heb moeten kruipen. John heeft alles aan de huurbaas doorgegeven en die komt een keer met een inspecteur het huis bekijken. In verband met de vele aanmeldingen kon dat wel een paar dagen duren.

Voor alle foto's klik hier .

Hoe heftig het was? Klik hieronder:
Filmpje van een nieuwsploeg tijdens de storm

vrijdag 12 september 2014

Mijn haat/liefde verhouding met de Walmart...

De Walmart is een supermarkt waar ze food en nonfood artikelen verkopen. Zoals alles zo'n beetje in Amerika zijn deze supermarkten erg groot. Ik noem het eigenlijk liever ongezellig. Ja, ongezellig... De Walmart is voor mij de dichtstbijzijnde supermarkt. In een klein kwartiertje ben ik er. Dus jullie begrijpen het, ik kom hier elke week wel een keer (of 2). Een plekje op de parkeerplaats zoeken is niet nodig. Zo groot de supermarkt is, is ook het parkeerterrein eromheen. Bij binnenkomst word je begroet door de 'peoplegreeter' van de Walmart. Een vriendelijke manier om te laten zien dat zij of hij je wel gezien heeft, mocht je met andere bedoelingen de winkel in gaan. 

Het is altijd weer de vraag wat je die dag gaat zien. Er is een site, '
people of the Walmart'. Daar moet je eens op kijken. Je weet niet wat je ziet. Zo extreem heb ik het (gelukkig) nog niet gezien. Maar dat er genoeg mensen zonder schaamte rondlopen heb ik wel ondervonden. Bijvoorbeeld de dames met de krulspelden nog in. Tja, misschien hebben ze het ontzettend druk, maar dat betwijfel ik als ik zie in wat voor tempo zij hun boodschappen doen. Daar komt gelijk ergernis nr 2 om te hoek kijken, maar daarover later meer. Hoewel ik dacht dat de te strakke legging uit het straatbeeld verdwenen was, kom ik ze in de Walmart nog vaak tegen. Wel gecombineerd met een veel te kort truitje, want dat kan nog best...ahum.


De haardracht van menig vrouw in de Walmart is ook bijzonder te noemen. Van dood gekruld haar tot grote strikken ala jaren 80. Te erg en ik kan het niet eens retro chique noemen. Pluspunt is wel dat ik ongeneerd met een iets te grote uitgroei door de Walmart kan lopen. Het valt toch niet op tussen de rest van het winkelend publiek. Ik verbaas me ook hoeveel moeders van 'iets' te dikke kinderen nog steeds hun winkelwagen vullen met vette snacks en ongezond eten. Zoals de moeder van dit prinsesje op de foto hieronder. Kan ik gewoon niet begrijpen! 
Er lopen trouwens ook veel Remy's (alleen op de wereld) rond. Werkelijk. We zetten onze kar gewoon in het midden van de gang zodat er links of rechts niemand meer langs kan. Een geïrriteerde blik word mij toegeworpen als ik 'excuse me' zeg... Met een houding van liever niet dan wel wordt de kar een een klein stukje verzet, zodat ik er net langs kan. Ik zwiep die kar dan nog een eind eerder weg, zodat ook het 'tegenliggend verkeer' er langs kan. Kom op mensen, hou een beetje rekening met elkaar. Ik kan voor de basis boodschappen redelijk goed slagen bij de Walmart. Maar voor specifieke producten moet ik toch echt elders mijn boodschappen doen. Ook het fruit ziet er niet altijd goed uit. Dat vind ik wel jammer. Voor gesneden brood moet ik in de ochtend naar de Walmart. Kom ik later dan ligt er alleen ongesneden brood en geen mens te vinden die het kan snijden voor mij. Zo irritant! Om er even een pluspunt in te gooien, de Walmart is wel goedkoop. Veel goedkoper dan Tom Thumb, wat dezelfde keten als Safeway is, alleen in Texas heet de supermarkt dus anders. Mijn safeway pasje kan ik er gewoon gebruiken. Het publiek van beide supermarkten is ook erg verschillend. Van upscale bij de safeway tot...tja, vul het zelf maar in :-)!

Ik schreef eerder al dat ze ook nonfood producten verkopen. Denk aan televisies, fietsen, tuinspullen, kleding, schoenen, telefoons, geweren etc. Ik moet bekennen dat ik we menig leuk korte jeans heb gekocht...voor 12 dollar! Dat is de full price hè! Later nog een paar gekocht in de uitverkoop...9 dollar! En mijn laatste score in the final sale was een korte jeans voor 5 dollar, omgerekend is dat €3,90... Lachwekkend toch. Het feit dat er waarschijnlijk heel veel kleine kindjes in een arm land er aan hebben gewerkt wuif ik maar even weg. Niet goed, maar hoe kunnen ze het anders voor 5 dollar verkopen.

Als je dan alles in je kar geladen hebt is het tijd om naar de kassa te gaan. Waarom heeft de Walmart zo'n 30 kassa's aangeschaft en doen ze er maar 4 open? Dat begrijp ik nooit. Maar we schuiven aan, achter de rest in de rij. Het afrekenen gaat bij sommige zo tergend langzaam. Er moet vaak nog beslist worden of ze dat ene truitje wel of niet nemen. Ja, Remy's, ook bij de kassa. Of beslissen nadat het gescand is, dat ze toch maar 3 jumbo zakken chips willen ipv 5. Over het betalen zal ik maar niet beginnen. 2 verschillende creditcards, cheques die ingevuld moeten worden. Kortingsbonnen die ze vergeten waren te geven nog snel uit hun tas vissen. Tik tak tik tak... En wij maar wachten, geeft niet hoor. Alle tijd van de wereld, maar stoomt wel lichtelijk bij mij van binnen. Eindelijk bij de kassa aangekomen, gaat het bij mij natuurlijk van een leien dakje. De boodschappen lagen al op de band zodra ik de mogelijkheid had. Ook de betaalkaart is al door het apparaat gehaald, pincode ingevoerd en nu is het wachten op de caissière.

De liefde heb ik voor de caissières, die mijn boodschappen gelijk in het plastic tasje doen. Die tasjes hangen aan een carrousel. Er wordt af en toe een draai aan gegeven zodat de volle tasje voor jou makkelijk te pakken is. Ik controleer altijd goed of ik alle tassen heb, want met zo'n systeem vergeten mensen nog wel eens een tas. De caissières kijken me vaak opgelucht aan dat er eindelijk iemand aan de kassa staat die gewoon op tijd de betaalhandeling heeft uitgevoerd. Ook de lieflijke woorden als thanks sweety en god bless neem ik tot mij toe. Op naar de uitgang, waar de peoplegreeter haar mooiste glimlach laat zien. Sommige mensen moeten hun kassabon tonen en de inhoud van de kar. Ze houden af en toe een steekproef. Ik heb nog nooit een bon hoeven laten zien. Wat mij opvalt is dat ze wel vaak Afro-Americans aanhouden. Toch wel een vorm van discriminatie. Of wellicht is het nodig, armoede is in sommige wijken duidelijk zichtbaar... Met een volle kar steek ik het zebrabad voor de winkel over. Een zebrapad van wel 20 meter breed en waar automobilisten wel voor je stoppen! Ja, autorijders in Nederland, daar mogen jullie wel eens een voorbeeld aan nemen!

O ja, en nog wat laatste positieve punten: geen muntje nodig voor je winkelwagen en er zijn toiletten aanwezig in de winkel. Oh, de Starbucks verzorgt je koffie als je wilt en de McDonalds je avondeten, als je een hamburger wilt eten tenminste. Allemaal in één winkel. Super toch!

vrijdag 5 september 2014

Tripje naar DC

Een tijdje terug zijn we naar Washington DC geweest. Nou ja, We logeerden in het Hilton bij Tysons Corner. Maar dat zegt jullie waarschijnlijk niet zo veel. John moest daar voor zijn werk zijn en ik ben meegegaan. Noodgedwongen, maar dat vond ik niet zo erg. De reden dat ik mee ben gegaan was het feit dat mijn paspoort in september zou verlopen. Toen ik een paar maanden terug nin Nederland was, wilde ik naar de gemeente om het te laten vernieuwen. Wij zijn uitgeschreven in de gemeente Etten-Leur en ondanks dat ons huis daar nog wel staat kan je dus niet in je eigen gemeente terecht voor een nieuw paspoort. Ik heb contact opgenomen met de gemeente en zij schreven mij dat er een paar randgemeentes zijn waar je als expat terecht kan. De dichtsbijzijnde gemeente was voor mij Bergen op Zoom. Prima te doen dus. Ik had voor de zekerheid gebeld en bij navraag bleek dat er een wachttijd was van 6 weken! Ja, 6 weken. Belachelijk. Een andere optie om aan een paspoort te komen was naar de consulaat gaan in Houston. Alleen die afdeling is opgehevn. Tja, dan blijft er maar 1 optie over. Naar de Ambassade in Washington.

We zijn van maandag tot vrijdag gegaan. We zijn geland op Dulles Airport en vanaf het moment dat we daar wegreden voelde het weer als thuiskomen. Zo heerlijk om daar rond te rijden. En wat rijden ze daar braaf in tegenstelling tot Texas. (maar daarover schrijf ik een andere keer). We zijn binnendoor naar ons hotel gereden. De weg die ik altijd reed als ik John naar de luchthaven moest brengen. Natuurlijk zijn we even langs 'ons' huis gereden. Het zag er toch wel anders uit. Met name de tuin. Wat was het gegroeid, inclusief onkruid, haha... John was natuurlijk vaak in de tuin aan het werk om het allemaal netjes te houden. zo gek om weer even in mijn oude straat te zijn. Logisch, want ik heb er tenslotte 4 jaar gewoond. We reden verder richting het hotel, terwijl ik genoot van al het herkenbare om mij heen.

Het hotel was prima. Het zag er netjes uit. Dankzij een scherpe aanbieding konden wij hier verblijven. Normaal is het veel te duur voor de vergoeding die John voor een hotel krijgt. Mooie entree, nette kamers en een leuk restaurant waar 's ochtends ook het ontbijt werd geserveerd. 's avonds zijn we nog lekker ergens gaan eten. De volgende dag stond in het teken van een bezoekje aan de fotograaf (voor een pasfoto voor het visum) en aan de Ambassade. Altijd leuk om weer even terug te zijn op plaatsen waar je vaak bent geweest. Menig leuk feestje gehad op de Ambassade, maar nu moest gewoon mijn paspoort geregeld worden.
Daarna hebben we nog even rondgereden door Washington. Wat blijft het een mooie stad. Ook de weg terug naar huis, al het groen, de hoge bomen. Ik mis dat wel in Texas, waar het dor, droog en vlak is.

Ik ben ook nog met Myrthe en kleine Alex gaan lunchen. Het Ritz Carlton in Tysons Corner had een nieuw restaurant geopend. America Eats. Een superleuk restaurant. Heel mooi aangekleed. Een leuke gezellige sfeer.

We namen allebei een soort van Filet American. Het was niet helemaal zoals wij dat in Nederland eten, maar best wel lekker. Een wijntje mocht natuurlijk niet ontbreken. Daarna zijn we naar Myrthe gereden waar we de gezelligheid hebben voortgezet. John kwam me daar ophalen en later zijn we weer richting het hotel gegaan. Ik ben natuurlijk ook nog gaan winkelen in Tysons Corner. John moest toch werken, dus ik heb me door de shuttle van het hotel bij de mall af laten zetten. Ik heb een middagje heerlijk genoten en geshopt. Later kwam John mij weer ophalen.

In die week hebben we ook nog 's avonds bij Myrthe en Dennis gegeten. Het was weer als vanouds. Ik besefte me des te meer dat ik de gezelligheid van Nederlanders erg mis in Texas. Ik ben blij dat er zo'n leuke vriendschap is gebleven en we hebben die avond veel herinneringen opgehaald, gepraat over het heden en natuurlijk veel gelachen. Dat doet een mens goed!

Zo kwam er aan die week al snel een eind en zijn we op vrijdag weer terug naar Texas gevlogen. Gelukkig heb ik een military spouse (echtegenoot) pas, zodat ik daarmee mocht vliegen. Ik heb mijn paspoort natuurlijk achter moeten laten. Thuis was Esmée ook weer blij dat we er waren. Wat mij betreft mogen dit soort tripjes vaker plaatsvinden. Ik heb genoten.

Voor meer foto's klik hier.

donderdag 4 september 2014

Lange afwezigheid

Hallo allemaal,

Dat is even schrikken hè. Na een zeer lange afwezigheid weer een bericht op mijn blog. Waarom ik zo lang niets geschreven heb? Ik was het gewoon even beu. Kon me er niet toe zetten om iets te schrijven. Op Facebook heb ik wel af en toe een bericht geplaatst. Dat gaat ook allemaal veel sneller. Hier moet je weer een verhaal verzinnen. Ik kreeg steeds meer vragen of ik nog iets zou gaan doen met mijn blog. Dus vandaar deze comeback. Ik zal proberen om mijn blog weer up to date te houden. Schrijven over mijn leven hier, soms met terugwerkende kracht. Kan soms best saai zijn, maar ik heb  begrepen dat zelfs dat al leuk is om te lezen. Soms zou ik willen dat de mensen thuis in Nederland ook een blog zouden bijhouden. Dat is voor ons tenslotte ook best leuk om te lezen. Afin, ik ga maar eens bedenken wat ik hierna ga schrijven...

vrijdag 18 oktober 2013

Zo maar een update en o ja....een aardbeving

De dagen verstrijken en ik begin het een beetje beu te worden om hier alleen te zitten. Ik zit al vanaf 6 oktober alleen hier in Texas. John moest voor verschillende meetings naar Nederland. Hij was eerst een week naar DC, op zaterdag met zijn verjaardag gelukkig thuis en daarna dus bijna twee weken in Nederland. Hij komt a.s. zaterdag weer thuis. Gelukkig, want de dagen duren best lang en het is soms best raar om een dag helemaal niet te praten. Heb ik tenminste weer gezelligheid en iemand in huis tegen wie ik iets kan zeggen en ook iets terug zegt. Een paar dagen hebben we samen. Volgende week woensdag vertrek ik namelijk naar Nederland. We hebben hier geen oppas voor Esmée, dus moeten we apart. Ik kom dan zondag 3 november weer terug. Ik heb er ontzettend veel zin in. Even naar de beschaafde wereld en bijtanken. Ik ben toe aan het zien van familie en vrienden. Wel jammer dat we niet met z'n tweetjes konden gaan.  

De kat kijkt af en toe wel op als ik tegen haar praat, maar gaat vervolgens gewoon weer door met slapen. Dan kroel ik maar met haar, wat ze natuurlijk helemaal niet erg vind. De eerste week dat John weg was, was het nog steeds heerlijk warm weer. Ik heb dan ook wat uurtjes aan het zwembad gelegen. In de tweede week, deze week dus, zat het weer niet echt mee. We hadden hier te maken met een koudfrontje…nummer 2 al weer. Iedereen hier in Texas is ontzettend blij met de koele temperaturen, maar ik zit er niet op te wachten. Ik wil genieten van de zon en een milde temperatuur. Het was gisterenochtend zelfs maar 11 graden buiten en het werd niet warmer dan 15 graden… Ik mis trouwens de herfst in Virginia. De prachtige kleuren van de bomen die nu langzaam veranderen in geel, oranje en rood. Dat is toch altijd zo mooi. Hier is het nu nog redelijk groen en de blaadjes zien er een beetje droog uit.

O ja, en om het nog even te melden; ik heb zelf een vogelspin van het balkon geveegd. Ja, dat heb ik weer. John was net een paar uur weg en ineens zat ie daar… Op het balkon, een metertje bij mij vandaan. Mijn hart ging sneller kloppen en ik ben zo snel als ik kon naar beneden gegaan om een bezem te halen. Gelukkig met een lange steel, zodat ik de spin op veilige afstand een duwtje kon geven. Met trillende handjes, dat dan weer wel. Ik hoorde de spin ook op de grond terecht komen. Oh, ook dat gaf me weer de kriebels. Ik ben naar beneden gegaan en heb de spin naar het gras begeleid… Ik was best trots op mezelf, want als je weet hoe bang ik voor die vogelspinnen ben… Schouderklopje!

Over gisteren gesproken. Ik werd hier gisterochtend goed wakker geschud. Letterlijk! Ik had om 8 uur de wekker gezet. Ik werd wakker en meestal kijk ik dan op mijn iPhone, check mijn mail, lees de krant etc. Ik was daarmee bezig en toen… Ineens een gebulder, echt ik dacht aan een explosie ergens, daarna begon alles te trillen. Ik lag gewoon te schudden in bed. Ik stond gelijk op, heb me snel aangekleed en ben naar beneden gegaan. Alles hing en stond nog op zijn plek. Esmée was ook wat onrustig.
 
Ik had werkelijk geen idee wat er gebeurd was. Ik gelijk googlen, maar de berichten bleven uit. De overheid had toen nog steeds met de shutdown te maken en de website van de overheid lag plat. Pas na een paar uur werd duidelijk dat het om een aardbeving ging. Ik wist ook niet dat daar geluid bij voorkomt, maar soms blijkt dat dus het geval. In mijn beleving leek het net alsof er 4 trucks tegen het huis aanreden. Er waren schijnbaar toch wel veel telefoontjes bij 911 en de brandweerkazerne binnen gekomen van mensen die het geluid van een explosie hadden gehoord. Het centrum van de aardbeving was in Ovilla, 9 kilometer verderop. Ach, never a dull moment in Texas, haha.  

zondag 13 oktober 2013

Counrty day on the Hill in cedar Hill

Vandaag ben ik naar het evenement van het jaar geweest in Cedar Hill. Helaas moest ik alleen gaan, want John zit nog in Nederland. Ik had geen idee wat ik er van moest verwachten. Om niet helemaal uit de toon te vallen had ik mijn cowboylaarzen aangetrokken, ach wat kon mij het schelen, een geruite blouse moest het geheel afmaken. Ik nam mijn fototoestel mee. Ik hoopte namelijk karakteristieke mensen te kunnen fotograferen. Ik vond al gauw een parkeerplaatsje en hoefde alleen maar over te steken en ik was in het bruisende ‘historic downtown’ van Cedar Hill. In de straat stonden aan beide kanten kraampjes. Sommige kraampjes waren gehuurd door plaatselijke winkeliers, maar ook instanties stonden hun doel te ‘verkopen’. Hetgeen wat aangeboden werd had niet echt mijn interesse. Beetje veel prullaria en kitsch. Maar ach, wel leuk om te zien.

Ik haalde mijn fototoestel tevoorschijn, want ik wilde nog wel wat leuke plaatjes schieten. Nou, zodra je met een camera om je nek loopt word je ineens aangekeken. Dat werd ik toch al een beetje, schijnbaar zie ik er anders uit dan de gemiddelde Texaan. Mensen gingen ineens recht lopen en glimlachen naar mij toen ik met mijn camera liep. Waarschijnlijk in de hoop vastgelegd te worden op de gevoelige plaat. Ik kreeg zo’n vermoeden dat men dacht dat ik van een krant was ofzo, haha. Hier en daar fotografeerde ik wat. Ik was vooral op zoek naar bijzondere mensen. Mooie ‘story telling faces’… Al gauw kwam ik er een paar tegen. Klik, klik klik…hebbes. Op naar de volgende. De grootte van de braderie viel me niet tegen. Er waren genoeg kramen en zeker zo veel eettentjes. Van worsten op een stok tot stukken beenham. Zo uit het vuistje hè…we zijn wel in Texas.

Er was veel vertier voor de kinderen. Ze konden hun gezicht laten schminken,  paardrijden, een rondje downtown in een treintje en spelletjes doen. Voor de volwassenen was er livemuziek en dat bracht wel wat sfeer. Ik liep verder en ik merkte wel dat er soms naar mij gekeken werd. Volgens mij werd er wat afgesmoesd…. In de trant van ‘wie is zij’…’die is niet van hier hoor’… Zoiets. Ik kwam uit bij een veld waar ze bezig waren met hoefijzer werpen. Sterker nog het bleek een kampioenschap te zijn. Nou, dat pikte ik toch even mee. Ik stond te kijken en maakte wat foto’s. Er kwam een mevrouw naar me toe en ik moest even meekomen. Ze wilde me namelijk voorstellen aan iemand. Nou prima, ik liep mee en ik zag een meneer op een koelbox zitten. Hij ging staan en de mevrouw zei dat hij de kampioen van vorig jaar was. Sta je dan….euh… Nice to meet you… De mevrouw zei dat ik maar een foto moest maken en ik kon hem wat vragen stellen zodat ik een goed verhaal had. Juist! Die dacht ook dat ik van de plaatselijke krant was. De man ging staan en begon te vertellen. Maar al snel kreeg ik de vragen. Ik had een accent. Dus waar kwam ik vandaan. Ik legde hem uit dat ik Nederlandse was en sinds twee maanden in Texas woonde.
 
Nou dan ben je een succes hoor. Er werden meer mensen bij gehaald en oh, wat vonden ze mijn accent fantastisch! Zo verfrissend zei er één. Ik werd zo langzamerhand een attractie. Mensen wilden op de foto met me. Echt, ik wist ook niet wat me overkwam. Toen de rust weer wat terugkwam vroeg hij me nog wel voor welke krant ik werkte. Ik legde hem uit dat ik gewoon voor mezelf foto’s aan het nemen was. Ik zag toch wel een kleine teleurstelling in zijn ogen. Hij maakte een grapje, waarop ik zei…sorry, there goes your one minute of fame… Gelukkig kon hij mijn opmerking wel waarderen en moest er hartelijk om lachen. Ik wenste hem en zijn gevolg van een man of 15 nog een prettige dag en ging verder.

De variatie aan het soort mensen liep erg uiteen. Veel boots, weinig hakken, veel jeans, weinig jurkjes. Mijn oog viel op een meisje en ik moest twee keer kijken. Oké, ik heb van mijn moeder geleerd om mensen niet op hun uiterlijk te beoordelen, maar deze kan ik jullie echt niet onthouden. Misschien zit ik er helemaal naast, maar in mijn ogen was dit een typisch gevalletje van een redneck. Een redneck is een niet zo aardige Amerikaanse benaming voor niet-rijke, blanke (meestal) boeren uit wat minder ontwikkeld gebied. In het nederlands zouden we vermoedelijk - al even onaardig- boerenkinkel zeggen. Of gewoon boer. Rednecks hebben een aparte levensstijl zeg maar. Qua uiterlijk zou ze er best één kunnen zijn. Ze had een mega uitgroei en om het helemaal compleet te maken had ze aan één kant haar haar flink getoupeerd. Nou a, kijk naar de foto en oordeel zelf. Ik had even het gevoel of ik terug in de jaren tachtig was.

Met het zien van deze bijzondere verschijning vond ik het wel welletjes. Met een graad of dertig had ik het ondertussen erg warm gekregen. En dorst… ik maakte nog een klein rondje en besloot maar weer huiswaarts te gaan. Thuis nam ik een heerlijk een koud biertje, dat had ik wel verdiend vond ik zelf.
 
Voor alle foto's van deze dag klik hier.

zaterdag 12 oktober 2013

Over Texas, Texanen, de omgeving en waar wij wonen…

Texas is een wereld op zichzelf. Op Alaska na is het de grootste staat in de VS, maar in Texas wonen dertig maal zoveel mensen. Texas heeft een hoge dunk van zichzelf en als je hier bent zal je ook ontdekken dat Texas een aparte wereld is. Texas is de belangrijkste mijnbouwstaat van de Verenigde Staten (aardolie, aardgas, voorts cement, zout, helium, gips), maar tevens een van de belangrijkste agrarische staten. De belangrijkste gewassen zijn katoen, granen, pecannoten en fruit.

Als je 4 jaar lang bomen, groen en veel natuur om je heen gewend bent, dan is het wel even omschakelen hier. Ik kan wel zeggen dat het een kleine cultuurshock was voor mij. Het is dat wij in Cedar Hill wonen, waar het nog enigszins heuvelachtig en groen is, maar de rest van de omgeving is vlak, droog en best wel saai eigenlijk. Elk plaatsje ziet er een beetje hetzelfde uit. Weinig karakter, veel gated communities. Gated communities zijn woonwijken met een hoge muur of hek om de wijk. Je komt alleen maar in de wijk met een code van de poort. Wij wonen gewoon in een open wijk. Geen poort, geen hek en dat vind ik eigenlijk wel prima. Cedar Hill ligt ongeveer 26 kilometer van Downtown Dallas. Wij vallen dan ook onder Dallas County. Dallas is de op twee na grootste stad van Texas en de negende grootste stad in de VS. van 2010 had de stad een bevolking van 1.197.816 inwoners. Hoe de stand nu is weet ik niet, maar dat er heel veel mensen wonen is wel duidelijk. Dallas is leuk en je merkt gelijk aan de mensen en hoe ze gekleed zijn dat je in een stad bent. De meer beschaafde wereld wat wij gewend zijn.

We wonen vlakbij een meer. Genaamd Joe Pool Lake. Dit meer werd in 1989 geopend. Joe Pool Lake is een favoriete bestemming van de inwoners van de Dallas – Fort Worth Metroplex. Je kunt er camperen, vissen, wandelen, zwemmen. Er is een kleine jachthaven en een restaurant met bar. Schijnbaar the place to be op vrijdagavond, maar dat moeten we nog ontdekken. Om water in je omgeving te hebben is wel leuk. De zonsondergang ziet er mooier uit en je krijgt er een soort van vakantiegevoel van. Voor 10 minuten, want dan ben je er voorbij gereden.

Verder heb je veel plaatsen hier die wat vervallen zijn en waar je liever niet wilt wonen. Achterstallig onderhoud aan huizen, leegstand en een vreemde atmosfeer. Gelukkig hoef ik niet door dit soort plaatsen heen om ergens naar toe te gaan. Het kan wel leuke plaatjes opleveren. Maar dan wel vanuit de auto, al rijdende, haha.

Texanen…wat zal ik daar eens over zeggen. Er werd mij verteld dat Texanen supervriendelijk, open en hartelijk zijn. Ik heb eerder ondervonden dat de Texanen een gereserveerde vriendelijkheid hebben. Ik kan er eigenlijk nog weinig over zeggen, want we wonen hier nog maar 2 maanden en zo veel mensen hebben we nog niet ontmoet. Dat de kerk een zeer centrale plaats inneemt in het leven van een Texaan, daar zijn we ook al achter gekomen. Bij de kerk ontmoeten ze hun vrienden, gaan ze sporten, avondjes uit, gaan de kleine kinderen naar de kleuterschool en de grote kinderen naar de scouting. Je krijgt bijna het gevoel in een jarenvijftig film te zijn beland. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik respecteer ieders geloof. Maar ik word er zo onderhand niet goed van. Reclames op TV, reclamefolders…allemaal met betrekking op het geloof. Ook al messengers van God aan de deur gehad. Ik zit daar helemaal niet op de wachten. Even iets tussendoor…wij hebben ons al voorgesteld aan de buurman. Zijn toekomstige vrouw (inmiddels al getrouwd) woonde toen nog niet bij hem. Ja, zij zijn ook erg gelovig en trouwden op de meest traditionele manier. Hij zei toen nog eens langs te komen met zijn vrouw om haar aan ons voor te stellen. Maar nadat we de messengers van God vriendelijk hebben verteld dat we geen interesse hebben in het geloof, hebben we de buurman nooit meer gezien met zijn vrouw. Zou onze afwijzing ermee te maken hebben, wie zal het zeggen? God in ieder geval niet… Waar ze wel heel vriendelijk zijn is in de winkels, waar de verkoopsters hun enthousiaste 'Hi how are you? How can I help you?' naar je schreeuwen, in de hoop hun commissie binnen te slepen. Al dan niet gemeend, ik vind het wel prettig dat iedereen in ieder geval doet alsof hij/zij blij is dat je als klant binnenkomt. Dat is in Nederland wel eens anders.

Nog een groot verschil met Virginia is de manier waarop de vrouw hier gekleed gaat. De gemiddelde vrouw draagt yoga pants (ja, ook vrouwen met maat xxl en een veel te kort truitje), sportschoenen en een T-shirt als ze boodschappen gaat doen, bijvoorbeeld bij de Walmart. Dat is een grote winkel waar ze food en non-food produkten verkopen. Met groot bedoel ik echt groot. Je weet wel, daar waar ze omroepen of er iemand zo snel mogelijk kan helpen in gangpad tweeenveertig. Een gedeelte elektronica veel groter dan een grote mediamarkt, kleding, rijen en rijen make-up, chipszakken drie keer zo groot als de onze en drie liter flessen cola. Je begrijpt zo wel een beetje wat ik bedoel hè? Afin, terug naar de geklede vrouw… Dames in jurkjes en hoge hakken zie je hier bijna niet. Als Europeaan voel je je hier vlug overdressed. Maar het heeft ook zijn voordelen. Je wordt er zo uitgepikt als ‘buitenlander’ en voordat je het weet sta je een paar minuten (aan de kassa) vragen te beantwoorden over Nederland. En dat ik de volgende keer toch echt foto’s van Nederland moet meebrengen. Aan de andere kant neem ik het de vrouwen ook niet kwalijk hoor. Want als je met hoge hakken je vervolgens in een pick-up truck moet hijsen, naast je cowboy inclusief hoed en vaak nog met een hond ertussen moet plaatsnemen, dan is een yogapant wel de meest makkelijke outfit. Of een jeans, geruite overhemd en stoere boots, dan is het plaatje helemaal compleet.

Volgens mij is het wel duidelijk hè, we moeten allebei nog erg wennen aan de Texanen en de omgeving. Maar ik ga me inleven in de Texas way of living… Wie weet helpt het!

Voor alle foto hier.