Weekje Nederland

Los van het feit dat we slecht nieuws over Jamie te horen hebben gekregen, vonden we het natuurlijk erg fijn om onze familie en vrienden weer te zien. Daarom een verslag van onze tijd in Nederland. We vertrokken op maandag 1 november naar Nederland. In het vliegtuig keek ik naar buiten naar de mooie zonsondergang. Het heerlijke weer van Washington zouden we achterlaten voor een grijze regenachtige Nederland. De vlucht verliep voorspoedig en dankzij een extra zuchtje wind mee, landen we daarom een uur te vroeg op Schiphol. Het was nog donker toen we aankwamen. Nadat we de auto op hadden gehaald reden we naar huis…ons tweede huis. Onderweg zijn we gestopt bij de Albert Heijn om wat boodschappen te halen. Een lekker bruin brood met als beleg filet american, kipkerriesalade, kaas, leverworst, rosbief…oh, wat heb ik dat allemaal gemist. Wat een verscheidenheid aan beleg heb je toch in Nederland. Daar kom je pas achter als je er niet meer woont. Met een tas vol, dan eindelijk op weg naar huis. Het is altijd weer even wennen om in je huis te staan. Eigenlijk is het geen thuis meer, want de ziel is er uit. Het is wel fijn om het als slaapplaats te gebruiken, alhoewel we er eigenlijk weinig hebben. Geen TV, geen internet, maar we zouden toch vaak weg zijn, dus zo erg was dat niet.

Nadat we een dutje hadden gedaan (ik kon weer eens niet slapen in het vliegtuig) zijn we naar mijn ouders gereden. De glimlach op hun gezichten toen ze ons weer zagen deed ons goed. Het was toch weer 5 maanden geleden dat we ze gezien hadden. Na een dikke omhelzing hebben we koffie gedronken en bijgekletst. We zouden die dag meerdere mensen bezoeken, dus op naar het volgende adres. Ditmaal naar onze vrienden Roland en Monique. Even snel, want ik moest voor haar Uggs meebrengen en die hebben we dan ook netjes afgeleverd. Tevens hebben we kennis gemaakt met Tara, de nieuwe pup. We hadden nog iets meegenomen voor Tara, maar dat zouden we zaterdag pas geven, wanneer Monique er ook bij zou zijn. Daarna door naar Sientje (moeder van John). Zij zat al te wachten met de frietpan. Héérlijk….friet met een kroket en bamihapje…mmm, dat was smullen! Het was fijn om haar te zien. Daarna stond als laatste een bezoek aan Jaap en Désirée op de planning. Zij zou onze haren weer knippen. De kids waren ook weer blij ons te zien. Alles werd getoond; de hamster, het nieuwe bed etc. Daarna was het tijd om ons haar weer in een goed model te brengen. Nadat ze ons haar weer gefatsoeneerd had, hebben we de avond afgesloten met een wijntje en heerlijke hapjes. Het was een gezellig begin van ons verblijf in Nederland.

John moest gewoon werken, dus ik had woensdagochtend afgesproken om te gaan winkelen met Monique. Eerst natuurlijk even een bakje koffie drinken en daarna shoppen. Het was gezellig en eigenlijk als vanouds. We sloten af met wederom een lekker Hollands bakje koffie. ’s Middags ben ik naar Angelique, mijn buurvrouw, geweest. Ook bij haar was het net alsof ik niet weg ben geweest. We hadden heel wat bij te praten en voordat ik het wist, kwam John weer thuis. Woensdagavond had ik afgesproken om met een oud-collega te gaan eten in Breda. Vorige keer had ik dat ook gedaan en we proberen deze ‘traditie’ er in te houden. Maja en ik zijn bij Humphrey’s gaan eten en daarna hebben nog nageborreld bij café De Bommel. Daar was live muziek en er hing een gezellige sfeer. Dat is ook één van de dingen die ik in Amerika mis; de gezellige cafeetjes! Het was weer lachen met Maja en ik kijk terug op een gezellige avond!

Donderdagochtend moest ik naar de tandarts. Mijn tandarts is voor zichzelf begonnen en zo moest ik dus naar de nieuwe praktijk. Mijn vader reed mee, want ik had geen vervoer. Ik was verrast toen ik binnen kwam..het zag er zowaar gezellig uit. Ik kreeg niet het gevoel dat ik bij een tandarts binnen stond. Na de controle (geen gaatjes) zijn we naar mijn ouders huis gereden. Met hun ben ik gaan winkelen. Even hier kijken, even daar kijken. Het winkelen is hier toch heel anders dan in Amerika. Geen supergrote mall, maar een wat kleiner overdekt centrum, met daaromheen straten met winkels. Een middag winkelen kan natuurlijk niet zonder een bakje koffie. Op naar ’t Ogenblikse, waar we koffie met een gebakje namen. Daarna nog lekker aan de wijn. Supergezellig om tijd door te brengen met mijn ouders. ’s Avonds zijn we naar Corien (zus van John), René en de kids geweest. Die had ik al een tijd niet meer gezien, dus het was erg leuk om daar een avondje door te brengen. Door Hyves ben ik aardig op de hoogte wat de kinderen allemaal meemaken, maar toch, om het van hun zelf te horen is toch leuker.

Vrijdag ben ik naar mijn oude werkplek gegaan. De meeste collega’s waren er en het was erg leuk om iedereen weer te zien. Ik heb het rondje door het bedrijf gemaakt en met iedereen gekletst. Toen was het inmiddels 5 uur en dat betekende….’kanteltijd’. Met andere woorden…borrelen! Dat deden wij en doen zij nog elke vrijdag. Gezellig de week afsluiten met een biertje/wijntje. Zelfs Jac, die er niet was, kwam speciaal terug voor mij. Dat is toch super!
Iedereen bij Borchwerf…thanks voor dit warme onthaal! Het was inmiddels tijd om te aan eten, dus de moeder van John zat weer klaar. Frietjes, kroketje en een bamihapje…ondanks dat ik deze al eerder in de week gegeten had, was ik het nog niet beu. Voorlopig maar niet op de weegschaal staan… Vrijdagavond zijn we naar Joop en Conny gegaan. De vorige keer lukte het niet met de planning om ze een bezoekje te brengen, maar ditmaal had ik er rekening mee gehouden. Ze hadden voor ons een mooi pakketje gemaakt, met allemaal lekkernijen zoals pepernoten, schuimpjes etc. Ontzettend lief natuurlijk! Na deze gezellige avond zijn we weer huiswaarts gekeerd.

Zaterdag zouden we gaan winkelen. Eerst naar Paul en Pim, John zijn winkel en daarna naar Breda. Dat laatste is er niet meer van gekomen, want we hebben de nodige uurtjes bij P&P doorgebracht. Het is altijd weer gezellig om er naar toe te gaan. We hebben ook daar weer koffie gedronken en later zijn we overgegaan op een glas champagne. John heeft schoenen en twee sjaals gekocht. Helemaal leuk! Het was inmiddels tijd om naar Roland en Monique te gaan. We waren uitgenodigd om bij hun te komen eten. Dat slaan wij natuurlijk niet af. Monique had erg haar best gedaan en het was dan ook heerlijk. Een uiensoepje vooraf, Boeuf Bourgignon als hoofdgerecht en warme appels in Calvados met slagroom. Nou Monique…dit was voor herhaling vatbaar! Daarna hebben we nageborreld met een wijntje.

Zondagmiddag was er aan mijn kant van de familie een familiedag. Dat wij juist nu in Nederland waren, kwam heel erg goed uit. Vandaag zou ik ook mijn broer weer zien. Helemaal super! Het was ontzettend leuk om mijn ooms en tantes en neven weer te zien. Ik heb met iedereen een praatje gemaakt en de tijd vloog voorbij. Tijd om naar huis te gaan, want de avond zouden we bij onze buren gaan doorbrengen. Daar zou ook Teun en Annelies (onze schuinoverburen) komen. Zij waren er al toen wij kwamen. Koffie, wijn, lekkere hapjes en een goed gezelschap zorgden ervoor dat we pas om 01:00 weggingen. We hadden vooraf al tegen elkaar gezegd dat we het niet laat gingen maken. Mario had een presentatie op maandag en ook John moest weer vroeg zijn bed uit. Maar ja, het was zo gezellig…

Maandag had ik een dip. Het overlijden van Jamie had best een imact op mij. Ik besloot dan ook om lekker lang uit te slapen. De rest van de dag heb ik lekker in huis wat gerommeld. Wat zat er ook al weer n die doos en ook mijn kleding heb ik nog eens nagelopen. Ik vond rokjes, waar ik nu weer in pas (dankzij 15 kilo afvallen). Ook kwam ik foto’s van Jamie tegen; die nemen we natuurlijk mee naar Amerika. Zo’n middagje voor mezelf had ik gewoon even nodig. De avond hebben we gebruikt om boodschappen te doen bij de Albert Heijn. We hadden een extra tas meegenomen, dus op naar AH. Dan begint het weer…zoeken naar een muntstuk van 50 eurocent. Daar waar je in Amerika zo een kar kan pakken, moet je er hier geld in stoppen. Toen kon het laden beginnen; van koekjes tot dropjes, van kruiden tot peperkoek. Ondertussen hadden we al een volle kar, dus op naar de kassa. Gauw nog even de bonuskaart opzoeken en snel inpakken…hier moet je dat zelf doen. Dat waren we niet meer gewend, hihi. Het was wel weer leuk om door de AH te lopen. Wat zijn sommige produkten hier goedkoop, zoals Boursin Culinair voor 1,29 euro. Ik betaal voor een pakje Boursin in Amerika 8 dollar! Wat een verschil hè. Kruiden zijn in Nederland ook veel goedkoper. Ondanks dat waren we best veel geld kwijt, maar wel voor een volle kar aan boodschappen. Voor dat bedrag zou ik bij de Safeway (onze Amerikaanse supermarkt) misschien eenderde van de kar hebben gehad. Die avond hadden we zien om een frietje te bestellen in de cafetaria. Lekker met mayonaise en satésaus en een frikandel speciaal. Ik zag daar trouwens een XXL frikandel, dus niet alles is in Amerika bigger and better.

Dinsdag was John vrij, dus we besloten om naar Breda te gaan. Even gezellig met zijn weetjes winkelen. Breda is altijd leuk en gezellig, alleen jammer van het sombere weer. Ik wilde graag laarzen, maar ben helaas niet geslaagd. Ik zag wel mooie, maar niet meer in mijn maat. We hebben nog wat boeken gekocht, ik nog een sjaal, handschoenen, muts en een riem. Een koopje, want eenmaal thuis kwam ik erachter dat de verkoopster de sjaal en handschoenen was vergeten aan te slaan. Ik ga toch echt niet meer terug… ’s Avonds zijn we erwtensoep en pannenkoeken gaan een bij de moeder van John, nog even gedag gezegd bij Roland en Monique en daarna door naar Gilze-Rijen voor een bezoekje aan Geert-Jan en Sandra. Ook daar werden we verwend met koffie en appelgebak, wijn en lekkere hapjes en kaas! Volgens mij ben ik wel wat aangekomen, maar het lijnen is voor thuis. Het was een gezellige avond en nadat we afscheid hadden genomen zijn we naar huis gegaan.

Woensdag hebben we de laatste boodschappen gedaan in Etten-Leur. Nog even langs de DA, Hema etc. Het was de dag voor ons vertrek, dus dit betekende afscheid nemen van iedereen. Eerst langs mijn ouders. Nog even wat drinken, maar uiteindelijk moet je weer gedag zeggen, helaas. Daarna voor de laatste keer voorlopig een frikandel en bamihapje eten bij de moeder van John. Nadat we ook van haar afscheid hadden genomen zijn we nog even naar Jaap en Désirée gereden om ook daar gedag te zeggen. De avond werd afgesloten met een lekkere wijn en het was al met al heel gezellig.

Donderdag zijn we vroeg opgestaan om naar de luchthaven te rijden. We zijn met een dubbel gevoel weggegaan. Aan de ene kant wil je gewoon weer naar huis, waar al je spullen staan en alles zo lekker vertrouwd is, maar aan de andere kant weet je dat Jamie er niet meer is. Het zicht vanuit het vliegtuig was ook erg triest. regen, regen en nog eens regen! Het was wel weer fijn om de zon te zien schijnen tegen een strakblauwe lucht. Dat blauw in de lucht heb ik tijdens ons verblijf in Nederland niet gezien. Net zoals op de heenreis, kwamen we op de terugreis ook een uur te vroeg aan. De taxi zette ons voor de deur af…we waren weer thuis!

Dag lieve poes, dag Jamie...

Ons verblijf in Nederland is totaal anders verlopen dan dat we gehoopt hadden. Vrijdagavond kregen wij een telefoontje welke we eigenlijk niet verwacht hadden. Het ging niet goed met Jamie. Ze kon niet meer op haar pootjes staan en was heel rillerig. Petra heeft haar daarom mee naar huis genomen. Ook at en dronk ze niet meer. Daar schrokken we van. Maandag was er nog niets aan de hand. Oké, het is een oude poes en de laatste maanden was ze veel afgevallen. Maar de spirit zat er nog wel in. Woensdag kreeg ik nog van Yolanda door dat alles goed ging met de poezen. Het kon toch niet zo zijn dat Jamie er 'tussenuit' zou knijpen op het moment dat wij in Nederland zaten. Zo had ik het me niet voorgesteld!

Petra zei dat ze Jamie lekker ging vertroetelen en er goed voor zou zorgen. Die gedachte was een enorme troost. Maar toch...het liefst was ik gelijk naar huis gevlogen. Ook voor Esmee, want die was onrustig en merkte natuurlijk ook dat er iets gaande was. Zaterdagmiddag kregen we weer een telefoontje. Ditmaal van Jos. Jamie ging snel achteruit. Wat we wilden doen...naar de dierenarts of wachten tot ze zou inslapen. Hij vroeg wat wij gedaan zouden hebben. Wij zouden tot het einde bij haar zijn gebleven en haar hebben geknuffeld. Dat was dan ook wat zij gingen doen. Zichtbaar leed ze geen pijn en knorde ze soms nog even als ze werd geaaid. Ze stuurde ons wat foto's door en het deed ons veel pijn om haar zo te zien terwijl wij niet die laatste knuffel konden geven en bij haar konden zijn in haar laatste uren/dagen.

's Avonds zijn we naar Roland en Monique geweest. Daar zouden we gaan eten. Hoewel je het even probeert om er niet aan te denken, blijft het door je hoofd spoken. Toen belde Jos weer en we wisten op dat moment al genoeg....Jamie was rustig ingeslapen. Het verdriet wat je dan kan hebben... Er zullen genoeg mensen zijn die zeggen...ach, het is maar een kat. Maar voor ons was ze meer dan dat. Het was ons maatje voor 15 jaar, een kat met een eigen karakter. Geen buitenkat, maar altijd gezellig binnen bij ons. Zat ik achter de computer aan de keukentafel dan kwam ze er bij liggen. Toen John voor een half jaar was uitgezonde, was het Jamie en ik. Kwam ze bij me liggen als ik even een dip had. Ik vergeet nooit meer toen we ze net hadden opgehaald bij de fokker. Zo'n lief klein wollig poesje. De eerste tijd sliep ze bij ons op de slaapkamer, nou ja, eigenlijk op mijn kussen en ik met mijn hoofd ernaast. Natuurlijk had ze soms ook haar nukken. Zeker toen we Esmee in huis haalden. Na 4 jaar de enige kat in huis te zijn geweest, werd Esmee niet gelijk geaccepteerd. Gelukkig veranderde dat wel...na een jaar! Daar waar wij waren, daar was ook Jamie. Liepen we naar boven, dan liep ze achter ons aan. Ging ik naar het toilet dan zat Jamie naast me op het kleine kamertje.

Jamie kreeg 3 jaar geleden wat klachten, maar met medicijnen kon ze nog makkelijk een paar jaar mee. Vanaf dat moment kreeg ze trouw van mij elke dag haar twee tabletjes en pasta (een extra toevoeging op haar dagelijkse eten). Het ging weer prima met haar. Daarom is ze ook vorig jaar mee verhuisd naar Amerika. Toen we de poezen ophaalden op de luchthaven was het even schrikken, want de vlucht had op Jamie een behoorlijke impact gehad. Toch krabbelde ze snel weer op. Ja, het was een kranige tante. Het ging weer goed. Het laatste jaar van haar leventje heeft ze helemaal kunnen genieten. Daar waar ik in Nederland naar mijn werk moest was ik hier elke dag thuis. Ze kreeg yoghurt, mocht de kuipjes van de toetjes uitlikken, ze kreeg kaas en ze was zelfs een liefhebster van kruidenboter. Ze kwam niets tekort bij ons. Wat een heerlijk leventje had ze. Tot 6 november.... Dat ze een mooie leeftijd heeft bereikt beseffen we maar al te goed. Ook de realiteit dat er een keer een moment zou komen dat we afscheid van haar moesten gaan nemen. Het knaagt wel aan ons dat wij er zelf niet bij waren. Onze lieve vrienden hebben haar zo goed verzorgd en daar zijn we ze enorm dankbaar voor. Maar wij hadden degene moeten zijn die de laatste aai over haar bolletje zouden geven, haar onder een warm dekentje hadden moeten leggen en wij hadden het moeten zijn bij wie ze haar laatste adem uit zou blazen. Helaas is dat niet zo en dat doet pijn!

Op de dag van onze aankomst in Great Falls hebben we haar begraven. Zo blijft ze toch een beetje bij ons. Dag lieve poes, dag Jamie! We missen je nu al.....

Bijna weekend...

Het weekje alleen thuis gaat toch snel voorbij, want het is al weer vrijdag. Het is een week geweest waarin de temperatuur hoog was voor de tijd van het jaar. Dinsdag was het lekker warm, zo'n 26 graden. Dan kun je niet anders dan er van genieten. Met een bakje koffie op het deck en in de zon...heerlijk. I love de Indian Summer! Dit is een naam voor de nazomer hier in Amerika. De nazomer is een periode die loopt van begin september tot half november waarin het nog zomerachtig weer kan zijn. Nou, zeker weten dat het mooi weer was. 's Middags lees ik op internet dat het in het middenwesten van het land al noodweer is. Ik merk het ook, want de lucht is drukkend. De weerspoorspelling die dag is dat wij er een staartje van mee gaan krijgen. Er wordt dan ook een 'tornado watch' (een waarschuwing) afgegeven. Ik hoop maar dat wij er hier niet zo veel van gaan merken. Ik zit niet te wachten op een tornado of sterke wind. Als het hier flink waait, kan de stroom nog wel eens uitvallen. Zonder John en licht in huis, zou het wel heel ongezellig worden. Het blijft die dag wel erg warm. Om 11 uur 's avonds is het nog steeds 24 graden. Ik merk nog maar weinig van de wind. Het is tijd om naar bed te gaan en ik heb heerlijk geslapen en niets van de wind en regen gemerkt.

Woensdagochtend word ik wakker met het getik van de regen tegen het raam. Het regent, maar de temperatuur is nog steeds hoog. Het is vannacht niet kouder geworden dan 18 graden. Vandaag ga ik verder met het plannen voor ons bezoek aan Nederland. Ja, wij vertrekken maandag voor een bezoek van 10 dagen. Ik kijk er al weer naar uit. Het zien van onze familie, vrienden...de bitterballetjes, broodje filet american, helemaal leuk! Het plannen vergt wat tijd, want ik stuur een mail naar iedereen, vervolgens moet je even wachten op antwoord en dan maar kijken of iedereen die dag ook kan. Gelukkig valt het allemaal op zijn plaats. De 10 dagen zijn dan ook vrij snel gepland. Hier en daar nog wat ruimte, maar dat zal snel opgevuld worden. Ik zal in ieder geval mijn paraplu, laarzen en dikke truien mee moeten nemen. Het benauwde weer blijft een beetje aan, dus vandaag wederom een 'tornado watch', ditmaal tot 8 uur 's avonds. Ik merk er niet zo veel van. Petra (McLean) belt me op of ik zin heb om te komen eten. Ik ga er in de middag naar toe, waar we eerst een bakje koffie doen. Gezellig kletsen, eten en tot half 11 hebben we nog buiten kunnen zitten.

Ik krijg deze week ook een mail van Petra (uit Vienna). Zij gaat donderdag naar Cox Farms, of ik zin heb om mee te gaan. Dat lijkt me leuk en ik heb zin om te fotograferen, dus zo gezegd zo gedaan. Donderdagmiddag ben ik om 3 uur bij haar en vervolgens rijden we naar Cox Farms. Dit is een kleine 'markt' langs de kant van de weg. Ze verkopen hier pompoenen, appels en andere locale lekkernijen. De pompoenen doen het goed, maar dat kan ook niet anders met Halloween voor de deur. Halloween wordt op 31 oktober gevierd. Op deze dag verkleden de kinderen zich en bellen als het donker wordt aan bij huizen in de buurt die versierd zijn met pompoenen en lichtjes, en roepen trick or treat (waarbij de keuze wordt gegeven tussen een plagerijtje uithalen of een versnapering krijgen). Eén keer raden wat de kinderen kiezen...juist!

Wij leven ons uit en fotograferen er op los. Overal pompoenen in allerlei vormen en maten. De zon schijnt. Het is vandaag de laatste warme dag met een temperatuur van 25 graden. We maken gebruik van het mooie zonlicht en de pompoenen kleuren fantastisch oranje. We zijn bijne een uurtje aan fotograferen tot er een medewerkster naar mij toe komt lopen. Of ik toestemming heb van de eigenaresse om te fotograferen? Uhm...nee, niet echt...moet dat dan. Schijnbaar dus wel en ze heeft liever dat wij ermee stoppen. Gelukkig hebben we allebei genoeg plaatjes kunnen schieten en we gaan weer naar huis. Bij Petra gaan we buiten op het deck zitten en genieten van een colaatje. Toch bijzonder om eind oktober in een t-shirt buiten te zitten. We kletsen nog wat en dan neem ik afscheid.

Vandaag komt John weer thuis. Na een warm weekje Fort Worth, zal het even omschakelen zijn. De temperatuur is gekelderd naar 14 graden. Maar grauw en grijs is het hier niet. Het kan dan wel koud zijn, maar de zon schijnt. Een blauwe lucht met hier en daar een wolkje...en dat doet al veel goed. Dit weekend een paar wasjes draaien, strijken en heel belangrijk, onze koffer pakken. We hebben er zin in!!

Voor alle foto's van de fototrip, klik hier

Zaterdag...

Vandaag hebben we met Petrick afgesproken om de dag in DC door te brengen. Alhoewel het voor ons het tweede weekend achtereenvolgend is dat we naar DC gaan, is het voor Petrick wel zo gezellig. Alleen is ook maar alleen, nietwaar? Wij vinden het ook niet erg, want vandaag wordt het een mooie dag met zo’n 25 graden. We hebben om half 11 afgesproken op de National Mall. Het loopt echter iets uit, want er zijn werkzaamheden aan de weg. Het is ook nog eens ontzettend druk, dus we komen er al snel achter dat we 11 uur niet gaan redden. We zetten de auto in de parkeergarage bij het kantoor van John. Vandaaruit lopen we naar de metro, waar we met de volgende vertraging te maken krijgen. Wat wordt er toch hard gewerkt, want ook hier werkzaamheden aan de metro. Logisch dat dit in het weekend gebeurd, want op een doordeweekse dag is het veel te druk. Nou ja, dan maar wat later. We bellen Petrick om te vertellen dat we zijn aangekomen op de National Mall. Petrick is naar een museum geweest en komt net buiten. Ook hij loopt op de Mall en niet veel later komen we elkaar tegen. Het is zo lekker buiten, dat we even op een bankje gaan ziten. Petrick haalt nog even iets voor de lunch. Wij hebben echter al een goed ontbijtje op, dus wij slaan deze ronde over. We lopen daarna naar het Witte Huis. Daar is Petrick nog niet geweest, dus wij nemen hem mee. Eerst naar de achterkant van het Witte Huis. Hier maken Petrick en John wat foto’s. We kijken met bewondering naar dit gebouw. Petrick zegt dat hij daar ook best zou willen wonen. Ik geloof niet dat zijn vrouw daar blij mee zou zijn, want dat betekent het schoonmaken van 35 badkamers, 147 ramen, 132 kamers, 412 deuren, 28 openhaarden, 6 verdiepingen (waarvan 2 ondergronds)…gelukkig zijn er wel 3 liften in het gebouw. Als ze daar mee klaar is kan ze wel naar de filmzaal, gaan bowlen, zwemmen of tennissen. Ja, dit zit allemaal in het Witte Huis. Waarschijnlijk zou zij, net als Obama, wel een huishoudelijke hulp in dienst nemen, denk je niet. Afin, we lopen vervolgens naar de voorkant. Daar staan zoals gewoonlijk allerlei mensen te demonstreren tegen de oorlog etc. Zo zit er een vrouw 24/7 voor het Witte Huis te demonstreren tegen nucleare bommen. Haar man begon hier 29 jaar geleden mee. William Thomas, ook wel de President’s Neighbor genoemd, zette er een tent en borden met anti-bomteksten weg en besloot er niet meer weg te gaan. Hij overleed in 2009, maar zijn vrouw zit er nog elke dag. Verder lopen er veel toeristen rond. Ik zie alleen maar camera’s en hoor geklik. Ik vraag me af hoeveel foto’s per dag er van het Witte Huis worden gemaakt…

We wandelen verder richting het World War II memorial. Het World War II Memorial herdenkt de Amerikaanse burgers die zowel overzees als op het thuisfront in de Tweede Wereldoorlog hebben gediend. Deze keer waren er weer veel veteranen. Er was zelfs een herdenking. Indrukwekkend om te zien, hoor. Oude mannen, die het hebben overleefd, herdenken en eren hier hun maten. Sommige lopen in hun oude uniform, anderen worden in een rolstoel voortgeduwd. Omstanders spreken de mannen aan of geven ze een schouderklopje. Heel aandoenlijk om te zien. Na dit mooie tafereel, lopen we verder langs de Pool of Reflection. Aan het einde van de vijver ligt het Lincoln Monument. Natuurlijk ploffen we halverwege de wandeling op een bankje. Even zitten, mensen kijken en onze voeten wat rust gunnen.

Bij het Lincoln Monument aangekomen zien we hoe druk het is. De trap naar boven zit vol met mensen. In het monument zelf is het niet veel anders. Het weerhoudt ons er niet van om naar binnen te gaan. Petrick neemt wat foto’s en ik ga even luisteren wat de ranger te vertellen heeft. Bij elk monument staan namelijk rangers. Op bepaalde tijden vertellen zij over het monument/memorial. Heel interessant, want ze vertellen altijd wel iets wat ik nog weet. Zo ook de ranger bij het Lincoln Monument. In tekst (Lincoln’s Second Inaugural Address) die geëtst is op de muur is een fout gemaakt. Halverwege de tekst staat het woord ‘future’. In plaats van de F was er een E geëtst. Ze hebben het nog geprobeerd om het onderste streepje weg te halen, maar dat is niet helemaal gelukt. Het is nog altijd zichtbaar. Kijk maar op de foto die we gemaakt hebben.

We zijn nog niet klaar met de monumenten, want we lopen naar de Vietnam Veterans Memorial. Hier is het aansluiten aan een lange rij mensen die langs de Wall lopen. De Wall was een ontwerp van Maya Lin, een studente met het vak architectuur. Ze kreeg een onvoldoende op school voor dit ontwerp. Later werd er een wedstrijd gehouden om een memorial te ontwerpen. Haar ontwerp werd als beste uitgekozen en is gerealiseerd. Helaas dat het bestaat, maar ik vind het een prachtig memorial. We lopen door naar de andere kant waar we het Korean War Veteran Memorial bezoeken. Ook hier is het druk, te druk eigenlijk om het in alle rust te bekijken. We lopen er doorheen en gaan richting het Washington Monument. Hier gaan we even zitten en nemen de omgeving in ons op. Petrick zal weten dat hij met ons op pad is geweest. We hebben hem de ‘grand tour’ gegeven. Na al die kilometers lopen, gaan we een hapje eten bij een restaurant niet ver van The White House. Een leuke en heerlijke afsluiting na een gezellige dag in DC.

Voor alle foto van vandaag, klik hier

Op pad met John en Petrick...

Het is fijn dat John deze week niet op reis hoeft. Helemaal leuk wordt het als hij vandaag vrij neemt. Zijn collega, Petrick, is ook vrij. Petrick moet volgende week, net als John, ook naar Fort Worth en blijft het weekend in Washington. We gaan samen met hem naar Shenandoah National Park. Zo kom je er nooit en zo 2x in de week. Nadat we koffie hebben gedronken rijden we richting Shenandoah. Bij de ingang van het park, besluiten John en ik om een jaarpas te nemen. Deze kost $30. Normaal betaal je $15 entree en wij gaan er vanuit dat we hier nog wel eens vaker komen. Het is dan niet verkeerd om zo’n pas te hebben. We rijden over de Skyline Drive (de enige weg door dit park) en hopen natuurlijk een beer tegen te komen. Ik besef me al snel, dat we (Petra en ik) afgelopen maandag veel geluk hebben gehad met het zien van de beer. Vandaag hebben we geen geluk en zien dan ook geen beer. Bij de verschillende uitzichtposten stoppen we om foto’s te maken en het uitzicht te bewonderen. We maken ook nog een wandeling, dezelfde als die ik met Petra heb gemaakt. Ik ben nu de gids, grappig. We maken veel foto’s en wandelen door het bos. Daarna rijden we verder. Als we bij het restaurant aankomen, stoppen we om wat te eten. Hoewel het niet erg warm is vandaag, eten we toch buiten. In het zonnetje en uit de wind is het heerlijk. Na het eten gaan we verder met onze tocht door Shenandoah.

Om wat variatie in de dag te brengen, gaan we naar Luray Cavern. Luray Cavern, oorspronkelijk Luray Cave genaamd, is een grote grot net ten westen van het plaatsje Luray. De grot is ontdekt in 1878. De grot trekt jaarlijks zo’n 500.000 bezoekers per jaar. Het leek ons wel leuk om de grot te bezichtigen, ware het niet dat een kaartje erg duur was en dat daarbij ook entree voor het museum (en nog iets) zat. Dat wilden wij niet; het ging ons alleen om de grot. Het was ook al laat op de middag, dus we zijn terug naar Shenandoah National Park gereden. Doordat het al wat later was, werden de kleuren van de bomen steeds mooier. Dankzij de zon, werden de kleuren nog intenser. Prachtig gewoon. In plaats van een beer, zien we wel veel herten. We rijden al langzaam en ineens zien we er 3 oversteken….en weer terug. Ze zijn zo onberekenbaar, dat je erg voorzichtig moet zijn. Voordat je het weet heb je er één op je motorkap liggen en dat wil je niet meemaken. We stoppen even en John gaat nog even een foto maken van een hert. Deze lijkt te poseren voor John. Hij blijft rustig staan, kijkt een paar keer in de lens en besluit dan dat de fotosessie over is. Het hert maakt een sprintje naar de overkant van de weg en rent het bos in. Al genietend zijn we uiteindelijk teruggereden naar de uitgang. Onderweg naar huis staat er een file, vanwege werkzaamheden, maar die hebben we deels kunnen ontwijken en na een kleine vertraging kwamen we in Reston Town Center aan. Bij Clyde’s hebben we een hapje gegeten en na een leuke maar best vermoeiende dag heeft Petrick ons weer thuis afgezet. Morgen gaan we met Petrick naar DC.

Voor alle foto's van vandaag klik hier.

Shenandoah National Park

Gisteren ben ik met Petra op fotosafari geweest naar Shenandoah National Park. Tegen 11 uur was ik bij haar en vandaaruit zijn we gelijk doorgereden naar Shenandoah. Cosmo, haar hond, mocht ook mee. Heel braaf op de achterbank en zo af en toe hijgend in mijn nek, hahaha. Wat een schat van een hond! Ik was nog nooit in Shenandoah National Park geweest, dus het was heel fijn om Petra bij me te hebben. Zij wist ontzettend veel te vertellen over dit park. We hadden helaas geen mooie blauwe lucht, maar zo af en toe kwam de zon door de sluierbewolking heen. De hele rit heb ik genoten van het uitzicht. Wat is het hier toch prachtig. Onze eerste stop is bij het Apple House. Dit is een winkel/restaurant waar ze leuke snuisterijen verkopen en locale produkten, zoals wijn en Virginia peanuts. Hier maak ik al mijn eerste foto's van de dag. Daarna rijden we naar Front Royal. We lunchen in een restaurant, Daily Grind, in Main Street. Ik neem een panini met kip die heerlijk is. Petra neemt een soepje en een halve panini. Na de lunch gaan we verder richting Shenandoah.

Petra heeft een America the Beautiful pas. Deze pas geeft toegang tot elk Nationaal Park in Amerika. Dan rijden we het park in en ik geniet al van de kleuren. De weg die we rijden is de Skyline Drive en heeft verschillende uitkijkpunten. We stoppen dan ook regelmatig om van het uitzicht te genieten en om natuurlijk foto's te maken. De vallei is nog niet op haar hoogtepunt wat de kleuren betreft, maar ik vind het al erg mooi. We rijden steeds verder en hoger. Dat merk ik aan mijn oren, want die 'klappen' steeds dicht. Nu heb ik daar al erg snel last van, maar toch. We genieten allebei van de mgeving en plots zien we een auto met zijn knipperlichten aan. Deze staat stil en Petra verteld mij dat dit vaak gebeurd als er iets te zien is. We zijn erg nieuwsgierig geworden en Petra gaat ook langzaam rijden. Als we ter hoogte van de andere auto komen zien we een beer. Wow, een wilde beer. De beer is lekker aan het eten en maakt zich niet echt druk om de toeschouwers. Jeetje, zo dichtbij. Petra doet het raam van de auto open, zodat we allebei foto's kunnen nemen. Wat een bijzondere ervaring om de beer van zo dichtbij te zien. Ik heb nog nooit een beer gezien in het wild, laat staan van zo dichtbij! Onze dag kan niet meer stuk. Cosmo, de hond van Petra, heeft nu ook in de gaten dat er een beer op een paar meer afstand staat en begint te blaffen. Snel doet Petra het raam dicht, maar de beer heeft het gehoord en is allert. Je ziet hem ruiken en kijkt om zich heen. Dan loopt hij verder het bos in.

Wij rijden ook weer verder, nu naar een parkeerplaats waar we de auto wegzetten. Hier maken we een wandeling. Het is een pad dat naar beneden loopt naar een waterval. Onderweg zien we (verse) berenpoep... O jee, zit er hier ook één? We vragen ons af of het van dezelfde beer is. We letten goed op de omgeving en de geluiden die we horen. Ik ben maar wat blij met Cosmo in mijn buurt. We lopen verder naar beneden, waar we bij de waterval aankomen. Wat een mooie plek en zo sereen. Hier maken we allebei foto's. Daarna gaan we terug naar boven. Oef, de weg terug is een stuk zwaarder. Ik moet hoognodig iets aan mijn conditie gaan doen. We stappen weer in de auto en gaan verder met onze tocht door het park.

De heuvels en bomen zijn echt schitterend om te zien. Het is keer op keer prachtig. De bomen, heuvels en bergen...het is werkelijk schitterend. We rijden nog steeds op de enige weg door Shenandoah. Langs deze weg zijn zien we vele unieke vergezichten over de Blue Ridge, deShenandoah vallei en dePiedmontheuvels. Ik begrijp wel waarom deze weg in de herfst zo populair is. We maken allebei veel foto's. Elk uitzicht is weer anders. Ondertussen zijn we bij Elkwallow aangekomen. Hier is een toilet en een winkeltje. Ik neus even in het winkeltje en na een kleine stop gaan we verder. Na een paar uur verlaten we het park via Thornton Gap. Wat fijn is het toch om iemand bij je te hebben die de weg goed kent. We komen langs plaatsjes waar ik het bestaan niet van weet, maar daarom des te leuker. We stoppen bij een kraam in Sperryville. Ik vraag of het goed is dat we foto's maken en daar heeft de jongen geen problemen mee. Ik maak o.a. foto's van de kratten met appels. Petra koopt er nog wat locale produkten. De laatste bezienswaardigheid voor vandaag is Pearmund Cellars in Warrenton. Hier gaan we wijnen proeven. We hebben 8 wijnen om te proeven. Er zitten ook zoete wijnen tussen, die we allebei niet zo lekker vinden. De rest smaakt prima. De flessen wijn zijn hier best duur, dus ik laat het voor wat het is. We lopen nog een rondje door de winery en maken nog wat laatste foto's. Na dit wijngaardbezoekje komt er ook een eind aan een geweldige dag. Wat heb ik genoten. De uitzichten, de kleuren van de herfst, de wijngaard en als hoogtepunt de beer... Wat een mooi begin van de week! Petra, bedankt voor deze gezellige dag.

Voor alle foto's klik hier

Actief weekend

Dit weekend hadden we ons voorgenomen om er eens lekker op uit te gaan. Zaterdag stond Old Alexandria op de planning. Alexandria ligt aan de Potomac River vlakbij Washington DC. Alexandria werd in 1749 gesticht en vernoemd naar John Alexander, een schotse immigrant die in 1669 het land kocht waar de latere stad zou verrijzen. In 1789 werd de stad een onderdeel van het District of Columbia. Tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog was Alexandria een belangrijk handelscentrum en haven. In 1847 werd Alexandria weer terruggegeven aan de staat Virginia. Tegenwoordig is Alexandria naast zakencentrum vooral een toeristenstad. In het oude historische Old Town Alexandria bevinden zich vele musea, monumenten en historische gebouwen. De oude stad (Old Town) is gelegen langs King Street, een straat die zich vanaf het gelijknamige metrostation naar de oever van de Potomac River begeeft, waar zich het waterfront bevindt. We hebben daar heerlijk gewandeld en hebben zo nu en dan leuke winkeltjes bezocht. Aan de waterfront hebben we in het zonnetje gezeten. Het was een schitterende warme herfstdag, dus het was even genieten.


Zondag zijn we naar DC gereden. We zijn van de parkeerplaats waar we de auto hadden weggezet naar het Jefferson Monument gelopen om vervolgens richting de National Mall te wandelen. De National Mall (ook wel alleen The Mall) is de aanduiding voor een gebied tussen het Capitool en het Washington Monument. De gebouwen die in de National Mall staan, zijn deel van het culturele en politieke centrum van de VS. Eenmaal bij het Washington Monument aangekomen zijn we richting het Capitool gelopen. Het is best een wandeling en daarom hebben we tussendoor ok even op een bankje gezeten. gewoon genieten van wederom een zonnige dag. Heerlijk om daar even te zitten en mensen te kijken. Nadat mijn benen genoeg rust hadden gekregen zijn we onze weg vervolgd richting het Capitool. In het Capitool zetelen zowel de Amerikaanse senaat (vertegenwoordiging van twee senatoren per staat) als het Amerikaanse Huis van Afgevaardigen (evenredige vertegenwoordiging naar grootte van de staat), tesamen het Congres genoemd. Het midden van het Capitool bestaat uit een koepel met een diameter van ca. 30 meter. Op de schilderingen staan onder meer de presidenten Abraham Lincoln en Ulysses S. Grant. Deze gietijzeren koepel is pas in 1863 voltooid en verving een veel kleinere, houten koepel uit 1812. Ik vind het een prachtig gebouw. Zeker op een dag als gisteren waar het mooi afsteekt tegen een strakblauwe lucht. We zijn er omheen gelopen en daarna naar Union Station gelopen. John was er nog nooit binnen geweest, dus een bezoekje mocht daarom niet ontbreken. Van Union Station zijn we weer terug naar de Mall gelopen. Ondertussen begon ik mijn voeten te voelen. Het is best een wandeling. Gelukkig staan er overal genoeg bankjes en was het weer tijd voor een kleine break. Het was inmiddels al 6 uur. We zijn om het Washington Monument gelopen en weer terug richting het Jefferson Monument. Daar hebben we voor een laatste keer op een bankje plaatgenomen om de zon te zien verdwijnen. Het laatste stukje ging moeizaam, want ik begon mijn benen (en rug) flink te voelen. Al met al was het allemaal toch wel waard. Wat is Washington toch een mooie stad en wat fijn dat we hier zo dichtbij wonen.


Vandaag ga ik met Petra Engle op fotosafari. We gaan naar de Skyline Drive bij Shenandoah. Het Nationaal park Shenandoah is een nationaal park in het westen van Virginia. Het park is gelegen op een bergrug van de Blue Ridge Mountains. Eerst even lunchen in Front Royal en daarna gaan we naar hartelust fotograferen. Ik ben benieuwd naar de kleuren van de bomen. Ik hoop dat ze al mooi verkleurd zijn. Op de terugweg gaan we waarschijnlijk nog langs Pearmund voor een wijngaardbezoekje. Ik heb er al zin in! Nu ga ik mijn fotospullen pakken, want ik moet zo richting Petra. Morgen meer over oze fotosafari!