Concert Keith Urban

Donderdag zijn we naar het concert van Keith Urban geweest. Hij gaf een concert in het Verizon Center in Washington DC. Ik had kaarten kunnen bemachtigen en achteraf bleken dit kaarten voor prima plaatsen te zijn. We zijn naar het kantoorgebouw van John gereden om daar de auto te parkeren. Aansluitend hebben de metro gepakt naar het Verizon Center. Ik was er nog nooit geweest, dus had geen idee wat ik me ervan moest voorstellen. Toen we arriveerden was de zaal al open. Het Verizon Center is lekker compact en je kunt zo naar het toilet of iets te drinken halen. Ideaal dus! We zochten onze 'section' (vak) op en daar waar ik op hoopte werd bewaarheid. We hadden stoelen aan het gangpad. Het podium was ook dichtbij, ik was helemaal blij.

In het voorprogramma stond Jake Owen. We hoefden niet lang te wachten voor het half 8 was. Het concert begon... Het is altijd leuk om eerst een voorprogramma te hebben, maar bij Jake Owen hadden we allebei zoiets van 'been there, done that'. Hij heeft één nummer die ik wel leuk vind en dat is Barefoot Blue Jean Night. Het vak waarin wij zaten was vrij rustig en ze bleven allemaal zitten, maar met dit nummer kon ik het niet laten om te gaan staan en mee te dansen/zingen. Een stukje verderop volgden nog twee vrouwen mijn voorbeeld, maar dat was het dan ook wel. Ik hoopte maar dat ze met Keith Urban wel 'los' zouden gaan. Na het optreden ging iedereen weer lopen, drinken halen en naar het toilet. Ik ging ook nog even kijken, maar de rij was veel te lang en ik hoefde niet echt. Ik ben maar weer teruggegaan naar mijn plek.

Toen werd het eindelijk donker in de zaal en iedereen wist wat er ging komen.....Keith Urban! Gelukkig ging iedereen nu wel staan. We hadden Keith Urban al eens eerder gezien. Dat was een paar jaar geleden in Keulen (Duitsland)tijdens zijn clubtour door Europa. De zaal in Keulen was klein, hooguit voor zo'n 700 tot 1000 man. Dat was zo gaaf en we stonden destijds zo dicht bij het podium! Aangezien het Verizon Center veel grootser van opzet is gingen we er al vanuit dat het dit keer wel anders zou zijn. We hadden dus op voorhand onze verwachtingen al bijgesteld. Gelukkig maakt de venue voor Keith Urban niet zo veel uit. Hij is live erg goed. Niet schor, niet vals, nee....geweldig gewoon! Het geluid in het Verizon Center is jammer genoeg dramatisch. Desalniettemin vonden we het natuurlijk fantastisch. Keith Urban heeft in totaal 2 uur en een kwartier staan zingen. Tijdens het concert zelf heeft hij een leuke interactie met het publiek. Het concert zelf was een mix van liedjes van zijn laatste CD en wat oudere nummers. Dit alles maakte de avond helemaal perfect! We hebben gedanst en meegezongen. Af en toe kwam hij op een 'zijpodium' staan waardoor we hem van dichtbij konden bewonderen. Omdat we aan het gangpad zaten, konden we zo naar beneden lopen, waardoor er hooguit 3 meter afstand tussen ons was. Cool!

Ik heb foto's genomen met mijn iPhone. Helaas zijn ze niet allemaal even scherp, maar om een indruk te krijgen hoe het was klik hier.

Hieronder twee filmpjes die ik gemaakt heb tijdens het concert.

Hittegolf....

Wat doe je als het buiten 45 graden is? Juist, een blog schrijven. We zitten midden in een hittegolf. Als je buiten komt, loop je tegen een muur van warmte aan. Het is buiten bijna niet vol te houden. Ik zeg bijna, want dankzij het zwembad kon ik toch een beetje de verkoeling opzoeken. Een tijdje terug heb ik een luchtbed gekocht en zo dobberde ik lekker op het water. Eenmaal uit het water en zelfs in de schaduw werd ik bijna misselijk van de warmte. Ik heb vandaag dus veel water gedronken. Toen ik weer naar binnen ging, leek het erg koel in huis. Net of de airco aan stond. Nu heb ik het echter weer warm en staan de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik probeer het aanzetten van de airco altijd zo lang mogelijk te rekken. Vooral als ik veel buiten ben, vind ik het niet nodig om binnen de airco aan te zetten. Met de strijk en koken wordt het een ander verhaal. We zetten de airco wel 's avonds aan. Zo'n twee uur voordat we naar bed gaan. Zowel boven als beneden. Alleen op deze manier is onze slaapkamer koel te krijgen. De temperatuur loopt dagelijks op tot 30 graden. Veel te warm om in te slapen. Toch gek hoor....in de winter wil de warmte maar niet blijven hangen en in de zomer krijg je het met geen mogelijkheid koel. Ik weet niet wat het met dit huis is, maar we doen het er maar mee.

Niet alleen ons gebied heeft last van de warmte. Door de extreme warmte zijn er al 22 doden te betreuren. In liefst 17 Amerikaanse staten van Texas tot South Dakota en langs de Oostkust is de hitte ondraaglijk. Zieken, kinderen en ouderen krijgen extra steun, zeker omdat de hoge vochtigheid het gevoel van de hitte nog versterkt. De verwachting is dat de hitte tot zondag niet zal afnemen. We zullen ons dus moeten aanpassen aan het weer. Met andere woorden: lekker niets doen en heel wat tijd doorbrengen in en rond het zwembad.

Het enige wat jammer is, dat we de ramen niet open kunnen zetten. Ik vind het altijd wel fijn om het huis even te luchten. Zelfs 's ochtends is het al zo warm en vochtig buiten dat het alleen nog maar warmer wordt in huis. Dus voorlopig blijft alles maar dicht. Ik klaag verder niet hoor. Beter een hittegolf dan het koude weer van Nederland. Wij kunnen tenminste nog lekker BBQ-en. Dat doen we overigens de laatste tijd veelvuldig. Heerlijk! We zijn allemaal weer nieuwe gerechtjes aan het uitproberen. Volgende week geven we een Luau Party en dan mag het eten van de BBQ natuurlijk niet ontbreken. John is mijn 'toetjes specialist' en hij gaat dit weekend een dessert maken die we waarschijnlijk ook met het feest maken. Ik vind dat natuurlijk niet erg. Heerlijk juist, dat voorproeven! Vanavond gaan we nar de Australische Ambassade. We zijn uitgenodigd door een Ausralische collega van John. Na deze borrel kunnen we gelijk door naar een andere borrel. Myrthe en Dennis geven een WAB (Week Afsluit Borrel) Gezelligheid alom!

Van een stinkbug naar een spin....

Na onze vakantie viel het ons op dat we bijna geen stinkbugs meer hebben. Zowel binnen als buiten lijken de beestjes verdwenen te zijn. Zo rare gewaarwoording, daar ik voor de vakantie tientallen per week uit het huis moest zetten. Ineens zijn ze verdwenen... Niet dat ik dat erg vind, in tegendeel! Ik begon echt haatgevoelens te krijgen tegen die stinkbugs! Van die kleine beestjes gaan we naar een iets grotere... Een paar weken terug wilde ik een handdoek opruimen die nog bij het zwembad lag. Ik pakte het op en er viel iets vanaf, nou ja viel...het sprong er vanaf! Iets groots, aahh...een spin. Nee, geen 'tje' achter het woord, het was namelijk een hele grote spin. Zo één had ik er nog nooit gezien. Ik schrok me rot en ging natuurlijk John halen. Hij liep mee naar buiten en zag de spin tegen het muurtje bij het zwembad zitten. Om het 'beestje' te omschrijven; het had lange harige poten, een harig lijf en zijn omvang zou de palm van je hand bedekken! Dat ik niet alles bij elkaar geschreeuwd hebt, vind ik nog knap van mezelf. Ik ben geen liefhebber van spinnen, om het zo maar te zeggen. De hele ieniemini kleintjes durf ik nog wel met (een paar lagen) tissues te pakken, maar zodra ze haren op de poten hebben, blijf ik er liever een paar meter van vandaan. Om ons dierenrijk compleet te maken, wilde ik een foto maken. Door mijn 'enthousiasme' was ik vergeten mijn camera mee naar beneden te nemen. Ik weer naar boven om deze te pakken, maar bij terugkomst was de spin al verdwenen. De vraag is natuurlijk waar naar toe? De gedachte dat zo'n giant spider door mijn tuin loopt, maakt mij niet echt vrolijk. Op internet heb ik gekeken of deze spin giftig is, maar dat is gelukkig niet. Hoewel je nooit weet hoe je reageert op een beet van zo'n spin. Ook las ik dat ze graag in groepen vertoeven....euh...te veel informatie! Dit wilde ik niet weten. Ik kan alleen maar zeggen dat mijn ogen voortdurend de tuin aan het scannen waren. Ik kreeg spontaan een déja-vu moment. Zo liep ik vorig jaar ook door de tuin na het zien van de slang!

Ik had de spin al een paar dagen niet gezien, totdat we op een avond onder de gazebo zaten. Op de één of andere manier werden mijn ogen naar links getrokken. Het was al donker, maar toch zag ik iets groots tegen het hout zitten. Intern gilde ik, maar zei quasi kalm tegen John dat de spin in de hoek van de gazebo zat. Ik stond toen natuurlijk wel snel op, om een paar meter verder te gaan staan. Ik wilde John niet onder druk zetten, maar verzocht hem wel om de spin te vangen en niet te laten ontsnappen. Voordat hij dit deed, ging hij eerst zijn handschoenen aandoen. Ik hield de spin ondertussen in de smiezen...van een veilige afstand, dat wel! Toevallig hadden we een doorzichtig bakje staan en daar kon hij de spin mooi in doen. Het vangen van dit enge beest ging razensnel! Crocodile Dundee is er niets bij, hahaha. Oké, nu zat de spin in het bakje. Zelfs dat aanraken vond ik al eng. We konden de spin zo wel goed bestuderen. Ja echt, ik had niet overdreven, want bij het zien van die harige poten kreeg ik spontaan weer de kriebels. We besloten om de spin maar in het bakje te laten zitten. Het was al laat en John, een waar dierenvriend, zou hem/haar de volgende dag ergens anders uitzetten. Ver weg van ons huis.

De volgende dag was ik boodschappen gaan doen en toen ik thuiskwam zag ik het bekende bakje op de aanrecht staan. Ja hoor, John wilde graag foto's nemen van het beestje en had deze mee naar binnen genomen. John vertelde me dat deze soort spin erg snel is. Duh, wilde ik dat wel weten. Hij was blijkbaar even ontsnapt, nou ja, wilde er vandoor rennen. John had de spin gelukkig weer zo te pakken. Na de fotosessie heeft hij het harige achtpotige beestje weer vrijgelaten. Waarschijnlijk om iemand anders weer de stuipen op het lijf te jagen...

Gelukkig hebben we ook andere beestjes in de tuin, zoals onze kikkers. Ik kan eigenlijk beter zeggen 'hadden'. Een tijd terug vonden de kikkers het schijnbaar fijn om bij ons in de tuin dates te houden. Van de ene kant van de tuin, naar de andere kant...het was een hoop gebrul! Vorig jaar hadden we ze ook, maar dit jaar was het echt heel erg met het volumegeluid van de kikkers. Als het ook maar om 10 minuten ging, maar hee hoor, de hele avond gingen ze door! Deze kikkers houden ook van zwembadwater en 's avonds gingen ze helemaal los. Zwemmen, daten en..... Ja, ook dat! Het geluid wat ze dan produceren lijkt wel op een geluid die een aap maakt. Werkelijk waar! Op jacht met een zaklamp gingen we dan ook op een avond kijken of we ze konden vinden. 'Caught in the act' om het zo maar te zeggen. Tja en daar zit je dan als kikkers met een stel pottenkijkers. Ach welja, maak er nog een foto van, zullen ze gedacht hebben. Nadat we zo gefotografeerd hadden, lieten we ze maar met rust. We waren nog geen 2 meter van ze verwijderd of daar brulden ze weer. Dit kon zo niet langer doorgaan. John heeft ze op een avond gevangen en de volgende dag weer uitgezet bij een kreekje. Dat is toch een mooiere omgeving voor een kikker....

...zou je denken! Een paar dagen later zit ik achter mijn computer en zie iets tegen de keukendeur zitten. Oeps, dat iets is wel heel groot voor een insect. Ik ging het eens nader bekijken en ja hoor... Mr. Frog, de kikker was weer terug! Niet helemaal waar, maar een andere kikker die de dans ontsprongen was, zat nu tegen mijn raam aan geplakt! Zie foto, is geen geweldige foto, maar dit zag ik dus. Gekker moet het niet worden in huize Valentijn! Kun je tegen spinnen, klik dan hier voor de foto's!

Weekenden vol gezelligheid en BBQ's

Nadat we teruggekomen waren van onze vakantie hebben we een BBQ georganiseerd voor Yolanda en Petra (met gezin natuurlijk). Als dank voor het zorgen van Esmée. Het zou lekker warm weer worden, dus een mooi moment voor een BBQ. Om 2 uur kwamen Jos, Petra, Britt en Femke. Die lagen natuurlijk al snel in het zwembad. Wij begonnen eerst maar eens met een bakje koffie. Onze fan in de gazebo zorgde voor een koel briesje. Dat was wel nodig, want het was al snel warm. We hebben gezellig gekletst en rond een uur of 4 kwam dan ook Yolanda met aanhang. Kids in het zwembad en de 'oudjes' aan de wijn. Het was een heerlijke middag en onze magen begonnen een beetje te knorren. Tijd om de BBQ aan te steken. Eerst hamburgers voor de kids en daarna kippenbouten teriyaki, saté met pindasaus, beef bulgogi en scampi's. Een flinke hap en we zaten allemaal erg vol. Een dessert ging er nog wel in. Aardbeien met balsamico en honing en pistachenootjes. Gecombineerd met vanille ijs. Yummie. Weer een lekker dessert erbij.

Het BBQ-en ging overigens prima. Dankzij de nieuwe 'tools' die John zaterdagochtend nog even had gekocht. Een mooi koffertje waar 4 handige grill tools in zitten. Dat hadden we namelijk nog niet. Straks als we weer naar Nederland gaan komt er nog een mooie Weber BBQ en dan is het helemaal compleet. De zomer is hier nu volop in gang en elke dag genieten we wel van het mooie weer. Het zwembad is dan ook een aangename verkoeling, zeker als het over de 30 graden is.

Afgelopen weekend was het 4th of July weekend. Op 4 juli vieren de Amerikanen dat hun land in 1776 onafhankelijk werd. Deze dag wordt dus ook wel Independence Day genoemd. In dit weekend worden er veel BBQ's en picknicks gehouden en zijn er tal van parades. Ook wordt er veel vuurwerk afgestoken. Omdat 4 juli op een maandag viel, was John ook die dag vrij. Het weekend begon dan ook weer met een BBQ. Niet bij ons, maar bij zijn Canadese collega. Vrijdag was het namelijk Canada Day. Nu we toch over de feestdagen bezig zijn. Canada Day is een nationale feestdag in Canada die elk jaar op 1 juli wordt gevierd. Op 21 juni 1868 werd er een mededeling ondertekend door Gouverneur Generaal, Lord Monck, waarin staat dat Hare Majesteit iedereen in Canada opriep om de Confederatie van Canada te vieren op 1 juli 1868. De rustdag op 1 juli werd in 1879 vastgesteld onder de Engelse naam Dominion Day. Net als op Independence Day in Amerika, zijn er in Canada veel BBQ's, concerten en parades. We kwamen tegen 6 bij John en Helen aan en er waren al wat (internationale) collega's van John aanwezig. Zo heb ik deze avond de nieuwe Australische collega met zijn vrouw leren kennen. Zij waren in de plaats van Gerry en Kimberly gekomen. Marco, Vilborg en hun kids (waaronder Antonio van een paar weken oud) kwamen ook nog. Marco had zijn ouders meegenomen. Ook al spreken ze geen woord Engels, met wat gebaren en Italiaans-achtiche en Engelse woorden hebben we geprobeerd om te comuniceren. Marco heeft uiteindelijk maar als tolk gespeeld, dat ging een stuk gemakkelijker. Ook Knut uit Noorwegen was er. Die had ik ook nog niet ontmoet, dus zo werd het een leuke avond met nieuwe kennismakingen. John Harris was lekker met de BBQ in de weer en wij deden gezellig een drankje. Ze hadden alles goed verzorgd en zo rond de klok van 22:00 uur gingen we weer naar huis.

Het warme weer zou het hele weekend aanhouden. Daarom hadden we zaterdag Nicole, Michel en hun kids uitgenodigd voor....jawel, een BBQ. Daar we Nederland niet eens een BBQ hadden, gebruiken we hem hier volop. Heel lief en het had niet gehoeven, maar Nicole had een 'kleinigheidje'gekocht. Het cadeautje was zo mooi ingepakt en ik werd steeds nieuwsgieriger wat er in zat. Toen ik het doosje openmaakte zag ik een schort en ovenwanten met een print van de Amerikaanse vlag. Helemaal geweldig!! Dit paste mooi bij het dienblad wat ik onlangs heb gekocht! We waren hier erg blij mee, dus Nicole en Michel....nogmaals bedankt voor dit superleuke cadeau!

Het is altijd grappig om te zien hoe snel de kids in het water liggen. Ze zijn niet uit het water te krijgen en hebben energie voor twee, lijkt het wel. Het was wederom een gezellige middag en we hebben weer gesmuld van al het lekkers wat van de BBQ kwam. Ook het dessert mocht er weer zijn en viel bij iedereen goed in de smaak. Dat een hele dag zwemmen ook wel vermoeiend blijkt te zijn, merkten we wel aan de kinderen waarbij de vermoeidheid uiteindelijk toesloeg. Wij waren zelf ook best loom geworden van het weer en na een afzakkertje zijn we naar bed gegaan.

Zondag hebben we lekker niets gedaan. Eerst uitgeslapen en daarna bij en in het zwembad gelegen. Met deze hitte is het heerlijk om water in je buurt te hebben. Als ik het zwembad niet had gehad, was ik waarschijnlijk een opblaasbadje gaan kopen. Gewoon om er even in te liggen. Gelukkig is dat niet nodig en kan ik zwemmen wanneer ik dat maar wil. Wat een luxe... Maandag was nog zo'n dag. Relaxen, lezen, zwemmen en met elkaar overleggen wat we zouden gaan doen. Naar het vuurwerk in DC of in Great Falls blijven. Vorig jaar zijn we naar de Mall geweest om het vuurwerk te zien en dat was spectaculair. Zo leuk, maar ja, de weersvoorspelling gaf aan dat er regen en onweer werd verwacht. Na wikken en wegen zijn we toch maar in Great Falls gebleven. Ook hier werd er vuurwerk afgestoken. We zijn naar de Turner Farm Park gereden, want daar zou het allemaal gaan plaatsvinden. Toen we daar aan kwamen was het een drukte van jewelste. Jeetje, heel Great Falls én omgeving was uiteglopen om het vuurwerk te zien. Mensen zaten op dekens of campingstoeltjes, ze hadden koelboxen bij, kinderen waren aan het spelen. Er stonden wat kermisattracties en er was wat muziek. Wij hadden een mooi plekje gevonden en na een half uur wachten begon het vuurwerk. Het kwam wat traag op gang, want we hadden het idee dat de vuurpijlen één voor één werden aangstoken. Tegen het einde werd het toch nog spectaculair, wat ook tevens aan het publiek te merken was. Er werd gejuichd en geklapt. Volgend jaar gaan we wel weer naar DC om het vuurwerk te zien. Er is daar toch wel mooier vuurwerk te zien en een leukere sfeer. Al met al was het een mooie afsluiting van een gezellig 4th of July weekend.

Vakantie Key West en Miami

Inmiddels zijn we weer een tijdje terug van de vakantie. We zijn niet lang weggeweest; 10 dagen in totaal. Gewoon even een korte break, daar waren we allebei aan toe. De vrijdag voor Memorial Day Weekend hadden we onze vluchten geboekt en een week later zouden we vertrekken. Die week ging natuurlijk erg snel voorbij en voordat ik het wist zat ik die zaterdag in het vliegtuig op naar Miami. Na aankomst hebben we de huurauto opgehaald en zijn we gelijk doorgereden naar Key Largo. We hadden het Hampton Inn geboekt voor één nacht. De volgende dag zouden we namelijk op tijd naar Key West rijden. Het was een prima hotel, zeker als tussenstop. De locatie was ook goed, want het lag dicht bij een tal van restaurants. Elk jaar gaan we naar Morada Bay Café, maar de kaart blijft hetzelfde. Deze keer hadden we een ander restaurant op het oog, namelijk Sundowners op Key Largo. Dit restaurant ligt aan het water en we hadden geluk. We kregen een tafel met uitzicht op de naderende zonsondergang. Perfect! We hadden een fles wijn besteld en na een tijdje zaten we heerlijk te eten. We zagen de zon onder gaan en het was een heerlijke avond. Daarna zijn we terug naar het hotel gereden. Het was best een lange dag en de vermoeidheid sloeg toe.

De volgende dag zijn we na het ontbijt richting Key West gereden. Het is een paar uur rijden, maar door de mooie uitzichten onderweg is dat geen straf. We kwamen in Key West aan en niet veel later reden we het terrein op van de Paradise Inn. We kregen onze favoriete kamer bij het zwembad. De dagen erna hebben we afgewisseld met een dagje strand en wandelen door de straten van Key West. We hadden een wandelroute gevonden op internet en uitgeprint. Hoewel we geloof ik alle straten van Key West al eens hebben gehad, zaten er toch weer nieuwe wetenswaardigheden bij. Dat maakte onze wandeling opnieuw interessant. De avonden werden gevuld met dineren in restaurants zoals de Grand en Nine One Five. Ook af en toe wat simpels bij het Hard Rock café en een broodje op onze veranda bij de Paradise Inn. Eén avond zijn we bij Marcel en Kristine op visite geweest. Altijd leuk om ze weer te zien. Marcel had nog geregeld dat John op zaterdag met een jetski toer mee kon. Ik bleef lekker op het strand liggen terwijl John zich vermaakte op het water. We hebben het erg naar onze zin gehad in Key West. Het enige minpuntje was de ervaring dat The Paradise Inn een nieuwe eigenaar had gekregen. Dat merkten we al aan het ontbijt en happy hour. Er was duidelijk een verschil met vorig jaar. Toen hadden ze bij het ontbijt nog de overheerlijke broodjes van Croissant de France. Dit jaar moesten we het doen met een muffin en een gekookt eitje. Niet dat dit verkeerd is, maar na 7 keer was ik het wel beu. Waar we voorheen met happy hour wijn, vers fruit, nootjes, kazen en crackers kregen, moesten we het nu doen met een fles wijn die al veel te lang open stond en een klein chocolaatje en een paar nootjes. Afin, de locatie en de B&B op zich blijf ik nog steeds geweldig vinden.

De tijd vloog voorbij. De dagen in Key West zaten er weer op en op zondag zijn we naar Miami gereden. Daar hadden we nog 2 nachten. Dit keer in het Marriott, vlakbij Ocean Drive. Helemaal top natuurlijk. Die avond zijn we dan ook naar Ocean Drive gelopen, een wandeling van nog geen 10 minuten. We hebben cocktails en wat snacks gegeten bij Ocean 10. Op het terras en mensen kijken. Je ziet wat voorbij komen in Miami... Na een tijdje vonden we het wel weer prima. Nadat we de torenhoge rekening hadden betaald (was even shocking), liepen we op ons gemak terug naar het hotel. De volgende dag hebben we geluncht, gewinkeld en (hoe kan het ook anders) cacktails gedronken. Het was tenslotte happy hour. Voordat we 's avonds gingen eten, hebben we nog even een gerelaxt op onze kamer. Tot onze schrik werden we om 21:00 uur wakker. We hadden ons opgefrist en rond de klok van 22:00 uur hadden we een tafeltje bij Caffé Milano. Normaal vind ik dit iets te laat, maar hé...het is vakantie. In Miami schuiven ze gerust om 23:00 uur nog aan om een hapje te eten. Dat vind ik toch echt te laat, hoor. We hebben een heerlijke avond gehad en zo kwam er een einde aan onze vakantie. De volgende dag vlogen we weer terug naar Washington. Het was fijn om weer thuis te zijn en om onze poes Esmée weer te zien. Dat was niet geheel wederzijds, maar ze bleef gelukkig niet lang nukkig. 's Avonds kwam ze gewoon weer bij ons liggen. Yolanda en Petra hadden ook deze vakantie weer op Esmée gepast. Bedankt meiden, voor de goede zorgen.


Foto's Key West en Miami.

Memorial Day Weekend

Het werd hoog tijd om een inhaalslag te maken op mijn blog. We zijn dinsdag teruggekomen van vakantie (daarover later meer), dus ik kan nu eindelijk mijn blog up to date maken. We gaan terug naar Memorial Day Weekend. Nadat onze familie weer naar Nederland vertrokken was, ben ik gelijk die week begonnen om de kamers en badkamers schoon te maken. We kregen namelijk visite in het Memorial Day Weekend. Remco, Daniela, Quinten en India zouden voor een paar nachtjes komen. Zij wonen in de buurt van Philadelphia. Zaterdagochtend hadden we onze gazebo een beetje opgeleukt met wat tikispullen. Het zou immers lekker weer worden, dus we gingen er van uit dat we daar veel zouden zitten. Het was inmiddels middag toen we een auto hoorden. Daar waren ze. Het was zo leuk om ze weer te zien. De laatste keer was even snel in New York. Toen liepen we met Uggs aan en in de sneeuw. Zaterdag was het even anders, flipflops en een zomers tenue. We hebben eerst gezellig een drankje gedaan. De kinderen stonden natuurlijk te springen om het zwembad in te gaan. Het was een gezellige middag en avond. We hebben tapas gegeten met daarbij natuurlijk Sangria. Kon niet missen...

De volgende dag hadden we afgesproken om naar DC te gaan. Eerst hebben we nog een stop gemaakt bij Arlington Cemetery. Memorial Day is een dodenherdenking. De dag dat de VS zijn gevallen soldaten herdenkt. Met wakes, kransleggingen en parades. Op de begraafplaats zijn zo'n 260.000 graven. Voor elk graf wordt er in het Memorial Day Weekend een vlaggetje geplaatst. Elk vlaggetje is nauwkeurig weggezet, want het staat precies 1 foot (30,48cm) van de grafsteen vandaan. Er zijn 1200 soldaten nodig om alle vlaggetjes te plaatsen. We kwamen aan op de begraafplaats en het was duidelijk drukker dan anders. Toen we bij de eerste graven aankwamen zagen we al de vlaggetjes staan en was echt een kippenvel moment. Erg indrukwekkend om te zien, kan ik je zeggen. We maakten wat foto's en liepen verder naar het graf an John F. Kennedy. Ik ben al zo vaak hier geweest, maar met Memorial Day is het wel erg bijzonder. We namen de tijd om naar het graf van de onbekende soldaat te lopen. Daar hoefden we niet lang te wachten voor de wisseling van de wacht. Een zeer respectvol ceremonie. Iedereen is muisstil en kijkt naar dit tafereel. Ik heb ondertussen foto's gemaakt van de omstanders. We zijn daarna op ons gemak teruggelopen naar het metrostation. We hadden DC immers ook nog op onze planning staan.

We stapten uit bij Smithsonian en kwamen op de Mall. Oef, wat was het warm. Tijd voor een ijsje. We hebben op het gras gezeten en deze break was zeer welkom. Nadat iedereen zijn/haar ijsje op hadden was een museum aan de beurt. We lieten de keus aan Remco en Daniela. Het werd het National Museum of Natural History. In dit museum vind je meer dan 125 miljoen specimens van planten, dieren, fossielen, mineralen, gesteentes en meteorieten. Er is ook een Dinosaur Hall. Dit is een van de meest populaire afdelingen van het museum. Er zijn verschillende constructies van dinosaurussen die tot 200 miljoen jaar geleden leefden. Het topstuk van dit museum is de Hope Diamant. Dat we op de juiste afdeling waren beland, bleek wel uit de menigte rond de diamant. Het was nog een hele klus om een glimp op te vangen van deze diepblauwe diamiant. Dit bijzonder exemplaar wordt tentoongesteld op een roterend voetstuk in een glazen cilinder van kogelvrij glas. Er schijnt een vloek te heersen over te diamant, omdat alle vorige eigenaren onder vreemde omstandigheden zijn overleden. Volgens de legendes werd de diamant door Tavernier gestolen uit het standbeeld van een Hindoestaanse god. De diamant was één van de twee ogen van de god. Toen de priesters erachter kwamen dat de diamant verdwenen was hebben ze een vloek uitgesproken op eenieder de diamant in bezit had. Het is een mythe, maar of het ook allemaal waar is...? Nadat we er een tijdje hadden rondgelopen, zijn we terug naar het metrostation gegaan. Het was zo warm en iedereen was wel toe aan wat verkoeling. Op naar huis én het zwembad. De kids zaten binnen een mum van tijd in het zwembad. 's Avonds hebben we wat worstjes, scampi's en hamburgers op de BBQ gelegd en ontpopte Remco zich tot kok. Het was heerlijk, Remco!

Maandag, op Memorial Day, hebben we niets gedaan. Nou ja, een beetje hangen bij de pool. Prosecco en Mojito's gedronken. De kids aan de caprisun, maar wel in coconut umbrella style! Wederom werd er goed geruik gemaakt van het zwembad en zo hebben we de hele dag doorgebracht. Lekker chillen! De visite zou eigenlijk voor het eten richting Philadelphia rijden, maar uiteindelijk zijn ze tot na het eten gebleven. Natuurlijk weer wat van de BBQ. Zo kwam er een einde aan een heel gezellig weekend! We hebben genoten!
We hebben afgesproken dat we de volgende keer een bezoekje brengen aan Ambler, waar Remco en Daniela wonen. Kunnen we het mooi combineren met Philadelphia. Dat is al weer zo'n lange tijd geleden, dat we daar geweest zijn.

Voor alle foto's klik hier!

Laatste dag en vertrek....

Vrijdag was een rustdag. De familie zou immers zaterdag vertrekken en wilden daarom nog één dag lekker relaxen. Ik ben met de moeders 's ochtends nog wel naar Michaels gegaan. Dit is een grote winkel waar van alles wordt verkocht. Een groot assortiment van knutsel/hobby materiaal en decoratie. We hebben er gesnuffeld en rond gekeken. Ze mochten van mij iets uitzoeken. Dit nog omdat het moederdag was geweest. Allebei hebben ze iets leuks gevonden. Eenmaal weer buiten merkten we dat het best warm begon te worden. Na een kort bezoekje aan de Petsmart konden we naar huis. Daar zaten mijn broer en vader heerlijk te relaxen en wij gingen hetzelfde doen.

De bedjes aan het zwembad werden goed gebruikt en iedereen was in de 'relax mode'. Het aftellen was begonnen. Nog een middag en een avond en dan zou het zo ver zijn...zaterdag zat de vakantie er al weer op. Voor het eten had John de Hollandse pot in gedachte. Dan konden ze alvast weer in de Nederlandse stemming komen. Gehaktballen (wel klaargemaakt volgens recept van het restaurant Librije), aardappelpurree en groente. Als toetje John zijn befaamde wiite chocolade-citroen-yoghurt mousse dessert. We hebben weer gesmuld! We zijn buiten gaan zitten en hebben daar de laatste avond doorgebracht met een wijntje, kaasje en wat andere lekkere dingen.

Zaterdag gingen we nog één keer met zijn allen ontbijten in de dining room. Goh, ik ga dit nog missen. De enige keer dat deze kamer wordt gebruikt is als we veel visite krijgen en niet buiten kunnen zitten om te eten. Normaal eten wij altijd aan onze gezellige keukentafel. Doordat we nu vaak in de dining room zaten hebben we wel een vos gezien. Tot twee keer toe zelfs. De eerste keer kwam hij gewoon tot onze voordeur en liep daarna weer verder naar de buren. Ook de haas heeft daar schijnbaar zijn vaste plek. Vos + haas....ben benieuwd hoe lang dit goed gaat. Ik heb het konijn trouwens ook al een tijdje niet meer gezien.... Toeval??

Aan alles komt een eind en zo ook aan de vakantie van onze familie. Ik zie ons nog staan op de luchthaven om ze op te halen en nu zijn de twee weken weer voorbij. Van ons hadden ze nog best een week mogen blijven, hoor! Wij hadden alvast de koffers in de auto's gezet en na een laatste check of ze alles wel bij zich hadden reden we naar de luchthaven. Afscheid nemen is nooit leuk en je kunt het blijven uitstellen, maar het vliegtuig wacht niet op ze. Natuurlijk met een traan hebben we afscheid van elkaar genomen. Nog één keer omkijken, nog één keer zwaaien.....dag pap, mam, Sientje en Pierre. Tot de volgende keer. We zijn erg dankbaar dat we deze twee weken met jullie hebben kunnen delen en mooie herinneringen hebben gemaakt. Veel gedaan, gezien, geleerd en natuurlijk heerlijk uitgerust. Daar was het immers ook vakantie voor. De moeders raken al ervaren, want ze rekenen al zelf af in de supermarkt. Zo makkelijk gaat het, zie je wel. We hebben genoten. Bedankt voor alles!

Voor alle foto's klik hier.