Amerika, the land of stars and stripes . The land of promise. The land of freedom. Voor ons…gewoon een geweldig vakantieland. Al vanaf 1993 komen we jaarlijks in Amerika. We hebben al vele rondreizen gemaakt en hebben ondertussen onze favoriete plekken waar we graag komen. Het ‘kriebelde’ al jaren….hoe zou het zijn om voor een paar jaar in Amerika te wonen? Nu, na zo veel jaar, is daar onze kans .

Daar waar wij al die jaren van hebben gedroomd is werkelijk geworden. Op 27 oktober 2009 zijn wij verhuisd naar Great Falls, Virginia. Een voorstad van Washington DC. We hebben daar bijna 4 jaar met veel plezier gewoond. Wat we echter niet hadden voorzien, is dat we naar Texas zouden verhuizen. Van een city life style naar een country life style... Our journey continues...

....en het gaat maar door! Vanaf half juli 2018 zullen wij wederom naar Amerika verhuizen voor een periode van 4 jaar. Back where we started...in the Washington DC area!

Deze site is bedoeld voor familie, vrienden, bekenden en andere geïnteresseerden. Op deze blog kunnen jullie vanaf nu alles lezen over ons leven aan de andere kant van de oceaan; oftewel 'Our life overseas'! Wij zouden het leuk vinden als je een berichtje of een reactie achterlaat.



dinsdag 5 april 2011

Zomergevoel...

Ons weekend is lekker rustig verlopen. We hebben niets gepland, dus we slapen eerst heerlijk uit. John is duidelijk moe, want terwijl ik zachtjes uit bed kom zie ik hem nog in een diepe slaap. Ik besluit alvast naar beneden te gaan en het ontbijt klaar te maken. Ik kook wat eieren, zet het koffiezetapparaat aan en dek de tafel. Blijkbaar is John toch wakker geworden van mij en komt ook naar beneden. De eitjes zijn klaar en ik maak er een eisalade van. Het brood springt uit de broodrooster en we kunnen gaan eten. We ‘vergaderen’ over wat we vandaag gaan doen. Ik ben nu twee keer naar de cherry blossoms geweest en ik hoef niet zo nodig nog een keer te gaan. Een museumbezoek is een andere optie. We hebben het over het weer, ons buitenhaardje en zo komen we op het hout die we een tijdje geleden ergens gratis hebben opgehaald. Het zijn echter megagrote blokken. Je zou er krukjes van kunnen maken, zo groot. Die moeten dus nog klein gehakt worden. John heeft daar een hele mooie bijl voor….maar die ligt in Nederland. Echt, ik snap niet dat we sommige spullen niet hebben meegenomen. Afin, dat wordt dus op zoek naar een nieuwe bijl. Hoera voor het internet, want na een kleine speurtocht door John komen we op een stevige bijl die ook nog eens goede reviews krijgt. De Lowe’s verkoopt dit merk, dus onze zaterdag heeft meteen een bestemming…de bouwmarkt! Niet mijn ideale winkel om te shoppen, maar John gaat zo vaak met mij mee naar de mall, dat het nu mijn beurt is om met hem naar Lowe’s te gaan. De bouwmarkten hier zijn zo ontzettend groot, maar met borden staat er aangegeven wat er in de gangen te vinden is. We komen al snel bij de bijlen, maar het merk waar John naar op zoek is staat er niet bij. Wel hebben ze van dit merk andere producten, maar helaas niet wat hij zoekt. We vragen het aan een medewerker, maar blijkbaar is de bijl alleen via internet te verkrijgen. In de winkel krijgen we 10% militaire discount en de vraag is of we dat ook krijgen als we de bijl op de online store van Lowe’s kopen. Daarbij komen nog de verzendkosten, dus dat voordeeltje is dan ook weg. Het is een nieuw merk voor Lowe’s. Misschien komt het nog wel in de winkel.

Onderweg maken we nog een stop bij Grand Mart International Foods. Hier verkopen ze kroepoek zonder rare smaakjes eraan toegevoegd. Ze hebben 4 verschillende soorten, dus ik hoop dat ze de originele kroepoek hebben. Blijkbaar is de originele kroepoek populair, want ik grijp vaak mis. Maar deze keer heb ik geluk en ik sla gelijk goed in. Met zo’n 7 zakken in mijn mandje ga ik daarna op zoek naar sticky rice. (witte plakkerige rijst) Die krijg je bijvoorbeeld bij PF Chang’s en ik vind het lekkere rijst. Om tijd te besparen vraag ik waar ik de rijst kan vinden en niet veel later sta ik voor het schap. Ongelooflijk om te zien hoeveel keus ik heb. Tja, de merken zeggen mij niets en ik pak een zak, waarvan ik hoop dat het goed is. We lopen verder in de winkel en komen op de vleesafdeling. Wat je hier allemaal ziet…varkensoren, koeientong… dat laat ik allemaal aan me voorbij gaan. Ik zie wel pork belly liggen. Dat is wat wij noemen speklappen. Die neem ik ook mee. Vanuit Nederland heb ik kruiden meegenomen om te marineren, dus binnenkort wordt het een ouderwets speklapje op het bord. We rekenen af en gaan weer terug naar huis. Het is inmiddels al laat geworden dus ik begin aan het eten. De Mangnolia Beef heeft de hele nacht in de marinade gestaan en het ruikt heerlijk. Ik heb alles volgens het recept gemaakt. John had dit op internet gevonden en bij de reviews werd er aangegeven dat een eetlepel red pepper kruiden wel heel erg veel was. Daardoor zou het gerecht te pittig worden. Iedereen adviseert een theelepel. Met het klaarmaken van de marinade had ik daar niet meer bij stil gestaan en heb dus een eetlepel met rode peperkruiden in de marinade gedaan. We zijn dus erg benieuwd hoe het zal smaken. Ik bak een bosuitje aan en doe daarna het vlees erbij. Het zijn dunnen reepjes en het is zo gaar. Het is inderdaad wel erg pittig en het komt niet ten goede van de rest van de ingrediënten. De smaak valt ook een beetje tegen. Mijn medebloggers vroegen in hun reacties op de laatste blog al het recept, maar helaas het is niet echt de moeite waard en het heeft nog wat verbeteringen nodig. Wanneer we het recept goed genoeg vinden zal ik die zeker op mijn blog plaatsen.

Zondag merken we dat het al wat beter weer is, al blijft het nog wel wat aan de frisse kant. John moet vandaag zijn koffer pakken en dat betekent dat ik nog het één en ander moet strijken. Dat komt goed uit, want John moet nog aan een presentatie werken. Na de strijk ga ik toch proberen om buiten te zitten. Met mijn stoel uit de wind, gaat het op zich wel. We hebben het wel eens warmer gehad, maar je moet het doen met wat je krijgt. John pakt zijn koffer in en werkt nog wat in de tuin. Ook zie ik vandaag de groundhog! Hij is weer uit zijn hol gekropen. Ik weet niet of het Sammy of Guus was, maar één van de twee loopt weer lekker te grazen op het gras. ’s Avonds gaat de wind wat liggen en is het wat aangenamer. Terwijl John een sigaar opsteekt en ik de rosé buiten zet, begint het te druppelen. Nee hè! Gelukkig hebben we een gazebo en daar gaan dan maar zitten. Die avond maken we het niet laat, want we moeten vroeg weer op.

Het is maandag en ik moet John naar de luchthaven brengen. In eerste instantie dacht hij pas dinsdag te vertrekken, maar kwam er gelukkig op tijd achter dat zijn vlucht toch op maandag stond. Bij het buiten komen merk ik dat het al veel zachter is, dan de voorgaande dagen. Er wordt dan ook stralend weer voorspelt. Wel zo’n 28 graden. Ik besluit dan ook om bij thuiskomst niet meer terug mijn bedje in te duiken. Ik doe alvast wat huishoudelijke taken, zodat ik daarna van het mooie weer kan genieten. Binnen een mum van tijd is het al lekker warm. Ik ga op zoek naar mijn flip-flops (teenslippers), want die kan ik wel gebruiken vandaag. Wat een verschil met de afgelopen dagen, waar ik nog op mijn Uggs rondliep. Met een rokje en shirtje met korte mouwen geniet ik van de zon. Zo raar om het ineens zo warm te hebben. We gaan ook van het ene uiterste naar het andere uiterste. Oef, wat is het warm in de zon. Ik smeer mezelf maar in, want je bent hier zo verband! Ik ben weer aan een nieuw boek begonnen. Al lezende gaan de uren voorbij. Het is heerlijk en van mij mogen de dagen zo wel vaker zijn. Ik vier dit zomergevoel met een glaasje rosé. Al gauw is het etenstijd en ik maak iets simpels voor mezelf klaar. Het bakje koffie drink ik buiten op, want om kwart voor 7 is het nog steeds 29 graden. We hebben dan ook weer een record te pakken. Er is 85 graden fahrenheit (29.4 celsius) gemeten en stoot daarmee de temperatuur van deze dag in 1956 van de troon.

Het is jammer dat John er niet is, want het is een heerlijke avond om buiten te zitten. Met zijn tweetjes is het natuurlijk veel gezelliger. De temperatuur zakt maar langzaam, want om half 11 is het nog steeds 26 graden. Het waait wel flink. Alsof er iemand met een föhn in mijn gezicht staat te blazen. Zo voelt de warme wind aan. Uiteindelijk ga ik toch maar naar binnen en 10 minuten later gaan de lampen flikkeren. Ik weet dan wat me te doen staat. Telefoon op de oplader, computer alvast uit zetten, zaklamp pakken en hopen dat de stroom niet uitvalt. Dikke pech, want op het moment dat ik de zaklamp pak, gaat alles uit. Daar sta ik dan in een donkere keuken! Gelukkig duurt het niet lang en na 5 minuten springt alles weer aan. Ook zie ik bliksem. Er wordt onweer verwacht en dat vind ik niet zo gek, na zo'n warme dag. De foto hiernaast is gisteren gemaakt (door Maxwell Kruger). Spectaculair hè? Het is al laat en het vroege opstaan breekt nu op. Tijd om naar bed te gaan! Als ik vanochtend wakker word dan staat het weer in schril contrast met gisteren. Koud en grijs! Bah! Het warme weer brengt ook een nadeel met zich mee. De stinkbugs!! Nu zaten ze al binnen, maar het lijkt wel of het aantal verdubbeld is. Ook buiten tegen de ramen zie je ze zitten. Gistermiddag vloog er weer één tegen me aan! Later voelde ik iets kriebelen en zat er één in mijn haar. Ik wilde de koelkast opendoen, zat er één op het handvat. Maar het toppunt ’s avonds toen ik een slok van mijn cola wilde nemen en ik iets tegen mijn lippen voelde…juist weer een stinkbug! Jakkes, wat een vieze beesten en wat zijn ze irritant. Ik hou mijn hart vast voor de zomer, wanneer ze weer in groten getale aanwezig zijn!
Gepost door op 3 opmerkingen:

vrijdag 1 april 2011

Vrijdag 1 april

We zijn aan het wachten. Wachten op het mooie weer. Daar waar ik de grijze dagen vorig jaar op één hand kon tellen, heb ik nu handen tekort. Die groundhog Phil heeft ons mooi voor de gek gehouden met zijn voorspelling. Hij is uit zijn hol gekomen, wat schijnbaar betekende dat we een vroege lente zouden krijgen. Oké, toegegeven...we hebben al een paar mooie dagen gehad. De afgelopen dagen was het echter niet veel soeps. Grijs, koud en regenachtig. Gelukkig wordt er maandag en dinsdag zonnig weer verwacht en zo'n 23 graden! Hopelijk blijft dit zo, want ik kijk er al echt naar uit. Vandaag is het ook 1 april. Een slechte dag voor de mensen die makkelijk voor de gek te houden zijn. Ik merk er niet veel van, maar lees wel de verschillende grappen die vandaag zijn uitgehaald. Zoals Bierfabrikant Heineken en Douwe Egbert Senseo. Zij hebben de koppen bij elkaar gestoken en een baanbrekend product bedacht. Na de koffie- en theepads brengen ze in samenwerking met Philips de Heineken SENSEO® bierpad uit. ‘Voor koud bier met een heerlijke schuimkop, op een moment dat jouw uitkomt. Al het genot in één handzaam apparaat. Proost!’ Bolletje kondigde een paar dagen geleden aan met beschuit voor linkshandigen te komen. Het beschuitje past volgens de fabrikant in het rijtje van speciaal voor linkshandige mensen ontwikkelde producten zoals dunschillers, pennen en blikopeners'. Hahaha, daar zijn jullie toch niet ingetrapt hè? Je moet er maar opkomen. Gelukkig merk ik er weinig van, alhoewel de dag is nog niet om. Ik blijf alert!

We zijn inmiddels al druk met de voorbereiding van onze jaarlijkse Queens Birthday Party. Gisteren heb ik alvast een opzetje gemaakt voor de tekst die straks op de Evite uitnodiging komt te staan. Altijd lastig om een begin te maken, maar na een tijdje naar het witte scherm te hebben gestaard, kwam er toch wat inspiratie. Ook ga ik de etiketten voor de cocktails weer maken en heb ik meegedacht -of beter gezegd google geraadpleegd- waar je hier in de buurt t-shirts kunt laten borduren. De taken zijn inmiddels over de crew members verdeeld en Yolanda heeft ondertussen een mooie plattegrond gemaakt van de tuin. Zo weet iedereen straks waar en wat er moet komen te staan.

We gaan morgen ook weer een nieuw gerechtje uitproberen. John heeft een recept gevonden voor een super simpele en pittige Mongolian Beef. Ik heb de marinade gemaakt en het vlees ligt er nu in. Dit moet een nacht in de koelkast staan, zodat de marinade goed in het vlees kan trekken. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Vandaag wordt René (onze zwager) geopereerd aan zijn schouder. We wensen hem veel sterkte en hopen dat hij snel weer hersteld is. Beterschap René! Over een paar uurtjes en dan komt John weer thuis. We hebben nog niets gepland voor dit weekend, maar we zullen vast weer iets gaan doen. Misschien een museum of als het lekker weer is gaan wandelen. We zien het wel. Geen verplichtingen, want John heeft het al druk genoeg. Volgende week dinsdag gaat hij immers weer naar Fort Worth. Deze keer blijft hij tot en met zaterdag.
Gepost door op 3 opmerkingen:

woensdag 30 maart 2011

Voor dag en dauw...

Ik schrok me rot toen de wekker ging. Normaal gesproken vind ik het fijn als ik de krekeltjes op mijn Iphone hoor (dat is het geluid van mijn wekker), maar deze keer werd ik er niet blij van. Ik zat namelijk nog in een diepe slaap. Het was immers nog maar half 5! Tja, het was moeilijk om uit mijn bed te komen, maar er was werk aan de winkel. Samen met John naar de zonsopgang in Washington. John was er inmiddels al uit en toen hij klaar was kon ik gaan douchen. Daar werd ik lekker wakker van. We hadden alle spullen opgezocht en konden vertrekken. Het ritje naar DC liep voorspoedig. Wat wil je ook zo vroeg...er was nog geen kip op de weg. Behalve die paar dode beesten langs de kant van de weg, maar dat terzijde. We hadden de auto geparkeerd en zagen al veel fotografen lopen. Inclusief rugzakken en statieven. Op ons gemak zijn we richting Tidal Basin gelopen. Het was gisteren behoorlijk koud, dus de keuze om mijn winterjas aan te doen was geen overbodige luxe. De temperatuur gaf -1 aan, maar de gevoelswaarde was -6. Het fototoestel werd tevoorschijn gehaald en toen was het wachten op de zon. Het was een heldere lucht, dus in tegenstelling tot vorig jaar zouden we een mooie zonsopgang krijgen. Over vorig jaar gesproken, ik zag dezelfde gids die ons vorig jaar mee op sleeptouw heeft genomen. Ook nu had hij weer een groepje bij zich en was druk met tips te geven aan zijn volgers. Ook was het nu drukker met fotografen dan vorig jaar. Niet gek als je weet dat dinsdag de mooiste dag van de week zou worden. Je zag ze overal staan. De statieven werden op de juiste plaats gezet en er werd al veel gefotografeerd. Het Jefferson Memorial is altijd mooi uitgelicht, dus er werden al plaatjes geschoten. Om de tijd te doden deed ik ook nog maar eens een poging. Kansloos natuurlijk, want zonder statief is het erg lastig om scherpe foto's te krijgen. We moeten er toch echt één gaan aanschaffen.

De zon kwam langzaam op en er ontstond een warme gloed over Tidal Basin. Wat zag het er toch anders uit in vergelijking met zaterdag. Toen was het zo ontzettend druk en nu is het lekker rustig. Nadat ik een paar foto's had gemaakt van het Jefferson Memorial met de warme gloed van de zon, liepen we verder. De cherry blossoms kleurden mooi op. Hoewel ik al zo veel foto's heb van deze mooie bloesems, vind ik dat ik er nog wel een paar kan toevoegen aan de collectie. Met af en toe een stop, wandelen we op deze rustige dinsdagochtend langs het Tidal Basin. Het valt ons op dat er alleen maar fotografen op pad zijn. Voor de toeristen is het waarschijnlijk iets te vroeg. Die komen later pas. Ik heb soms moeite gehad met fotograferen, want mijn handen waren bevroren. Ik had er niet meer aan gedacht om mijn handschoenen mee te nemen. Stom, want dan had ik mijn handen even op kunnen warmen. We kwamen op een stuk waar het minder hard waaide. Gelukkig, want zie maar eens een goede foto te maken met bewegende takken in beeld. Een scherpe foto maken wordt dan een hele uitdaging, kan ik je zeggen. We zijn zelfs op een bankje gaan zitten. Met de zon in ons gezicht was het even een verademing. Het enige wat ontbrak was een lekker bakje koffie. Volgende keer maar de thermoskan mee... Na deze korte pauze gingen we weer verder met fotograferen. Waar je ook kijkt, je zou van alles wel een foto willen maken.De warme gloed was inmiddels al verdwenen en de zon werd wat feller. Ook kwam er bewolking binnendrijven. Op sommige plaatsen zaten de cherry blossoms nog in knop en op andere plaatsen had ik het idee dat ze op hun piek waren. Waarschijn de locatie waar ze staan. Op sommige punten staan ze langer in de zon. We zijn verder gelopen en we hebben genoten van deze mooie, maar erg vroege ochtend in Washington.


Het rondje langs Tidal Basin was gemaakt en mijn kaart was ondertussen ook al vol geraakt. Ik had natuurlijk nog een geheugenkaart bij, dus het was geen probleem. We besloten hierop maar terug naar huis te gaan. Tenminste ik dan, want John moest naar zijn werk. Ik heb hem daar afgezet en ben richting Great Falls gereden. Eerst moest ik nog even langs de supermarkt. Ik ging namelijk lasagna maken, want Petrick en Farid kwamen die avond eten. Vooraf heerlijk vers brood met olie en kruiden van Oil & Vinegar. Die hadden we laatst uit Nederland meegenomen en kwam nu goed van pas. Als dessert zou John aardbeien in Mascarpone maken. Het duurde even voordat de mannen arriveerden. John belde me op, dat ze nog even bij de cherry blossoms gingen kijken. Petrick en Farid hadden dit in Washington nog nooit gezien, dus een bezoekje mocht niet uitblijven. Voor John was het een tweede rondje langs Tidal Basin. Hij had zijn work-out voor die dag wel gehad. In 3 kwartier waren ze rond. Het was meer een rondje van...been there, done that...vink! Om half 7 kwamen ze dan toch thuis en hebben we eerst een drankje gedaan en gesmikkeld van het brood met de verschillende sausjes. De lasagna stond in de oven en niet veel later konden we daar aan beginnen. Met John's dessert was het een smakelijke afsluiter van het etentje. Om half 10 zijn Petrick en Farid weer weggegaan. Het vroege opstaan begon zijn tol te eisen, want ik hield niet meer op met geeuwen. Om 10 uur vond ik het dan ook welletjes en ben mijn bed ingedoken.


Klik hier voor alle foto's.
Gepost door op 10 opmerkingen:

maandag 28 maart 2011

Bezoekje aan de Cherry Blossoms in DC

Na een rustige week is John vrijdag weer thuis gekomen. Het vliegtuig was weer lekker op tijd, dus rond een uur of 4 stond hij bij de voordeur. Het was even omschakelen voor John, want hij was afgelopen een temperatuur van 28 graden gewend. Dat lijkt hier nog heel ver weg. De lente heeft zich even laten zien, maar het is op het moment best koud! Dat heeft ons echter niet tegen gehouden om naar de cherry blossoms te gaan kijken. Op zaterdag zijn we naar het metrostation in Falls Church gereden. In het weekend kun je daar gratis parkeren. Ideaal dus! Met de oranje lijn zijn we richting Smithsonian gereden. Een perfecte halte om uit te stappen, want het ligt vrij centraal t.o.v. de bezienswaardigheden. Het zonnetje scheen lekker, maar eenmaal op de Mall was het toch best frisjes. Niet gek, want het is een open ruimte en weinig bebouwing. Op ons gemak zijn we naar Tidal Basin gelopen. De cherry blossoms staan rond dit basin. We zagen dat veel knoppen nog uit moeten komen. De piek is dan ook nog niet bereikt, maar het zal niet lang meer duren, denk ik. Tenminste als het koude weer en regen geen roet in het eten gooit. Ondanks dat was het weer prachtig om te zien. Het was natuurlijk ontzettend druk. Kan ook niet anders, want het was tenslotte zaterdag en de bloesems trekken veel mensen aan. We hadden ons fototoestel meegenomen. Vorig jaar hebben we al heel veel foto’s gemaakt, dus de drang om alles vast te leggen was er dit jaar niet. Maar ja, als je daar rondloopt dan gaat het toch weer kriebelen en hupsakee, camera toch maar uit de tas gehaald. Niet alleen de bloesems zijn erg mooi om te fotograferen, maar ook alles wat daarmee samenhangt. De mensen op het gras, schilders aan het werk…. Ondanks dat het koud was, hadden we het geluk van een strak blauwe lucht. Dat steekt mooi af tegen de bloesems.

De diversiteit aan mensen is op zo’n dag geweldig. Van klein tot groot, van jong tot oud…iedereen geniet van de bloesems. Er werd dan ook vaak geposeerd voor, onder of achter een kersenbloesemboom. We zijn langs Tidal Basin richting het Jefferson Monument gelopen. Onderweg kwamen we een groepje nonnen tegen. Wat hadden die een lol samen. Ik kon het niet laten om er een paar foto’s van te nemen. Ik heb altijd een gevoel van gêne om mensen te fotograferen. Niet iedereen stelt het namelijk op prijs als je een foto van ze maakt. Dus ik probeerde het zo onopgemerkt mogelijk te doen. Nadat ze zelf foto’s van de bloesems hadden genomen, liepen ze door. Ik ook, want ik was nog niet helemaal tevreden en wilde nog een paar foto’s van ze maken. Je begrijpt het al; ik in de achtervolging! Ik leek wel een stalker, hahaha. We waren inmiddels bij het grasveld achter Jefferson Memorial aangekomen toen ze zelf weer foto’s gingen nemen. Ik ook, maar dan van de nonnen. Op een gegeven moment zag ik John naar de nonnen toelopen en hij vroeg of hij een foto van ze moest maken, zodat ze er allemaal op stonden. Geniaal natuurlijk, want niet alleen was het erg galant, maar ook meedenkend. Zo kon ik ze namelijk ook goed fotograferen. Toch fijn zo’n man met goede ideëen! Ze gingen voor hem staan met de rug naar hem toe. Eén en al gegiechel en John wist niet goed wat hij moest verwachten. Er werd afgeteld, 3,2,1….en toen draaiden ze hun hoofd richting John. Gelukkig, want je weet maar nooit waar nonnen nog meer toe in staat zijn. Toen ik dit tafereel zag moest ik gelijk aan de film Sisters Act denken. John werd bedankt en ik kreeg een paar lachende blikken naar mij toegeworpen, want ze hadden wel door dat ik ook foto’s aan het maken was. We gingen verder met onze wandeling rond de Tidal Basin.

Niet alleen de bloesems zijn mooi om te zien, maar ook de mensen. Zo ook een jongen met een klein hondje in zijn stylish verantwoorde handtas. De hond scheen het allemaal wel prima te vinden. Het hele plaatje klopte wel, want alles was op elkaar afgestemd. Het hondje zat er dan ook trendy bij. Ook was er een bruiloft gaande, wat natuurlijk veel bekijks trok. Niet veel verder zaten er mensen op een bankje, kinderen waren aan het spelen en iedereen genoot van deze mooie dag.

Afin, we liepen verder en we kwamen bij een ranger uitgelopen die niet veel later wat ging vertellen over de Cherry Blossoms. Zo leerden we dat bij het planten van de eerste boom slechts 5 mensen aanwezig waren. Op 6 januari 1910 arriveerden 2000 cherry blossoms in Washington DC. Helaas werd er een paar dagen later geconcludeerd dat de bomen geïnfecteerd waren. Om de rest van de fauna in stand te houden moesten deze bomen vernietigd worden. Maar ja, het was een gift van Japan. Het zou erg onvriendelijk overkomen om hun gift te vernietigen. Na wat brieven over weer tussen de Secretary of State en de Japanse Ambassadeur werd er een beslissing genomen. De bomen werden verbrand en er zouden nieuwe bomen verscheept worden. Deze keer werden het ook meer, maar liefst 3020 cherry blossoms. Op 26 maart 1912 kwamen de bomen aan in Washington DC. Een andere anekdote ging over de bouw van het Jefferson Memorial in 1938 waarvoor de nodige cherry blossoms bomen moesten wijken. Een groepje vrouwen was het daar niet mee eens en ketenden zich vast aan de bomen. Het was een politiek standpunt tegen President Franklin D. Roosevelt. Er waren o.a. vrouwen bij van de ambassade. Deze dames laten arresteren was geen optie, dus de werkmannen gaven ze koffie, eten en nog meer koffie. Maar na het drinken van zo veel koffie, moesten de vrouwen op een gegeven moment naar het toilet en tja, ze zaten nog steeds vast aan de boom. De vrouwen vroegen of de werkmannen hun konden bevrijden en daarmee kwam ook gelijk een einde aan hun actie. Er werd beloofd om de bomen langs de Tidal Basin te herplanten. Zo werden de bomen een natuurlijke omlijsting van het Jefferson Memorial.


Na dit stukje geschiedenis zijn we verder gelopen. De zon werd minder sterk en het werd kouder. We hebben onze wandeling wel afgemaakt. Het rondje zat erop en zijn toen naar het Washington Monument gelopen. Daar was een band aan het spelen op het podium. Gedurende het festival zullen hier optredens plaatsvinden van dansers, zangers, muzikanten. Uiteindelijk hebben we nog wat gegeten in de stad en zijn daarna met de metro weer terug naar Falls Church gegaan. We hebben de auto opgepikt en zijn naar huis gereden. Hiermee kwam een einde aan een mooie dag in DC!


Zondagochtend bij het opstaan was ik erg benieuwd hoe het er buiten uitzag. Er was namelijk sneeuw verwacht. Tot mijn verbazing lag er helemaal niets. Gelukkig! Hoewel de sneeuwval minimaal zou zijn, ik zit er niet meer op te wachten. Zondag hebben we lekker thuis doorgebracht. John in de tuin en ik achter de laptop. Mijn foto’s moesten natuurlijk bewerkt worden. Deze week hebben we ons voorgenomen om een keer heel vroeg naar DC te rijden en te gaan fotograferen met zonsopgang. Vorig jaar had ik een fotosafari cadeau gekregen, maar het was toen erg bewolkt. Nu gaan we het voor de tweede keer proberen. Niet met een professionele gids, maar gewoon met zijn tweetjes. Zoals het er nu naar uitziet, wordt dinsdag de beste dag om dit te gaan doen. Weinig bewolking, dus ik ben benieuwd. Het wordt in ieder geval vroeg opstaan, want de zon komt rond zeven uur op. Aiai, dat wordt even doorbijten als de wekker gaat….


Voor alle foto's, klik hier.

Gepost door op 5 opmerkingen:

donderdag 24 maart 2011

Waar is de lente gebleven...

We hebben het afgelopen weekend kunnen genieten van mooi warm weer. Lekker buiten op het deck, wijntje erbij…genieten dus. Dinsdag was het vroeg opstaan, want ik moest John naar de luchthaven brengen. Hij zit deze week in Fort Worth. Daar is het momenteel zo’n 28 graden en erg zonnig! Die ochtend kreeg ik ook Petra en Britt op visite. Britt is deze week vrij van school en ze mocht kiezen tussen de film of bij mij op bezoek komen. Ze koos voor het laatste. Leuk toch! Het was een gezellige ochtend, waarbij we wederom konden genieten van een mooie dag. Buiten in de zon was het warm. Zo warm zelfs, dat ik mijn trui verruilde voor een t-shirt. Echt lenteweer zou je denken, maar sinds gisteren is het koud en grijs. Een mooie dag om te gaan shoppen. Ik had van de Worldmarket een cadeaubon gekregen voor mijn verjaardag van $10. Ik had daar laatst kleine amuseschaaltjes gezien, dus mijn cadeaubon had een goede bestemming. Daarna naar de Lowe’s, want de buitenhaard was in de aanbieding. Wel $30 goedkoper. Wij hebben deze in januari gekocht. Aangezien dat je hier alles binnen 90 dagen kunt terugbrengen/ruilen, leek het mij een goed idee om even langs te gaan met mijn bon om het verschil terug te krijgen. Dat is me gelukt, dus weer $30 in the pocket! Ik ben ook nog even naar de Mall gereden. Dat was al weer een tijdje geleden. Op mijn gemak heb ik rondgelopen en hier en daar wat gekocht. Ook ben ik al een tijdje op zoek naar een vrolijke oranje leren tas. Alle kleuren van de regenboog, behalve oranje. Op internet had ik wel een paar mooie tassen gezien, maar in de winkels nergens te bekennen. Waarschijnlijk was het vorig jaar helemaal hip en loop ik weer eens achter de feiten aan. Ik geef nog niet op en speur rustig verder. Het is ook niet dat ik verlegen zit om een tas. Ja ja, ik ben een tassenfreak.

Het weer was niet veranderd, want toen ik uit de mall kwam was het nog steeds koud en grijs. We werden zelfs ’s avonds getrakteerd op een flinke onweersbui. De National Weather Service gaf een severe thunderstorm watch af. Ik zat TV te kijken en zelfs de serie waar ik naar keek werd onderbroken. Het geluid ging af en er kwam een ingesproken bericht voorbij. Severe thunderstorm…blijf binnen, ga niet naar buiten was het advies. Dat was nog niet gezegd of ik zag de eerste bliksemschicht al. Wow, niet één, maar meerdere tegelijkertijd. De lucht was ineens verlicht. Echt spectaculair om te zien! Dit ging zo door tot een uurtje of 11. Ik heb nog geprobeerd om er een foto van te maken, maar dat is niet gelukt. Je moet hier veel geduld voor hebben. De hele tijd met die camera voor mijn neus, want ik heb geen statief. Mijn arm werd er lamlendig van, dus op het moment dat ik de camera even liet zakken, was daar het bliksem. Tja, te laat! Ik had er op een gegeven moment ook geen geduld meer voor en ben lekker op de bank gaan liggen. Esmée, de poes, lekker tegen me aan.

De komende dagen wordt er niet echt mooi weer voorspeld. Vandaag laat de zon zich weer niet zien en is het slecht 6 graden. Zondag is er zelfs kans op regen en een sneeuwvlok! Het was toch lente… Ik hoop dat de regen geen schade aanbrengt aan de cherryblossoms. Dit is zo’n mooie periode om in Washington te zijn. Jullie herinneren zich vast de foto’s nog van vorig jaar. Prachtig was het, maar ook toen heeft de regen/sneeuw niet veel goeds gedaan. Elk jaar voorspellen ze een piek van de bloesems. Dit jaar is de bloesem tussen 29 maart en 3 april op haar hoogtepunt en dus het mooist. Ik wil dan zeker weer een bezoekje gaan brengen aan DC. Op 9 april is er de National Cherryblossom Parade. Dan komen de marching bands (drumband) voorbij, grote helium ballonnen in de vorm van de bloesems etc. Zondag is er ook weer het Kite Festival. Daar ben ik vorig jaar alleen naar toe geweest, want toen was John weg voor zijn werk. Ik kan me nog herinneren dat het toen erg warm was. Dit jaar zal het tegenovergestelde zijn met de verwachting van regen en sneeuw. Wel jammer, want ik had er graag weer naartoe gegaan met John. Als het het weer zo blijft, sla ik het maar over. Het is een buitenactiviteit en dan moet het wel lekker zijn. Ach, we zullen wel zien. Het weer kan hier ineens omslaan.
Gepost door op 6 opmerkingen:

vrijdag 18 maart 2011

Gezellige ochtend en een bijzondere 'gast'

Gisteren had ik 8 dames op bezoek voor koffie met gebak en lunch. De avond ervoor was ik al met de voorbereiding begonnen. Ik wilde een Key Lime Pie maken. Ik had op internet een recept gevonden en nadat ik de ingrediënten had gekocht kon ik aan de slag. Stap voor stap begon mijn taart ergens op te lijken. Ik was reuze benieuwd hoe het zou smaken, maar daarvoor moest ik wachten tot de volgende dag. De taart moest eerst een tijdje in de koelkast staan. Mooi moment om met het volgende gerecht te beginnen. Ik had gekozen voor een quiche met champignons en bosui. Simpel, maar het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn. Met de IPhone op de aanrecht, volgde ik het recept. Eerst zelf deeg maken en daarna de vulling. Alles in de oven en na de aangegeven baktijd moest de quiche afkoelen voordat ik deze ik de koelkast kon zetten. Hoewel die al aardig gevuld was, kon ik nog een plekje vrijmaken. Toen nog even mozzarella, tomaat met bruchetta kruiden gemaakt en de zalmwraps. Zo, de voorbereiding was klaar. De klok is hier afgelopen weekend al vooruit gezet, dus het blijft nu 's avonds langer licht. Toen ik achter mijn computer zat, zag ik op het deck iets voorbij lopen. Geen formaat squirrel, maar duidelijk iets groters. Het was een wasbeer! Onze ogen kruisten elkaar en ik kon het niet laten om mijn camera te pakken. Onze 'Zoo' is weer uitgebreid! Even een resumé: 2 groundhogs, 2 squirrels, een konijn, chipmunks, kikkers, een slang, een variatie aan vogels en nu dan ook een wasbeer. Het beestje liep via de trap weer naar beneden. Daar bleef hij mij nog even aankijken, maar liep toch maar weer verder naar het grasveld beneden bij de gazebo. Ik kon wat foto's maken, want hij keek gewillig in de camera. Daarna vond hij het wel welletjes geloof ik, want hij wandelde rustig verder.

De volgende dag begon ik met alles klaar te zetten op het deck. Het zou 19 graden worden, maar zo voelde het nog niet. Maar ja, ik was ervan overtuigd dat iedereen wel buiten wilden zitten. Wij Nederlanders pakken elke mogelijkheid aan, dus zo ook deze ochtend. Ik had inmiddels een stukje geproefd van mijn taartje en ik was er best tevreden over! Mooi, nu hoefde ik alleen nog maar een appeltaart te halen en verse ciabattabroodjes. Met mijn boodschappen gauw weer naar huis gereden, want om 10 uur moest alles gereed zijn. De eerste gast was Nicole met daaropvolgend Yolanda. Natuurlijk wilden zij buiten zitten! Ik had het dus goed ingeschat. Niet veel later kwamen de rest van de dames. Nog wel met een jasje aan was het best te doen om buiten te zitten. Ik was ondertussen drukdoende met het serveren van de koffie en gebak. Nicole wilden wel een stukje Key Lime Pie. Ik was heel erg blij, toen ik van haar een compliment kreeg dat het heerlijk was. Nu weet ik dat ik dit nog weleens vaker kan klaarmaken. Ook Myrthe vond het erg lekker! Mag weer trots op mezelf zijn. Afin, na het eerste rondje koffie kon ik ook genieten van mijn zelfgebakken taart. Niet voor lang, want de lege koffiekopjes moesten weer gevuld worden. Dus hup, daar ging Natas weer. In de keuken luisterde ik naar het gezellige gekakel op het terras. Zet 8 dames bij elkaar en het is nooit een stille bedoening.

De zon werd steeds sterker en de temperatuur warmer. Hier en daar werd het jasje al uitgetrokken. Goh, ik trof het maar mooi met dit zalige weer. De ochtend ging langzaam voorbij en het was ondertussen tijd geworden om de lunch klaar te zetten. Helaas kon niet iedereen blijven. Helene moest Mees naar school brengen en ook Aagje had andere verplichtingen. De rest van de dames bleven wel eten. Op de tafel had ik verschillende lekkernijen (o.a. quiche, ciabatta met gerookte zalm etc.) weggezet en dat viel goed in de smaak. De fles prosecco werd geopend, hé...it's 5 o'clock somewhere! Myrthe dronk met mij mee. De rest moest nog rijden. Iedereen genoot van de lunch, dus ik was helemaal tevreden! Het inmiddels lekker warm en de zonnebrand moest er aan te pas komen. Hier en daar zag ik al rode blosjes op de wangen. Je moet je hier al op tijd insmeren, want je verbrand binnen no time! Nicole stond op en moest helaas weer gaan en na een half uur ging ook Petra weer naar huis. Samen met Yolanda en Myrthe (de fles moest op) heb ik gezellig nagetafeld. Om 2 uur was het ook voor hun tijd en we namen afscheid. Ik heb van iedereen leuke kadootjes gekregen. Van Nicole, Petra en Yolanda een bon voor de Total Wine. Een fles rosé en chocolade van Cynthia. Van Aagje een CD, een aparte fles olijfolie van Helene en van Myrthe een kookboek. Uhm, alles drank en eten gerelateerd. Wat zegt dit over mij....?

Gelukkig heb ik een vaatwasser, dus alles kon er zo in en na een uur was het weer lekker schoon. Ik had buiten ook al opgeruimd en alles was weer 'back to normal'. Ik heb nog genoten van het zonnige weer. Vandaag is het wederom een mooie dag. Het wordt zo'n 25 graden! Om 11 uur was het al 19 graden en de temperatuur loopt alleen maar op! Genieten voor zo lang het duurt. Morgen moeten we het tenslotte met 10 graden minder doen! Vanavond komt John weer terug uit Texas. Ik zal hem pas later zien, want ik ben weg voordat hij thuiskomt. Ik heb namelijk een vergadering voor onze jaarlijkse Queens Birthday Party! Die wordt 14 mei (raindate 21 mei) gehouden. Een hele organisatie, maar wel leuk om te doen!
Gepost door op 1 opmerking:

woensdag 16 maart 2011

Poepboer....

Gisteren heb ik John weggebracht naar de luchthaven. Hij zit deze week in Fort Worth. Het zijn weer drukke tijden, want volgende week is hij al weer weg. Ik vermaak mezelf wel, hoor. Zo heb ik morgen een gezellige ochtend georganiseerd. Ik heb de Nederlandse dames uitgenodigd voor een bakje koffie met gebak en aansluitend een lunch. In eerste instantie wilde ik een feest geven ter ere van mijn verjaardag, maar het is iets te snel na ons vorige feestje. Daarom dit keer wat kleinschaliger, maar daardoor niet minder gezellig. Zoals het er nu naar uitziet, wordt het een mooie dag. 19 graden en volop zon. Uit ervaring kan ik wel zeggen dat het op het deck altijd een paar graden warmer is. Dat wordt genieten. Het weer gaat hier trouwens met ups and downs. Zo is het ‘slechts’ 14 graden en wordt het vrijdag weer 25 graden. Ja mensen, de lente is hier in volle gang.

Laatst kreeg ik weer een verzoek om een foto te verkopen. Ditmaal een ontwerpbureau. Ze hadden interesse in een foto die John in New York heeft gemaakt. Ik heb even google geraadpleegd en het bedrijf ziet er professioneel uit. Mooie site en ze hebben al in veel benoemingswaardige bladen gestaan. Ik heb mijn prijs genoemd en zij gaan dit voorleggen aan hun klant in Milaan. Ik wacht rustig af… Dankzij Flickr.com (de fotosite) krijg ik de laatste tijd toch wel vaak verzoekjes voor het gebruik van mijn foto’s. Soms omdat ze het op hun blog willen plaatsen en soms voor professioneel gebruik. Toch wel een leuk medium, want het is niet alleen handig als je persoonlijke fotoalbum, maar ook voor de verkoop van je foto’s.

Jullie zullen denken, wat heeft bovenstaande met de titel te maken….nou niets. Maar vandaag hadden we een afspraak met de poepboer, zoals wij hem tegenwoordig noemen. Het legen van de septic tank. De septic tank is een waterdichte bak waarop de binnenriolering van een huis is aangesloten.Wij zijn hier namelijk niet aangesloten op een riool. Een septic tank is een waterdichte, ondergrondse bak waarin het toiletspoelwater van een huis wordt afgevoerd. Hierin verblijft het spoelwater tijdelijk zodat vaste delen kunnen verteren. In de septische put worden de bezinkbare delen van de vloeistof gescheiden door de zwaartekracht Na deze verblijftijd wordt het spoelwater geloosd op het oppervlaktewater. In North Amerika heeft 25% van de bevolking een septic tank, vaak buitengebieden of kleine plaatsen. Bij Great Falls denk je misschien groots, maar in vergelijking met andere plaatsen in de buurt is het maar een ‘dorp’.

Afin, Om 1 uur zouden ze hier zijn. Not! Veel eerder dan de afgesproken tijd zag ik ze de vrachtwagen op de oprit parkeren. Gelukkig had ik besloten om deze ochtend thuis te blijven, want om kwart over 12 ging de deurbel. Ik heb de vriendelijke meneer de weg gewezen naar het deksel van de tank. Het was trouwens nog een heel gedoe om de deksel te vinden, aangezien onze landlord het niet wist! Kun je nagaan! Van je huurbaas moet je het maar hebben! Na wat mailverkeer met de vorige bewoner, kwamen we erachter dat het deksel vlakbij de gazebo te vinden was. Afin, de beste man had het gat ook gevonden en binnen no time lag de put open. Voor degene die nu lekker aan het eten zijn, adviseer ik dit stuk maar over te slaan, hahaha. Mijn god, wat een meurende lucht kwam daar vandaan! Echt, niet normaal. Maar ja, wat wil je? Er zat voor zo’n 4 jaar drollen in die tank! Die van ons en van onze voorgangers…!!! Juk! Over een dirty job gesproken. Die man moet toch immuun zijn voor de stank, anders kan je dit werk toch niet doen? Met het toezien van een vreemde blik van de poepboer (wie wil hier nu een foto van maken, moet hij gedacht hebben) gauw een fotootje gemaakt. Daarna nog één van de septic tank wagen. Die man heeft nog even gewacht voordat hij alles in gang ging zetten, omdat met het aanzetten van de pomp, het erg zou gaan stinken. Na mijn interessante fotoshoot ben ik wat hogerop gaan staan. Op het deck bij de keuken. Ik was niet blij met mijn verkoudheid, maar nu even wel. Op het deck rook ik bijna niets meer van de stanklucht. Met een hoop lawaai, werd de septic tank geleegd. Volgens de poepboer was het echt wel nodig. Af en toe zag ik de slang flink bewegen. Euh, zou dat van die keer zijn, dat ik zo 'n last mijn maag had....hahaha. Met soms een slurpend geluid verliep alles goed. Daarna moest ik alle toiletten gaan doorspoelen, om te kijken of er geen verstopping in de leiding zat. Gelukkig, alle leidingen werkten goed. In een kwartiertje zat die 5 jaar stinkende zooi in de tank van de vrachtwagen. Daarna kreeg ik het certificaat als bewijs dat de septic tank geleegd is. Die moeten wij vervolgens weer opsturen naar de Fairfax County Health Department.

Van dit verhaal waar een vies luchtje aan hangt, naar de dagelijkse beslommeringen. Ik ga vandaag maar eens een taartje bakken. Een Key Lime Pie. Voor de zekerheid haal ik morgen ook nog een taartje uit de winkel….voor het geval dat mijn bakkunst op niets uitloopt. Het recept ziet er niet te moeilijk uit, dus hopelijk komt het helemaal goed. Ook ga ik nog even wat foto's bewerken. Ik vind het leuk om foto's van objecten te maken. Gewoon puur en simpel. Hieronder 2 foto's die ik onlangs gemaakt heb.


Gepost door op 7 opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)