Update

Vandaag is het een mooie zonnige dag in Great Falls. De temperatuur ligt rond de 12 graden en bij ons achter op het deck lijkt het wel warmer. Je kunt gewoon lekker buiten zitten in het zonnetje. Dat zal ik straks ook nog wel even doen denk ik. Hier moet je van genieten!

Gisteren is John ziek geweest. Hij is bijna nooit ziek, maar hij had het flink te pakken. Een soort buikgriep denken we. Hij kon niets binnen houden. Zodra dat hij iets gegeten had, moest hij rennen naar het toilet. Dat ging zo de hele dag door. 's Middags heeft hij nog een paar uur geslapen. Daarna is hij naar bed gegaan, waar hij nog eens een paar uur heeft geslapen. Vandaag gaat het gelukkig al iets beter. Hij heeft een boterham op en tot nu toe is alles binnen gebleven. Hij voelt zich wel zwak, maar wat wil je, als je de dag ervoor niets in je lijf hebt gehad. Morgen zal hij weer gaan werken.


Morgen ga ik met de meiden naar de film en daarna pakken we nog een lunch. We hadden de keuze uit drie films en het is 'Up in the air' geworden. Een film met George Clooney....ach, het oog wil ook wat ;-). Ben benieuwd.


Nu kan ik beginnen met de voorbereidingen van ons carnavalsfeestje. Ik had het graag in Nederland gevierd, maar het is te kort dag en het kost ons twee tickets. Die gebruiken we liever voor een andere keer. Ik denk dat ik eind mei, begin juni met John naar Nederland kom. De feestmuziek hebben we al, want we hebben alles meegenomen vanuit Nederland. Nu nog confetti scoren en serpetine. Deze simpele dingen die in Nederland volop te krijgen is, is hier best duur. Dus mensen in Nederland, alles is welkom. Dus als jullie nog wat over hebben, stuur het gerust op. Jullie maken er ons heel erg blij mee. O ja, en we moeten nog een prins carnaval hebben.

Dit was party #1, op naar....

Afgelopen zaterdag hadden we onze housewarming party. Die dag zijn we vroeg uit bed gekomen, want we hadden nog heel wat te doen. De laatste boodschappen, er moest nog rode wijn gehaald worden, onze discobol moest nog opgehangen worden. Ja, een discobol uit de jeugd van John. Dat ding heeft al heel wat feestjes overleefd en het mocht natuurlijk niet ontbreken in onze bar. Op de uitnodiging had ik geschreven dat iedereen welkom was vanaf 5 uur. Normaal gesproken houden wij onze feestjes vanaf half 9, maar omdat er ook veel kids kwamen, wilden we niet te laat beginnen. Ik was nog druk met de voorbereidingen van de hapjes. Het zou een race tegen de klok worden. Dat kwam ook een beetje, omdat John de hele week in Fort Worth zat. Sommige dingen moet je echt aan een man overlaten en daarom had John het zaterdag megadruk. De bar was inmiddels gereed. Tafelkleedjes over de staantafels, sfeervolle accenten weggezet, zoals een bloemetje en wat kaarslichtjes. De 'speelkamers' voor de kinderen was ook al helemaal klaar. Ik heb wat slingers en ballonnen opgehangen. De kleurplaten en snoepjes weggezet. Laat de kids maar komen...

Nou, weer terug de keuken in en ik ging verder met mijn hapjes. Op de uitnodiging stond Bites and Bubbles, dus dan moet je ook met wat lekkere bites komen. Om 5 uur stond de eerste gast al voor de deur. Dat zijn wij niet gewend, want als er een tijd op de uitnodiging staat, komen de gasten meestal een half uur tot een uur later. Hier niet, gewoon stipt op tijd. Oké, geen stress, Natas....gewoon deur opendoen, de rondleiding aan John overlaten en gauw de Bubbles naar beneden brengen. Om half 4 had ik bij de Safeway wat zakken ijsklontjes gehaald; dit om de drankjes te koelen. Daarna weer terug naar de keuken en verder met mijn hapjes. Ik was nog helemaal niet klaar en de volgende gast stond al weer voor de deur. Onze planning kwam niet helemaal uit, maar gewoon blijven ademhalen en net doen alsof alles onder controle was.


Vanaf dat moment ging het allemaal heel snel. De ene gast na de andere arriveerde en zo liepen John en ik kriskras door het huis. Hier is de slaapkamer, hier de woonkamer, tussen de bedrijven door weer de deur opendoen voor de volgende gast en ze daarna maar gauw naar de bar in de basement brengen. Het begon al lekker druk te worden en iedereen leek zich prima te vermaken. John bleef beneden bij de gasten, terwijl ik mijn hapjes de finishing touch gaf. Allereerst ging ik langs met een zalm wrap. Die had ik eerder die dag al klaargemaakt en het was alleen nog maar een kwestie van snijden en op een bord presenteren. Gelukkig vonden de gasten het ook allemaal lekker. Daarna besloot ik om met mijn gemarineerde mozzarella langs te gaan. Ik was daar heel benieuwd naar, want het was de eerste keer dat ik dit heb gemaakt. Ik vond het heerlijk en zo ook de gasten. Leuk hoor, om complimentjes te krijgen. Dit is zeker een recept die in mijn eigen 'kookboek' komt. Je moet de kaas de dag ervoor al in de marinade leggen en zo'n 15 tot 24 uur laten intrekken. (is maar net hoe intens je de smaak wilt hebben) Op de dag dat je het gaat uitserveren hoef je alleen nog maar de zongedroogde tomaatjes te snijden en met een prikker op de kaas bevestigen. Als extraatje en voor de kleur kun je een takje rozemarijn als prikker gebruiken.

De gasten werden ook nog getrakteerd op Mini Caprese Bites. Gelukkig viel het allemaal in de smaak. Ik had natuurlijk ook de gebruikelijke zoutjes op de tafels gezet. En ook een kaasplankje mocht niet ontbreken. Rauwkost doet het gek genoeg ook altijd goed, dus ik hoop dat mijn gasten niets tekort zijn gekomen. Eindelijk kon ik ook gaan genieten van een glaasje prossecco. Mmm, dat smaakte goed! De sfeer zat er goed in en de kinderen hadden het ook allemaal naar hun zin. Gelukkig.


Later die avond hebben we nog Saté geserveerd met stokbrook. Een quiche voor de vegatariërs en wat pastasalade en aardappelsalade. Voor de kinderen had ik pizza en ijsjes. De internationale gasten gingen na het eten naar huis. Dat vind ik wel typisch voor hier. Als men gegeten heeft dan gaan ze weg. De Nederlanders daarintegen bleven (gelukkig) nog even hangen. O ja en Liza en Janet (Engelsen), die vonden het ook nog te gezellig en bleven ook nog. De kinderen gingen lekker dansen en waren helemaal onder de indruk van John zijn discobol. Helaas kon de bol niet draaien. Er was op het laatste moment iets afgebroken en we konden het niet meer repareren voor het feestje begon. Jammer, maar dat is weer voor de volgende keer.

John ging op een gegeven moment even wat feestmuziek opzetten, nou toen gingen de kinderen helemaal los. Spontaan begonnen ze de polonaise te lopen. Van het één kwam het ander....het volgende feestje staat al weer gepland. Carnaval! Als echte Brabanders zien wij dit wel zitten en al de Nederlanders waren er voor te porren. De één heeft iets meer overtuiging (lees drank) nodig dan de ander, maar iedereen was enthousiast, dus het wordt carnaval in The States! Yeahh!

Petra en Natalie gingen als laatste weg. Het was inmiddels al na twaalven en dat voor een feestje wat al om 5 uur begon.... Ze hadden best nog even mogen blijven, maar de kinderen begonnen ook een beetje moe te worden, wat natuurlijk heel begrijpelijk was. Nadat ik de laatste snoepzakjes had uitgereikt, kwam er een einde aan ons feestje. Weer terug in de basement keken we om ons heen en wow....wij zagen gelijk dat we het zondag best druk gingen krijgen met opruimen. We hebben zaterdag nog wel wat gedaan, maar om half 2 vonden we het welletjes en kwam de vermoeidheid naar boven. Weet je wat zo stom is...wij hebben het zo druk gehad, dat we vergeten zijn om foto's te nemen tijdens het feest. Zo jammer! Maar ja, dat doen we dan wel weer op ons volgend feest, alhoewel ik niet weet of iedereen daar zo blij mee is. (carnaval, mooie pakskes aan, veel drank; resultaat...?!?) Al met al vonden wij het super dat iedereen er was. We hebben mooie cadeaus gekregen en ik wil iedereen daarvoor bedanken. Over 4 weken staan we weer in de bar, want dan is het carnaval...alááááf!!

Voorbereidingen Housewarming

Aanstaande zaterdag geven wij een housewarming party. Na een paar maanden zijn we eindelijk een beetje gesetteld. Dat wil overigens niet zeggen dat alle klusjes inmiddels zijn gedaan. Voor zaterdag hebben we nog wel het één en ander te doen. Op zich wel goed als je een housewarming geeft, want zo wordt je wel gedwongen om die laatste vervelende klusjes te doen. John heeft afgelopen zaterdag de muur van de hal en de kleine raampjes helemaal schoongemaakt. Nadat ze hier geverfd hadden, hebben ze waarschijnlijk nog geschuurd in huis, waardoor er een laagje van stof tegen de muur zat en op de vensterbankjes bij de kleine ramen (die ook nog eens nodig gezeemd moesten worden). Het probleem; ik kon daar niet bij. Wij hebben een hoge hal, dus je moet echt met een stevige ladder naar boven om erbij te kunnen. Gelukkig hadden wij die van thuis meegenomen en kon John er toch goed bij.

De slaapkamer is op een televisie na helemaal ingericht. We hebben vorige week twee stoelen gekocht en die staan nu mooi bij het raam. Natuurlijk kon ik de leuke kussens niet laten liggen en die zijn ook meegegaan. John heeft gelijk de foto's van New York opgehangen en het wordt nu echt wel een gezellige slaapkamer. Het was een ongezellige grote ruimte, maar dankzij onze nieuwe aankopen ben ik tevreden met het eindresultaat.

Een tijdje geleden heb ik de uitnodiging gemaakt en verstuurd. Inmiddels heeft iedereen gereageerd. Conclusie; ik zit nu op (met onszelf erbij) op 26 volwassenen en 21 kinderen.... Een paar stellen heeft helaas moeten afzeggen ivm vakantie of andere verplichtingen. Al met al, een leuk groepje mensen en een hoop kinderen. Ik heb aan de ouders gevraagd of ze voor de kinderen wat speelgoed willen meenemen. Wij hebben dat niet in huis, ja een paar kleurboeken en kleurpotloden en één spelletje, maar dat is het dan ook wel. De kinderen moeten wel bezig gehouden worden, want anders gaan ze rondrennen of bij de ouders zeuren dat ze naar huis willen en dat moeten we niet hebben, hahaha. Wij houden het feest in onze basement. Ik heb getwijfeld of ik het gewoon in de woonkamer/keuken zou houden, maar het zijn zo veel mensen en kinderen. We hebben tenslotte ook een bar in de basement, dus het leek ons het meest logisch om het daar te houden. Daarnaast hebben we twee grote kamers in de basement waar de kinderen kunnen spelen, een toilet en zelfs ruimte waar we de garderobe van gaan maken. Natuurlijk lopen we wel een keer door het huis als mensen dat graag willen. Het is tenslotte een Housewarming Party.

De afgelopen dagen heb ik heel wat supermarkten bezocht, zoals de Whole Food market, Safeway, Shoppers, Trader's Joe. Niet alleen supermarkten, maar ook andere winkels zoals de wijnwinkel. Daar heb ik afgelopen maandag 12 flessen prosecco gehaald. Op de uitnodiging stond tenslotte Bites and Bubbles. Champagne vonden we iets te duur (40 dollar per fles, dus prosecco vonden we een goede vervanger voor de champagne en het bubbelt ook! We hebben de dagen ervoor elke avond (3 avonden op een rij) een fles opengetrokken om een goede prosecco te vinden. In Nederland weet je precies wat je moet hebben, maar hier is het weer even uitproberen. Met prosecco vind ik dat helemaal niet erg hoor! We hebben bij Crate and Barrel een mooie zilveren 'bucket cooler' (oftewel een zilveren teil) gekocht. Hier kunnen meerdere flessen in en dat staat wel mooi. Ook ben ik naar de Party City geweest. Een geweldige winkel; alles wat je maar op feestgebied qua decoratie nodig hebt, kun je daar vinden. Volgens mij heb ik daar wel een uur rondgelopen en zo vliegen de dagen voorbij en nadert de dag van ons feest. Vanavond ga ik verder met de servetten. Daar maak ik een rolletje van en doe er een papiertje omheen om het bij elkaar te houden. Het papiertje zijn printjes van bloemen. Veel knippen en geduld hebben. Wat een werk, maar het resultaat mag er zijn. Ik moet nu echt een lijstje gaan maken van wat ik allemaal nog moet gaan doen, want anders ga ik dingen vergeten. Ik ga maar eens gauw weer verder...

Dagje Washington DC

Een beetje laat, maar ‘vorig jaar’ zijn wij voor de kerst nog een dag naar Washington DC geweest. Sinds we hier wonen waren we er nog niet geweest. We hadden een dag uitgekozen, waarop het lekker zonnig zou worden. Het was wel koud, maar met de zon in ons gezicht was het best vol te houden. We hadden de auto bij John zijn werk geparkeerd en toen de metro gepakt naar Washington. We deden er een kwartiertje over. Allereerst kwamen we voorbij het Witte Huis. Hoewel ik dit al vaker heb gezien, blijft het toch altijd wel speciaal. Vooral die sluipschutters op het dak. Ja, big brother is watching you!

We zijn vervolgens om het Witte Huis heen gelopen en kwamen toen bij de kerstboom. Die vond ik wel een beetje tegenvallen. Ik heb nog steeds de kerstboom bij Rockefeller Center in mijn herinnering en daar kan deze boom niet aan tippen. Maar goed, het trekt altijd veel mensen, dus het was een gezellige drukte rond de boom. Aangezien wij met een Canon Eos 40D rondlopen, worden we om de haverklap gevraagd om van andere mensen een foto te maken. Dat is niet erg, maar op een gegeven moment houdt het wel op. We kwamen zelf bijna niet toe om foto’s te maken en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Afin, natuurlijk moest ik ook even poseren voor het Witte Huis. Gewoon even de toerist uithangen in eigen land, hahaha. Na wat poses te hebben gedaan, besloten we om verder te lopen; naar de Washington Monument. Omdat een paar dagen hiervoor de snow blizzard over Washington was gegaan, waren de wandelpaden soms spekglad. Dan komt de held in mij naar boven…niet dus! Ik zei tegen John, dat hij maar niet op mij moest wachten en hij alvast vooruit kon lopen. Voordat ik het wist, was hij al uit mijn gezichtsveld verdwenen. Uiteindelijk ben ik veilig en zonder vallen bij het monument aangekomen.

Het Washington Monument is een grote hoge stenen toren met 50 Amerikaanse vlaggen eromheen. Het werd opgericht voor de eerste Amerikaanse president, George Washington. Met een hoogte van ruim 169 meter is het Washington monument de hoogste obelisk ooit gebouwd. De toren altijd het hoogste bouwwerk van Washington blijven; het Congres heeft een wet aangenomen waarin staat dat er nergens in de stad hoger dan het monument mag worden gebouwd. Vanuit hier heb je een goed uitzicht op The Mall. Hier ligt het Capitol, het Washington Monument en het Lincoln Memorial aan. Het was erg koud en het waaide er flink. Na wat foto’s te hebben genomen, ging onze wandeltocht verder. We besloten om richting het Lincoln Memorial te lopen.

Het was een heerlijke dag, dus zo af en toe hebben we zelfs op een bankje gezeten om er even van te genieten. Zolang je maar in de zon bleef, was het heerlijk. Na wat stops te hebben gemaakt kwamen we bij het Lincoln Memorial. Het is een gedenkteken aan de Amerikaanse president Abraham Lincoln. In het monument bevindt zich een groot marmeren beeld van de oud-president. Het Vietnam Veterans Memorial ligt hier vlakbij, dus ook daar hebben we nog een bezoekje aan gebracht. Het was lekker rustig bij The Wall, dus we hebben eens goed de tijd kunnen nemen. Het ene deel van de muur wijst in de richting van het Washington Monument terwijl het andere naar het Lincoln Memorial wijst. Op de muur staan zo'n 58.000 namen van gesneuvelde en vermiste soldaten die tijdens de Vietnamoorlog in dienst waren.

Het begon inmiddels erg koud te worden, want de zon verdween langzaam. We wilden nog ergens gaan eten, dus we moesten nog op zoek naar een restaurant. Voordat we gingen eten zijn we nog bij Obama langs geweest maar die heeft zich niet laten zien. Inmiddels begon het al donker te worden. De kerstboom was nu verlicht en zo ook het Witte Huis. Mooi om te zien hoe een stad veranderd als het donker wordt. De gebouwen zijn dan mooi verlicht. Zo ook het Witte Huis. We hebben gauw nog even wat foto’s genomen.

Daarna een restaurant gevonden waar we wat gegeten hebben. We namen de dag nog eens door en kwamen beiden tot de conclusie dat we meer het type zijn voor New York. Washington is prachtig, begrijp me niet verkeerd, maar ik mis gewoon de huzzle and buzzle van New York. De ontelbare restaurantjes, het compacte, de wijken, Central Park en zo kan ik nog wel even doorgaan. Gelukkig is het maar een paar uur rijden naar New York. Na een geslaagde dag namen we de metro weer terug, om daarna weer naar huis te rijden. Wat is het toch bijzonder om in de omgeving van Washington te wonen.

Koud en kil...

De afgelopen dagen was het koud en kil. Temperaturen van onder de nul graden en een stevige wind erbij. Als je er niet doorheen hoefde, dan bleef je lekker binnen. Vandaag schijnt de zon, maar het is nog steeds erg koud. Het is nu -1, maar door de wind voelt als veel kouder. Zaterdag en zondag voorspellen ze intens koud weer. We moeten rekening houden met een 'Artic Blast'. Ik weet dat de winter hier kort, maar erg koud kan zijn. Ik heb de sneeuw gezien en de kou gevoeld, nu mag het weer wat warmer weer gaan worden. Dikke pech voor mij, want de komende twee maanden zal ik er nog aan moeten geloven. Soms vind ik het koude weer ook niet erg hoor. Lekker dik aangekleed ergens wandelen, zoals laatst in Washington DC. Ik zou de winter niet willen missen, maar ik ben toch meer een zomermens. Lekker lang buiten zitten, bbq, in mijn zwembadje de verkoeling opzoeken. Ach, zo achter het glas met de zon Iin mijn rug, voel ik de heerlijke warmte en als ik mijn ogen dicht doe lijkt het wel zomer...

Ik ben nu eenmaal een koukleum; altijd koude handen en voeten. IJsjes moeten koud zijn en witte wijn. Niet mijn handen! Tegenwoordig ook een koude neus...Bah, die kou. Ook al staat de verwarming volop te branden, als mijn handen eenmaal koud zijn, worden ze niet meer warm. Als we 's avonds TV gaan kijken , dan lig ik ook steevast onder mijn heerlijke warme dekentje van de Restoration Hardware Store en met de zacht gevoerde sloffen. Ik zou echt niet zonder kunnen. De huizen zijn hier slecht geïsoleerd. Thuis konden we altijd de verwarming aanzetten en een uur, anderhalf uur voordat we naar bed gingen weer afzetten. De warmte bleef dan nog in huis hangen. Hier daalt de temperatuur gelijk weer, zodra je de verwarming uitzet. Het huis houdt de warmte niet vast. De kou zit ook in de muren. Het is niet alleen ons huis; ook de collega's van John hebben dezelfde problemen. Overal zie je dekentjes liggen en gordijnen voor de deuren hangen.

Maar goed, als we nu in Nederland waren geweest, hadden we het koude weer ook over ons heen gehad. Wat is Nederland toch mooi als het gesneeuwd heeft. Mooie uitgestrekte landschappen die zo lekker Hollands aandoen. Onze overburen Jan en Sandra hadden nog wat foto's gemaakt van ons huis in de sneeuw. Zie foto's...

Bedankt Jan en Sandra, voor het sturen van de foto's. Erg leuk om ons huis weer eens te zien. Ook de andere foto's van het Hollandse landschap was een genot om naar te kijken. Van mijn ouders kreeg ik vandaag ook foto's opgestuurd. Zij waren gaan wandelen in de Meersel-Dreef. Echt prachtig om te zien. Deze foto die zij genomen hebben zegt genoeg.... Is dit geen mooie winters plaatje?

"O wind, als winter komt, laat lente niet lang op zich wachten."

Percy Bysshe Shelley

Engels dichter (1792-1822)

Maar nu nog even over iets anders. Ik heb een gadget...hahaha. Ja, Natas heeft een gadget, namelijk een IPhone. Ik ben er superblij mee. In Nederland had ik altijd een prepaidtelefoon. Maar hier in Amerika heb ik sinds zaterdag een IPhone. Wat een geweldige telefoon. Het is alles in één. Mijn agenda, telefoon, fototoestel, notitieboekje, internet, TV, mail etc. Ja, het gaat maar door, want de mogelijkheden op zo'n apparaat is enorm. Ik heb er gelijk een beschermhoes bijgekocht. Een mooie zilvere, tenminste ik vind het mooi. Ik heb er al mijn contactpersonen al ingezet, verjaardagen en heb mijn agenda bijgewerkt. Ik heb er al zo veel plezier aan beleefd. Ik ben helemaal up to dat en als een kind zo blij....

Voor Nicole en Jordy...

Van harte gefeliciteerd met jullie verjaardag! Helaas konden we niet even op en neer naar Nederland, maar we hebben wel aan jullie gedacht! Al weer een jaartje ouder...goh, wat gaat de tijd toch snel! Veel plezier vandaag en maak er een leuke dag van! Deze is voor jullie...



Groetjes John en Natasja

Het begin van 2010!

Met oud en nieuw zijn we naar Jos en Petra geweest. De meeste collega's van John waren daar ook. Timo en Patty, Nicole en Michel, Yolanda en Arnoud, de ouders van Arnoud en natuurlijk de kids. Het was een gezellige avond. Petra had voor lekkere hapjes gezorgd. Normaal keken we in Nederland tegen twaalven naar 'de klok' op TV, nu keken we naar beelden van Times Square. Om één voor twaalf hebben we met z'n allen afgeteld en toen was het.....Happy New Year!

We hebben natuurlijk met een heerlijke champagne in de hand elkaar gelukkig nieuwjaar gewenst. De mannen gingen na twaalven lekker naar buiten om een sigaartje roken. Het was erg stil op straat. Wij zijn dat niet gewend met oud en nieuw. Normaal gaat iedereen de straat op en wordt er vuurwerk afgestoken. Hier is het verboden om zelf vuurwerk af te steken. Tja, dat mis ik wel hier hoor. Maar wij hebben ondanks de kou, lekker buiten gestaan. Met champagne...om ons warm te houden. Daarna weer lekker naar binnen. Muziekje erbij, een beetje dansen, met de nodige drankjes op veranderden de conversaties gedurende de avond. Als je niet (veel) gedronken hebt, dan is dat heel leuk om te aanschouwen. Ik had met John afgesproken dat ik zou rijden, maar ik gunde mezelf wel een wijntje en glaasje champagne. Het ging nog door tot in de late uurtjes. En wie ging er weer als laatste weg....juist wij! Jullie zien het, ook hier is het niet anders als thuis.