Rommelmarkt en de Great Falls Zoo

Zaterdag was het 11 september. Een dag om de slachtoffers van 9/11 te herdenken. Het was ook de dag van de garage sale, zoals ze dat hier noemen. Om 9 uur zou het beginnen en om half 9 waren we er al om onze kraam op te zetten. Samen met Nicole en Petra had ik 2 plaatsen gereserveerd. Een plaats kostte $40 en voor dat geld moest je zelf een tafel meebrengen. Nadat we alles hadden uitgestald, kon de verkoop beginnen. Nicole was de eerste die iets verkocht. Daarna Petra en bij mij liep het nog niet storm. Even later kreeg ik mijn eerste klant die direct ook iets kocht. Daarna liep het helemaal gesmeerd. Er kwam op een gegeven moment een mevrouw die wel 10 kledingstukken tegelijk kocht. Dat tikte natuurlijk lekker door. Spullen, waarvan ik dacht dat ik die wel kwijt zou raken bleven staan en de 'rommel' was ik zo kwijt. Het was gelukkig maar een ochtend -van 9 tot 1-. We hebben wel veel lol gehad en allemaal winst gemaakt. De staanplaatsen hadden we er allemaal uit. Ik heb voor 98 dollar verkocht, minus de 27 dollar kwam ik uit op een winst van 71 dollar. Niet verkeerd, toch. Om 1 uur kwam John mij weer ophalen. De rest van de dag hebben we thuis doorgebracht.

Maandag is John weer vertrokken naar Fort Worth. Om 6 uur zaten we dus al in de auto, richting de luchthaven. Gelukkig is hij vrijdag weer thuis, maar niet voor lang. Zondag vertrekt hij weer naar Canada. In de ochtend kreeg ik ook een telefoontje van Yolanda. Het ging weer niet goed met Petra. Tijdens het niezen is het er weer ingeschoten en heeft weer erg veel pijn aan haar rug en been. 's Middags heeft ze een MRI scan gehad en ja hoor, het is weer terug! Ongelooflijk, maar waar. Ze wordt nu voor de derde keer geopereerd aan haar rug en dat in nog geen 2 weken tijd! Vanmiddag ga ik dan ook naar hun huis om de kinderen op te vangen die uit school komen. Ik hoop echt dat het spreekwoord drie maal is scheepsrecht voor haar gaat gelden.

De dag begon vandaag rustig. Nou ja rustig... Ik had net de bladeren uit het zwembad gevist en zat te genieten van een bakje koffie onder de gazebo. Ineens zie ik in mijn ooghoek iets bewegen. Ik dacht, het zal de chipmunk wel zijn. Nee dus, een lang glibberig sissend beest kwam uit een bosje vandaag. Wháááh...de slang! Het beest zwerft dus nog altijd door onze tuin. Het is een zwarte en na enig speurwerk op het internet gaat het hier om de zwarte rattenslang. De kleur van een volwassen slang is -zoals de naam al zegt- zwart en ze hebben een witte onderkin. Jonge slangen kunnen wat vlekkerig zijn. We hebben hier dus te maken met een oudere slang. Ze eten graag muizen, ratten en andere kleine knaagdieren. Ik krijg er weer de kriebels van. Van het bosje kroop hij langzaam naar een andere bos. Dat is tevens ook één van de kenmerken van deze slangensoort. Ze houden van bomen en klimmen er graag in. Ik had alleen de Iphone bij me, dus snel naar boven gelopen om mijn camera te pakken. Toen ik terugkwam was kon ik de slang niet meer vinden. Mmm, niet zo'n fijne gedachte hoor. De wetenschap dat hij nog ergens rondkruipt in de tuin. Ik ben toch maar eens richting het deck bij het zwembad gelopen. Ineens had ik hem in mijn vizier. Tegen de rand, maar wel op het deck. Wow, wat een lange grote slang. De foto's die je hier op mijn blog ziet, heb ik zelf gemaakt. Met een megalens, dat dan weer wel! Van het deck klom hij wederom een boom in. Het lijkt hier onderhand wel een dierentuin. Ik noem onze tuin voortaan maar de Great Falls Zoo!
Hieronder een filmpje dat ik met mijn Iphone gemaakt heb. Excuses voor het trillende beeld, maar de adrenaline gierde door mijn lijf.




Klik hier voor alle foto's van de slang.

Oppassen, supermarkten en stinkbugs...

Dinsdag ben ik bij Petra op bezoek geweest in het ziekenhuis. Ze lag in het Virginia Hospital in Arlington. Samen met mijn beste vriend Tom(Tom) ben ik die kant op gereden. Toen ik op de kamer kwam, zag ik gelukkig een hele andere Petra. Ze had wat meer kleur en een glimlach op haar gezicht. Ze had geen uitstraling meer naar haar been en voelde zich beduidend beter, dan na de eerste operatie. Dat is een goed teken. Nicole was er ook en we hebben gezellig gekletst over onder andere het ziekenhuis. Het bezoekuur is helemaal super; van 11 uur 's ochtends tot 8 uur 's avonds. De kamer zag er netjes uit. Geen zaal, waar je met nog 3 andere patiënten ligt. Nee, ze had een privé kamer. De wanden niet steriel wit, maar een kleurtje. Dat doet toch al wat huiselijker aan. Het gordijn om het bed had een print en de bank bij het raam was een fijne plek voor ons om te zitten. Wat een luxe. Over luxe gesproken…het eten wat je daar krijgt is onvoorstelbaar. Het begint al bij de ‘menukaart’. Die ziet er, in tegenstelling van het papiertje wat ik in Nederland in moest vullen, net zo uit zoals je die in een restaurant krijgt. Je kunt kiezen uit tal van mogelijkheden. Ik heb er eens even in gekeken en begon spontaan te watertanden. Als ontbijt een ‘fruit and cheese plate’ of wat dacht je van een omelet met bacon. Chickenwraps, vers fruit (en dan geen klein schaaltje) en soep als lunch, om vervolgens ’s avonds iets van de grill te kiezen. Een broodje hamburger, frietjes, chickentenders en ga zo maar door. Toen ik voor mijn rug in Nederland in het ziekenhuis lag, moest ik het doen met een zeer beperkte keuze aan maaltijden. Alles zeer zoutloos. Ik heb één keer een kabeljauw besteld. Een groot bord met een deksel werd er voor me gezet. De verwachting was groot, maar toen het deksel eraf ging, was mijn eetlust spontaan verdwenen. Wat lag daar nu op mijn bord? Het leek wel een gebruikt wit keukendoekje…jakkes. Dat nodigde niet uit om te gaan eten, maar ik moest wel. Het smaakte zoals het er uit zag. Naar niets, dus. Nog een voorbeeld; ik kon een keer kiezen voor een worstenbroodje. Ik dacht, hé dat is lekker. Ik doe een boterham minder en dan neem ik een worstenbroodje. Na dagen van slecht eten, keek ik daar erg naar uit. Wederom kwam daar het bord met deksel en elke keer weer een verassing wat eronder zat. Met een worstenbroodje kon niet veel fout gaan, toch? Tádááá, daar lag het, mijn worstenbroodje, ware het niet dat het maar 1/4 van een heel broodje was. Het was ook te mooi om waar te zijn. Ik vind het ook wel raar, hoor. Dat je hier in een ziekenhuis cheeseburgers, hamburgers en chickentenders kunt bestellen, inclusief mayo, ketchup en BBQ saus. Een ziekenhuis hoort toch een gezond instituut te zijn of zie ik dat nu verkeerd?

Afin, het was goed om Petra te zien en na een tijdje ben ik weer weggegaan. Onderweg kwam ik door Falls Church. Daar zit zowel de Whole Food Market (ook wel de Whole Paycheck genoemd) en Trader’s Joe. Beiden zijn supermarktketens. Het was al weer een tijdje geleden dat ik er geweest was, dus ik besloot eerst naar de Whole Food Market te gaan. Dit is echt een fijne winkel. De spullen die ze er hebben zien er altijd goed uit en veel produkten vind je niet in andere supermarkten. Ik vind het al leuk om er rond te lopen en te neuzen wat ze er allemaal hebben. De winkel is erg geordend. Neem bijvoorbeeld de groente en fruitafdeling. Het ligt zo mooi in het schap, dat je er bijna niets uit durft te pakken. Als een waar kunstwerk ligt alles opgestapeld. Zo zie je dat niet bij de Safeway. Daar ligt het in bakken en je moet goed kijken wat je pakt, omdat het er niet altijd evengoed uitziet. Kijk eens naar de foto. Ligt dat er niet mooi bij? Ik had een klein boodschappenkarretje gepakt en heb wat produkten meegenomen. Jammer van die buitenlandtoelage, anders zou ik hier veel vaker komen. Daarna heb ik nog wat boodschappen bij de Trader’s Joe gehaald.

Ik was net goed en wel thuis, toen Jos mij belde. Of ik alsjeblieft nog een keertje wilde komen oppassen. Natuurlijk geen probleem en zo zaten we om half 7 bij de van Moosdijkjes. Britt had haar collectie spelletjes tevoorschijn gehaald. Na lang twijfelen, denken en bij mijn '1-2-3 en dan kiezen methode' kon ze een keus maken. Het werd het Suske en Wiske spel. Met haar eigen spelregels werd het een bijzonder spel en natuurlijk verloor ik weer. Hoe zou dat nou komen? Ik snapte ook niets van de ‘spelregels’, hahaha. De routine begon er aardig in te komen. Na natuurlijk even een poging tot tijdrekken, ging ze mee naar boven om haar tandjes te poetsen en een verhaaltje voor te lezen. Ik wilde het boek al pakken, maar ze had het idee om een verhaaltje aan mij voor te lezen. Ze pakte een Engelstalig boekje en begon te lezen. Dat is zo grappig gezicht. Zo’n kleintje die Engels leest en het voor haar leeftijd redelijk goed kan uitspreken. Nadat het boek uit was ging ze heel braaf slapen. Weliswaar niet voordat John de stinkbug uit haar kamer had verwijderd. ‘Die John kan toch ook alles hè’, zei ze, en gelijk daar achteraan…’maar papa ook hoor’. Ik hoorde beneden al wat stemmen, dus gauw naar beneden want het goede nieuws was dat Petra ontslagen was uit het ziekenhuis. Nog een beetje strompelend, maar wel op eigen benen kwam ze aangelopen. Ik hoop dat het nu echt goed komt en ze snel weer de oude is. Natuurlijk trok Jos weer een fles rosé open en het werd weer een latertje. Om één uur lagen we in bed.

Ik vertelde net over een stinkbug die Britt op haar kamer had. Ze zijn weer terug van weggeweest. Deze diertjes doen hun naam eer aan, want zodra dat ze zich bedreigd voelen of je ze dood mept, dan komt er een hele vieze geur vrij. In het voorjaar en zomer duiken ze op. Het is wel een tijdje stil eweest rond de stinkbug, maar het lijkt wel of ze zich verdubbeld hebben. Het is nog net geen invasie. Terwijl ik dit schrijf, zie ik er in de keuken al weer 3 rondvliegen. Waar komen ze vandaan, dat vraag ik me af. We hebben overal screens voor de ramen en toch presteren ze het om binnen te dringen. Schijnbaar hebben ze maar een klein kiertje nodig. Dood meppen is door de stank dus geen optie. Opstofzuigen kan, maar dan moet je gelijk de stofzuigerzak verwijderen, omdat je anders middels de stofzuiger een doordringende geur door je huis verspreid. Zo hebben deze kleine beestjes immuniteit van de vliegenmepper. We pakken ze met een keukentissue of zetten ze buiten weg. Het is dweilen met de kraan open, want zo heb je er één buiten gezet en zo weet een soortgenoot ons huis binnen te dringen. Ze doen niets (nou ja, behalve erg stinken), maar ik vind ze zo vies en irritant. Als ze vliegen maken ze een zoemend geluid en als ze landen dan hoor je 'pok'. Ze zitten ook niet echt stil, dus het is een hele dag pok, pok, pok, pok.... Af en toe hebben ze een zachte geluidloze landing, maar dat komt omdat ze dan op mij landen. Op mijn t-shirt of op mijn hoofd...om kippenvel van te krijgen.

Labor Day Weekend

Nadat Earl geen problemen had veroorzaakt in onze omgeving brak vrijdag het weekend aan. Zaterdag was het stralend weer en zo lang het nog kan hebben we lekker aan ons zwembad gelegen. Je merkt wel dat het water koeler wordt en dat heeft te maken met de nachttemperatuur en de stand van de zon. Voorheen lag ons zwembad het grootste gedeelte van de dag in de zon en daardoor bleef de temperatuur goed op peil. Tja en dat de nachten koeler worden werkt ook niet mee aan het warm houden van het zwembad. We zitten natuurlijk ook al in september. We hadden ’s avonds afgesproken met Petra en Rick uit Vienna. Ik ken Petra van het bloggen en wij hadden ze in het voorjaar uitgenodigd op de QBP. We hadden toen ons voorgenomen om eens keer samen te gaan eten. Zaterdag was het dan zover. We hadden afgesproken bij Clyde’s in Reston Town Center. Het was nog steeds lekker warm en Petra en Rick hadden zich al opgegeven voor een tafeltje buiten op het terras. Clyde’s heeft een groot terras en het ligt naast wat in de winter een schaatsbaan is. Normaal gingen wij altijd makkelijk naar Clyde’s in Tysons Corner, maar deze in Reston blijkt veel leuker te zijn. Het stuk waar het restaurant zit is autovrij, dus niet alleen is het lekker om op het terras te zitten, het is er ook rustig. Super dus!Voortaan gaan we daar heen als we er willen eten. We moesten even wachten, want het was best druk. Geen probleem, want we hebben een drankje in de bar genomen en gezellig gekletst. Niet veel laten kregen we een seintje dat er een tafel vrij was. Het eten was er goed en mede dankzij het gezelschap waar wij in waren, werd het een geslaagde avond. We zijn na het eten naar huis gereden, waar we met zijn allen nog een afzakkertje hebben genomen. Nou ja, afzakkertje…Petra en ik hebben nog een fles rosé achterover getikt. Bij het afscheid nemen, hebben we (Petra en ik) ons voorgenomen om binnenkort samen op fotosafari te gaan. Ik heb er al zin in!

Zondag hebben we uitgeslapen en wederom was het een mooie dag! ’s Middags kreeg ik een sms-je van Petra, niet de Petra uit Vienna, maar de vrouw van een collega van John en inmiddels een goede vriendin. Zij is vorige week geopereerd aan haar rug (hernia). Maar in tegenstelling tot wat wij allemaal hoopten, ging het helemaal niet goed. Ze had erg veel pijn. Nog meer zelfs als voor de operatie. Ik had het erg met haar te doen. De dag ging snel voorbij en voordat we het wisten was het weer tijd om naar bed te gaan. Op zondagavond laat zag ik een gemiste oproep op mijn telefoon (het geluid stond uit…lekker handig van mij). Het was Jos, de man van Petra. Ik belde hem terug, want dat hij ons om half 12 nog belde, betekende niet veel goeds. De pijn was zo erg, dat Petra het niet meer uithield. 911 werd gebeld en ze is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Jos belde in eerste instantie of ik kon komen om op de kids te passen. Maar inmiddels was Nicole al bij hun gearriveerd. De volgende dag heeft ze een MRI scan gehad en de hernia was terug en nog in een veel ergere mate als daarvoor. Waarschijnlijk hebben ze het bij de eerste operatie niet alles goed weggehaald. Maandag is ze dan ook wederom weer geopereerd. Maandag was de hotline tussen Jos, Nicole en mij geopend. Iedereen stond ‘stand-by’. Nicole had de kinderen overdag en wij zijn er om 5 uur naartoe gereden.

Ik heb spelletjes gedaan met Britt (de jongste). Ach, met een beetje vals spelen van haar kant en het in één keer bedenken van nieuwe spelregels (heel toevallig op het moment dat ik ging winnen) hebben we best lol gehad. Daar komt dan het volgende probleem, want ze vond het allemaal veel te leuk, dus had helemaal geen zin om naar bed te aan. Tijdrekken, daar zijn kinderen heel goed in. Ik weet nog dat ik dat vroeger ook deed. Stilletjes ergens gaan zitten in de hoop dat je ouders je vergeten naar bed te brengen….wat natuurlijk niet werkte. Of zeggen dat nog zo’n dorst had en even beneden een glaasje water wilde drinken. Van drinken was er dan geen sprake. Ik dacht; zo lang het glas nog vol zit, hoef ik niet naar bed….not! Mijn moeder had dat natuurlijk ook snel door en trapte daar niet in. Ik kan nog tal van excuses bedenken, maar ook voor Britt was het gewoon bedtijd. Nadat ik ze een verhaaltje uit Pinkeltje (nog zo’n jeugdsentiment) had voorgelezen ging ze slapen. Voor 10 minuten...toen stond ze weer beneden. Ze moest huilen omdat ze papa en mama wilde, heel begrijpelijk natuurlijk. Ik ben met haar weer naar de kamer gegaan, getroost en weer op bed gelegd. Daarna wilde Femke een kaartspel doen, dus daar ging ik weer. Femke is wat ouder, met haar heb ik gewoon zonder vals spelen kunnen kaarten. Ben daar niet heel erg goed in, want ik verloor! Even later kwam Jos weer thuis en na een glaasje wijn zijn wij weer naar huis gegaan. We zitten hier met een kleine groep Nederlanders en op dit soort momenten moet je er voor elkaar zijn. We hebben geen familie om op terug te vallen. Wij zijn zo’n beetje elkaars familie hier en helpen elkaar daar waar het maar kan. Dat is wel een fijne gedachte!

Maandag was het ook Labor Day. Labor Day is een feestdag in de Verenigde Staten (en Canada), ter ere van arbeiders. Op deze dag wordt gevierd wat de Amerikaanse werknemers door de jaren heen hebben bereikt op sociaal en economisch vlak. Elk jaar wordt op Labor Day stil gestaan bij wat "de werkende klasse heeft bijgedragen aan kracht, succes en welzijn van de Verenigde Staten". Deze dag wordt op de eerste maandag van september gevierd en doordat het op een maandag valt hebben de Amerikanen een lang weekend, ofwel Labor Day Weekend. Dit weekend wordt ook wel beschouwd als het onofficiële einde van het zomerseizoen. Aangezien het nog lekker warm blijft, schuiven wij het ‘einde van de zomer’ nog even voor ons uit.

Orkaan Earl...

Zoals jullie konden lezen heb ik gisteren weer met het thuisfront geskypt. Tijdens het gesprek vroeg mijn moeder of wij last zouden gaan krijgen van Orkaan Earl. De visite op mijn moeders verjaardag vroegen zich dat ook af. Iedereen was zo benieuwd dat ik daarom maar even de laatste update geef. Vooralsnog wordt orkaan Earl niet in Virginia verwacht, maar 'state emergency officials’ langs de kust willen wel dat iedereen is voorbereid in het geval de orkaan van koers gaat wijzigen. Een kleine verandering in het pad van Earl en Virginia kan een grote orkaan verwachten. Aan de kust, die zo'n 260 kilometer bij ons vandaan ligt, worden wel maatregelen genomen. Zo zijn de schildpaddennesten voorzichtig naar een andere locatie gebracht. Bewoners van appartementen aan zee hebben hun ramen dichtgetimmerd met hout. Het oog van de orkaan zal ongeveer op een afstand van 48 tot 120 kilometer van de kust zijn. Dat wil niet zeggen dat ze er daar niets van zullen merken. Men waarschuwt voor extreem hoge golfslag en wind. De orkaan is van de vierde categorie en kan windsnelheden bereiken tot wel 230 km/h. Ter vergelijking, een storm met windkracht 10 heeft windsnelheden van 89-102km/h. Het ziet er echter wel naar uit dat de orkaan nog wat in kracht zal nemen. Of Earl echt aan land komt of alleen langs de kust scheert is een kwestie van afwachten. Mogelijk komt de storm zelfs tot aan New England, het uiterste noordoosten van de VS. Verwacht wordt dat de orkaan morgen en vooral zaterdag de noordoostelijke kust (dus thuisfront, niet het binnenland van Virginia, waar wij zitten) van de VS voor grote problemen gaat zorgen. Earl kan een groot gevaar worden voor de oostkust, afhankelijk van de laatste koers, de kracht en het moment van 'landfall'. Een 'direct-hit' van een categorie 1 storm in Manhattan wordt door sommigen beschreven als een Katrina in New Orleans. Vooralsnog wordt er geen 'direct hit' voorspeld. Mocht Earl de oostkust schampen dan kan hij echter wel sterker worden/blijven dan een categorie 1.

De nieuwszenders kunnen er natuurlijk geen genoeg van krijgen. Ze hebben weer volop verslaggevers ter plaatse om ons op de hoogte te houden. Als de storm de kust bereikt dan staan ze weer met hun zuidwestertjes aan op het strand om verslag te doen. Soms worden ze bijna omver geblazen door de wind, maar bikkels als het zijn houden ze gewoon vol. Alles voor de kijkcijfers. Dat vind ik altijd zo stom. Ga toch lekker binnen staan en film vanachter het raam. We zien en snappen het dan ook wel hoor. De Amerikaanse nieuwszenders houden wel van sensatie en hoe harder het waait en regent, des te beter moeten ze haast denken. Maar goed, we houden de berichtgevingen nauwlettend in de gaten. Ik hoop alleen maar dat we door de wind geen stroomuitval krijgen en dat de bomen gewoon overeind blijven staan.

Happy birthday, mom!

Vandaag is mijn moeder jarig. En ja, kon ik maar even op de koffie gaan, maar dat gaat helaas niet. Gelukkig zijn er andere middelen om met elkaar in contact te komen. Vanochtend 9 uur (mijn tijd) zat ik al op Skype, maar ja, dan is het in Nederland 3 uur. Zoals elk jaar komt de visite 's middags en 's avonds. Die zat natuurlijk aan een lekker stukje gebak. Om half 1 probeerde ik het nogmaals en dit keer had ik wel geluk. Ze was online en zo heb ik haar persoonlijk nog kunnen feliciteren. Ik had een kaart gemaakt en die een paar dagen geleden opgestuurd. Gelukkig had ze deze op tijd ontvangen. Ook nog maar voor de zekerheid een e-card verzonden, dus op alle mogelijke manieren is ze door ons gefeliciteerd. Mam, fijne verjaardag en geniet er vandaag van! In gedachten zijn we er 'gewoon' bij, hoor!

Vanochtend had ik Yolanda op visite. Ik had ze al een tijdje niet meer gezien, dus het werd tijd om even bij te kletsen. We hebben het over van alles en nog wat gehad. Zoals fantaseren over wat we hier allemaal kunnen doen. Qua werk en andere bezigheden. We kwamen er op uit om misschien eens een workshop te gaan doen met de Nederlandse vrouwen. Iets creatiefs, denk bijvoorbeeld aan schilderen (iets abstracts, want als ik realistisch iets op papier moet tekenen dan komt het niet goed). Eens kijken of er dan misschien ware kunstenaars zich onder ons bevinden. You never know... Of toch iets met fotograferen? Yolanda heeft misschien wel professionele mogelijkheden hier in Amerika, dus dat zou mooi zijn. Ik hoop voor haar dat het iets gaat worden. Fotograferen blijft voor mij een hobby. Ik moet nog zo veel leren. Terwijl we het erover hebben, besluiten we binnenkort maar weer eens op fotosafari te gaan. Nu alleen nog een leuke locatie vinden, waar we wel een paar uurtjes zoet zijn. We hebben het ook nog over mijn blog. Ze leest mijn blog regelmatig en vindt dat ik leuk schrijf. Ik vind het zelf wel meevallen, maar ik heb weleens gedagdroomd, dat het toch fantastisch zou zijn als ik goed kon schrijven. Een boek schrijven, dat lijkt me wel wat. Of een wekelijkse column. Maar, helaas mis ik een belangrijke kwaliteit en dat is goed, geanimeerd schrijven. Misschien moet ik daar een workshop voor gaan volgen? Ach en zo hebben we het over allerlei toekomstplannen en komt er waarschijnlijk niets van. Maar om er over te fantaseren is al een leuke bezigheid...

Verder hebben we het over onze laatste veroveringen op winkelgebied en over ditjes en datjes. Voordat we het in de gaten hebben, is het al weer half 1 en gaat ze naar huis. Ik geniet verder van de dag en pak de Linda en ga eens op mijn gemak dit Nederlandse tijdschrift lezen. Ik lees daarin artikelen die wél goed geschreven zijn. Hier kan ik wat van leren... Een soort van vakliteratuur, maar dan anders!

Slang....waar ben je?

Na een weekje waarin niets bijzonders is gebeurd, is het al weer weekend. Een lekker lang weekend, want John heeft vandaag vrij genomen. Wel fijn, want binnenkort is hij erg vaak weg. Bijna een maand achter elkaar. Gelukkig is hij wel in het weekend thuis, alhoewel dat soms maar één dag is. Dus nu maar even genieten, het is tenslotte nog zalig weer. Vandaag weer 36 graden. De nachten worden wel koeler. Dan loopt de temperatuur terug naar onder de 20 graden. Dat merken we ook aan het water van het zwembad. Het is een stuk koeler, dus even doorbijten om er in te gaan. Als je er eenmaal door bent, dan is het erg lekker.

Afgelopen vrijdag deed John nog een bijzondere ontdekking. Bij het zwembad vond hij het oude vel van een slang. Die lag er 's middags nog niet. Het is ook geen kleintje, want na een opmeting blijkt dit beestje 1.42 meter te zijn! Oké, hij heeft zich hier in onze tuin van zijn oude vel ontdaan, maar waar is hij nu? Zwerft de slang nog rond in onze tuin? Ik moet er niet aan denken om hem tegen te komen. Ik heb al op internet gekeken, maar ik ben er nog niet naar uit wat voor slang het is. Ik weet dat er 3 giftige slangen voorkomen in North Virginia en daarnaast nog tal van slangen die niet giftig zijn. Ik ga er maar van uit dat 'onze' slang in de laatste categorie valt. Het vel is nog helemaal intact. Net als een hagedis kruipt de slang op zijn buik, waardoor de schubben afslijten. Omdat de schubben zijn verhoornd en niet kunnen groeien, moet een slang ze steeds vernieuwen. Als een slang vervelt, wordt de huid in één keer afgeworpen. Toch wel bijzonder om het oude vel nog intact te kunnen bewonderen. Stiekem hoop ik een beetje, dat de slang op doorreis was en inmiddels al vertrokken is naar een ander fijn stekkie.

Zaterdagmiddag kwamen Jos, Petra en de kids op bezoek. Lekker zwemweer, dus de meiden zaten al gauw in het water. We hebben koffie gedronken, gekletst, geluncht en geborreld. Super relaxt allemaal. 's Avonds waren we uitgenodigd bij onze Amerikaanse achterburen. Ze gaven een feestje en of wij ook wilden komen. Nou ja, daar zeggen wij geen nee tegen. Er zou een band komen, dus het beloofde heel wat. 's Middags hoorden we de band al oefenen. Ze speelden een nummer van U2 en dat klonk best goed. Het zou om half 5 beginnen en wij hadden ons al voorgenomen om iets later te gaan, want echt druk was het nog niet. We zagen wel paardjes in de tuin....voor de kinderen om een ritje te maken. Nou zeg, die achterburen van ons pakten groots uit. Tegen 7 uur zijn we naar de buren gegaan. Het was een feest voor haar relaties, ze is namelijk makelaar van beroep. Het was inmiddels wat drukker en het buffet was ook al geopend. De sfeer was matig. Ook toen de band ging spelen, bleef iedereen vrij rustig. Nou moet ik zeggen dat wat ik 's middags gehoord had beter klonk als wat ze op die avond hebben gespeeld. Tja, misschien zijn wij onze Nederlandse feestjes gewend, want dit feestje vonden wij allebei maar saai. Ik wist toen al dat het niet laat zou worden. Rond half 10 zijn we dan ook terug gegaan en hebben nog een afzakkertje onder de gazebo genomen.

Fladderende vlinders

Flutter by,
Butterfly,
Floating flower
in the sky.

Wij hebben in de voortuin planten staan, nou ja, planten...het is eigenlijk onkruid. Maar wel onkruid met bloemetjes! Zondagochtend ontdekte John dat de bloemen van dit onkruid veel vlinders aantrekt. Dus het fototoestel werd opgezocht en John is naar buiten gegaan om foto’s te maken. Daarna was het mijn beurt. Het valt nog niet mee, om deze vlinders, die continue van het ene naar het andere blad fladderen, te fotograferen. Maar met het nodige geduld en de acceptatie flink gestoken te worden tussen al het groen, kom je toch een heel eind. Naast heel veel kleine vlindertjes, die natuurlijk niet interessant genoeg waren, kwamen er steeds twee vlinders op het onkruid zitten. Een oranje vlinder die de naam Danaus plexippus, oftewel de Monarch Butterfly, heeft en een gele vlinder die de naam Tiger Swallowtail Butterfly draagt.

De monarchvlinder dankt zijn naam aan zijn majestueuze omvang. Volwassen exemplaren kunnen zo’n vijf centimeter groot worden en hebben een spanwijdte tot wel tien centimeter. De vlinders zien er met hun roestbruine vleugels met daarop donkergekleurde nerven fraai uit. De zwarte vleugelranden zijn bedekt met witte vlekken. Prachtig gewoon!

Monarchvlinders komen voor op een groot deel van het Amerikaanse continent, van Peru tot aan het zuiden van Canada. Hier in Noord-Amerika vind je ze alleen ’s zomers; in de herfst vliegen miljoenen vlinders naar Mexico om zich daar voort te planten. Ze arriveren eind oktober en vliegen begin maart weer terug. De migratie van monarchvlinders vind ik fascinerend. Er is namelijk door wetenschappers ontdekt dat de vlinders, zoals wel meer dieren, de positie van de zon gebruiken om te bepalen in welke richting ze moeten vliegen. Een systeem in de hersenen zou hier volgens experts verantwoordelijk voor moeten zijn. Tja, daar waar wij de TomTom veelvuldig gebruiken hebben de vlinders hun eigen navigatiesysteem. Een monarchvlinder heeft om te navigeren dus zijn hersenen en zijn antennes nodig. De hersenen bevatten het centrale navigatiesysteem van de vlinder, maar de antennes zijn minstens zo belangrijk. Met behulp van de antennes kan het insect zijn vliegrichting aanpassen aan de positie van de zon, die gedurende de dag steeds verandert.

Het is wonderlijk, dat zo'n klein vlindertje met de brein van een speldenkop zich kan oriënteren op de zon gedurende een vlucht van duizenden kilometers. Wat een onvoorstelbaar vermogen. Afin, na wat insectenbeten rijker hebben we toch mooie plaatjes kunnen schieten van deze prachtige vlinders.

Klik hier voor de rest van de foto's.