Ze heeft het gehaald...

Vandaag is onze poes, Jamie, 15 jaar geworden. Hoera, ze heeft het gehaald. Dat zag er vorige week nog niet naar uit. Toen was ze zwak en wilde niet veel. Ze lag zo maar zielig op de grond en ik vreesde dat ze niet lang meer zou hebben. Maar de laatste dagen is ze weer wat opgeknapt. Ze laat zich weer horen en staat te miauwen bij de koelkast. Ze weet inmiddels dat daar hele lekkere dingen uit tevoorschijn komen. Toen ze niet zo goed in haar vel zat, hebben we ze wat extra lekkere dingen gegeven, want ja, hoe lang had ze nog, dachten wij toen. Misschien heeft het wel geholpen, want dit oude dametje is weer opgeknapt. Natuurlijk blijft het een oude poes en met haar hartkwaal en schildklierprobleem is het al heel wat dat ze 15 jaar is geworden. Dat zag er twee jaar geleden heel anders uit. Toen viel ze telkens om, als ze de trap had gelopen en het ging helemaal niet goed. Sinds die tijd, een paar dierenartsbezoeken en honderden euro's armer gaat het veel beter met haar. We moeten haar wel elke dag 2 tabletten geven en wat pasta. Maar dat heb ik er graag voor over. Hoewel er een moment van afscheid nemen komt, wil ik dat toch nog even uitstellen. Zo lang ze blijft knorren en blijft eten en geen pijn heeft, mag ze nog wel even bij ons blijven. Lieve poes, ook al heb je er zelf geen weet van...Happy Birthday!!

Gisteren heb ik John naar de luchthaven gebracht, want hij zit deze week weer in Fort Worth. Het was een vroegertje deze keer en met vroeg bedoel ik héél vroeg! Dit betekende, dat ik er om 4 uur uit moest en John dus nog wat eerder! Om kwart over 4 zaten we in de auto, met mijn ogen nog half dicht, op weg naar de luchthaven. Toen ik terug was, ben ik toch nog maar even mijn bedje ingekropen. Ik heb toch nog 3 uurtjes kunnen slapen. Ik heb wel gedurende dag gemerkt dat ik een gebroken nacht heb gehad. we lagen er ook pas om half 12 in en als dan om 4 uur de wekker weer gaat... Ik ben de dag verder goed doorgekomen. Voor John is het vervelender, want hij heeft een aantal meetings en dan moet je wel wakker kunnen blijven.

Vandaag ben ik naar Petra geweest. Even een bakje koffie drinken. Gelukkig gaat het ietsje beter met haar. Nog lang niet goed, maar die kleine vooruitgang geeft haar weer hoop. Rugproblemen hebben is niet fijn. Je bent zo afhankelijk van anderen en altijd die pijn... Ik weet er alles van, maar gelukkig is het voor mij weer even geleden. Nu moet ik het even afkloppen... Morgen ga ik op bezoek bij Cynthia. Zij zijn inmiddels al een beetje gesetteld. Eén en al gezelligheid dus. Nu de warmte nog even trotseren, want vandaag halen we de 37 graden (gevoelswaarde over de 40!) en morgen nog zo'n dag! Wat een zomer....heerlijk!

...en het is weer vrijdag

Afgelopen zondag zijn we naar het concert geweest van Brooks and Dunn. Het is hun laatste toernee voordat ze uit elkaar gaan. We hadden ze al wel eens gezien bij een concert van Kenny Chesney, dus het leek ons wel leuk om daar naar toe te gaan. Ik kon nog kaarten krijgen en het waren geen verkeerde plaatsen, alhoewel we vorige keer bij Tim McGraw betere plaatsen hadden. In het voorprogramma stond Gary Allan. Ook hem hadden we bij het concert van Kenny Chesney gezien. We waren er dit keer wat later en dat viel niet verkeerd uit. We stonden nu beter geparkeerd en tevens konden gelijk het terrein op, want de poorten waren inmiddels al open. We hebben eerst nog wat gedronken en zijn daarna naar onze plaatsen gelopen.

Eerst kwam er een duo, Thompson Square...nooit van gehoord en ook hun muziek sprak me niet aan. Dan maar wachten op Gary Allan. Het duurde niet lang of hij begon te zingen. Hij zong precies de goede nummers en kreeg het publiek goed mee. Een leuke opwarmer voor de hoofdact. De 'Last Rodeo', zo hadden ze hun concert genoemd. Ik had hoge verwachtingen, maar die zijn helaas niet waargemaakt. Op een paar nummers na waren het voornamelijk langzame nummers. Zo af en toe een langzaam nummer vind ik niet erg, maar als 80% van het concert uit langzame nummers bestaat wordt het voor mij al snel saai. Tja, de tijd uitzitten dan maar. Bij het nummer 'Only in America' gingen de mensen uit hun dak. Dit nummer doet het altijd goed. Op de grote schermen achter het podium werd natuurlijk de Amerikaanse vlag vertoond en ook de vertegenwoordigers van alle krijgsmachtdelen (Air Force, Army, Navy en Marine Corps) kwamen het podium opgelopen. Ik dacht dat er gedurende het concert al aardig werd gegild door het publiek, maar nu ging het gegil met nog een paar decibellen omhoog. Er is hier meer respect voor militairen dan in Nederland. Dat heeft John ook al een paar keer ervaren. Er is al menig keer 'thank you for your service' tegen hem gezegd. Nou, dat zul je nooit uit de mond van een Nederlander horen. Vaak is er juist weerstand tegen defensie, i.p.v. het respect wat je hier in Amerika krijgt.
Na dit nummer ging het weer bergafwaarts met het concert. We zijn dan ook weer voor de toegift naar de auto gelopen. Ik had geen zin om in de file te staan om het terrein af te komen. We hebben toch ruim anderhalf uur van het concert meegekregen.

Woensdag ben ik naar Petra gegaan, tenminste naar de kinderen van Petra. Zij heeft namelijk heel erg veel pijn aan haar rug en zou die dan een injectie (pijnbestrijding) krijgen. De kinderen zouden dan alleen thuis zijn en ik had aangeboden om bij ze langs te gaan. Het leek mij wel leuk om ze mee te nemen naar de film. Dat vonden ze natuurlijk een goed plan. Zo gezegd, zo gedaan en niet veel later zaten we op onze plaatsen te wachten totdat Toy Story zou beginnen. Het was een leuke film, maar echt wel voor kinderen. Geen verborgen volwassen grapjes, zoals Disney weleens in een film heeft. Maar, de kinderen hebben genoten en daar ging het mij om. Daarna zijn we weer teruggereden. Petra was ook inmiddels thuis. Het had erg veel pijn gedaan. Ik kon me dat van mijn injectie niet meer herinneren. Ik had wel een paar uur na de injectie en de dag erna veel last. Ik hoop dat het gaat werken voor haar, want zo door blijven lopen is geen optie.

Gisteren was John een dagje vrij. We zijn naar Woodbridge gereden waar een grote outlet en de Ikea zit. Twee vliegen in één klap dus. Eerst naar de outlet. De Victoria Secret winkel....check, Abercrombie and Fitch...check, Esprit...check, Ralph Lauren....check! Ik ben goed geslaagd en ook John heeft een blouse gekocht en een petje. Leuk shoppen hoor, want bij A&F ging er voor de dames nog eens extra 50% van de al lage prijs af en ook bij Esprit een extra korting van 30%. Kijk, dat is nog eens leuk shoppen. Daarna naar de Ikea gereden. Deze zit naast de outlet maar is net te ver om te lopen. We moesten nog wat schalen, diepvriesbakjes etc. hebben. Ook daar zijn we goed geslaagd. Het was inmiddels 19:30 uur en we waren moe van het slenteren. Op naar huis waar we heerlijk vlees uit de crockpot en aardappeltjes met rozemarijn uit de oven hebben gegeten.

Vandaag is John weer werken, maar dit is maar één dag en dan is het weer weekend. Volgende week vertrekt hij naar Fort Worth. Ik moet hem maandag al heel vroeg wegbrengen, want hij heeft de eerste vlucht. Het kon niet anders, dus dan maar vroeg eruit. En met vroeg bedoel ik zo rond 4 uur...aahhh! Ik hoop ook dat Jamie het nog een weekje goed blijft doen. Deze week is ze best hard achteruit gegaan. Ze is momenteel heel zwakjes en ze ligt de hele dag maar wat. Ze springt niet meer op tafel of op de aanrecht. Iets wat ze voorheen wel deed. Gelukkig drinkt ze nog wel melk en water en eet ze haar hapje en kattensnoepjes ook nog op. Ook vindt ze het nog steeds leuk om aangehaald te worden. Tja, ze wordt volgende week ook al weer 15 jaar! Ik hoop dat ze het nog haalt.......

Alohááá!

Ja hoor, daar is ze weer. Eindelijk, zullen jullie vast zeggen. Tja, ik heb het nogal druk gehad vorige week. Druk met de voorbereidingen van onze Luau Pool Party. Zaterdag was het dan zover...Tiki Time! John had vrijdag vrijgenomen en we zijn de hele dag op pad geweest. Spullen, zoals koelboxen, bij iedereen opgehaald, boodschappen gedaan, naar de Party City gereden (kan die winkel voorlopig niet meer zien...) etc. Tot half 12 's avonds zijn we bezig geweest. Zaterdagochtend nog wat stokbroden en zakken ijs gehaald. Daarna ben ik begonnen met de hapjes en het eten voor te bereiden. John had inmiddels zijn dessert klaargemaakt en die kon de koelkast in. Qua planning liep het weer lekker....niet dus. Stressen om alles op tijd af te krijgen. Om 4 uur begon ons feestje en om half 4 ben ik maar even snel gaan douchen en heb mezelf omgekleed in 'tiki style'. Het duurde daarna niet lang meer of de eerste gasten stonden voor de deur.

We hadden opblaasvissen, een palmboom, een flamingo en nog wat speeltjes in het water gedaan. De staantafels hadden we omgebouwd tot ware tikitafels. Onze gazebo werd omgetoverd tot een tikibar met lampionnen en de tafels had ik tropisch gedecoreerd. Kokosnoten dienden als cocktailglazen en een umbrella aan een vers stukje ananas om het af te maken. Een bord met pool rules voor de kinderen en een mand met 'guest towels'. Natuurlijk mochten de cocktails ook niet ontbreken. We hadden de 'Aloharita' (een margarita, maar dat mag duidelijk zijn) en een Hawaiian Paradise (een cocktail met pasoa, bacardi en jus). Het zag er allemaal leuk uit. Iedereen had zich netjes aan de dress code gehouden en was in tiki style gekomen. De kids wisten niet hoe snel ze in het water moesten komen, dus één en al waterpret!

Daarna ben ik met de hapjes langsgegaan. Eerst mijn Feta Cheese Truffels, daarna Meat Turnovers en als laatste een mini quiche. Alle hapjes waren weer goedgekeurd door de gasten. Voor de kids had ik chips en snoepjes, maar ze hadden maar amper tijd. Het zwembad lonkte echter.... Toen is John aan het eten begonnen. Voor de kids (en een enkele volwassenen) een broodje hamburger. Daarna een lekkere saté, Chili Crusted Scampi's en Teryaki Tuna met sesamzaadjes. Natuurlijk stokbrood en twee verschillende salades. Eén met tomaat en mozzarella en de andere was een Asian salade. Het viel gelukkig goed in de smaak bij iedereen. Jos heeft ons goed geholpen in de keuken, want hij heeft de saté staan grillen. Bedankt nog hè!

Daarna was het tijd voor de Tiki Delight, oftewel John's dessert. Een witte chocolade citroen mousse met frambozen en een mintblaadje om het af te maken. Ook dit werd door iedereen zeer gewaardeerd. Dat doet je dan toch goed! Het begon inmiddels al wat donker te worden, dus tijd om de fakkels aan te steken en de verlichting van het zwembad aan te doen. Het resulteerde tot een ware opleving bij de kinderen, want dit was natuurlijk weer helemaal leuk. En hup, daar gingen ze allemaal weer het water in. Iedereen heeft het erg naar hun zin gehad en we kunnen terugkijken op een geslaagde Luau Party! We hadden ontzettend mazzel met het weer, want rond middernacht ging het regenen. Gauw alles waar maar een stekker aan zat in veiligheid gebracht. Nog wat dingen opgeruimd, maar we waren aan de einde van de avond zo moe....de rest kon wel wachten tot zondag. Alles kan nu weer in een doos, maar volgend jaar doen we het zeker nog een keer over! Alohááá!!

Voor alle foto's, klik hier !

Steamageddon....

Oké, afgelopen winter hadden we snowmageddon en nu kunnen we wel spreken over steamageddon! Er staat nu een soort van onzichtbare muur om ons huis heen; zodra je buiten komt loop je er tegen aan. Bam!!! Het is een muur van warmte...goh, wat een hitte vandaag.
Het weer nu: Half bewolkt, 34 graden, voelt aan als 41 graden. Dit was om 19:45 uur, niet te geloven hè? De temperatuur zakt nu langzaam. Vanavond om 22:00 uur zal het nog steeds 30 (+) graden zijn en de nacht zal niet kouder worden dan 24 graden. Er zijn plaatsen/steden in Amerika, waar men vaker met deze temperaturen te maken heeft. Voor deze omgeving zijn het wel extreme temperaturen. Zwembaden, daklozenopvang, bibliotheken blijven langer open, zodat het publiek de hitte kan ontlopen. Niet iedereen heeft de luxe dat ze een airconditioning hebben. Voor deze mensen zijn 'cooling centers' opgericht, dat wil zeggen dat bijvoorbeeld een recreatiecentrum de hele dag open is en zorg biedt aan mensen die het nodig hebben. Voor ons ook weinig activiteiten vandaag. Behalve wat bordjes ophangen voor onze luau party volgende week. Natuurlijk hebben we ook in het zwembad gelegen; even wat verkoeling...heerlijk. De temperatuur van het zwembadwater loopt lekker op. We hebben het zwembad deze zomer bijna niet hoeven te verwarmen (alleen in het begin 1 of 2 keer). Wel moeten we de pool regelmatig bijvullen met water. Door de hitte verdampt het snel. Nou ja, morgen nog zo'n warme dag. Op de TV zeggen ze: "Sunday will be hot, humid and steamy". Hopelijk brengt een regen/onweersbui aan het einde van de dag wat verkoeling, zodat we weer 'normale' temperaturen hebben van rond de 30 graden.

Gisteravond zijn we naar Nicole en Michel geweest. Nicole had heerlijke lasagne klaargemaakt en hebben we nog lekker nageborreld. Het was erg gezellig, maar ook erg warm. De zweetdruppels liepen over mijn lijf en gezicht. Ik was niet de enige; iedereen had er last van. Michel heeft op een gegeven moment twee kleine fans buiten gezet. Ook al verplaats je op dat moment alleen maar de warme lucht, het voelt toch lekker aan. Echt, een lekker geurtje hoef je nu niet op te doen. Die is binnen een mum van tijd verdwenen. Zeker als we onzelf weer moeten insprayen met Off, dit is een spray tegen muggen. Iedereen ruikt hier hetzelfde, hahaha....allemaal naar 'the smell of the summer'. Maar goed, de warmte weerhoudt ons er niet van om buiten te blijven zitten. Dat nog liever, dan binnen voor de TV met de airco aan.

Op de radio hebben ze het natuurlijk ook constant over de hitte. Er wordt veel geklaagd. Op sommige radiostations kunnen luisteraars verzoekplaten aanvragen, zoals bij de radiozender WMZQ. Daar hoorde ik gisteren regelmatig 'Let it snow, Let it snow' voorbij komen. Dat zegt al genoeg hoe de meeste mensen over de warmte denken. Hoewel ik het vandaag ook erg heet vond, geniet ik er wel nog steeds van. Ik denk dan maar weer even terug aan de zomers in Nederland. Tja, wat de extremen betreft; is dit nu het effect van de opwarming van de aarde? Wat staat ons allemaal nog te wachten....? We surrender Mother Nature...oké?

Weer een nieuw beestje

Gisteren zat ik onder de gazebo en kwam er een kleine lizzard aangelopen. Een hele mooie, met strepen op zijn rug en een blauwe staart. Zo maar een kleintje, hoor...anders was ik wel uit mijn stoel gesprongen. Na Google te hebben geraadpleegd, gaat het hier om een Five Line Skink. De skink is familie van de hagedis. Ze eten voornamelijk insecten en spinnen, dus dit beestje mag van mij wel blijven. Ik heb met mijn Iphone geprobeerd dit grappige beestje te fotograferen, maar hij was me steeds te snel af. Het was een soort van kiekeboe spel, want zat hij aan de ene kant van de paal, dan zat ik aan de andere kant. Als ik dan zijn kant opkwam, was hij weer verdwenen. Uiteindelijk heb ik een filmpje kunnen maken. Let niet op de kwaliteit en het trillende beeld. Ik stond er niet helemaal goed voor en stond ik een moeilijke positie toen ik aan het filmen was.



Het weer blijft een beetje hetzelfde; lekker boven de 30 graden. Gisteravond was het de eerste avond dat we de fan buiten niet aan hoefden te zetten. Het was qua temperatuur heerlijk. Vandaag is het bloedheet en morgen wordt het nog warmer. Er is dan ook weer een waarschuwing afgegeven. Accu Weather zegt het volgende:

EXCESSIVE HEAT WATCH
Even warmer and more humid conditions are expected saturday. High temperatures at or above 100 degrees will combine with the humidity to produce afternoon heat indices that approach 110 degrees. It will be downright dangerous, and any activity outside should be avoided.

110 graden Fahrenheit is omgerekend 43.3 graden celsius! Door de hoge luchtvochtigheid en in combinatie met de warmte krijg je dit soort temperaturen. Het advies is dan ook om veel water te drinken en vooral niet te sporten in de buitenlucht. Nou deed ik dat toch al niet...hahaha. Vandaag is het de 10e dag op rij dat het boven de 32 graden of hoger is en de 40e van dit jaar (inclusief die twee in april en drie in mei). We zijn op weg om het record van 1980 te verbreken, waarin er 67 dagen van 32+ werden geteld. We houden de temperaturen van volgende week zaterdag ook nauwlettend in de gaten. Dan hebben we een pool party. De ene dag is het regen en onweer, de andere dag is het weer droog, zonnig en warm. Het veranderd met de dag. Ik hoop dat het door kan gaan, want we zijn nu al zo ver met de voorbereidingen en ik heb er wel zin in.

Vandaag heb ik ook meegdaan aan een wedstrijd van een radiozender. Er werd gevraagd om je mooiste foto in te sturen. Ik heb er één uitgezocht en die opgestuurd (via hun site). Als ik door ben naar de volgende ronde, laat ik het jullie weten. Ik heb dan jullie hulp nodig, want er moet op foto's gestemd worden. Ik kan er backstage passen van Rascal Flatts mee winnen en stoelen dicht bij het podium. Maar hierover later meer. Vanavond gaan we bij Nicole en Michel eten. Dat is een goed begin van het weekend! Verder hebben we niets gepland. We zien wel wat we gaan doen.

De dag na een fikse onweersbui

Gisteren is John druk bezig geweest in de tuin. Er hingen hier en daar nog afgebroken takken in de bomen en die heeft hij allemaal verwijderd. Een hele klus, want het zijn geen kleine takken. Daarna hebben we geskypt met mijn schoonmoeder. Ze herstelt goed van de operatie. Nog even en dan fietst ze er weer lustig op los. We hadden nog wat tijd over en besloten naar de Party City te gaan. We hebben nog leuke spullen gescoord voor onze Luau Party en zijn qua decoratiemateriaal zo goed als klaar. Nu nog bepalen waar alles komt te hangen en bevestigen. Ik heb het ongeveer wel in mijn hoofd, dus dat zal geen probleem zijn.

Na het eten zijn we zoals gewoonlijk weer lekker buiten gaan zitten. Rond een uur of 10 begon het weer te donderen en we besloten maar naar binnen te gaan. De bui kwam steeds dichterbij en binnen een mum van tijd brak 'de hel' los. Wat een bliksemschichten en een gedonder van een jewelste. Ik lag inmiddels al in bed en toen begon de verlichting weer te flikkeren...nee hè, niet weer. Ook de fan op de kamer ging van hard naar zacht blazen, weer uit en weer aan. Toen kwam er een zeer harde knal en de kamer was helemaal verlicht. Zo, die was dichtbij. Ik ben naar het raam gelopen en de lucht werd vaak opgelicht door het onweer. We hebben voor de zekerheid maar hier en daar stekkers uit de apparaten getrokken. Als we het kunnen voorkomen, dan doen we dat ook. Na een tijdje trok de bui langzaam weg. Het ging wel goed tekeer, want zo heb ik het nog niet meegemaakt. Gelukkig hebben we geen stroomuitval gehad.

Vanochtend was ik ook erg benieuwd hoe de omgeving eruit zag. Afgelopen weekend is er weer een deel van een boom van de achterburen naar beneden gekomen. Gelukkig voor hem heeft hij daar zijn auto nooit staan, want anders was het leed niet te overzien geweest. Waarom dat de helft van de boom omgewaaid is, snappen we nog steeds niet, want behalve gisteravond, heeft het toch niet extreem hard gewaaid. Het zwembad zag er net zo uit als met de seizoensopening van de pool. Nou ja, een beetje overdreven misschien, maar de bodem lag bedekt met rotzooi zoals takken en bladeren. Ook op het oppervlak dreef het nodige hout en bladeren. Aan de slag dan maar. Met het schepnet, die aan één kant opengescheurd is...lekker handig, heb ik de blaadjes uit het water gevist. De stofzuiger doe het ook prima, want na een uur, was de rommel (op een paar blaadjes na) al verdwenen. Ook waren we zo 'slim' om de kussen op de deckchairs te laten. Normaal blijft het onder de gazebo aardig droog, maar tegen deze bui met veel regen en wind, was de gazebo ook niet bestand. Het resultaat was dan ook dat alles doorweekt was. De kussens heb ik vandaag maar in het zonnetje gelegd en dankzij het warme weer waren deze snel weer droog.

De schilder stond vanochtend ook weer aan de deur. Hij moest nog punten afhandelen. We waren namelijk niet helemaal tevreden. Hij was o.a. een deel van een kozijn vergeten te schilderen en hier en daar zag het er gewoon niet uit. In samenspraak met de landlord, hebben we hem terug laten komen om het deze keer wel netjes af te werken. John had een lijstje doorgegeven aan onze landlord en die zou het weer communiceren met de schilder. Ik vroeg hem of hij wist wat hij moest doen....Do you know what needs to be done? No, si, no...(hij is Mexicaan en Engels komt bijna niet voor in zijn woordenboek). Me paint...si. Yes, but do you know what's on the list. .........Met een frons op zijn voorhoofd zie ik hem denken....si, no, si, me paint.... Nu komen de gebaren van mij tevoorschijn en ik maak een gebaar van een lijst.... Ooooh, me list, yes....me paint. So, you do know what needs to be done? Euh, no, si. Ja, toen gaf ik het maar op en zei; yes, you paint! Zo'n taal barrière is niet fijn. Ik wil niet dat hij nog een keer moet terugkomen, omdat hij het allemaal niet begrijpt. Maar, gedurende de ochtend zag ik hem wel de dingen doen, die hij moest doen. Begrijp me niet verkeerd; ze werken hard en zijn niet te lui om te werken, daar heb ik alle respect voor...alleen hun visie en kwaliteit van iets afwerken ligt toch iets anders dan bij ons. Hieronder een grappig filmpje over wie in te huren als schilder....

Afscheid van de van Egmondjes

Gisteravond hadden we een afscheidsfeestje voor de van Egmondjes. Ik had gisteren al geschreven dat zij na 3 jaar in Amerika weer terug naar Nederland gaan. Daarom hadden Patty en Timo het feest georganiseerd. Het begon om 6 uur en wij arriveerden rond half 7. Iedereen was er denk ik al. Helaas konden Jos en Petra er niet bij zijn, want die zijn lekker op vakantie; rondtoeren door de westkust van Amerika. Patty heeft altijd leuke ideëen, zo ook nu weer. De kennis van Marcel en Natalie moest getest worden en zo ook van de rest. Zij stelde samen met Nicole vragen en je moest dan voor A of B kiezen. De kinderen hielden een touw in het midden en zo moest je kiezen aan welke kant je ging staan. We hebben gelachen en het was erg leuk.

Daarna werden de cadeau's gegeven. Allereerst voor de kinderen, Hidde en Rosalie. Zij kregen een bord, met daarop een foto waar alle kinderen op stonden. Deze foto is gemaakt tijdens de QBP. Ook moest elk kind zijn/haar naam op het bord schrijven. Daarna was het tijd voor het cadeau voor Marcel en Natalie. Zij kregen van ons een T-shirt quilt. Alle t-shirts die zij in de periode van 3 jaar hebben laten drukken, gekockht etc. waren verwerkt in een quilt. Erg leuk gedaan en ik vond het erg orgineel. Op de foto kun je de quilt zien. Daarnaast kregen ze ook een boekje met daarin aangeleverde recepten van de Nederlanders die er nu zijn en tijdens hun verblijf in Amerika waren, maar ook al inmiddels terug verhuisd zijn naar Nederland. De titel van het boek is Dutch Dinner in DC. Iedereen had een recept ingestuurd en opgeleukt met foto's, een grappige tekst of een collage. Zo is het een mooi boekje geworden; elke keer als ze het boekje openslaan, kunnen ze terugdenken aan een mooie tijd.

Daarna was het tijd om wat te gaan eten. De avond was op basis van 'potluck', dat wil zeggen dat iedereen een gerechtje moest meenemen. De meeste onder ons hadden het gerechtje meegenomen, wat ook in het boek verwerkt was. Ik had het inmiddels erg warm gekregen. Ik weet niet wat het gisteren was, maar ik heb het hier nog nooit zo warm gehad. En nee....het kwam niet van de drank, want ik was gisteren de BOB. Het water liep van mijn gezicht af. Ik was gelukkig niet de enige, want iedereen had last van de hitte. We stonden buiten, maar we hadden allemaal het gevoel alsof we met veel te veel mensen in een tent stonden. Wat een broeierige hitte...pfff. Nadat we gegeten hadden en daarna nog geborreld hadden, was het tijd om afscheid te nemen. Eenmaal thuis hebben we nog buiten onder de gazebo gezeten. Even met de fan aan, heerlijk! Het duurde niet lang of het begon al te donderen in de lucht, gevolgd door een fikse regenbui, gepaard met onweer en bliksem! We konden nog maar net droog zitten, want door de wind waaide de regen de gazebo binnen. Het koelde wel lekker af en na de bui zijn we maar naar bed gegaan, want het was inmiddels kwart voor 1 's nachts.