Een dagje Mount Vernon

Zondagochtend waren de gasten al op tijd wakker. Hun interne klok staat nog een beetje op de Nederlandse tijd en dat is te merken. Wij kwamen er dan ook als laatste uit. Nog wel op tijd hoor….voor onze doen…! Ik ben gauw de tafel gaan dekken en binnen een mum van tijd stond alles op tafel. Broodjes, beleg, een glaasje jus ‘d orange, een bakje koffie, kortom, genoeg om een lege maag te vullen. We hebben gezellig met zijn allen ontbeten. Zo wordt de ‘dining room’ tenminste ook eens gebruikt. Wij eten namelijk altijd in de keuken. Met 6 mensen wordt dat te krap, dus de extra lange tafel komt nu weer goed van pas. Ne een kort beraad werd er besloten om er een relaxdag van te maken. Na de lange reis van zaterdag waren ze daar wel aan toe. Ze hadden tijdschriften meegenomen en al gauw had iedereen een plek gevonden. De één op het deck bij de keuken, de ander op het ligbed bij het zwembad. Ik moest nog wel even naar de Safeway om brood en natuurlijk wilden mijn ouders en schoonmoeder mee naar de supermarkt. Ze hebben er even rondgelopen en ondertussen haalden ik de boodschappen. Daarna zijn we weer naar huis gereden. Na de tapas van zaterdagavond, moest ik ook gaan bedenken wat we gingen eten. Het is uiteindelijk Sweet & Sour chicken geworden met rijst. Onder het eten hebben we besproken wat we maandag zouden gaan doen. Na een rustdag was het wel leuk om iets actiefs te gaan doen. We hadden een paar opties waaruit ze konden kiezen en het was Mount Vernon geworden. Het was een heerlijke dag. Lekker chillen met zijn allen, een wijntje erbij, een gin tonic; we hebben nog de hele avond buiten gezeten. De vaatwasser draait op het moment op volle toeren. Deze gaat zo’n 2 keer per dag aan en ook de wasmachine zal deze week vaker gebruikt gaan worden. Het is best even wennen om zoveel mensen in huis te hebben. Vooral het eten klaarmaken vind ik soms best moeilijk. Wat moeten we toch elke keer eten. Zondag had John alvast de Beef Bulgogi voorbereid. Dit vlees moest de hele nacht en dag in de marinade staan, want zo konden de kruiden goed in het vlees trekken. Maandagavond zouden we dus Beef Bulgogi eten, brocolli met knoflook en oestersaus en rijst. Maar goed, dat was pas voor ’s avonds.

De dag moest nog beginnen en dat doen we tegenwoordig met een gezamenlijk ontbijt. Nadat we allemaal genoeg gegeten hadden en de nodige koffie tot ons hadden genomen, was het tijd om te gaan. We moesten met twee auto’s rijden, want er passen geen zes personen in de auto. Dat is wel een beetje jammer. Als we met zijn allen op pad gaan zijn we altijd gebonden aan twee auto’s. Maar ja, het is niet anders. We hebben er toch ruim een uur over gedaan, maar uiteindelijk reden we de parkeerplaats op van Mount Vernon. Mount Vernon is het huis waar George Washington, de eerste president van de Verenigde Staten, voor een belangrijk deel van zijn leven woonde. We hadden al gauw twee plekken gevonden en het was niet ver lopen naar de ingang. Bij de kassa was er een korte rij met mensen, maar het ging vrij vlotjes. We besloten eerst het huis te gaan bezoeken en als laatste het museum. Bij het huis stond er geen rij en we konden zo naar binnen lopen. Ik had op internet gelezen dat het er erg druk kon zijn en je rekening moest houden met een uur wachttijd. Gelukkig was dat bij ons niet het geval. Misschien omdat het een doordeweekse dag was? Het huis is onder Georgiaanse architectuur gebouwd en staat op een landgoed dat aan de Potomac River ligt. Dit landgoed kwam in 1674 in handen van John Washington, de overgrootvader van de latere president. George Washington erfde het landgoed in 1754. Een grappig detail over het huis is dat de stenen geen stenen zijn, maar hout is. Dit zie je pas goed als je dichtbij het huis staat. Altijd gedacht dat het een stenen huis was, niet dus. George Washington heeft twee maal bijgebouwd aan wat een zeer bescheiden huis was toen hij het erfde. Hij bouwde ook aparte verblijven voor een paar honderd slaven en arbeiders die op zijn landgoed werkten; een plantage-gemeenschap die zijn eigen voedsel, wol en kleding produceerde en extra inkomsten haalde uit tabak, vis en andere produkten.

De rondleiding werd gegeven door verschillende vrijwilligers van de Mount Vernon Ladies Association. Zij hebben het huis in 1858 van de ondergang gered. In elke ruimte van het huis stond een gids die ons over de kamer vertelde. Binnen mocht er niet gefotografeerd worden. Ik heb toch stiekem met mijn iPhone geprobeerd om de inrichting van de kamers vast te leggen. Ik vond het interessant om de verhalen van de gidsen aan te horen. Zo kregen we een goed beeld hoe George Washington er geleefd heeft. Ook de slaapkamer en het bed waarin hij gestorven is (in 1799) hebben we mogen zien. Nog een leuke kamer was zijn studeerkamer. Daar stond niet alleen een bureau, een grote boekenkast, een telescoop etc., maar ook een ingenieuze leesstoel met een pedaal om een houten propeller aan te jagen om de klamme zomerlucht in beweging te zetten en de vliegen te verjagen. De rondleiding ging overigens wel in een rap tempo en we hadden het gevoel dat we soms uit de kamers werden gejaagd. Dat vond ik wel jammer. Eenmaal weer buiten merkten we dat de temperatuur al aardig opgelopen was. Ik zag al menig rode kopjes in onze groep. Op zijn tijd hebben we even op een bankje gezeten en de omgeving op ons in laten werken. Vanuit het huis zijn we naar de bijgebouwen gelopen. Ook wel de dienstgebouwen genoemd. In elk gebouw was er wel iets ze zien. Bijvoorbeeld het washuis, het rookhuis, koetshuis, spinhuis, keuken, de stallen, etc. Al wandelend over het landgoed kwamen bij de aanlegsteiger aan. Hier heb je een mooi uitzicht op de Potomac River. We zijn nog een stukje doorgelopen en kwamen toen bij de fruit/landbouwtuin aan. Vandaar uit zijn we naar de graftombe van de slaven gelopen. De graven liggen her en der verspreid op dat stukje landgoed. Er staat een monument ter ere van de slaven die er hebben gewerkt en gewoond. Over de jaren heen zijn de graven van de slaven verdwenen, maar de schatting is dat er ongeveer 75 slaven begraven liggen. Over de identiteit is weinig bekend. Na een korte klim kwamen we op een heuvel waar het graf van Martha en George Washington gesitueerd is. Het is een eenvoudig bakstenen ‘huisje’ met twee marmeren grafstenen. George Washington had in zijn testament immers laten vastleggen dat hij op het landgoed begraven wilde worden. Ook had hij laten vastleggen dat na zijn dood de slaven hun vrijheid terug zouden krijgen en niet meer als slaaf hoefden te werken. We zijn verder gewandeld en kwamen toen weer aan de voorkant van het huis aan. We waren vergeten om naar de achterkant van het huis te gaan, dus dat hebben we toen ook nog even gedaan. Het uitzicht aan de achterkant van het huis is adembenemend mooi. Er staan een soort van ‘schommelstoelen’ op een rij onder de veranda. Ik zei een soort van, want er is geen beweging in te krijgen, maar het geeft wel een goed beeld hoe het er toen uit moet hebben gezien. Ik kan me goed voorstellen dat hij daar zo lang gewoond heeft. We hebben een tijdje in de schommelstoelen gezeten en genoten allemaal van de omgeving. Menig fotootje werd gemaakt en na deze zeer welkome pauze zijn we naar het museum gelopen.

In waren verscheidene attributen te vinden die onder speciale omstandigheden (klimaat) bewaard moesten blijven. Hier kregen we een goed beeld van het leven van George Washington. Ook stonden er een paar wassen beelden (à la madam Tussaud) tentoongesteld. Het museum is erg overzichtelijk en je kunt er best lang vertoeven. De laatste stop van de dag was de souvenierswinkel. Je kunt hier niet omheen, want ze leiden je er gewoon naar toe. Veel kitch, weinig pracht en praal. We hebben wel even gekeken, maar besloten al snel om naar huis te gaan. Het was inmiddels al laat en waarschijnlijk zouden we in de file komen. Ik ben achter John aangereden en hij heeft de drukke wegen ontweken en zo kwamen we slechts met een lichte vertraging weer thuis. Moe, maar voldaan. Ik ben even snel gaan zitten en heb wat te drinken genomen. De familie werd even zoet gehouden met een toastje en kruidenboter (zij hadden al honger). Samen met John ben ik niet lang daarna maar begonnen met koken, want de magen knorden. Het was een heerlijke maaltijd, al zeggen we het zelf. Nou ja, de gasten zeiden ook dat ze het lekker vonden. We hebben nog even buiten gezeten en nagenoten van een mooie

Een deel van de foto's zijn hier te bewonderen. De rest voeg ik morgen toe aan het album.

Aankomst familie

Zaterdag was het de dag dat mijn ouders, broer en schoonmoeder zouden komen. We moesten nog wat laatste klusjes doen, dus we zijn op tijd uit bed gekomen. Na het ontbijt ben ik naar de supermarkt gereden om brood te halen. Ik moet nu rekening houden met 6 mensen, dus dat wordt de komende weken extra inslaan. De jongen op de afdeling van de bakkerij vroeg al of ik een feestje had. Normaal neem ik niet zoveel brood in één keer mee. Ik vertelde hem dat we gasten hadden en dat hij me wel vaker zal zien. Daarna heb ik mijn boodschappenlijstje afgewerkt voor de tapas die ik zou gaan klaarmaken. Het is altijd lastig in te schatten of ze veel honger zouden hebben. Met tapas zit je eigenlijk altijd goed.

John had ondertussen de laatste klusjes gedaan en het huis was er helemaal klaar voor. Ik heb de hele middag in de keuken gestaan met het voorbereiden van de tapas. Ik was gelukkig op tijd klaar. Op internet hebben we de vlucht in de gaten gehouden en om kwart voor drie zijn we naar de luchthaven gereden. Het was er lekker druk. In de aankomsthal stonden al veel mensen te wachten. Ook hoorden we twee beveilingsmensen door de hal roepen; 'wie zijn de eigenaren van deze bagage?'. Er stonden namelijk twee karren vol met koffers, maar met niemand erbij. Je kunt je voorstellen dat na de dood van Osama Bin Laden de veiligheid verscherpt is. Uiteindelijk kwam er iemand aangelopen, die blijkbaar de eigenaar van de bagage was. Wij zijn doorgelopen en op zoek gegaan naar een plaatsje bij de deur. Zo konden we ze goed zien als ze door de deur kwamen lopen. Ik had mijn fototoestel al tevoorschijn gehaald en toen was het wachten. En wachten....en nog langer wachten. We lazen op een bord dat ze bij de douane waren. Het kon nu toch echt niet lang meer duren... Nou ja, uiteindelijk na een uur en 10 minuten kwamen ze dan eindelijk door de deur. Even zagen we zoekende ogen, maar die hadden ons al gauw gevonden. Toen zagen we een lach van 'oor tot oor' op alle gezichten. Blij dat ze ons zagen, maar dat gevoel was er bij ons natuurlijk ook. Nadat ze uit de drukte kwamen gelopen, hebben we iedereen geknuffeld en welkom geheten. Zo de lange vlucht zat erop voor ze; tijd om naar huis te gaan.

Eenmaal thuis kwamen de lekkernijen al tevoorschijn. Dropjes (mannekes pis), kaas, borrelnootjes, Boulanger bonbons en nog veel meer! De koffers werden op de kamers gezet en toen was het tijd voor een drankje! Met een roseetje, een vers getapt biertje en een frisje voor schoonmoeder hebben we geproost op 2 leuke weken die komen gaan. Het was een heerlijke avond en we hebben gezellig buiten kunnen eten. Mijn tapas vielen gelukkig goed in de smaak bij iedereen. We merkten wel dat langzaam de oogjes zwaarder werden. Niet gek hoor, ze waren immers al 20 uur op. John en ik bleven nog even op en de rest ging naar bed.

Alle foto's van de aankomst staan hier.

Over Osama, Obama en klusjes...

Na een drukke zondag was het tijd om naar bed te gaan. John ging zijn mail nog even checken en ik lag in bed en maakte nog even een ‘rondje’ op mijn iPhone. Ik keek op Facebook en zag allerlei berichten voorbij komen. President Obama had zendtijd geclaimd om het Amerikaanse volk toe te spreken. Het gerucht ging dat Osama Bin Laden was gedood. John kwam inmiddels de slaapkamer binnen en ik vertelde hem over de berichtgevingen rond Osama Bin Laden. Ik moest daar het mijne van weten, het is toch een historisch moment. Hoewel het al laat was (John staat elke dag om 05.00 op) zijn we toch weer naar beneden gegaan en hebben de TV aangezet. Het duurde niet lang of de nieuwszenders schakelde over naar het Witte Huis. President Obama begon zijn speech; “Good evening. Tonight, I can report to the American people and to the world that the United States has conducted an operation that killed Osama bin Laden, the leader of Al-Qaeda”… De rest is inmiddels al bij iedereen bekend. De nieuwszenders lieten beelden zien van juichende mensen voor het Witte Huis en op Times Square. Amerikaanse vlaggen, Amerikanen die spontaan het volkslied gingen zingen. Eindelijk hebben ze het voor elkaar. Bijna 10 jaar na de aanslagen op 11 september. De volgende dag was het natuurlijk voorpaginanieuws in alle kranten. Titels als Rot in hell, Justice is done, enz. Dat Osama bin Laden niet meer leeft zal een grote opluchting brengen voor mensen over de hele wereld. Voor de nabestaanden van alle slachtoffers van de aanslagen zal het een schrale troost zijn. Zij krijgen hun familielid er immers niet mee terug. De uitschakeling van Bin Laden mag dan een belangrijk moment zijn in de strijd tegen terrorisme, dat betekent echter niet dat de wereld er veiliger door is geworden . Ik maak me best zorgen over de wraakacties die nu zullen gaan volgen. Bin Laden is dan wel dood…., maar wat doet Al-Qaeda? Er zal vast weer iemand zich genoodzaakt voelen om het werk van Osama bin Laden voort te zetten. President Obama zegt dan wel in zijn speech: “The world is safer, it is a better place, because of the death of Osama bin Laden.” Maar laten we eerlijk zijn, deze woorden passen niet echt bij de huidige realiteit. Hier in de Verenigde Staten is het veiligheidsniveau in de grote steden opgeschroefd, overheden moeten extra alert zijn op mogelijke vergeldingsacties en de directeur van de CIA waarschuwt voor wraak. Laten we hopen dat het de terroristen ontmoedigt. Ook al duurt het lang, zoals in het geval van Bin Laden 10 jaar, uiteindelijk word je gepakt en gedood. Nadat we getuigen waren van dit memorabele moment, zijn we lekker gaan slapen. Het was inmiddels al erg laat.

Maandag ben ik begonnen met het schoonmaken van de slaap- en badkamers voor onze visite die a.s. zaterdag arriveert. De slaapkamers zijn weer helemaal in orde. Alle bedden zijn opgemaakt en de badkamers ruiken weer helemaal fris. De hele week staat in het teken van de voorbereiding op de komst van onze gasten en op de klussen die nog gedaan moeten worden. Met klussen bedoel ik bijvoorbeeld kraantjes repareren, want als we op de werklui van de huurbaas moeten wachten, dan komen die voorlopig nog niet. Ik zit nog te wachten op een mannetje die het plafond moet komen repareren. Het is nu al twee weken geleden dat we de lekkage in de keuken hadden en ik zit nog steeds met een gat in het plafond. De badkamer wordt dit weekend in gebruik genomen, dus John had maar voorgesteld om het zelf te repareren. Het toilet heeft hij ook nog even gedaan. Zo heeft de huurbaas alleen kosten aan het materiaal. Een dank je wel zou op zijn plaats zijn, maar nee hoor…

Gisteren was het 4 mei, dodenherdenking bij het Nederlands Carillon in Washington. Vorig jaar ben ik er wel naar toe gegaan, maar dit jaar kwam het helemaal niet uit in de planning. John moest wel en is dan ook met een paar collega’s gegaan. Deze foto heeft de Ambassade gemaakt. Ik heb thuis om 2 uur (8 uur Nederlandse tijd), 2 minuten mijn werk stilgelegd. Ik was namelijk druk bezig om de vloerbedekking droog te krijgen in de basement. De vloerbedekking was nog zo nat, dat John nogmaals het apparaat heeft gehaald. We merkten dat met het kleine mondstuk er meer vocht uit het tapijt kwam. Het is heel bewerkelijk, maar ik ben toch maar op mijn knieën gegaan en heb stukje voor stukje het vocht uit het tapijt gezogen. Dit niet één keer, maar meerdere keren. Mijn polsen waren ondertussen lam geworden en mijn knietjes beurs en broos. Het ondertapijt had John al verwijderd en die ligt buiten te drogen. Voor de volgende keer weet ik wel; de huurbaas moet maar een bedrijf inhuren. Het is dat we met een tijdsdruk zitten (de visite die komen gaat) en dat we daardoor zelf maar aan de slag zijn gegaan. We hebben ook 3 dagen zonder warm water gezeten, dus je kunt je het tempo van denken en handelen van de huurbaas wel voorstellen.

Nog een klus deze week, maar van iets grotere omvang, zijn de betonplaten rond het zwembad die vervangen gaan worden. Daar komt een bedrijf voor langs. De platen zijn verzakt, waardoor er hoogteverschillen zijn ontstaan met scherpe randen. Best link, te weten dat hier in de zomer vaak kinderen komen zwemmen. Ze zouden zich flink kunnen bezeren. Wij vonden dit een belangrijk ‘safety issue’ en uiteindelijk is de huurbaas toch overstag gegaan. Nou ja, hij moest wel, want het staat in het contract dat zaken die onveilig zijn en aan het huis toe behoren, vervangen moeten worden. Al vanaf het begin zijn we hierover bezig en vandaag na anderhalf jaar, worden ze dan toch vervangen. Sterker nog, op het moment dat ik dit schrijf zijn ze al druk bezig. Veel hak en breek werk. De slijptol zorgt voor een grote stofwolk, maar het schiet al op. Het beton wordt gestort. In mijn volgende bloge zal ik waarschijnlijk wat meer foto's kunnen laten zien. Vandaag is ook de ‘season opening’ van het zwembad. Het zal wel weer een ander zicht zijn met het donkere zeil eraf! Lekker fris en zomers om te zien. Nou ja….dan moeten ze het eerst reinigen, want nu ziet het water er nog niet zo fraai uit.

Weekend is weer voorbij...

De lekkage in het kastje onder de wastafel is weer onder controle. John heeft het kunnen stabiliseren en zo konden we toch nog naar het Oranje Bal op de Ambassade. Dennis en Myrthe zouden ons komen ophalen. Niet verkeerd, want nu konden we allebei een drankje doen. Komt niet zo vaak voor, want meestal moet één van ons rijden. Om 7 uur stonden ze voor de deur. We hebben eerst nog een bakje koffie gedaan, maar na een uurtje was het tijd om naar DC te rijden. Het begon om 8 uur, maar wij arriveerden zo tussen half 9 en kwart voor 9. Hoewel je vooraf individueel je moest opgeven en paspoort gegevens moest invullen, was er toen wij kwamen totaal geen controle. Merkwaardig vonden wij, maar hé, hun verantwoording…. Het was al erg druk en buiten op het plein voor het gebouw stond een grote tent met daar om heen kraampjes. Nou ja, eerst hebben we een drankje gescoord. Ik had net een glas wijn in mijn handen of de Nederlandse Ambassadeur Renée Jones-Bos begon met haar speech. Ook de initiatiefneemster van de Nederlandse vereniging in Washington, DC Dutch, heeft een paar woorden gesproken. Natuurlijk kon het volkslied niet uitblijven. We kregen heel opmerkelijk eerst het Amerikaanse volkslied te horen. Daarna kwam het Nederlandse volkslied, die we braaf hebben meegezongen. Leve de koningin en toen was het tijd om eens langs de kraampjes te lopen. Even een resumé: kaassoufflés, bitterballen, frikandellen, zakjes friet, haring met uitjes, poffertjes, stroopwafels, saté van de bbq, Heineken van de tap… Kortom, het water liep ons in de mond. We hebben dan ook gesmuld van al dit lekkers. Als we geweten hadden dat er zoveel te ‘snacken’ was, dan had ik daar met het avondeten wel rekening mee gehouden, hahaha. Ondanks dat het niet erg warm was, hebben we toch best lang buiten gestaan. Uiteindelijk werd er door de organisatie een verzoek gedaan of we allemaal naar binnen wilden gaan. Daar stond inmiddels een band te spelen. Eenmaal binnen stond de dansvloer al vol met swingende mensen. De band speelden goed en de sfeer zat er goed in. De avond zou tot 23:30 uur duren en het enige minpuntje van de avond was dat ze de bar al om 23:00 uur gingen sluiten. Om stipt 23:30 ging het licht aan (ik had gelijk een flashback naar de bar met carnaval) en toen stond iedereen elkaar aan te kijken. We hadden met zijn allen nog best even door kunnen gaan. Jammer dat we weg moesten gaan.

Zaterdag was het Koninginnedag, dus de vlag moest opgehangen worden. Toch leuk om de Nederlandse vlag voor ons huis te zien wapperen. Ook zijn we alvast begonnen met de voorbereidingen voor het aankomende bezoek. Ik heb buiten de ramen gezeemd en John was alvast begonnen om de vitrage en luxaflex weer terug op te hangen. Het was die dag ook zalig weer, dus we zijn wel op tijd gestopt om ’s middags nog even van de zon te genieten. De temperatuur lag iets boven de 20 graden, dus het was goed vol te houden bij ons op het deck. Het was tenslotte Koninginnedag en daar moest op geproost worden. Ik had mijn speciale ‘oranje slippers’ aangedaan. Dat hoort er toch een beetje bij, nietwaar? ’s Avonds is John bij de Homedepot nog een apparaat op gaan halen, die het water uit de vloerbedekking zuigt. Ook kun je met dit apparaat tapijt reinigen. John had de huurbaas verschillende opties gegeven. Onder andere een bedrijf inhuren die dit zouden komen doen, nieuwe vloerbedekking of dat John het apparaat op hun kosten ging huren en het zelf zou gaan doen. Wat denkt John toch mee met die mensen. Eigenlijk mogen ze van geluk spreken dat wij hun huurders zijn, want we hebben ze al veel geld bespaard. Zondag is John dan ook de hele dag bezig geweest met het drogen/reinigen van de vloerbedekking.

Zondag bereikte mij ook het trieste bericht dat een ex-collega van mij is overleden. Maja had me een mail gestuurd en ik heb het wel 10x gelezen volgens mij. Ik kon het niet geloven. Ik heb in maart nog een tijdje met hem staan praten en wat zitten geinen (zoals we dat altijd deden). Anton was nog zo jong, het is oneerlijk. Hij heeft een hartstilstand gekregen op het volleybalveld. Ze hebben hem kunnen reanimeren, maar op vrijdagavond en op zaterdag (zijn verjaardag nota bene) kreeg hij een herseninfarct, die hem fataal is geworden. Ik wil Mariola, Rein en Pien heel veel sterkte wensen. Ook mijn oud-collega’s bij Auto Borchwerf. Het zal maandag (en de dagen daarna) niet makkelijk zijn. Ik denk aan jullie!

Gillend gek....

Vandaag hebben we een nieuwe boiler gehad. Ze zouden om 11 uur komen. Mooi, want ik moest om 10 uur bij Yolanda's huis staan om de deur te openen voor de hulp. Zij komen morgen pas thuis. Prima, geen probleem...dacht ik. Totdat ik een telefoontje van John kreeg dat het bedrijf al om kwart voor 10 bij ons zouden zijn. Oeps, ik moest snel iets regelen, want het was al bijna 9 uur. Ik heb gelijk Petra gebeld en gevraagd of zij mijn taak wilde overnemen. Dat vond ze geen moeite, maar had geen sleutel van het huis. Ik ben gauw in de auto gestapt en naar haar toe gereden. Ik heb de sleutel afgegeven en ben gelijk weer teruggereden. Ik was gelukkig op tijd weer thuis. Niet veel later stonden de mannen voor de deur. Na zo'n anderhalf uur hadden ze de klus geklaard. Hè hè, eindelijk weer warm water.

Ik moest vandaag ook nog even in de basement zijn. We hebben daar een rommelhok met dozen staan. Toen ik binnenkwam hoorde ik gedruppel. Inmiddels komt dit geluid mij maar al te bekend voor (helaas). Eerst moest in ontdekken waar het vandaag kwam. Toen ik het had gevonden zag ik ook een scheur in het houten plafond. Gelukkig had ik snel een emmer, want ja, die staan dankzij de andere lekkages her en der door het huis. Ik ben weer naar boven gegaan, want het water moest toch ergens vandaan komen. In de badkamer, waar het toilet vorige week had gelekt, hoorde John vanochtend al gedruppel. Maar dat ging toen maar langzaam. Afin, het gedruppel was een waterstraal geworden. Resultaat; vloer nat, kastje helemaal nat en de straaltjes water gingen alle kanten op. Nog maar een emmer erbij gepakt en handdoeken. Er zitten ook twee kraantjes onder de wastafel, maar die zitten muurvast. Ik krijg er met geen mogelijkheid beweging in. Ik heb vervolgens mijn hulplijn (John) maar weer gebeld. Die is nu op weg naar huis.

Je kunt wel stellen dat wij er zo langzamerhand gillend gek van worden. Het is toch ook niet normaal, dat dit alles binnen 1 week tijd gebeurd. Nog even en alle leidingen springen... Drie maal is scheepsrecht en ik hoop nu echt dat dit spreekwoord voor ons gaat gelden. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met de lekkages! We zeiden pas nog tegen elkaar dat dit zo'n fijn huis was. Niet alles is onze smaak, maar het woont wel prettig. Ik ben bang dat we daar op terug moeten komen. Vanavond hebben we een koninginnedagviering, nou ja beter gezegd avond op de Nederlandse Ambassade. Daar zijn we van plan om naar toe te gaan, mits we de lekkage onder controle kunnen krijgen!

Storm over Amerika

Om het thuisfront gerust te stellen, vandaag een blog over de tornado’s die Amerika teisteren. Onlangs schreef ik nog over de tornado’s in North Carolina, maar gisteren kreeg de staat Alabama, die het zwaarst werd getroffen, het flink te verduren. De tornado’s hebben daar een ravage aangericht en er zijn al 130 doden te betreuren. In de staat Mississippi waren 32 doden, Georgia trof elf doden aan, Tennessee zes. Het dodental stijgt waarschijnlijk nog verder, omdat de tornado's nog tot vrijdag door de VS razen. Ik las net trouwens dat er in Virginia 8 mensen zijn omgekomen. De National Weather Service (NWS) had tot dusver al voorlopige berichten over bijna driehonderd tornado's. In Bristow is heeft een tornado ook de grond geraakt. In Bristow gaan wij altijd naar concerten, dus zo ver is dat niet bij ons vandaan. Ook op Andrews Airforce Base heeft een tornado de grond geraakt. Deze vliegbasis ligt op zo’n 3 kwartier rijden van ons uit. Wij hadden gisteren ook een Tornado Watch. Uit voorzorg hadden we alle ramen maar dicht gedaan, hoe lekker de frisse wind door het huis ook was. Je weet immers maar nooit. De ‘alarmbellen’ op televisie waren ook continue aanwezig. Nieuwszenders gaven extra berichtgevingen. Zo werden we goed op de hoogte gehouden van de baan van mogelijke tornado’s. Op een gegeven moment was het droog en het was nog erg lekker buiten. We hebben nog even buiten gezeten. Achteraf is het bij ons gelukkig meegevallen, hoewel de tornado watch tot de volgende ochtend zou duren.

Vandaag zijn er weer verschillende waarschuwingen afgegeven. Zelfs net nog voor onze omgeving. 10:00 a.m. update: Een ‘severe thunderstorm’ bij Dulles met een hoge windsnelheid die aannemelijke schade kan aanrichten. Daarbij stond ‘Great Falls, Potomac, Rockville, Olney in path’, met andere woorden…wij zitten in de baan van de storm. Ik blijf maar lekker binnen zitten. Lijkt me wel verstandig. Gelukkig worden we op alle manieren op de hoogte gehouden. Via TV, via Apps op de Iphone en op de radio. De tornado watch is verlengd tot 3 uur vanmiddag. De mannen die het beton bij het zwembad zouden komen repareren/vervangen hebben al laten weten dat ze volgende week komen i.v.m. het slechte weer van vandaag. Heel begrijpelijk, natuurlijk.

Ik zit nog wel op een nieuwe boiler te wachten. Een tweede ochtend opstaan met een koude douche. Ik hoop wel dat ze vandaag komen, want het is behelpen hoor, als je geen warm water hebt. Mijn probleem is niet te vergelijken met de mensen die geen huis meer hebben door de tornado’s, daar ben ik me van bewust. Het neemt niet weg dat het toch erg vervelend is. Terwijl ik dit schrijf begint het langzaam weer op te klaren. Nog wel bewolkt, maar het is droog en de harde wind is gaan liggen. Ik hoop dat ik snel weer wat zonnige foto's kan plaatsen en over andere leuke dingen kan schrijven. Laten we hopen dat de storm nu verder getrokken is en niet nog meer schade aanricht.

Lekkage nr. 2

Vrijdag kwam John weer thuis uit Nederland. We hebben samen nog gezocht naar de eventuele oorzaak van de lekkage. We konden niets vinden. John had het kraantje opengezet van het toilet, omdat we dachten dat het daar niet aan lag. Na een tijdje hoorden we het weer druppen, dus het kwam toch daar vandaan. Op de één of andere manier is het reservoir overgelopen (wat eigenlijk niet zou mogen gebeuren) en het water is op de vloer terecht gekomen. Vervolgens is het water onder de pot gekomen en is zo tussen het plafond gekomen. De toiletpot is niet zoals wij dat in Nederland doen, netjes afgekit, dus het water kon daar makkelijk langs. Afin, vandaag zitten we nog steeds te wachten op een klusjesman die alles moet komen repareren. Onze huurbaas had gezegd dat er maandag iemand kon bellen die dan langs zou komen, maar het is stil gebleven. Is het zo moeilijk om dit te regelen voor ons. Oké, hij zit zelf in Californië, maar dat wil niet zeggen dat hij niets kan regelen. Zo vermoeiend als je afhankelijk bent van anderen.

De afgelopen dagen is het heerlijk warm geweest. Zondag was het zelfs over de 30 graden. In de zon achter op het deck leek het nog warmer. Ik wilde wel eens weten hoe warm het bij ons achter was en had een temperatuurmeter buiten gezet. Het duurde niet lang of het gaf al 41 graden aan. We hebben dan ook lekker onder de gazebo gezeten met de fan (waaier) aan. Heerlijk! Maandag en dinsdag was het nog steeds genieten. Het enige nadeel zijn de vervelende stinkbugs. Ik weet het, ik heb er al vaker over geschreven, maar die beestjes maken me helemaal gek. Er zitten er zo veel in huis, dat wil je niet weten. Ik heb er een dagtaak aan om ze te verwijderen. Als je denkt dat je ze allemaal hebt gehad, dan is er weer een nieuwe ‘ploeg’ tevoorschijn gekomen. De Amerikaanse Nationale Plagen Management Associatie waarschuwt Amerikanen voor een flinke plaag, want de populatie is fors groter dan vorig jaar. Ik weet niet wat we dit jaar moeten verwachten, want vorig jaar was het al verschrikkelijk. Ik heb nog liever te maken met muggen, want daar kan ik me tegen insprayen. Tegen de stinkbugs kun je zo weinig doen. Probleem is dat ze geen natuurlijke vijanden hebben en er geen specifieke pesticiden zijn voor de beesten. John en ik zijn gisteren dan wederom weer op jacht geweest om de stinkbugs te vangen. We liepen nog even naar de basement en ook daar zaten ze ook tegen de ramen aan. We vroegen ons af waar ze toch langs naar binnen komen. John nam een kijkje in het hok waar o.a. de boiler staat, want misschien kwamen ze daar langs binnen. In het hok geen stinkbug te zien, maar wel heel veel water….NEE! Niet weer een lekkage, hè! Maar jawel hoor. De vloer stond blank en het was inmiddels ook de kamer ingelopen, tenminste onder de vloerbedekking. Zo op het blote oog zagen we niets aan de vloerbedekking, maar bij nader inspectie bleek het door en door nat te zijn. Een tweede lekkage in één week tijd. Gaat lekker zo! John heeft een soort van barricade gemaakt om het water tegen te houden. We willen niet dat er nog meer in de kamer stroomt. Daarnaast heeft hij de boiler afgesloten. Het lekt nog wel, maar al iets minder als daarvoor. Maar ja, geen boiler betekent ook geen warm water. Dat heb ik vanochtend wel gemerkt met douchen! IJskoud natuurlijk!! Ik ben hier helemaal niet blij mee, dat begrijpen jullie wel!

Inmiddels is er een monteur geweest, maar de boiler kan niet gemaakt worden. Dat wordt dus een nieuwe. We zitten nu te wachten op een reactie van onze huurbaas. Die is niet zo snel! Onze geduld raakt op en we worden moe van de gebreken die het huis nu gaat vertonen. Nou ja, als het zwembad maar niet leeg loopt. Die gaat volgende week open! Over het zwembad gesproken…morgen komen ze de betonnen platen repareren/vervangen. Die zijn helemaal verzakt. Nou ja, wederom een dagje thuis!