Zo maar een donderdag

Vandaag is het donderdag. We zijn allemaal bijgekomen van de wedstrijd van afgelopen dinsdag! Wat was het weer spannend! We zijn natuurlijk weer naar Mackey's pub geweest. Ik heb Yolanda en de kids opgehaald en John zou met Arnoud meerijden. eenmaal in de pub, konden we ze niet vinden. We snapten er niets van. Maar toen vingen we een glimp van Arnoud op en wat denk je... Zaten ze prinsheerlijk in een stoel voor de televisie. De bank hadden ze voor ons comfort nog even bezet gehouden. Nou, betere plaatsen kon niet. Een drankje erbij en de wedstrijd kon wat mij betreft beginnen. Het verloop van de wedstrijd hoef ik niemand te vertellen, want iedereen heeft vast zitten kijken. De tent ging natuurlijk helemaal los bij het eindsignaal van de scheidsrechter. Nou ja, we konden twee keer uit ons dak gaan, want de eerste keer dat hij floot was voor een overtreding....jeetje! Wat een zenuwslopende minuut zeg! Maar, we zijn door. Duitsland ligt er uit, dus de tegenstander wordt Spanje. Toch wel een beetje jammer dat Duitsland verloren heeft, want een finale tegen ze was wel leuk geweest. Met Nederland als winnaar...dat dan weer wel! Nu gaan we zondag naar de Nederlandse Ambassade om de finale te kijken. Er komt een groot scherm en er worden TV's opgehangen. ook worden er een aantal bars ingericht. Ook niet geheel onbelangrijk, hahaha! Het zal wel druk worden, maar dat is alleen maar leuk. We zijn nu twee keer naar Mackey's geweest, dus ik vind het wel leuk om de finale eens op een andere locatie te gaan kijken. Bij Mackey's zal het waarschijnlijk megadruk worden, dus de Nederlandse Ambassade is een goed alternatief! Hieronder de reactie toen we het eindsignaal hoorden...tenminste dat dachten we....

O ja, voordat ik Yolanda ging ophalen, heb ik nog even gekeken of ik aan kaarten kon komen voor het concert van Tim Mcgraw en Lady Antebellum. Die laatste hebben nu ook een hit in Nederland geloof ik, met het nummer 'Need you now'. Deze kaarten zijn al een paar weken geleden in de voorverkoop gegaan. Aangezien het concert a.s. zaterdag is, dacht ik...laat ik eens kijken of er toevallig stoelen zijn vrijgekomen. En jawel hoor! Nu heb ik twee goede stoelen kunnen bemachtigen, dus we gaan zaterdagavond eerst naar het concert en zondag naar de finale voetbal op de Ambassade...hoe leuk is dat?

Ik zag wel dat het in Nederland ook weer ontzettend warm is. Gelukkig, nu kan ik de hitte met jullie delen. Het was gisteren zo warm hier. Zoals de Amerikanen zeiden; Hazy, Hot and Humid! Voor het eerst zeg ik dat het té warm was. De 'heat index' lag tussen de 105 en 108 Fahrenheit...dat wil zeggen, tussen de 40 en 42 graden! Zodra ik buiten kwam, liep ik tegen een muur omhoog! Zo warm! Je zou er onwel van worden en het advies was dan ook om je rustig te houden en veel water te drinken. Daar heb ik dan maar braaf gehoor aan gegeven!

Gelukkig heeft John onze fan (waaier) ophangen in de gazebo. Dat scheelt gelukkig wel. Alhoewel het gisteren overdag vooral warme lucht verplaatsen was. Maar 's avonds hadden we er toch wel profijt van. Net dat kleine briesje, doet al veel goed. De muggen blijven er niet door weg, helaas. Dus we sprayen maar door! Fles 4 is nu al in gebruik! Afin, naast het comfort van de fan, vind ik het ook best leuk staan. Het wordt echt al een beetje een Tiki Hut... Ik ben druk met de voorbereiding van onze Luau Pool Party. Bij Luau hoort natuurlijk ook een tikihut! Wordt helemaal leuk!

4th of July in DC

Gisteren was het 4th of July. In Nederland is dat gewoon een dag als elk ander, maar in Amerika is het een nationale feestdag. Het wordt ook wel Independence Day (Onafhankelijkheidsdag) genoemd. Independence Day eert de verjaardag van de Verenigde Staten van Amerika en de goedkeuring van de verklaring van Onafhankelijkheid op 4 juli 1776. Het is een dag van picknicks, barbecues, parades, concerten en vuurwerk. Onze dag begon lekker rustig. We hebben eerst wat uitgeslapen en hebben daarna een ontbijtje gepakt. Het was weer lekker warm, dus we hebben 's middags aan het zwembad gelegen. We zochten al gauw de schaduw op, want in de zon was het bijna niet uit te houden. Dat was ook de reden, waarom wij pas tegen de avond naar DC zouden gaan. Er was ook een concert op de National Mall voor het Capitol, maar daarvoor moest je er al vroeg bij zijn. Om half drie zou het terrein open gaan en dat zou betekenen dat we daar zo'n 6 uur in de brandende zon moesten zitten. Het vuurwerk zou om kwart over 9 beginnen en het concert om 8 uur geloof ik. No way! Dat had ik er echt niet voor over.

Wij zijn om 6 uur van huis vertrokken en hebben de auto in de parkeergarage op John zijn werk gezet. Vandaaruit zijn we naar de metro gelopen (Pentagon City) en zijn richting McPherson station gegaan. Deze stop ligt dicht bij het Witte Huis en je staat dus zo in het hart van Washington DC. Het was al flink druk, maar overal nog wel genoeg plaats om te zitten. Wij wilden graag op de National Mall zitten. Voordat we daar het terrein op konden, moesten we eerst langs de security. Er werd een tassencontrole gehouden. Degene die geen tas bij zich had, mocht er zo doorheen lopen. Niet echt een waterdichte veiligheidscontrole, maar dat is mijn mening. Eenmaal op het terrein zijn we een plek gaan zoeken. Het was al lekker druk. Mensen waren aan het picknicken, volleyballen of gewoon aan het relaxen. Ondanks de drukte, kon je overal nog makkelijk zitten. Uiteindelijk hebben we een goede spot gevonden; met uitzicht op het Washington Monument. Het was inmiddels half 9. Dat schoot lekker op, want om kwart over 9 zou het vuurwerk beginnen. Ondertussen had ik al wat SMS-jes van Petra ontvangen en ik wilde er nog één terugsturen, maar dat ging dus niet. Al het dataverkeer hadden ze vanwege veiligheidsmaatregelen helemaal platgelegd. Er was dus geen mogelijkheid om te mailen, bellen of wat dan ook. Ik kan het me wel voorstellen. Dit zijn toch 'heilige' dagen voor de Amerikanen en er zijn zo veel mensen op de been...dus als je kwaad wilt doen... Maar goed, er waren geen calamiteiten, voor zo ver ik heb meegekregen.

Om kwart over 9 begon het vuurwerk. Zonder enige aankondiging, hoorde we de eerste knal. Ik had eigenlijk wel verwacht dat men eerst het Amerikaanse volkslied zou draaien, maar niets van dat. Gewoon gelijk beginnen. De Amerikanen waren zelfs stil tijdens het vuurwerk. Normaal kunnen ze nogal schreeuwen, juichen en joelen, maar nee hoor. Ik stond daar echt van te kijken. Het vuurwerk was prachtig en er zaten hele bijzondere 'klappers' tussen. Toen er een hartje in de lucht tevoorschijn kwam, hoorden we wel veel oeh's en aah's. Het ging een half uur door en de finale was schitterend. Toen kwamen de Amerikanen los en werd er flink gejuichd.

Na het vuurwerk zijn we gelijk opgestaan en richting de metro gelopen. Net als alle andere duizenden toeschouwers. Zo veel mensen; ik vroeg me af of die allemaal met de metro naar huis zouden gaan. Als dat het geval was, dan zou het nog wel eens heel lang kunnen duren voordat wij thuis zouden zijn. Wij hadden er flink de pas in en waren vrij snel bij McPherson Station. Er stonden geen rijen voor het station en ook binnen was het nog vrij rustig. We moesten zo'n 10 minuten wachten op onze metro. Voordat deze kwam, zagen we bij een andere lijn al dat het erg druk was. De metro was helemaal vol en mensen zaten tegen de deur 'aangeplakt'. In de laatste wagon was er echter wat meer ruimte. Ok, we stonden toen nog in het midden, maar zijn gelijk naar achteren gelopen, in de hoop dat het bij onze trein ook zo zou zijn. Euh...niet dus. Stampvol en tja, zie er dan nog maar eens bij te komen. Het is ons wel gelukt, omdat wij maar met ons tweetjes waren. Het kon nét, gewoon een beetje doorduwen. Gelukkig, we hadden de eerste trein terug en dat was al heel wat. Bij elk station stapten wel wat mensen uit, maar voor de 5 die er uit gingen, kwamen er 10 voor terug. Je kunt je voorstellen hoe iedereen tegen elkaar aan stond geplakt. Met de armpjes omhoog om je vast te houden en met in de trein een temperatuur van boven de 30 graden... Lekker fris allemaal...niet dus! Er hing een heel apart geurtje, hahaha. Op dat moment kon het ons niet schelen. Om half 11 waren we terug bij het kantoor van John, waar onze auto stond. Niet slecht gedaan. Thuis hebben we nog een biertje gepakt ter afsluitng van een heerlijke dag! Op dit soort momenten besef je toch weer, hoe bevoorrecht wij zijn om hier voor een paar jaar te mogen wonen en dit allemaal mee te maken.

Yes, we hebben gewonnen!

Vandaag op tijd mijn bed uitgegaan, want ik moest om half 8 bij Petra zijn. Vandaag stond voetbal kijken bij Mackeys Pub op de planning. Maar voordat het zover was, moesten we eerst de kinderen naar school brengen en nog even naar de fysio van Petra. Nadat Petra klaar was bij de fysio, zijn we snel even naar Starbucks gelopen voor een bakje koffie. Daarna natuurlijk snel naar Mackeys. Het was tegen tienen, toen we bij de pub aankwamen. Buiten, voor de pub, zagen we al wat oranje gekleede mensen staan. Eenmaal binnen....wow, wat een drukte! Veel, heel veel oranje! Overal beeldschermen, dus waar je ook stond, er was altijd wel een TV waarop je kon kijken. De game begon, iedereen was enthousiast, maar dat was van korte duur, want al snel scoorde Brazilië het eerste doelpunt! Hé, dat was niet de bedoeling. De wedstrijd was net 10 minuten aan de gang... Tja, nu moesten ze aan de bak! De eerste helft werd er niet meer gescoord.

In de pauze hebben Petra en ik nog gauw een broodje kroket besteld! Die gozer van Mackeys Pub heeft het goed voor elkaar. Zijn kroeg helemaal vol met Nederlanders, die allemaal lopen te watertanden van een broodje kroket. Nou, die gingen natuurlijk als 'warme broodjes over de toonbank'. Nog met ons broodje kroket, begon de tweede helft. Ik moet zeggen, dat het broodje wel erg zwaar op de maag viel. Jeetje, wat zaten wij er vol van, maar ja, niets laten liggen en we hebben netjes ons bordje leeg gegeten. Ook de glas cola die we besteld hadden, bleef hij maar bijvullen. Hoezo één refill...gewoon non-stop! Maar goed, terug naar de wedstrijd. Er waren vele spannende momenten. Het is leuk om in een café te staan, want de reacties van iedereen...zo leuk om te zien! Veel oehhhss en aaahhs! Hieronder een impressie...



In de 53e minuut...GOAL...yes 1-1! We were back in the game! Ik weet niet hoeveel decibel het was, maar het gejuich was enorm! Geweldig, wat een sfeertje! Toen Sneijder in de 68e minuut nog een keer scoorde...oh man, wat een opluchtig! Zou het dan toch gaan lukken... Daarna maakte Melo een overtreding en moest met een rode kaart het veld verlaten! Natuurlijk weer een enorm gejuich in Mackeys pub! Volgens mij moeten ze het buiten wel gehoord hebben, kan niet anders! Het laatste kwartier was erg spannend, want als ze het maar niet uit handen zouden geven. Met nog 3 minuten extra tijd te gaan, zat de stemming er bij ons al in. Yeah!! Toen de scheidsrechter de wedstrijd ten einde floot, ja, je kunt je voorstellen hoe het er aan toe ging bij Mackeys Pub. Hieronder een filmpje die ik gemaakt heb, toen het eindsignaal van de scheidsrechter kwam:




Heel blij, zijn we daarna weer naar huis gereden. Op straat kregen we leuke reacties. Iedereen vroeg; 'What going on' en 'Did Holland win' en iedereen was heel blij voor ons en ze vonden het oranje natuurlijk geweldig! Al met al, was het een superdag! We hebben genoten! Ga naar mijn Youtube kanaal voor alle filmpjes van de game van vandaag en hier voor alle foto's!

Sounds of the summer

Het was even wennen, toen ik vanochtend buiten kwam. Het was om 8 uur en 'maar' 21 graden. Klinkt gek hé, maar de afgelopen dagen, nou ja, zeg maar weken is het hier zo warm geweest! De temperatuur is overdag niet onder de 30 graden geweest. 's nachts koelde het niet verder af dan 26 graden. Pfff, de luchtvochtigheid was ook nog eens enorm op sommige dagen. Het is erg extreem voor de tijd van het jaar. De maand juni was hier de warmste maand sinds 50 jaar! Dat zeiden ze ook over de sneeuwval afgelopen winter; ook de ergste sinds vele jaren. Sinds oktober hebben we alleen nog maar te maken gehad met extremen, lijkt het wel. Vandaag en de komende twee dagen is het rond de 27 graden, maar zondag en maandag stijgt de temperatuur weer naar de 36 graden! Ik vind het allemaal niet erg, hoor. Gewoon een stapje terug nemen en veel water drinken. Natuurlijk laat ik mijn lichaam afkoelen in de pool. Binnen wordt het wel warm. Op de bovenverdieping is het op deze warme dagen zo'n 90 Fahrenheit, ofwel 32 graden. Meestal slingeren we een uur voordat we naar bed gaan de airco aan. Met nog eens een waaier die voor een briesje zorgt, vallen we uiteindelijk wel in slaap.

De titel 'sounds of the summer' (geluiden van de zomer) slaat op de cicades. De wat?? De cicade, mensen. Veel cicaden zoals de zangcicade maken geluid; inheemse soorten komen niet boven krekels uit, maar soorten uit Afrika en Amerika kunnen tot bij de pijngrens komen. Je kunt het je niet voorstellen, maar dat 'gezang' gaat een hele dag door. Veel Amerikaanse cicaden kunnen geluiden produceren tot 100 DB, ongeveer de pijngrens van de mens. Geluidsvolume is belangrijk voor een cicade; het is voor mannelijke dieren namelijk het enige wat de vrouwtjes aantrekt, net zoals (de aanverwante) krekels en kikkers; hoe harder hoe meer gemeenschap. Twee grote luchtzakken in de buik versterken het geluid, zodat het op een afstand van meer dan één kilometer te horen is. Nou, daar zijn wij mooi klaar mee! Hoe dichterbij, hoe scherper het geluid. In het begin vond ik het wel grappig, maar over die fase ben ik al lang heen. Tjonge, wat een irritante beestjes zeg!

Hieronder een filmpje die ik gemaakt heb, waarop het geluid te horen is van een cicade. Deze zat iets verder weg, maar je krijgt een idee hoe het klinkt als ze wat dichterbij zijn.

Het is weer maandag

Het weekend is weer voorbij en een nieuwe week is aangebroken. Het was erg warm de afgelopen dagen en dat resulteerde vandaag in een flinke regen en onweersbui. Dat gebeurde toen we onderweg waren naar de luchthaven. John vertrekt vandaag voor een trip naar Texas. Daar zal het ook wel 'lekker' warm zijn! De lucht zag er onheilspellend uit; bijna zwart bij wijze van spreken. Toen het eenmaal begon te regenen, kwam het met bakken uit de lucht. We konden bijna de weg niet meer zien (zie foto, die ik vanuit de auto heb genomen). Eenmaal op de luchthaven, snel de koffer eruit, want je staat niet echt droog op Dulles. Ik heb afscheid van John genomen en ben weer naar huis gereden. De regenbui was nog niet voorbij en onderweg kreeg ik er wederom mee te maken. Het enige wat je dan kunt doen, is vaart minderen en rustig door blijven rijden. Toen ik thuis was begon het flink te donderen. Zo erg, dat de ramen trilden. Alles ging gepaard met bliksem. Nou ja, we hoeven vandaag de planten geen water meer te geven. Die hebben in een uur tijd wel genoeg gehad. Enne, zo'n elektrische garage deur is toch wel erg handig...

We hebben afgelopen weekend een ceiling fan gekocht. Eentje voor onder de gazebo. Dat is in de zomer onze tweede woonkamer. Ik hoop dat met een waaier de muggen ook een beetje wegblijven. Ik weet niet of het gaat helpen. Zo niet, dan hebben we in ieder geval een heerlijk briesje. Het kan toch best warm zijn onder de gazebo. De warmte blijft daar hangen en het koelt niet af, zeker niet als het 's avonds nog zo'n 29 graden is!

Vandaag is mijn schoonmoeder geopereerd aan galstenen. Ze hebben gelukkig een paar flinke galstenen kunnen verwijderen. Dan is zo'n afstand niet zo leuk. Je kunt niet met haar mee naar het ziekenhuis en ook niet even op bezoek gaan. Het is dan maar afwachten op de berichtgeving vanuit Nederland. Corien, zus van John, zou ons mailen en tegen 3 uur (onze tijd) kregen we een mailtje dat de operatie goed was verlopen. Ze was inmiddels weer bij kennis en volgens haar lag er een fitte Sientje in bed. Wij wensen haar vanuit Amerika heel veel beterschap en we hopen dat ze morgen weer naar huis mag, om daar verder te herstellen van de operatie.

Ik heb vanochtend kaarten kunnen bemachtigen voor een concert van Rascal Flatts. De meeste (niet woonachtig in Amerika) zullen deze groep waarschijnlijk niet kennen. Dat geldt hetzelfde voor Brooks & Dunn, waar we ook naar toe gaan. Die laatste zijn bezig met een afscheidstoernee, want ze stoppen als duo. Toch leuk om daar bij te zijn. Ik hoop alleen niet dat er veel gejankt gaat worden door de 'die hard fans'....hahaha. Net zoals bij het laatste concert van Doe Maar of Take That! We zullen zien! Nu alleen nog kaartjes zien te bemachtigen voor het concert van Tim McGraw, met Lady Antebellum in het voorprogramma. Eens kijken of we daar nog goede zitplaatsen kunnen krijgen. Soms komen er kaarten weer vrij. Meestal tegen de datum van het concert. Wie weet gaat het me nog lukken.

Nu ik naar buiten kijk, schijnt de zon weer. Afgezien van de druppels en een nat deck, zou je niet zeggen, dat we een flinke onweersbui over ons heen hebben gehad. Het was even afgekoeld naar 28 graden, maar de temperatuur sijgt weer naar de 30. Ach, rond 7 uur vanavond wordt er weer onweer en regen verwacht. Hopelijk koelt het dan een beetje af. Zoals het er nu naar uitziet wordt het de komende dagen rond de 27 graden. Nog steeds erg lekker!

Even bijkletsen...

Wat dachten jullie...wat is het rustig op de blog van Natasja. Dat komt omdat het hier stralend weer is. Ik zit bijna niet meer binnen. Als ik binnen ben, dan is het om de was te doen, te strijken en te poetsen. Wij leven op het moment buiten. Maar ja, wat wil je met temperaturen van 32 graden en hoger. De avonden blijven lang warm en zwoel. Heerlijk om buiten met een glaasje wijn te zitten. Afin, ik vond wel dat ik weer eens iets moest schrijven, dus ik ben er maar eens voor gaan zitten.

Zoals gezegd, genieten wij hier van de mooie zomer. Dag in, dag uit stralend weer. Als er hier een regenbui overkomt, dan is het vaak maar voor een uurtje en daarna klaart het weer op. Het doet overigens niets met de warmte. Die blijft op een constante temperatuur. Doordat er zo veel mooie dagen zijn, vind ik het ook niet erg als het een keer regent. Dat was in Nederland wel anders. Ons zwembad geeft ons de nodige verkoeling en we zwemmen er dan ook regelmatig in. Nu de temperatuur lekker hoog is, is ook de vochtigheid gestegen. Soms zijn er dagen bij dat het wel heel erg benauwd is, maar je hoort mij niet klagen hoor. Het enige nadeel zijn de muggen. Ja, ze zijn gearriveerd en zijn voorlopig niet van plan om weg te gaan. Meestal komen ze tegen de avond. Even 'gewoon' buiten zitten is er niet meer bij. Insprayen en citroenkaarsen, dat helpt nog een beetje. Van deze kleine beestjes is het een klein sprongetje naar de grote beesten in de tuin. Ik had jullie al eerder verteld over Guus, onze bergmarmot. Nu heeft hij een maatje of het is familie, dat kan natuurlijk ook. Een kleinere versie, maar ook een erg grappig beestje. Nu Guus een naam heeft gekregen, hebben we de nieuweling ook een roepnaam gegeven; Sammie. Niet dat hij komt als ik hem roep...alhoewel, je kunt wel dicht bij hem komen. Heel voorzichtig ben ik vorige week naar hem toegelopen en hij bleef gewoon zitten. Ik moest ook niet overdrijven, want met nog een stap in zijn richting, vond hij het welletjes en dook snel onder de gazebo. Het duurde echter niet lang voordat hij weer tevoorschijn kwam. Ik heb wel een goede foto kunnen nemen en hij staat op de film. Met mijn Iphone heb ik net zo lang gewacht tot hij weer 'thuis' kwam en ben gaan filmen. Nietsvermoedend liep hij rond, een beetje snuffelen om vervolgens languit op het hout te gaan liggen. Ook Sammie heeft het naar zijn zin in Great Falls!





Vorige week waren er ook de Mexicaantjes weer. Oftewel de schilders. Ze moesten de buitenboel verder afmaken en de ramen moesten daarvoor open. Je zou denken dat ze de ramen zouden afplakken...ben je gek, gewoon uit de losse hand. Dat is te zien ook! En eerst even schuren...? Nee joh, gewoon weer een laag erover en klaar. Knap staaltje vakwerk hoor! In Nederland zouden ze er niet mee wegkomen! Naast de Mexicanen hebben we ook Marco (Italiaanse collega van John)op visite gehad. Zijn vrouw zit nu in IJsland en alleen is ook maar alleen. Daarom hadden we gevraagd of hij een hapje kwam eten. Ik zit de laatste tijd helemaal in de tapas! Boekjes met recepten, internet met filmpjes om ze stap voor stap klaar te maken... Erg leuk om te doen. Mits je voorbereiding maar goed is. Eerder hadden we een tapasavond met Janet en Lisa (Janet is een Engelse collega van John) en toen was het een drama. Verkeerde planning en de keuken leek wel een 'war zone'. Met een betere voorbereiding en een heerlijke sangria erbij was de tapasavond met Marco een succes!

Afgelopen zaterdag zijn Petra, Jos, Femke en Britt komen zwemmen. Het was natuurlijk weer een prachtige warme dag en we hadden ze uitgenodigend om bij ons de verkoeling op te zoeken. Het was supergezellig, met natuurlijk ook weer tapas en sangria. Ik kan nu even geen tapas meer zien, hahaha! Zij hadden trouwens lekker gebak meegenomen van een Duitse bakker in Arlington. Een goed adresje kan ik je vertellen, want zijn gebak was zalig! De Heidelberg Pastry Shoppe. Goede tip Jos en Petra, echt een aanrader! We beseften met zijn allen hoe goed we het hier hebben. Het warme zomerse weer doet al veel! Het is ook fijn, dat je leuke gezellige mensen om je heen hebt, met wie je dit allemaal kunt delen! Zondag zijn we op zoek gegaan naar een 'ceiling fan', voor degene die niet weet wat ik bedoel; een waaier aan het plafond. Niet voor binnen, maar voor buiten onder de gazebo! Dat 'hutje' is onze tweede woonkamer geworden! Gezellig met de kaarsjes aan, de windlichten en een muziekje op de achtergrond; ik kom de zomer wel door! Mijn nieuwe motto: Life is one long weekend!

Terug van weggeweest...

De titel spreekt voor zich; na een korte afwezigheid ben ik weer terug in blogland. De reden van mijn afwezigheid was natuurlijk onze vakantie. Eerst Key West (waar jullie al het één en ander over hebben kunnen lezen) en aansluitend ons tripje naar Nederland. We zijn op zaterdagavond (22 mei) weer thuis gekomen van een geweldig weekje Key West. Zondag was het een dag van koffers uit- en weer inpakken. Nog snel een wasje draaien en we waren weer klaar voor de volgende trip. Op maandag vertrokken we naar Nederland. Ik keek er al naar uit. Hoe zou het zijn in Nederland, hoe is het om weer in ons huis te stappen, etc. Met het landen kreeg ik al gauw het Hollandse gevoel en dan niet het meest positieve…namelijk het grauwe grijze weer. Bah, we zijn weer terug hoor! Maar goed, we zijn ook niet voor het mooie weer naar Nederland gegaan, maar om het weerzien van onze familie en vrienden.

Na een lange reis was het best vreemd om weer ‘thuis’ te zijn. Sterker nog, toen ik in ons huis stond, voelde het niet als thuis. Dan kom je tot het besef dat daar waar je spullen staan en je partner is, je thuis is. Dat kan dus overal zijn. De binding met het huis in Nederland is een stuk minder dan voordat ik naar Amerika vertrok.
Het was natuurlijk wel super om mijn ouders en schoonmoeder weer eens te zien. Het was nog niet zo lang geleden dat ze bij ons zijn geweest, maar toch. De zelfgebakken frietjes met een bamihapje en bitterballen gingen er goed in. Dat zijn van die lekkernijen die ik mis in Amerika. Ik heb er dan ook van gesmuld! Een bezoekje aan mijn buurvrouw (Angelique) mocht ook niet ontbreken. Wij hebben gezellig gekletst en het leek alsof ik nooit was weggeweest. Ook had ik op mijn werk beloofd dat ik nog eens langs zou komen, en blofte maakt schuld. Het was een leuk weerzien met mijn ex-collega's. Ik mis ze wel hoor, want ik heb in die 12 jaar heel wat afgelachen. Het voelde ook weer heel vertrouwd. Maja (ook een collega) kwam mij daar ophalen en wij zijn naar Breda gegaan. Een onderdeel van haar afscheidscadeau was een etentje, zodra ik weer eens in Nederland was. Wij hebben, zoals vanouds, weer ontzettend veel gelachen en herinneringen opgehaald. Maja, het was helemaal top! Bedankt voor de gezellige avond!

Op zaterdag zijn we gaan eten met Jaap, Désirée, Roland en Monique. Désirée had het restaurant uitgekozen en we zijn naar Den Dieje in Roosendaal geweest. Dit restaurant is van Jeremy Vermolen, ook wel bekend van TV en zijn zus Ellemieke Vermolen. We hebben daar een fantastische avond gehad. Een heerlijke 4 gangen surprise diner met een wijnarrangement. Ik heb genoten van het smaakvolle eten, maar nog meer van de gezelschap om me heen. Zo fijn om je vrienden weer eens om je heen te hebben. Wederom hebben we weer ontzettend veel gelachen. Zo veel zelfs dat mijn kaken op een gegeven moment gewoon pijn gingen doen. Na het eten gingen de mannen aan de sigaar en nam iedereen nog koffie (en thee) na. Natuurlijk nog even op de foto met Jeremy Vermolen en na deze korte fotosessie en geslaagde avond zijn we weer naar Jaap en Désirée gereden om daar nog een afzakkertje te nemen. Om half 3 waren we thuis. We kijken terug op een fantastische avond. Hier kunnen we weer even op teren. M,aar als we de volgende keer weer in Nederland zijn, dan doen we het zeker nog eens over.

Ondanks dat het weer niet echt super was…koud en rond de 15 graden, was er toch af en toe een dag met wat zon. We hebben het er ook van genomen en hebben een terrasje gepakt in Etten-Leur. Op donderdag zijn we nog even (spontaan) bij Joop en Conny langs geweest. Nou ja, eigenlijk alleen bij Joop en de kids, want Conny was badmintonnen. Jammer dat ze er niet was. Onze week was zo snel vol gepland, dat dit de enige avond was die we nog vrij hadden. We zijn nog wel even bij Conny langsgegaan om ze gedag te zeggen. Zondag hadden we afgesproken met John, Jacqie en Mel. Ze kwamen helemaal uit Limburg om ons te zien. We hebben de dag in Etten-Leur doorgebracht; geshopt en als afsluiter, ja, alweer…met een etentje. Ditmaal in restaurant ’t Lelijke Eendje.
Op maandag waren we uitgenodigd bij Roland en Monique. Zij hebben lekker voor ons gekookt en we hebben daarna gezellig nageborreld. Dinsdag was onze laatste dag al weer in Nederland. Overdag zijn we naar Breda gegaan. Een gezellige stad en de zon liet zich ook nog even zien, dus prima om een terrasje te zitten. Daarna naar John's favoriete winkel 'Paul en Pim' gereden om zijn spijkerbroek op te halen. We waren er vrijdag al geweest en nu was het een kwestie van afrekenen en weer afscheid nemen van Annemieke en Rob. ’s Avonds nog even één keer eten bij mijn schoonmoeder, om vervolgens naar Désirée te gaan. Zij heeft onze haren weer geknipt zodat we er voorlopig weer even tegenaan kunnen. De avond werd afgesloten bij Jaap en Désirée en natuurlijk mocht een goede fles wijn daarbij niet ontbreken. Jullie begrijpen wel dat deze dame een paar kilootjes is aangekomen. Maar wat wil je, met al dat lekkere eten en drinken.

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor de gezellige tijd die we met jullie hebben doorgebracht. Het doet ons goed om te weten dat de deur nog altijd voor ons open staat en dat de vriendschap altijd blijft bestaan, ook al wonen we nu in Amerika. You’re the best!
Ook wil ik Yolanda en Petra bedanken! Zij waren de ‘poezensitters’ tijdens onze afwezigheid. Dankzij hen, konden wij onbezorgd op vakantie gaan.

Na een leuke week zijn we op woensdag 2 juni teruggevlogen naar Washington. Toen we op Schiphol stonden te wachten hoorden we dat John zijn naam werd omgeroepen. Dat kon maar één ding betekenen....een upgrade naar Business Class. En jawel...alleen onze tickets waren niet gekoppeld aan elkaar. Normaal is dit altijd het geval, behalve deze keer. Net nu je... Afin, John vroeg of ik misschien ook upgrade kon krijgen. Als dat niet het geval was, begrepen wij dat ook en had John zijn upgrade voorbij laten gaan. Hij vond het gezelliger om bij mij te zitten. Tot mijn grote vreugde kreeg ik ook een upgrade! Zo zijn we super relaxt richting Washington gevlogen.
Nu zijn we weer terug in Great Falls en het voelde echt als thuiskomen. Je eigen spulletjes en de poezen weer om je heen. Heerlijk. Het was even een omschakeling, van 15 graden naar 32 graden, maar hé, dat went snel hoor. We genieten dan ook weer van de warme dagen en zwoele avonden. Vandaag even een regenachtige dag, maar morgen ligt Natas weer lekker aan het zwembad, want dan wordt het weer 30 graden!

Foto's van het avondje met onze vrienden en snapshots die we genomen hebben tijdens ons verblijf in Nederland vind je hier en hier.