Aankomst familie

Zaterdag was het de dag dat mijn ouders, broer en schoonmoeder zouden komen. We moesten nog wat laatste klusjes doen, dus we zijn op tijd uit bed gekomen. Na het ontbijt ben ik naar de supermarkt gereden om brood te halen. Ik moet nu rekening houden met 6 mensen, dus dat wordt de komende weken extra inslaan. De jongen op de afdeling van de bakkerij vroeg al of ik een feestje had. Normaal neem ik niet zoveel brood in één keer mee. Ik vertelde hem dat we gasten hadden en dat hij me wel vaker zal zien. Daarna heb ik mijn boodschappenlijstje afgewerkt voor de tapas die ik zou gaan klaarmaken. Het is altijd lastig in te schatten of ze veel honger zouden hebben. Met tapas zit je eigenlijk altijd goed.

John had ondertussen de laatste klusjes gedaan en het huis was er helemaal klaar voor. Ik heb de hele middag in de keuken gestaan met het voorbereiden van de tapas. Ik was gelukkig op tijd klaar. Op internet hebben we de vlucht in de gaten gehouden en om kwart voor drie zijn we naar de luchthaven gereden. Het was er lekker druk. In de aankomsthal stonden al veel mensen te wachten. Ook hoorden we twee beveilingsmensen door de hal roepen; 'wie zijn de eigenaren van deze bagage?'. Er stonden namelijk twee karren vol met koffers, maar met niemand erbij. Je kunt je voorstellen dat na de dood van Osama Bin Laden de veiligheid verscherpt is. Uiteindelijk kwam er iemand aangelopen, die blijkbaar de eigenaar van de bagage was. Wij zijn doorgelopen en op zoek gegaan naar een plaatsje bij de deur. Zo konden we ze goed zien als ze door de deur kwamen lopen. Ik had mijn fototoestel al tevoorschijn gehaald en toen was het wachten. En wachten....en nog langer wachten. We lazen op een bord dat ze bij de douane waren. Het kon nu toch echt niet lang meer duren... Nou ja, uiteindelijk na een uur en 10 minuten kwamen ze dan eindelijk door de deur. Even zagen we zoekende ogen, maar die hadden ons al gauw gevonden. Toen zagen we een lach van 'oor tot oor' op alle gezichten. Blij dat ze ons zagen, maar dat gevoel was er bij ons natuurlijk ook. Nadat ze uit de drukte kwamen gelopen, hebben we iedereen geknuffeld en welkom geheten. Zo de lange vlucht zat erop voor ze; tijd om naar huis te gaan.

Eenmaal thuis kwamen de lekkernijen al tevoorschijn. Dropjes (mannekes pis), kaas, borrelnootjes, Boulanger bonbons en nog veel meer! De koffers werden op de kamers gezet en toen was het tijd voor een drankje! Met een roseetje, een vers getapt biertje en een frisje voor schoonmoeder hebben we geproost op 2 leuke weken die komen gaan. Het was een heerlijke avond en we hebben gezellig buiten kunnen eten. Mijn tapas vielen gelukkig goed in de smaak bij iedereen. We merkten wel dat langzaam de oogjes zwaarder werden. Niet gek hoor, ze waren immers al 20 uur op. John en ik bleven nog even op en de rest ging naar bed.

Alle foto's van de aankomst staan hier.

Over Osama, Obama en klusjes...

Na een drukke zondag was het tijd om naar bed te gaan. John ging zijn mail nog even checken en ik lag in bed en maakte nog even een ‘rondje’ op mijn iPhone. Ik keek op Facebook en zag allerlei berichten voorbij komen. President Obama had zendtijd geclaimd om het Amerikaanse volk toe te spreken. Het gerucht ging dat Osama Bin Laden was gedood. John kwam inmiddels de slaapkamer binnen en ik vertelde hem over de berichtgevingen rond Osama Bin Laden. Ik moest daar het mijne van weten, het is toch een historisch moment. Hoewel het al laat was (John staat elke dag om 05.00 op) zijn we toch weer naar beneden gegaan en hebben de TV aangezet. Het duurde niet lang of de nieuwszenders schakelde over naar het Witte Huis. President Obama begon zijn speech; “Good evening. Tonight, I can report to the American people and to the world that the United States has conducted an operation that killed Osama bin Laden, the leader of Al-Qaeda”… De rest is inmiddels al bij iedereen bekend. De nieuwszenders lieten beelden zien van juichende mensen voor het Witte Huis en op Times Square. Amerikaanse vlaggen, Amerikanen die spontaan het volkslied gingen zingen. Eindelijk hebben ze het voor elkaar. Bijna 10 jaar na de aanslagen op 11 september. De volgende dag was het natuurlijk voorpaginanieuws in alle kranten. Titels als Rot in hell, Justice is done, enz. Dat Osama bin Laden niet meer leeft zal een grote opluchting brengen voor mensen over de hele wereld. Voor de nabestaanden van alle slachtoffers van de aanslagen zal het een schrale troost zijn. Zij krijgen hun familielid er immers niet mee terug. De uitschakeling van Bin Laden mag dan een belangrijk moment zijn in de strijd tegen terrorisme, dat betekent echter niet dat de wereld er veiliger door is geworden . Ik maak me best zorgen over de wraakacties die nu zullen gaan volgen. Bin Laden is dan wel dood…., maar wat doet Al-Qaeda? Er zal vast weer iemand zich genoodzaakt voelen om het werk van Osama bin Laden voort te zetten. President Obama zegt dan wel in zijn speech: “The world is safer, it is a better place, because of the death of Osama bin Laden.” Maar laten we eerlijk zijn, deze woorden passen niet echt bij de huidige realiteit. Hier in de Verenigde Staten is het veiligheidsniveau in de grote steden opgeschroefd, overheden moeten extra alert zijn op mogelijke vergeldingsacties en de directeur van de CIA waarschuwt voor wraak. Laten we hopen dat het de terroristen ontmoedigt. Ook al duurt het lang, zoals in het geval van Bin Laden 10 jaar, uiteindelijk word je gepakt en gedood. Nadat we getuigen waren van dit memorabele moment, zijn we lekker gaan slapen. Het was inmiddels al erg laat.

Maandag ben ik begonnen met het schoonmaken van de slaap- en badkamers voor onze visite die a.s. zaterdag arriveert. De slaapkamers zijn weer helemaal in orde. Alle bedden zijn opgemaakt en de badkamers ruiken weer helemaal fris. De hele week staat in het teken van de voorbereiding op de komst van onze gasten en op de klussen die nog gedaan moeten worden. Met klussen bedoel ik bijvoorbeeld kraantjes repareren, want als we op de werklui van de huurbaas moeten wachten, dan komen die voorlopig nog niet. Ik zit nog te wachten op een mannetje die het plafond moet komen repareren. Het is nu al twee weken geleden dat we de lekkage in de keuken hadden en ik zit nog steeds met een gat in het plafond. De badkamer wordt dit weekend in gebruik genomen, dus John had maar voorgesteld om het zelf te repareren. Het toilet heeft hij ook nog even gedaan. Zo heeft de huurbaas alleen kosten aan het materiaal. Een dank je wel zou op zijn plaats zijn, maar nee hoor…

Gisteren was het 4 mei, dodenherdenking bij het Nederlands Carillon in Washington. Vorig jaar ben ik er wel naar toe gegaan, maar dit jaar kwam het helemaal niet uit in de planning. John moest wel en is dan ook met een paar collega’s gegaan. Deze foto heeft de Ambassade gemaakt. Ik heb thuis om 2 uur (8 uur Nederlandse tijd), 2 minuten mijn werk stilgelegd. Ik was namelijk druk bezig om de vloerbedekking droog te krijgen in de basement. De vloerbedekking was nog zo nat, dat John nogmaals het apparaat heeft gehaald. We merkten dat met het kleine mondstuk er meer vocht uit het tapijt kwam. Het is heel bewerkelijk, maar ik ben toch maar op mijn knieën gegaan en heb stukje voor stukje het vocht uit het tapijt gezogen. Dit niet één keer, maar meerdere keren. Mijn polsen waren ondertussen lam geworden en mijn knietjes beurs en broos. Het ondertapijt had John al verwijderd en die ligt buiten te drogen. Voor de volgende keer weet ik wel; de huurbaas moet maar een bedrijf inhuren. Het is dat we met een tijdsdruk zitten (de visite die komen gaat) en dat we daardoor zelf maar aan de slag zijn gegaan. We hebben ook 3 dagen zonder warm water gezeten, dus je kunt je het tempo van denken en handelen van de huurbaas wel voorstellen.

Nog een klus deze week, maar van iets grotere omvang, zijn de betonplaten rond het zwembad die vervangen gaan worden. Daar komt een bedrijf voor langs. De platen zijn verzakt, waardoor er hoogteverschillen zijn ontstaan met scherpe randen. Best link, te weten dat hier in de zomer vaak kinderen komen zwemmen. Ze zouden zich flink kunnen bezeren. Wij vonden dit een belangrijk ‘safety issue’ en uiteindelijk is de huurbaas toch overstag gegaan. Nou ja, hij moest wel, want het staat in het contract dat zaken die onveilig zijn en aan het huis toe behoren, vervangen moeten worden. Al vanaf het begin zijn we hierover bezig en vandaag na anderhalf jaar, worden ze dan toch vervangen. Sterker nog, op het moment dat ik dit schrijf zijn ze al druk bezig. Veel hak en breek werk. De slijptol zorgt voor een grote stofwolk, maar het schiet al op. Het beton wordt gestort. In mijn volgende bloge zal ik waarschijnlijk wat meer foto's kunnen laten zien. Vandaag is ook de ‘season opening’ van het zwembad. Het zal wel weer een ander zicht zijn met het donkere zeil eraf! Lekker fris en zomers om te zien. Nou ja….dan moeten ze het eerst reinigen, want nu ziet het water er nog niet zo fraai uit.

Weekend is weer voorbij...

De lekkage in het kastje onder de wastafel is weer onder controle. John heeft het kunnen stabiliseren en zo konden we toch nog naar het Oranje Bal op de Ambassade. Dennis en Myrthe zouden ons komen ophalen. Niet verkeerd, want nu konden we allebei een drankje doen. Komt niet zo vaak voor, want meestal moet één van ons rijden. Om 7 uur stonden ze voor de deur. We hebben eerst nog een bakje koffie gedaan, maar na een uurtje was het tijd om naar DC te rijden. Het begon om 8 uur, maar wij arriveerden zo tussen half 9 en kwart voor 9. Hoewel je vooraf individueel je moest opgeven en paspoort gegevens moest invullen, was er toen wij kwamen totaal geen controle. Merkwaardig vonden wij, maar hé, hun verantwoording…. Het was al erg druk en buiten op het plein voor het gebouw stond een grote tent met daar om heen kraampjes. Nou ja, eerst hebben we een drankje gescoord. Ik had net een glas wijn in mijn handen of de Nederlandse Ambassadeur Renée Jones-Bos begon met haar speech. Ook de initiatiefneemster van de Nederlandse vereniging in Washington, DC Dutch, heeft een paar woorden gesproken. Natuurlijk kon het volkslied niet uitblijven. We kregen heel opmerkelijk eerst het Amerikaanse volkslied te horen. Daarna kwam het Nederlandse volkslied, die we braaf hebben meegezongen. Leve de koningin en toen was het tijd om eens langs de kraampjes te lopen. Even een resumé: kaassoufflés, bitterballen, frikandellen, zakjes friet, haring met uitjes, poffertjes, stroopwafels, saté van de bbq, Heineken van de tap… Kortom, het water liep ons in de mond. We hebben dan ook gesmuld van al dit lekkers. Als we geweten hadden dat er zoveel te ‘snacken’ was, dan had ik daar met het avondeten wel rekening mee gehouden, hahaha. Ondanks dat het niet erg warm was, hebben we toch best lang buiten gestaan. Uiteindelijk werd er door de organisatie een verzoek gedaan of we allemaal naar binnen wilden gaan. Daar stond inmiddels een band te spelen. Eenmaal binnen stond de dansvloer al vol met swingende mensen. De band speelden goed en de sfeer zat er goed in. De avond zou tot 23:30 uur duren en het enige minpuntje van de avond was dat ze de bar al om 23:00 uur gingen sluiten. Om stipt 23:30 ging het licht aan (ik had gelijk een flashback naar de bar met carnaval) en toen stond iedereen elkaar aan te kijken. We hadden met zijn allen nog best even door kunnen gaan. Jammer dat we weg moesten gaan.

Zaterdag was het Koninginnedag, dus de vlag moest opgehangen worden. Toch leuk om de Nederlandse vlag voor ons huis te zien wapperen. Ook zijn we alvast begonnen met de voorbereidingen voor het aankomende bezoek. Ik heb buiten de ramen gezeemd en John was alvast begonnen om de vitrage en luxaflex weer terug op te hangen. Het was die dag ook zalig weer, dus we zijn wel op tijd gestopt om ’s middags nog even van de zon te genieten. De temperatuur lag iets boven de 20 graden, dus het was goed vol te houden bij ons op het deck. Het was tenslotte Koninginnedag en daar moest op geproost worden. Ik had mijn speciale ‘oranje slippers’ aangedaan. Dat hoort er toch een beetje bij, nietwaar? ’s Avonds is John bij de Homedepot nog een apparaat op gaan halen, die het water uit de vloerbedekking zuigt. Ook kun je met dit apparaat tapijt reinigen. John had de huurbaas verschillende opties gegeven. Onder andere een bedrijf inhuren die dit zouden komen doen, nieuwe vloerbedekking of dat John het apparaat op hun kosten ging huren en het zelf zou gaan doen. Wat denkt John toch mee met die mensen. Eigenlijk mogen ze van geluk spreken dat wij hun huurders zijn, want we hebben ze al veel geld bespaard. Zondag is John dan ook de hele dag bezig geweest met het drogen/reinigen van de vloerbedekking.

Zondag bereikte mij ook het trieste bericht dat een ex-collega van mij is overleden. Maja had me een mail gestuurd en ik heb het wel 10x gelezen volgens mij. Ik kon het niet geloven. Ik heb in maart nog een tijdje met hem staan praten en wat zitten geinen (zoals we dat altijd deden). Anton was nog zo jong, het is oneerlijk. Hij heeft een hartstilstand gekregen op het volleybalveld. Ze hebben hem kunnen reanimeren, maar op vrijdagavond en op zaterdag (zijn verjaardag nota bene) kreeg hij een herseninfarct, die hem fataal is geworden. Ik wil Mariola, Rein en Pien heel veel sterkte wensen. Ook mijn oud-collega’s bij Auto Borchwerf. Het zal maandag (en de dagen daarna) niet makkelijk zijn. Ik denk aan jullie!

Gillend gek....

Vandaag hebben we een nieuwe boiler gehad. Ze zouden om 11 uur komen. Mooi, want ik moest om 10 uur bij Yolanda's huis staan om de deur te openen voor de hulp. Zij komen morgen pas thuis. Prima, geen probleem...dacht ik. Totdat ik een telefoontje van John kreeg dat het bedrijf al om kwart voor 10 bij ons zouden zijn. Oeps, ik moest snel iets regelen, want het was al bijna 9 uur. Ik heb gelijk Petra gebeld en gevraagd of zij mijn taak wilde overnemen. Dat vond ze geen moeite, maar had geen sleutel van het huis. Ik ben gauw in de auto gestapt en naar haar toe gereden. Ik heb de sleutel afgegeven en ben gelijk weer teruggereden. Ik was gelukkig op tijd weer thuis. Niet veel later stonden de mannen voor de deur. Na zo'n anderhalf uur hadden ze de klus geklaard. Hè hè, eindelijk weer warm water.

Ik moest vandaag ook nog even in de basement zijn. We hebben daar een rommelhok met dozen staan. Toen ik binnenkwam hoorde ik gedruppel. Inmiddels komt dit geluid mij maar al te bekend voor (helaas). Eerst moest in ontdekken waar het vandaag kwam. Toen ik het had gevonden zag ik ook een scheur in het houten plafond. Gelukkig had ik snel een emmer, want ja, die staan dankzij de andere lekkages her en der door het huis. Ik ben weer naar boven gegaan, want het water moest toch ergens vandaan komen. In de badkamer, waar het toilet vorige week had gelekt, hoorde John vanochtend al gedruppel. Maar dat ging toen maar langzaam. Afin, het gedruppel was een waterstraal geworden. Resultaat; vloer nat, kastje helemaal nat en de straaltjes water gingen alle kanten op. Nog maar een emmer erbij gepakt en handdoeken. Er zitten ook twee kraantjes onder de wastafel, maar die zitten muurvast. Ik krijg er met geen mogelijkheid beweging in. Ik heb vervolgens mijn hulplijn (John) maar weer gebeld. Die is nu op weg naar huis.

Je kunt wel stellen dat wij er zo langzamerhand gillend gek van worden. Het is toch ook niet normaal, dat dit alles binnen 1 week tijd gebeurd. Nog even en alle leidingen springen... Drie maal is scheepsrecht en ik hoop nu echt dat dit spreekwoord voor ons gaat gelden. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met de lekkages! We zeiden pas nog tegen elkaar dat dit zo'n fijn huis was. Niet alles is onze smaak, maar het woont wel prettig. Ik ben bang dat we daar op terug moeten komen. Vanavond hebben we een koninginnedagviering, nou ja beter gezegd avond op de Nederlandse Ambassade. Daar zijn we van plan om naar toe te gaan, mits we de lekkage onder controle kunnen krijgen!

Storm over Amerika

Om het thuisfront gerust te stellen, vandaag een blog over de tornado’s die Amerika teisteren. Onlangs schreef ik nog over de tornado’s in North Carolina, maar gisteren kreeg de staat Alabama, die het zwaarst werd getroffen, het flink te verduren. De tornado’s hebben daar een ravage aangericht en er zijn al 130 doden te betreuren. In de staat Mississippi waren 32 doden, Georgia trof elf doden aan, Tennessee zes. Het dodental stijgt waarschijnlijk nog verder, omdat de tornado's nog tot vrijdag door de VS razen. Ik las net trouwens dat er in Virginia 8 mensen zijn omgekomen. De National Weather Service (NWS) had tot dusver al voorlopige berichten over bijna driehonderd tornado's. In Bristow is heeft een tornado ook de grond geraakt. In Bristow gaan wij altijd naar concerten, dus zo ver is dat niet bij ons vandaan. Ook op Andrews Airforce Base heeft een tornado de grond geraakt. Deze vliegbasis ligt op zo’n 3 kwartier rijden van ons uit. Wij hadden gisteren ook een Tornado Watch. Uit voorzorg hadden we alle ramen maar dicht gedaan, hoe lekker de frisse wind door het huis ook was. Je weet immers maar nooit. De ‘alarmbellen’ op televisie waren ook continue aanwezig. Nieuwszenders gaven extra berichtgevingen. Zo werden we goed op de hoogte gehouden van de baan van mogelijke tornado’s. Op een gegeven moment was het droog en het was nog erg lekker buiten. We hebben nog even buiten gezeten. Achteraf is het bij ons gelukkig meegevallen, hoewel de tornado watch tot de volgende ochtend zou duren.

Vandaag zijn er weer verschillende waarschuwingen afgegeven. Zelfs net nog voor onze omgeving. 10:00 a.m. update: Een ‘severe thunderstorm’ bij Dulles met een hoge windsnelheid die aannemelijke schade kan aanrichten. Daarbij stond ‘Great Falls, Potomac, Rockville, Olney in path’, met andere woorden…wij zitten in de baan van de storm. Ik blijf maar lekker binnen zitten. Lijkt me wel verstandig. Gelukkig worden we op alle manieren op de hoogte gehouden. Via TV, via Apps op de Iphone en op de radio. De tornado watch is verlengd tot 3 uur vanmiddag. De mannen die het beton bij het zwembad zouden komen repareren/vervangen hebben al laten weten dat ze volgende week komen i.v.m. het slechte weer van vandaag. Heel begrijpelijk, natuurlijk.

Ik zit nog wel op een nieuwe boiler te wachten. Een tweede ochtend opstaan met een koude douche. Ik hoop wel dat ze vandaag komen, want het is behelpen hoor, als je geen warm water hebt. Mijn probleem is niet te vergelijken met de mensen die geen huis meer hebben door de tornado’s, daar ben ik me van bewust. Het neemt niet weg dat het toch erg vervelend is. Terwijl ik dit schrijf begint het langzaam weer op te klaren. Nog wel bewolkt, maar het is droog en de harde wind is gaan liggen. Ik hoop dat ik snel weer wat zonnige foto's kan plaatsen en over andere leuke dingen kan schrijven. Laten we hopen dat de storm nu verder getrokken is en niet nog meer schade aanricht.

Lekkage nr. 2

Vrijdag kwam John weer thuis uit Nederland. We hebben samen nog gezocht naar de eventuele oorzaak van de lekkage. We konden niets vinden. John had het kraantje opengezet van het toilet, omdat we dachten dat het daar niet aan lag. Na een tijdje hoorden we het weer druppen, dus het kwam toch daar vandaan. Op de één of andere manier is het reservoir overgelopen (wat eigenlijk niet zou mogen gebeuren) en het water is op de vloer terecht gekomen. Vervolgens is het water onder de pot gekomen en is zo tussen het plafond gekomen. De toiletpot is niet zoals wij dat in Nederland doen, netjes afgekit, dus het water kon daar makkelijk langs. Afin, vandaag zitten we nog steeds te wachten op een klusjesman die alles moet komen repareren. Onze huurbaas had gezegd dat er maandag iemand kon bellen die dan langs zou komen, maar het is stil gebleven. Is het zo moeilijk om dit te regelen voor ons. Oké, hij zit zelf in Californië, maar dat wil niet zeggen dat hij niets kan regelen. Zo vermoeiend als je afhankelijk bent van anderen.

De afgelopen dagen is het heerlijk warm geweest. Zondag was het zelfs over de 30 graden. In de zon achter op het deck leek het nog warmer. Ik wilde wel eens weten hoe warm het bij ons achter was en had een temperatuurmeter buiten gezet. Het duurde niet lang of het gaf al 41 graden aan. We hebben dan ook lekker onder de gazebo gezeten met de fan (waaier) aan. Heerlijk! Maandag en dinsdag was het nog steeds genieten. Het enige nadeel zijn de vervelende stinkbugs. Ik weet het, ik heb er al vaker over geschreven, maar die beestjes maken me helemaal gek. Er zitten er zo veel in huis, dat wil je niet weten. Ik heb er een dagtaak aan om ze te verwijderen. Als je denkt dat je ze allemaal hebt gehad, dan is er weer een nieuwe ‘ploeg’ tevoorschijn gekomen. De Amerikaanse Nationale Plagen Management Associatie waarschuwt Amerikanen voor een flinke plaag, want de populatie is fors groter dan vorig jaar. Ik weet niet wat we dit jaar moeten verwachten, want vorig jaar was het al verschrikkelijk. Ik heb nog liever te maken met muggen, want daar kan ik me tegen insprayen. Tegen de stinkbugs kun je zo weinig doen. Probleem is dat ze geen natuurlijke vijanden hebben en er geen specifieke pesticiden zijn voor de beesten. John en ik zijn gisteren dan wederom weer op jacht geweest om de stinkbugs te vangen. We liepen nog even naar de basement en ook daar zaten ze ook tegen de ramen aan. We vroegen ons af waar ze toch langs naar binnen komen. John nam een kijkje in het hok waar o.a. de boiler staat, want misschien kwamen ze daar langs binnen. In het hok geen stinkbug te zien, maar wel heel veel water….NEE! Niet weer een lekkage, hè! Maar jawel hoor. De vloer stond blank en het was inmiddels ook de kamer ingelopen, tenminste onder de vloerbedekking. Zo op het blote oog zagen we niets aan de vloerbedekking, maar bij nader inspectie bleek het door en door nat te zijn. Een tweede lekkage in één week tijd. Gaat lekker zo! John heeft een soort van barricade gemaakt om het water tegen te houden. We willen niet dat er nog meer in de kamer stroomt. Daarnaast heeft hij de boiler afgesloten. Het lekt nog wel, maar al iets minder als daarvoor. Maar ja, geen boiler betekent ook geen warm water. Dat heb ik vanochtend wel gemerkt met douchen! IJskoud natuurlijk!! Ik ben hier helemaal niet blij mee, dat begrijpen jullie wel!

Inmiddels is er een monteur geweest, maar de boiler kan niet gemaakt worden. Dat wordt dus een nieuwe. We zitten nu te wachten op een reactie van onze huurbaas. Die is niet zo snel! Onze geduld raakt op en we worden moe van de gebreken die het huis nu gaat vertonen. Nou ja, als het zwembad maar niet leeg loopt. Die gaat volgende week open! Over het zwembad gesproken…morgen komen ze de betonnen platen repareren/vervangen. Die zijn helemaal verzakt. Nou ja, wederom een dagje thuis!

Ramen, regen, zonnenschijn en nog meer water...

Er is deze week weer veel gebeurd, dus tijd om een blog te schrijven. Allereerst wil ik mijn vader feliciteren met zijn verjaardag. Hij is vandaag 73 geworden! Ook felicitaties voor onze vriendin Jacqie! Wij wensen jullie allebei een fijne dag vol gezelligheid! Afgelopen maandag stonden de werkmannen weer voor de deur. Deze week zouden de rest van de ramen vervangen worden. Ze begonnen op de boven en na een dag werk is het beoven helemaal klaar. Dinsdag om 8 uur waren ze weer aanwezig en zijn op de begane grond verder gegaan. Ze hadden er een aantal ramen uit liggen toen het begon te regenen. Niet echt fijn als alles zo wat open ligt. De temperatuur werkte ook niet echt mee, want het was best frisjes.Ik was de ochtend optimistisch begonnen door mijn teenslippers aan te doen. Na een paar uur en een stel blauwe tenen heb ik mijn Uggs maar weer aan gedaan. Het weer zag er in eerste instantie best redelijk uit, maar het tegendeel bleek het geval. Gelukkig werd het op een gegeven moment weer droog, maar het bleef koud. Wat wil je met de ramen eruit. Ik voelde de wind door het huis trekken. Het tempo zat er lekker in bij de mannen en zo was aan het einde van de dag ook de begane grond ook voorzien van nieuwe ramen. Het is erg fijn om weer ramen te hebben die op een normale manier open gaan. Dus niet dat ik er eerst tegen aan moet rammen en alle krachten moet gebruiken om een raam open te zetten. Ik kan de nieuwe ramen nu met één vinger openen (nou ja, bij wijze van dan), wat een verademing! Dat kon ik niet zeggen van de lucht die in ons huis hing. Er hing een soort van chemische lucht en ik kreeg er hoofdpijn van. De ramen tegen elkaar open zetten was geen optie, want het was al avond en best koud. Een rare indringende lucht, je zou er bijna high van worden…

Op woensdag ging inmiddels om de gebruikelijke tijd (8 uur) de deurbel en daar stonden de mannen weer. De basement was deze dag aan de beurt. Het weer werkte ook mee, want het was erg lekker. Het zou zelfs 28 graden worden. De Uggs waren niet nodig en in een zomers tenue heb ik lekker buiten gezeten. Dankzij het heerlijke weer kon ik ontsnappen aan de chemische lucht en heb ik alles tegen elkaar open kunnen zetten. Dat had geholpen, want de lucht werd al minder in huis. Ze zaten goed op schema, want binnen no time zaten de nieuwe ramen er in! Alleen de schuifpui in de bar moet er nog in en dan is het werk gedaan. Voor de schuifpui zijn ze donderdag teruggekomen. Die ochtend had ik Petra op de koffie. Gezellig, want al die dagen aan huis gekluisterd zijn en niemand hebben tegen wie je aan kunt praten, kan soms erg saai zijn. We hebben gezellig koffie gedronken. Wel binnen, want de temperatuur moest nog een beetje stijgen. Dat gebeurde in de middag. Nadat de mannen weg waren ben ik de ramen gaan zemen. Na een paar uur arbeid, vond ik dat ik wel een wijntje had verdiend. Er zat nog een beetje in de fles, dus gepaard met een boek en een glaasje ben ik buiten gaan zitten. De wind was wat gaan liggen en het was erg aangenaam. Ik zat helemaal in het verhaal tot ik een harde klap hoorde. Ik schrok en dacht dat Esmée ergens op zat en dat er iets gevallen was. Kon het me niet voorstellen, want Esmée zit nooit op tafels of kasten. Ik liep naar binnen en hoorde water naar beneden kletteren…Aahhh! Er zat een gat in het plafond en de keuken stond blank! Een stuk gipsplaat was naar beneden gekomen. Ik heb uit de garage twee grote teilen gepakt en eronder gezet. Vervolgens ben ik gelijk naar boven gerend naar één van de badkamers die ter hoogte van het gat zit. Het is de gastenbadkamer die wij zelf niet gebruiken. Ik heb maandag wel één van de mannen horen doortrekken, nadat hij van de toilet gebruik had gemaakt. Het is een gehorig huis en als je beneden zit kun je daar niet omheen. Dus mijn gedachte was het kraantje van het toilet dicht te draaien. Het was wel wat nat rond het toilet. Ik rende vervolgens naar de kast met handdoeken en heb zo’n beetje alle badlakens mee naar beneden genomen. Het water druppelde nog steeds naar beneden. Ik heb alle handdoeken op de grond gelegd en de vloer gelijk droog gemaakt. Tenminste zo goed als het kon. Dat heb ik dan weer, net nu John nog in Nederland zit. Ik dacht ‘wat nu’? Ik vertrouwde het allemaal niet, dus ik belde naar Jos. Arme kerel, net een paar uur thuis van zijn vlucht uit Nederland, kon hij weer naar mij komen. Natuurlijk vond hij het geen moeite en kwam er gelijk aan. Samen hebben we gekeken naar het toilet boven, het kraantje en hebben we wat testen gedaan. Zoals het opnieuw doorspoelen van het toilet. Ik kwam ook tot de ontdekking dat ik zaterdag daar gedoucht heb, omdat ik er toen om 5 uur uit moest om de Stallmannetjes weg te brengen naar de luchthaven. Ik wilde John niet wakker maken en heb dus van deze douche gebruik gemaakt. Misschien dat het daar mee te maken heeft, we weten het nog niet. Ik heb in ieder geval niets gemerkt in de badkamer boven, ik heb geen water horen lopen, rare geluiden opgemerkt of iets vreemds aan het plafond gezien. En dan ineens komt er een stuk plafond naar beneden. Afin, na het bezoekje van Jos was ik wat meer gerust en ik kan er nu toch weinig aan veranderen. Vanmiddag moeten we maar concact opnemen met onze huurbaas, want het zal wel een verzekeringskwestie worden. Ik ben er helemaal niet blij mee! Ik heb vier dagen in de rotzooi gezeten en heb werklui over de vloer gehad. Ik was al blij dat zij klaar waren met de ramen en dan krijg je dit weer…! Niet fijn, te weten dat we over twee weken vier gasten krijgen! Wordt vervolgd dus….

Vandaag komt John thuis! Ik had hem al een mailtje gestuurd over de lekkage. Dan weet hij in ieder geval wat hem te wachten staat. Leuk thuiskomen is anders, nou ja, ik sta hem natuurlijk met een stralende lach op te wachten. Daar moet hij het ook mee doen, want het is het enige wat straalt vandaag. De zon laat zich niet zien, sterker nog, het is zó koud! Slechts 11 graden! De groundhog is weer in zijn hol gekropen en ik zit binnen met een dikke trui aan. Gelukkig wordt het na vandaag wel beter, want we hebben een paar dagen van 27 graden in het vooruitzicht. Morgen nog 20 graden en dan schiet de temperatuur omhoog! Heerlijk, kan niet wachten!