Weekje Washington...

Na één week in The Washington Area te hebben doorgebracht, hebben we heel wat plaatsen, wijken en straten bezocht. Helaas nog geen huis gevonden. Om maar bij het begin te beginnen;

De eerste week van ons verblijf in de USA stond geheel in het teken van het bezichtigen van huizen. Wij hadden vooraf al contact gezocht met een makelaar die voor collega’s van John het één en ander heeft geregeld. Eigenlijk is het meest belangrijke dat zij weet hoe de ambassade te werk gaat. Wij zijn er achter gekomen dat deze periode funest is om een huis te vinden, dus helaas hebben we nog geen huis gevonden. Het huis op de foto hiernaast hebben we ook kunnen bezichtigen. Het is nog niet op de markt en is zoals het merendeel van de huizen ook boven het budget. Dit huis staat wel hoog op het lijstje; misschien dat de lawn care etc. uit de huur gehaald kan worden en zo de prijs toch richting het budget komt.

In het budget waar we tegenwoordig een huis voor mogen huren is er niet veel te vinden. Of het is vervallen en ziet er van binnen en buiten niet uit of het ligt dicht bij een snelweg. Prachtig huis gezien in Falls Church, maar de wijk was een verschrikking. Het straatje waar het huis gesitueerd was zag er goed uit, maar zodra je uit de straat kwam, had de omgeving al direct een hele andere atmosfeer. Heel veel huizen waar we wel wat potentie in zagen, werden maar voor 1 of 2 jaar verhuurd. De ambassade heeft ook nog een clausule (waarvan ik jullie de details zal besparen) waar niet elke verhuurder mee akkoord gaat. Een beetje ‘eenrichtingsverkeer’ vanuit de kant van de ambassade. Er is één huis geweest in Great Falls waar wij allebei een goed gevoel bij hadden. Het is het huis hiernaast. We hebben een ‘application’ ingediend en nu gaat de ambassade daarmee aan de slag. Het is boven het budget, dus het zal wel niets worden.

Jammer dat we geen resultaat hebben geboekt, maar wel veel geleerd over de plaatsen, wijken en straten in en rond Mclean, Falls Church en Alexandria.



Op vrijdag zijn we nog naar een collega van John geweest; Arthur en Aagje. Zij hebben hun draai al helemaal gevonden. Ze wonen in Alexandria en daar hebben we heerlijk Mexicaans (door Arthur klaargemaakt) gegeten. Na het eten hebben we nog een pilsje gepakt in een bar bij hun om de hoek. Na 3 dagen auto in/auto uit, huis in/huis uit, rijden door de straten op zoek naar huizen, hadden we op zaterdag nog een vrije dag. Die hebben we gebruikt om nog wat monumenten in Washington te bezoeken. Het was een heerlijke dag, lekker warm en we hebben veel gedaan en gezien.

Natuurlijk heb ik ook nog even kennis gemaakt met de ‘buurtjes’…. Ze zijn zo aardig en gastvrij! De volgende BBQ is bij ons……

Na de drukke week in Washington, zijn we op zondag naar orlando gevlogen. De eerste vlucht gepakt, om daarna gelijk door te rijden naar Key West. Daarover later meer.

Friebelen en freubelen

Ik als 'designer' van kettingen en kralen is een feit. Gisteren ben ik samen met een vriendin naar een workshop sieraden maken geweest. Ik had geen idee wat ik er van moest verwachten. Na het zien van de honderden kralen in de winkel, wilden we natuurlijk gelijk aan de slag. Maar ja, dan moet je ook de techniek weten. Onze 'lerares' begon alles uit te leggen en al gauw hadden we in de gaten hoe we een ketting moesten maken. Dus op naar de kralen! Maar waar moet je beginnen...welke kleur, wat voor stijl, welke materialen. Jeetje, we waren al anderhalf uur verder met het uitzoeken van de kralen. Het lijkt zo makkelijk als je een ketting ziet, maar het zelf samenstellen is een ander verhaal. Maar goed, ik begon een beeld te krijgen hoe mijn ketting zou worden, dus aan de slag. Met drie verschillende tangetjes, ijzerdraad, ringetjes, kralen en natuurlijk de sluiting van de ketting ging ik aan de slag. Soms is het wel wat friebelen en freubelen; zeker als je kleine ringetjes moet dichtknijpen, maar die tot ergenis tussen je tangetje uitschiet. Aahh, had ik al gezegd dat je ook een portie geduld moet hebben? Het was ook helemaal niet warm hoor, met 9 vrouwen in een kleine ruimte terwijl het buiten zo'n 28 graden is. Het liep al tegen tienen, dus we hadden allemaal met een 'deadline' te maken, maar ja, sommige ontwerpers zijn dan op hun best. Misschien wij ook wel...

Hieronder het resultaat van mijn eerste eigen creatie.

Na afloop heb ik nog wat lossen kralen meegenomen, want ik wilde er graag een armband bij. Die heb ik vanavond even in elkaar gezet. We hebben een gezellige avond gehad, zijn wat euro's armer, maar wel een 'pronkstuk' die we mee naar huis hebben kunnen nemen. Dit is zeker voor herhaling vatbaar. nu ga ik er een sport van maken om overal op zoek te gaan naar kralen of materialen waar je kralen van kunt maken. Ik heb nog veel te leren, want er zijn zoveel verschillende technieken, maar hé...daar heb ik straks alle tijd voor.

Gelukkig hadden Monique en ik nog wat eurootjes over en hebben we nog lekker op het terras gezeten in Breda. Het was een mooie warme zomeravond en hebben nog heel vaak ons ontwerp zitten bewonderen.

Minibreak...?

Wow, wat is het slap op de huizenmarkt. Je kunt echt merken dat het vakantietijd is. Er is weinig aanbod in huurhuizen, in ons budget dan. Er is genoeg, maar ik denk niet dat ze bij de ambassade daar mee akkoord gaan. Maar goed, ik heb er nu met pijn en moeite een stuk of tien gevonden. We krijgen een bezichtigingsreis en ik wil daar wel gebruik van maken. De enige periode dat ik kan is rond 11 augustus. Daarna zal het lastig worden. Hoewel we misschien geen geschikt huis gaan vinden, vind ik het wel belangrijk dat ik de verschillende plaatsen ga bezoeken. Mclean ken ik al, hetzij een klein gedeelte. Falls Church en Alexandria staat ook op het lijstje om te bezoeken. Daar hebben we ook wat huizen gezien. Ik wil een beetje het gevoel krijgen hoe de wijken zijn.

We willen dit bezoek combineren met het aangename...een minibreak in Florida. Dus als het mogelijk is, gaan we na Washington nog even naar Key West. Mijn favoriete plaats in Florida. Om je een indruk te geven; take off your watch, put on you flipflops and come with me to paradise!

Gewoon even genieten...met een boek onder een palmboom...een Mojito in je hand en je voeten in het zand...heerlijk. Daarna ergens lekker eten, al kijkend naar de zonsondergang. De volgende dag eerst ontbijten op de veranda bij ons favoriete B&B, daana wandelend door de kleurrijke straatjes van Key West, terrasje pakken...heel laid back allemaal.....get the picture? Met de zomerse muziek van de Zac Brown Band op de achtergrond, zie ik het plaatje al helemaal voor me en ik zing lekker mee….

♪ ♫ I got my toes in the water, ass in the sand
Not a worry in the world, a cold beer in my hand
Life is good today. Life is good today. ♪ ♫

Ik hoop dat het door gaat, want we zijn er echt aan toe. De laatste keer dat we op vakantie zijn geweest was in december, New York. Onze laatste vakantie naar de zon was vorig jaar in mei. We mogen niet klagen, want dit is natuurlijk een 'luxe probleem'. Het gaat natuurlijk om de bezichtigingsreis; een huis zoeken...ons huis voor de komende drie jaar!

We hebben nog geen huis, maar wel twee opklapbare bedden. Van mijn ouders gekregen, zomaar, lief hè! Ik vind ze wel handig, want als je ze niet nodig hebt, dan zet je ze gewoon aan de kant. Van mijn moeder kreeg ik ook nog een boekje; "Voor mijn prachtige dochter". In dit boekje staan gedichtjes en verhalen over de moeder-dochter band. Het was soms heel herkenbaar om te lezen. Dit boekje gaat zeker mee naar Amerika, zodat ik het nog eens kan lezen. Wij zijn erg blij met het kado; dus pap en mam...bedankt!

Klusjes hier, klusje daar....

Na regen komt zonneschijn, maar na zonneschijn komt ook regen. Dat ervaren we nu! Het mooie weer heeft plaats gemaakt voor regen en lagere temperaturen. Een mooi moment om eens aan de klusjes te beginnen die nog moeten gebeuren voordat wij naar Amerika gaan. Daarom is John druk bezig met klusjes in en rond het huis. Nou ja, vooral rond het huis. Onze tuin vergt heel wat snoeiwerk. Voor hebben we een beukenhaag en vakken van buxus. Het vergt veel tijd en het is best zwaar werk. Zeker de lage buxushagen. John heeft het er al over om het te veranderen als we terugkomen. Maar dat zien we dan wel weer. John gaat er wat betreft de tuin er wel op vooruit, want de tuinen van de huurhuizen (op internet) die ik heb gezien, zijn vrij simpel. Een deck, een stukje gras en dat is het. Nou ja, alleen het gras moet dan gemaaid worden, maar ook daar is een oplossing voor te vinden. Maar wat vinden jullie van het resultaat? Heeft hij goed gedaan hè!


De beschikking, het belangrijke 'papiertje', die wij nodig hebben om echt iets te gaan ondernemen komt als het goed volgende week. John heeft maar eens even gebeld om naar de status van dit document te informeren en ze hebben er nog niets mee gedaan. Nu wordt het dan toch geregeld. Op de huizenmarkt ligt het een beetje stil. De meeste huizen waar wij wel potentie in zagen, zijn inmiddels verhuurd. Ik merk dat het aanbod in maart en april veel meer was dan in deze periode. Ik denk dat de vakantieperiode hier ook een rol in speelt. Ik zit er in ieder geval bovenop en kijk dan ook regelmatig op de sites van makelaars. Afwachten dus!

Ik heb inmiddels een nieuw strijkijzer gekocht. Ik heb hier in Nederland de luxe dat mijn schoonmoeder onze strijk doet. In Amerika heb ik daar alle tijd voor. Dat wil overigens niet zeggen dat ik die luxe niet ga missen. Strijken is nooit mijn grootste hobby geweest. Over hobby gesproken... Volgende week ga ik naar een workshop 'sieraden maken'. Samen met mijn vriendin lekker friebelen en freubelen. Ik heb dit wel vaker willen doen, maar ik kon er de tijd niet voor vinden. Ik werk fulltime, waarbij ik om de week ook nog eens op zaterdag werk (6 dagen dus). Ik had er dan geen zin in om op zondag de hele dag met kralen in de weer te gaan. Straks kan ik me helemaal uitleven. Ik ben afgelopen vrijdag naar een sieradenparty geweest. Een buurtbewoonster bij mij in de straat maakt ze zelf en ik moet zeggen dat ik onder de indruk was. Mooie sieraden met aparte kralen. Op vakanties speurt zij marktjes af, op zoek naar mooie kralen of materialen die zij kan verwerken in haar sieraden. Je moet je tenslotte wel kunnen onderscheiden. Dus dat wordt mijn nieuwe hobby! Zodra mijn eerste ontwerp een feit is, zal ik dat met jullie delen.

Update huizenjacht

Het is al weer een weekje geleden, dus hoog tijd voor een update. Ik ben erg druk met het zoeken van een huis. We hadden er één op het oog, in Mclean. Echt een prachtig huis. Na wat mailberichten over en weer met de makelaar, kregen we uiteindelijk wat minder goed nieuws. De bewoners zijn weer in het huis gaan worden. Jammer hoor, want dit huis lag in dezelfde straat waar al meer collega's van John wonen. Erg groenrijk en rustig gelegen. Dus met goede moed ben ik weer verder gaan zoeken. Ik heb er wel een aantal gevonden, maar allemaal boven het budget.

Tot ik deze week mijn oog liet vallen op een huis in Fairfax. Waarvan ik ineerste instantie dacht dat het te ver van John zijn werk zou zijn. Maar na het raadplegen van Google Maps, viel dit best mee. ongeveer een half uurtje rijden van Arlington (waar het kantoor van John is) en 15 minuten rijden van Falls Church. Hier woont een Australisch echtpaar, waarmee John het goed kan vinden. Het is altijd handig om je (nieuwe) vrienden op een acceptabele afstand te hebben. Ook Old Alexandria ligt op een goede afstand. Nou zijn jullie misschien wel benieuwd om wat voor huis het gaat. Nou, zie hier....

Wij zien ons daar wel zitten hoor. Lekker aan het zwembad, een cocktailtje erbij of de dag beginnen met een heerlijk ontbijtje, de deuren open.... Ja, dit is zeker een optie. Nu zit ik natuurlijk op 'hete kolen', want ik heb al een aantal huizen aan mijn neus voorbij zien gaan. Eigenlijk kunnen we op het moment niets doen. We wachten nog op een document met een paar belangrijke handtekeningen. Zonder dit document kunnen we niets regelen. Bij de ambassade vragen ze direct naar dit formulier. Dus zonder dit belangrijke 'papiertje', kan er geen contract worden afgesloten. Ik hoop dat het snel komt, zodat wij verder kunnen gaan met de voorbereidingen. Wat vinden jullie van het huis?

Een zaterdag met een lach en een traan...

Het is zaterdagavond en we zitten bij mijn schoonmoeder. We hebben net gegeten en ook bij haar konden we niet het geschikte moment vinden om het grote nieuws te vertellen. John begint te vertellen dat hij een nieuwe functie krijgt en dichter bij zijn werk komt te wonen. Dit was het punt, dat mijn ouders het al door hadden, maar mijn schoonmoeder heeft nog niks in de gaten. Ze vraagt of John weer in Breda komt te werken (daar wonen we namelijk vlakbij), maar John moet haar teleurstellen en laat haar weten dat 'dichtbij' in ons geval Amerika is. De feiten kloppen wel; wij gaan dichter bij John's zijn werk wonen. Ik kijk naar de reactie; ik zie een gezicht verstrakken en ze schrikt. Op dat moment weten we, dat ze het schijnbaar helemaal niet verwacht. Het nieuws slaat in als een bom. Hoewel we het er zo vaak over hebben gehad, heeft ze het nooit serieus genomen.

Ik zie een traan, trillende handen en constant krijgen we na een stilte een vraag. "Hoe moet het dan met de poezen..., wat doen jullie met je huis..., voor hoe lang gaan jullie weg...etc". We proberen overal een zo goed mogelijk antwoord op te geven en proberen haar ook de positieve dingen te laten inzien. Dat valt niet mee. Hoewel ze beseft dat dit een mooie kans is voor ons en qua werk zeker voor John, laat ze zich hier niet veel over uit. Het is ook niet leuk dat je kind naar Amerika verhuisd, dat begrijp ik helemaal, maar het is maar voor 3 jaar. Het is niet zo dat we gaan emigreren. John is 41 en ik ben 37; wij hebben een eigen leven. Misschien kost het even wat tijd, maar ik hoop echt dat ze aan het idee kan wennen. Dat ze het er zo moeilijk mee heeft, doet ons natuurlijk ook wel wat!

's Avonds moeten we ook nog naar een tuinfeest. Mijn voornemens om nog niets te zeggen ben ik al snel vergeten. Onze vrienden wisten wel waar wij mee bezig waren en dus komt heel logisch de vraag of we al iets meer weten. Tja, sorry, maar ik kan het niet langer voor me houden en vertel ze het goede nieuws. De reacties zijn ontzettend leuk. Iedereen gunt het ons en zijn allemaal superblij voor ons dat het uiteindelijk toch doorgaat. De één geeft al bijna de bestelling op wat ik moet gaan opsturen vanuit Amerika en de ander belooft langs te komen. Wij zijn blij dat we zulke fijne, goede vrienden hebben. Vrienden met wie wij dit alles kunnen delen en dat de vriendschap die we met elkaar hebben nooit zal verwateren wat de afstand tussen ons ook is.

's Avonds hebben we nog de grootste lol gehad en het werd weer een (Brabants) feestje als vanouds! Een Prosecco, bitterballen, wijntje, pilsje, hapjes, dansen....na een tal van wijntjes en pilsjes uiteindelijk nog de polonaise.... en toen vond ik het wel weer tijd om naar huis te gaan. Het was inmiddels al 04:00 uur! In bed denk ik nog na over de avond en weet dat ik dit soort feestjes nog ga missen.

Opruimen of een terrasje pakken?

Afgelopen woensdag was ik vrij. Ik kon twee dingen doen; of alvast beginnen met opruimen/inpakken of naar Breda, shoppen en een terrasje pakken. Tja, het was warm die dag en je wil niet weten hoe warm het dan is op zolder. Hoewel ik me ervan bewust ben, dat er nog heel veel gedaan moeten worden , was de keuze was zo gemaakt! Het werd Breda! Ook hier is alles 'on sale' dus ik heb nog wat zomerse dingen ingeslagen. Daarna lekker met een rosé genieten op een terrasje. Het was lekker druk en dan is het zo gezellig in Breda. Ik bedacht me ook gelijk dat ik deze stad erg ga missen. Wij wonen niet in Breda, maar het is een kwartiertje rijden en we staan in de stad.

Ik was alleen op pad, want John zit momenteel in Washington. Morgen komt hij weer thuis. Ik had hem weer een lijstje met huurhuizen meegegeven die hij moest gaan bekijken. Op internet ziet het er allemaal mooi uit, maar als je daar voor een huis staat, krijg je wel een realistisch beeld van het huis en de omgeving. Zo was er een huis, die best dicht tegen een snelweg lag. Natuurlijk gebruiken we Google Maps, maar soms hoop je dat het geluidsoverlast niet te overheersend is. Nou, we hebben er weer een paar van het lijstje af kunnen halen.

Morgenavond hebben we een tuinfeest bij vrienden. We moeten het nog steeds vertellen, maar het komt er niet van. John is afgelopen zondag vertrokken naar Washington en komt morgen pas weer thuis. Lastig hoor, een datum prikken om iets af te spreken met je vrienden. De ene keer kunnen wij weer wel, maar dan zijn onze vrienden weer verhinderd. De vakantie komt er ook weer aan. Straks zijn ze allemaal weg en hebben we het nog niet verteld. Op korte termijn zal er iets moeten gaan gebeuren, maar niet op het feestje morgenavond. Ik wil niet de aandacht op ons vestigen. Dat vind ik niet leuk voor de gastheer en gastvrouw. Wat hebben we het allemaal druk hè!