Vakantie Key West en Miami

Inmiddels zijn we weer een tijdje terug van de vakantie. We zijn niet lang weggeweest; 10 dagen in totaal. Gewoon even een korte break, daar waren we allebei aan toe. De vrijdag voor Memorial Day Weekend hadden we onze vluchten geboekt en een week later zouden we vertrekken. Die week ging natuurlijk erg snel voorbij en voordat ik het wist zat ik die zaterdag in het vliegtuig op naar Miami. Na aankomst hebben we de huurauto opgehaald en zijn we gelijk doorgereden naar Key Largo. We hadden het Hampton Inn geboekt voor één nacht. De volgende dag zouden we namelijk op tijd naar Key West rijden. Het was een prima hotel, zeker als tussenstop. De locatie was ook goed, want het lag dicht bij een tal van restaurants. Elk jaar gaan we naar Morada Bay Café, maar de kaart blijft hetzelfde. Deze keer hadden we een ander restaurant op het oog, namelijk Sundowners op Key Largo. Dit restaurant ligt aan het water en we hadden geluk. We kregen een tafel met uitzicht op de naderende zonsondergang. Perfect! We hadden een fles wijn besteld en na een tijdje zaten we heerlijk te eten. We zagen de zon onder gaan en het was een heerlijke avond. Daarna zijn we terug naar het hotel gereden. Het was best een lange dag en de vermoeidheid sloeg toe.

De volgende dag zijn we na het ontbijt richting Key West gereden. Het is een paar uur rijden, maar door de mooie uitzichten onderweg is dat geen straf. We kwamen in Key West aan en niet veel later reden we het terrein op van de Paradise Inn. We kregen onze favoriete kamer bij het zwembad. De dagen erna hebben we afgewisseld met een dagje strand en wandelen door de straten van Key West. We hadden een wandelroute gevonden op internet en uitgeprint. Hoewel we geloof ik alle straten van Key West al eens hebben gehad, zaten er toch weer nieuwe wetenswaardigheden bij. Dat maakte onze wandeling opnieuw interessant. De avonden werden gevuld met dineren in restaurants zoals de Grand en Nine One Five. Ook af en toe wat simpels bij het Hard Rock café en een broodje op onze veranda bij de Paradise Inn. Eén avond zijn we bij Marcel en Kristine op visite geweest. Altijd leuk om ze weer te zien. Marcel had nog geregeld dat John op zaterdag met een jetski toer mee kon. Ik bleef lekker op het strand liggen terwijl John zich vermaakte op het water. We hebben het erg naar onze zin gehad in Key West. Het enige minpuntje was de ervaring dat The Paradise Inn een nieuwe eigenaar had gekregen. Dat merkten we al aan het ontbijt en happy hour. Er was duidelijk een verschil met vorig jaar. Toen hadden ze bij het ontbijt nog de overheerlijke broodjes van Croissant de France. Dit jaar moesten we het doen met een muffin en een gekookt eitje. Niet dat dit verkeerd is, maar na 7 keer was ik het wel beu. Waar we voorheen met happy hour wijn, vers fruit, nootjes, kazen en crackers kregen, moesten we het nu doen met een fles wijn die al veel te lang open stond en een klein chocolaatje en een paar nootjes. Afin, de locatie en de B&B op zich blijf ik nog steeds geweldig vinden.

De tijd vloog voorbij. De dagen in Key West zaten er weer op en op zondag zijn we naar Miami gereden. Daar hadden we nog 2 nachten. Dit keer in het Marriott, vlakbij Ocean Drive. Helemaal top natuurlijk. Die avond zijn we dan ook naar Ocean Drive gelopen, een wandeling van nog geen 10 minuten. We hebben cocktails en wat snacks gegeten bij Ocean 10. Op het terras en mensen kijken. Je ziet wat voorbij komen in Miami... Na een tijdje vonden we het wel weer prima. Nadat we de torenhoge rekening hadden betaald (was even shocking), liepen we op ons gemak terug naar het hotel. De volgende dag hebben we geluncht, gewinkeld en (hoe kan het ook anders) cacktails gedronken. Het was tenslotte happy hour. Voordat we 's avonds gingen eten, hebben we nog even een gerelaxt op onze kamer. Tot onze schrik werden we om 21:00 uur wakker. We hadden ons opgefrist en rond de klok van 22:00 uur hadden we een tafeltje bij Caffé Milano. Normaal vind ik dit iets te laat, maar hé...het is vakantie. In Miami schuiven ze gerust om 23:00 uur nog aan om een hapje te eten. Dat vind ik toch echt te laat, hoor. We hebben een heerlijke avond gehad en zo kwam er een einde aan onze vakantie. De volgende dag vlogen we weer terug naar Washington. Het was fijn om weer thuis te zijn en om onze poes Esmée weer te zien. Dat was niet geheel wederzijds, maar ze bleef gelukkig niet lang nukkig. 's Avonds kwam ze gewoon weer bij ons liggen. Yolanda en Petra hadden ook deze vakantie weer op Esmée gepast. Bedankt meiden, voor de goede zorgen.


Foto's Key West en Miami.

Memorial Day Weekend

Het werd hoog tijd om een inhaalslag te maken op mijn blog. We zijn dinsdag teruggekomen van vakantie (daarover later meer), dus ik kan nu eindelijk mijn blog up to date maken. We gaan terug naar Memorial Day Weekend. Nadat onze familie weer naar Nederland vertrokken was, ben ik gelijk die week begonnen om de kamers en badkamers schoon te maken. We kregen namelijk visite in het Memorial Day Weekend. Remco, Daniela, Quinten en India zouden voor een paar nachtjes komen. Zij wonen in de buurt van Philadelphia. Zaterdagochtend hadden we onze gazebo een beetje opgeleukt met wat tikispullen. Het zou immers lekker weer worden, dus we gingen er van uit dat we daar veel zouden zitten. Het was inmiddels middag toen we een auto hoorden. Daar waren ze. Het was zo leuk om ze weer te zien. De laatste keer was even snel in New York. Toen liepen we met Uggs aan en in de sneeuw. Zaterdag was het even anders, flipflops en een zomers tenue. We hebben eerst gezellig een drankje gedaan. De kinderen stonden natuurlijk te springen om het zwembad in te gaan. Het was een gezellige middag en avond. We hebben tapas gegeten met daarbij natuurlijk Sangria. Kon niet missen...

De volgende dag hadden we afgesproken om naar DC te gaan. Eerst hebben we nog een stop gemaakt bij Arlington Cemetery. Memorial Day is een dodenherdenking. De dag dat de VS zijn gevallen soldaten herdenkt. Met wakes, kransleggingen en parades. Op de begraafplaats zijn zo'n 260.000 graven. Voor elk graf wordt er in het Memorial Day Weekend een vlaggetje geplaatst. Elk vlaggetje is nauwkeurig weggezet, want het staat precies 1 foot (30,48cm) van de grafsteen vandaan. Er zijn 1200 soldaten nodig om alle vlaggetjes te plaatsen. We kwamen aan op de begraafplaats en het was duidelijk drukker dan anders. Toen we bij de eerste graven aankwamen zagen we al de vlaggetjes staan en was echt een kippenvel moment. Erg indrukwekkend om te zien, kan ik je zeggen. We maakten wat foto's en liepen verder naar het graf an John F. Kennedy. Ik ben al zo vaak hier geweest, maar met Memorial Day is het wel erg bijzonder. We namen de tijd om naar het graf van de onbekende soldaat te lopen. Daar hoefden we niet lang te wachten voor de wisseling van de wacht. Een zeer respectvol ceremonie. Iedereen is muisstil en kijkt naar dit tafereel. Ik heb ondertussen foto's gemaakt van de omstanders. We zijn daarna op ons gemak teruggelopen naar het metrostation. We hadden DC immers ook nog op onze planning staan.

We stapten uit bij Smithsonian en kwamen op de Mall. Oef, wat was het warm. Tijd voor een ijsje. We hebben op het gras gezeten en deze break was zeer welkom. Nadat iedereen zijn/haar ijsje op hadden was een museum aan de beurt. We lieten de keus aan Remco en Daniela. Het werd het National Museum of Natural History. In dit museum vind je meer dan 125 miljoen specimens van planten, dieren, fossielen, mineralen, gesteentes en meteorieten. Er is ook een Dinosaur Hall. Dit is een van de meest populaire afdelingen van het museum. Er zijn verschillende constructies van dinosaurussen die tot 200 miljoen jaar geleden leefden. Het topstuk van dit museum is de Hope Diamant. Dat we op de juiste afdeling waren beland, bleek wel uit de menigte rond de diamant. Het was nog een hele klus om een glimp op te vangen van deze diepblauwe diamiant. Dit bijzonder exemplaar wordt tentoongesteld op een roterend voetstuk in een glazen cilinder van kogelvrij glas. Er schijnt een vloek te heersen over te diamant, omdat alle vorige eigenaren onder vreemde omstandigheden zijn overleden. Volgens de legendes werd de diamant door Tavernier gestolen uit het standbeeld van een Hindoestaanse god. De diamant was één van de twee ogen van de god. Toen de priesters erachter kwamen dat de diamant verdwenen was hebben ze een vloek uitgesproken op eenieder de diamant in bezit had. Het is een mythe, maar of het ook allemaal waar is...? Nadat we er een tijdje hadden rondgelopen, zijn we terug naar het metrostation gegaan. Het was zo warm en iedereen was wel toe aan wat verkoeling. Op naar huis én het zwembad. De kids zaten binnen een mum van tijd in het zwembad. 's Avonds hebben we wat worstjes, scampi's en hamburgers op de BBQ gelegd en ontpopte Remco zich tot kok. Het was heerlijk, Remco!

Maandag, op Memorial Day, hebben we niets gedaan. Nou ja, een beetje hangen bij de pool. Prosecco en Mojito's gedronken. De kids aan de caprisun, maar wel in coconut umbrella style! Wederom werd er goed geruik gemaakt van het zwembad en zo hebben we de hele dag doorgebracht. Lekker chillen! De visite zou eigenlijk voor het eten richting Philadelphia rijden, maar uiteindelijk zijn ze tot na het eten gebleven. Natuurlijk weer wat van de BBQ. Zo kwam er een einde aan een heel gezellig weekend! We hebben genoten!
We hebben afgesproken dat we de volgende keer een bezoekje brengen aan Ambler, waar Remco en Daniela wonen. Kunnen we het mooi combineren met Philadelphia. Dat is al weer zo'n lange tijd geleden, dat we daar geweest zijn.

Voor alle foto's klik hier!

Laatste dag en vertrek....

Vrijdag was een rustdag. De familie zou immers zaterdag vertrekken en wilden daarom nog één dag lekker relaxen. Ik ben met de moeders 's ochtends nog wel naar Michaels gegaan. Dit is een grote winkel waar van alles wordt verkocht. Een groot assortiment van knutsel/hobby materiaal en decoratie. We hebben er gesnuffeld en rond gekeken. Ze mochten van mij iets uitzoeken. Dit nog omdat het moederdag was geweest. Allebei hebben ze iets leuks gevonden. Eenmaal weer buiten merkten we dat het best warm begon te worden. Na een kort bezoekje aan de Petsmart konden we naar huis. Daar zaten mijn broer en vader heerlijk te relaxen en wij gingen hetzelfde doen.

De bedjes aan het zwembad werden goed gebruikt en iedereen was in de 'relax mode'. Het aftellen was begonnen. Nog een middag en een avond en dan zou het zo ver zijn...zaterdag zat de vakantie er al weer op. Voor het eten had John de Hollandse pot in gedachte. Dan konden ze alvast weer in de Nederlandse stemming komen. Gehaktballen (wel klaargemaakt volgens recept van het restaurant Librije), aardappelpurree en groente. Als toetje John zijn befaamde wiite chocolade-citroen-yoghurt mousse dessert. We hebben weer gesmuld! We zijn buiten gaan zitten en hebben daar de laatste avond doorgebracht met een wijntje, kaasje en wat andere lekkere dingen.

Zaterdag gingen we nog één keer met zijn allen ontbijten in de dining room. Goh, ik ga dit nog missen. De enige keer dat deze kamer wordt gebruikt is als we veel visite krijgen en niet buiten kunnen zitten om te eten. Normaal eten wij altijd aan onze gezellige keukentafel. Doordat we nu vaak in de dining room zaten hebben we wel een vos gezien. Tot twee keer toe zelfs. De eerste keer kwam hij gewoon tot onze voordeur en liep daarna weer verder naar de buren. Ook de haas heeft daar schijnbaar zijn vaste plek. Vos + haas....ben benieuwd hoe lang dit goed gaat. Ik heb het konijn trouwens ook al een tijdje niet meer gezien.... Toeval??

Aan alles komt een eind en zo ook aan de vakantie van onze familie. Ik zie ons nog staan op de luchthaven om ze op te halen en nu zijn de twee weken weer voorbij. Van ons hadden ze nog best een week mogen blijven, hoor! Wij hadden alvast de koffers in de auto's gezet en na een laatste check of ze alles wel bij zich hadden reden we naar de luchthaven. Afscheid nemen is nooit leuk en je kunt het blijven uitstellen, maar het vliegtuig wacht niet op ze. Natuurlijk met een traan hebben we afscheid van elkaar genomen. Nog één keer omkijken, nog één keer zwaaien.....dag pap, mam, Sientje en Pierre. Tot de volgende keer. We zijn erg dankbaar dat we deze twee weken met jullie hebben kunnen delen en mooie herinneringen hebben gemaakt. Veel gedaan, gezien, geleerd en natuurlijk heerlijk uitgerust. Daar was het immers ook vakantie voor. De moeders raken al ervaren, want ze rekenen al zelf af in de supermarkt. Zo makkelijk gaat het, zie je wel. We hebben genoten. Bedankt voor alles!

Voor alle foto's klik hier.

Fort McHenry & Baltimore

John had weer een dag vrij genomen en zo konden we er met zijn allen op uit. Na de dagelijkse 'wat gaan we doen' bespreking bij het ontbijt, was de keuze gevallen op Fort McHenry en Baltimore. Nadat we vorige week de vlag hadden gezien in het National Museum of American History, wilden we nu ook weten waar deze gewapperd heeft. Ik schreef toen al over Fort McHenry, nu was het moment daar om het fort te gaan bekijken. Na een uurtje rijden kwamen we aan op plaats van bestemming. Fort McHenry ligt aan de haven van Baltimore in de Amerikaanse staat Maryland. Ten tijde van de Oorlog van 1812 werd het fort beschoten door de Britse marine vanuit de Chesapeake Bay. Het door Francis Scott Key gadegeslagen bombardement van Fort McHenry inspireerde de dichter tot het schrijven van het Amerikaanse volkslied The Star-Spangled Banner. Op 13 september 1814 kwam het fort tijdens de Oorlog van 1812 onder vuur te liggen van Britse schepen. 25 uur lang werd de vesting gebombardeerd in een poging de haven van Baltimore, en de stad, in te nemen. Het Britse bombardement en het Amerikaanse weerwoord veroorzaakte echter slechts geringe schade en op 14 september staakten de Britten het vuren.

Francis Scott Key, die op een in de nabijheid gelegen schip de vrijlating van gevangenen trachtte te bewerkstelligen, was getuige van het bombardement van de Britten. Toen hij na het bombardement de Amerikaanse vlag nog immer kon zien wapperen boven het fort raakte hij geïnspireerd om de woorden van het huidige nationale volkslied van de VS te componeren. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog deed Fort McHenry dienst als gevangenis, terwijl er gedurende de Eerste Wereldoorlog een ziekenhuis in het fort werd ingericht. Net op het moment dat we de fort wilden gaan bekijken, begon het wat te regenen. Geen nood, want binnen was er van alles te zien en te lezen over het fort. Er was ook een film, die het verhaal vertelde van de gebeurtenis. Op het eind werd het Amerikaanse volkslied gedraaid met een heel verrassend effect. Ik zal het nog niet verklappen, anders is het niet leuk meer voor degene die het nog gaan bekijken.

Het was inmiddels droog en we maakten een wandeling rond het fort. Het ligt aan de haven en er waren dan ook aan de overkant grote containerschepen te zien. Daar kwam toen onze container ook aan. Na het rondje wilden we het ook eens aan de binnenkant zien. Door een grote poort kwamen we op de binnenplaats. Je kon de gebouwen inlopen en daar waren kamer ingericht zoals het vroeger was. In één van de kamers zaten mannen in uniform kleding te naaien. In andere kamers kon je lezen wat voor functie het destijds had. Nadat iedereen rustig het rondje had gemaakt zijn we weer verder gegaan. We moesten tenslotte ook nog naar Baltimore.

Baltimore is een stad in de Amerikaanse staat Maryland met ruim 650.000 inwoners. De stad is gelegen aan de rivier de Patapsco aan Chesapeake Bay. Baltimore is een van de belangrijkste havensteden van de Verenigde Staten en mede daardoor ook een belangrijke industriestad. We hadden onze auto's geparkeerd (tja, we pasten niet allemaal in één auto) en liepen naar het water. De lucht zag er zo maar dreigend uit. We wandelden er op ons gemak rond. Het is zo'n andere stad als wat wij gewend zijn bij ons in de omgeving. Daarna zijn we even op een bankje gaan zitten. Even de omgeving in ons op laten nemen en mensen kijken natuurlijk. In een stad zie je altijd 'bijzondere' mensen voorbij komen. Daarna zijn we het visitor center ingelopen. Hier kun je allerlei informatie krijgen over de stad en de omgeving. Ook zaten er twee mannen die bezig waren om een replica van een boot in het klein te maken. Miniscuul werkje, waar je ook nog eens veel geduld voor moet hebben. Aan mij niet besteed. Het was wel interessant om te zien. Daarna zijn we verder gelopen en kwamen we uit wij een gebouw waarbij je (tegen betaling) naar de hoogste verdieping kon gaan. Vanaf hier had je een uitzicht over Baltimore en de haven. Mijn ouders en broer zijn naar boven gegaan en ik bleef samen met John en mijn schoonmoeder beneden. Ze kwamen na een tijdje enthousiast terug en het uitzicht bleek erg mooi te zijn. We hebben nog een uurtje gewandeld en toen was het tijd om te gaan eten. We zijn naar de Cheesecake Factory gegaan. Zij hebben een uitgebreide menukaart en zo kon iedereen wat naar zijn gading vinden. De één koos voor pasta, de ander voor een sandwich en ook een stuk vlees met mashed potatoes werd besteld. We hebben er heerlijk gegeten en we zaten ook nog eens droog. De regen kwam ineens met bakken uit de lucht vallen. Een dessert ging er ook nog wel in. Mijn moeder had tiramisu met slagroom besteld, maar je kon het beter slagroom met tiramisu noemen. Het waren geen toefjes slagroom, maar hele bergen die de tiramisu zo wat bedekte. Je kunt ook overdrijven, hoor! Iets te veel van het goede, maar het was toch wel lekker volgens mijn moeder. Na het etentje zijn we naar huis gereden. Het was weer mooi geweest voor deze dag.

Voor alle foto's, klik op de albums Fort McHenry en Baltimore in de linkerkolom van de blog.

Pentagon Memorial & Arlington Cemetery

John moest naar zijn werk, dus ben ik alleen met de familie naar het Pentagon Memorial geweest en Arlington Cemetery geweest. Ik was zelf ook nog nooit naar het Pentagon Memorial geweest. Het was voor iedereen een nieuwe ervaring. Het weer was wat twijfelachtig en onderweg krijgen we al wat spatjes regen. Die spatjes werden grotere druppels naar mate we bij Arlington Cemetery kwamen. Ik besloot daarop door te rijden naar het Pentagon winkelcentrum. We hadden de auto geparkeerd en we hebben er een rondje gelopen. Volgens de radar zou het niet lang meer regenen. Na een tijdje zagen we dat de regen was gestopt en zijn naar het Memorial gewandeld. Het was heel erg makkelijk te bereiken en na een korte wandeling kwamen we bij het Pentagon. Zodra je het terrein op loopt, is fotograferen niet toegestaan. Alleen bij het monument is het weer mogelijk. We kwamen er aan en het is toch wel bijzonder om zo dicht bij het Pentagon te staan. Aan het gebouw kun je goed zien, waar het vliegtuig het gebouw heeft geramd. Er was duidelijk een kleurverschil in de stenen te zien.

Het Pentagon Memorial, ter herdenking aan de 184 mensen die hun leven lieten op de site van het Pentagon tijdens de aanslag van 9/11. 184 mannen, vrouwen en kinderen. Onwetend, onschuldig. Het bestaat uit een plein waarop 184 banken staan, met de namen van de slachtoffers. Onder elke bank stroomt water, wat zich weerspiegeld in de bankje. Het symboliseert de herinnering aan hen die stierven; die herinnering zal altijd schitteren, ze zullen nooit worden vergeten. Op elk bankje staat een naam gegraveerd van één van de slachtoffers. Niet alleen ik, maar ook de familie was erg onder de indruk van het monument. We werden er allemaal stil van. Aan de stand van de bankjes kun je zien of het slachtoffer in het vliegtuig zat of in het Pentagon het leven liet. Die met de 'opening naar het Pentagon zijn de slachtoffers die in het vliegtuig zaten en die met de opening van het Pentagon af de slachtoffers die in het gebouw zaten.

Iedereen nam de tijd om door de 'tuin' te lopen. Af en toe stonden we stil bij een bankje en hadden we het over de verschrikkelijke gebeurtenis op 9/11. Het is bijna niet te bevatten, dat daar zo'n groot toestel het gebouw in vloog. Het was er zo sereen, zo rustig. Ik vind het een waardig monument en zeker aan te bevelen voor degene die nog eens in Washington komen. We hebben er onze tijd genomen en toen we alles op ons hadden laten inwerken, zijn we weer terug gegaan naar het winkelcentrum waar de auto stond geparkeerd. Arlington Cemetery was de volgende stop.

Het was maar een kort stukje van het Pentagon naar Arlington Cemetery. Het was ook niet druk op de parkeerplaats en had al snel een plekje. We zijn naar de ingang gelopen. Ik zag dat de lucht steeds dreigender werd. Donkere wolken en ik hoopte maar dat het droog zou blijven. Ondanks dat de familie hier vorig jaar ook al naar toe was geweest, stond het toch weer op hun lijstje. Het blijft indrukwekkend. We liepen langs de graven en waar of hoever je ook kijkt; je ziet overal witte kruizen. Ongelooflijk. Hoewel ik zelf al vaak op Arlington ben geweest; het blijft keer op keer boeien. We liepen richting het graf van John F. Kennedy. De familie liep er rond en ik besloot maar even Accuweather te raadplegen. Er was een Severe Thunderstorm Warning afgegeven. Ik moest een keuze maken of we terug naar huis zouden gaan of verder lopen. Je kunt niet echt schuilen als het keihard gaat regenen en met onweer onder een boom staan is al helemaal niet verstandig. Ik gaf aan wat mijn bevindingen waren over het weer en iedereen was het met elkaar eens. Terug naar huis, voordat het los zou barsten. Eenmaal thuis klaarde het weer op en heeft men nog genoten van een zonnige middag.

Voor alle foto's van deze dag, klik hier.

Udvar-Hazy Museum

Een museum bezoeken is altijd leuk, dus we besloten naar het Udvar-Hazy Museum te gaan. Dit museum is ontstaan doordat in het Air and Space museum in Washington op de Mall niet genoeg plaats had om alle vliegtuigen tentoon te stellen. Daarom werd een enorme hangar gebouwd naast Washington Dulles Airport. Het museum omvat een collectie lucht- en ruimtevaart objecten. Het museum is in zijn soort het grootste ter wereld. In het midden van de hangar stond de Lockheed SR-71 Blackbird. Dit vliegtuig is in staat om van Los Angeles naar Washington te vliegen in 1 uur en 4 minuten en 20 seconden. Heel erg bijzonder om te zien. Zeker als je er zo dicht bij kunt komen. We liepen verder in de hangar en zagen vele interessante vliegtuigen. Op een gegeven moment kwamen we bij de Lockheed Martin X-35 Joint Strike Fighter aan, ofwel het prototype F-35 Lightning II. Dit vliegtuig is de reden dat wij in Amerika wonen. Het was voor de visite ontzettend leuk om te zien, om het vliegtuig nu in het echt te zien. Inmiddels is er al veel aan het vliegtuig veranderd, maar ze konden wel een goed beeld krijgen. Natuurlijk kennen ze het allemaal wel van het nieuws en foto's, maar om er zo voor te staan is toch wel een ander verhaal. Het kon niet uitblijven dat menig plaatje werd geschoten. John was op dat moment even gids en vertelde vanalles over het vliegtuig. De familie luisterden aandachtig....

Daarna wandelden we langs de verschillende vliegtuigen. We verbaasden ons over de grootte van de hangar. De vliegtuigen staan er niet alleen op de grond, er hangen er ook in de lucht. We bleven om ons heen kijken en onze blikken gingen van boven naar beneden. Gelukkig waren er ook loopbruggen op diverse niveau's, zodat je weer een andere kijk op de vliegtuigen had. Heel bijzonder vond ik het om de Spaceshuttle Enterprise te zien. Die stond namelijk in het volgende deel waar we aankwamen. De Space Shuttle Enterprise maakte in de jaren '70 één van de eerste testvluchten. De Space Shuttle werd toen gelanceerd vanaf een Boeing 747. De Enterprise werd gebruikt tot 1985. Deze space shuttle heeft zijn naam te danken aan enthousiaste fans van de serie Star Trek. De space shuttle zou namelijk in eerste instantie ‘Constitution’ genoemd worden. De kijkers van de serie Star Trek besloten daarop campagne te houden en probeerden het Witte Huis ervan te overtuigen om de shuttle de naam Enterprise te geven en dat is gelukt. De Enterprise lijkt klein, totdat je eronder gaat staan, dan merk je pas hoe groot deze space shuttle is. Het was erg interessant om door dit gedeelte van het museum te lopen. Niet alleen de space shuttle, maar ook de andere objecten en wetenswaardigheden die om de Enterprise tentoongesteld staan.

Nog een bijzonder vliegtuig die er stond was de Enola Gay, het vliegtuig dat in 1945 de atoombom op Hiroshima gooide. Ik vond het een prachtig vliegtuig om te zien, maar de reden waarvoor de Enola Gay werd ingezet geeft het een zwarte rand aan de schoonheid van dit vliegtuig. De atoombom, met de naam Little Boy, werd boven Hiroshima afgeworpen. Hierdoor kwamen 78.000 mensen direct om. Door de na-effecten als gevolg van de radioactieve straling liep het dodental uiteindelijk op tot ongeveer 140.000 eind 1945. Enola Gay werd het middelpunt van een controverse op het Smithsonian Institution, toen het museum de romp van het vliegtuig werd tentoongesteld voor het publiek op 28 juni 1995. Dit als onderdeel van een tentoonstelling over de 50ste verjaardag/herdenking van de atomaire bombardementen op Hiroshima. Critici van de tentoonstelling, met name die van de American Legion en de Air Force Association, waren bang dat de tentoonstelling te veel aandacht zou vestigen op de Japanse slachtoffers die waren gevallen door toedoen van deze nucleaire bom. Eerder dan op de motivaties voor het bombardement of de discussie over de rol van de nucleaire bom in het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog conflict met Japan. De tentoonstelling werd geannuleerd op 30 januari 1995, hoewel de romp wel tentoongesteld werd. Op 2 juli, werden drie mensen gearresteerd voor het gooien van as en menselijk bloed over de romp van het vliegtuig. Eerder was er al een incident waarbij een demonstrant rode verf over de vloer van de hal had gegooid. Als gevolg van de eerdere controverse staat er in de beschrijving bij het vliegtuig alleen dezelfde beknopte technische gegevens zoals bij de andere vliegtuigen in het museum. De reden hiervoor was om geen verdere discussie te krijgen over de omstreden kwestie. Het vliegtuig wordt extra beveiligd met camera’s en sensoren die afgaan als er een bezoeker of object te dichtbij komt.

Ook stonden er commerciële vliegtuigen in de hangar zoals de Air France Concorde en een Boeing 707. Nadat we de vliegtuigen in de hangar hadden gezien, zijn we naar de uitkijktoren gegaan. Het was gelukkig niet druk bij de lift en we konden na een paar minuten al mee naar boven. In de toren hadden we uitzicht op o.a. Dulles National Airport. Het was grappig om de luchthaven eens van een andere kant te bekijken. Toen wij er waren kwamen er veel internationale vluchten binnen. Zo ook het vliegtuig waar Petrick (collega van John) in zat zagen we landen. Nadat we een rondje hadden gelopen in de toren gingen we met de lift weer naar beneden en zo kwam er een einde aan het museumbezoek. We hebben er aardig wat tijd doorgebracht en iedereen was er aan toe om even te relaxen.

's Avonds zijn we naar PF Chang's geweest. Sinds vorig jaar favoriet bij onze visite. We kwamen aan bij het restaurant en hadden vrijwel meteen een tafel. Grappig, want het was dezelfde tafel als de vorige keer. We bestelden van alles wat en iedereen genoot er van. Heerlijk als al die lekkernijen op tafel staan en je overal een hapje van kunt proberen. Een nagerecht kon niet uitblijven en nadat we die met moeite op kregen, gingen we met een voldaan gevoel naar huis.

Voor alle foto's klik hier!

'Fancy Fair' in Great Falls

Zondag beloofde het een mooie dag te worden. Er zou ook een Fancy Fair zijn in Great Falls. De locatie was lekker dichtbij, want we konden er zo naar toe lopen. Normaal zijn wij in mei op vakantie en moeten we dit evenement missen. Ik had er geen idee van wat ik me er van moest voorstellen. In Nederland kennen we natuurlijk de braderie, die vaak groots opgezet is. Na ons gebruikelijke ontbijt, ben ik samen met John, mijn ouders en schoonmoeder richting de kraampjes gelopen. Ik had verwacht dat ze ergens een weg hadden afesloten, maar dit was dus niet het geval. Op de parkeerplaatsen stonden wat kraampjes. De eerste kraampjes stelden al niet veel voor. Er stond een vrouw met wat snuisterijen, de vrijwilligersbrandweer stond er om zieltjes te winnen. John heeft het al zo druk, dus helaas, dit moet hij aan zich voorbij laten gaan. Geloof niet dat hij daar echt mee zit. We liepen verder en kwamen bij het schooltje. Nou ja, dat was het vroeger. We komen hier zo wat dagelijks voorbij gereden en waren wel benieuwd hoe het er van binnen uit zag. Tegenwoordig doet dit gebouw dienst als danszaal. Op zaterdagavond komen de locals bij elkaar om met de beentjes van de vloer te gaan. Toen we binnen kwamen, stapten we even terug in de tijd. Sommige dingen worden soms in een goede oude staat gehouden en soms is het gewoon oud! Dat laatste gold ook voor het schooltje. De muffe lucht hing nog in het gebouw. Op het moment dat wij er waren, zaten er een paar mensen met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar anekdotes te vertellen over het gebouw en de straat. Op zich best interessant denk ik, als je er opgegroeid bent en zo'n beetje dezelfde leeftijd hebt als de mensen achter het tafeltje. Het ging vrij traag en soms kon ik ze niet eens verstaan. Er hingen wel oude foto's en plattegronden van hoe de situatie vroeger was.

We liepen verder en kwamen op de volgende parkeerplaats aan. Daar stond een oude auto geparkeerd en de shuttlebus, waarmee je naar Colvin Run Mill kon gaan. Eerst zijn we nog een gallerie binnen gestapt. dat is dan weer wel leuk. Op zo'n dag is het allemaal wat toegankelijker. Er hing kunst van lokale mensen en studenten. Op zich wel grappig om te zien. Ook worden er naar blijkt cursussen gegeven. O.a. schilderen en servies schilderen. Toen we daar stonden kwamen we nog een Nederlands stel tegen. Zij wonen sinds vorig jaar in Great Falls. Zo grappig om juist op de Fancy Fair, in de gallerie en in Great Falls (of all places) weer Nederlanders te ontmoeten. We hebben emailadressen uitgewisseld, zodat we later iets met elkaar kunnen afspreken. We kwamen buiten en de shuttlebus was net weer terug van zijn rondje, dus we konden gelijk instappen. Drie minuten later waren we op plaats van bestemming...ja, zo gaat dat hier, hahaha.

Colvin Run Mill Park is niet groot, maar je kunt er een korte wandeling waken, picknicken etc. Wij waren er zelf ook nog nooit geweest, dus we waren ook erg benieuwd. De molen is gerenoveerd in 1972 en staat op dezelfde locatie waar vroeger (in 1811) ook al een molen stond. In de molen werd ons verteld hoe het allemaal werkte en konden we overal een kijkje nemen. Daarna zijn we naar buiten gelopen om een rondje rond te molen te maken. Op het terrein is ook een huisje te vinden, die tegenwoordig dienst doet als winkel waar locale produkten en snuisterijen worden verkocht. Ook zijn we nog een schuur ingelopen, waar men volksliederen aan het zingen waren. Het kunnen ook gewone liedjes zijn geweest, maar het klonk als 'ver voor mijn tijd', zeg maar. Nadat we alles gezien hadden, moesten we even wachten op onze shuttlebus, die ons weer terug zou brengen.

Na het korte ritje stapten we uit en zagen tafeltjes en stoelen op het parkeerterrein van de Serbian Crown staan....en een live band. Nou, dat wilden we weleens meemaken; een terrasje pakken in ons eigen Great Falls. Het live muziek bleek country te zijn. Nu vind ik country muzien helemaal top, mits het van deze tijd is. Ach, we zaten deze dag toch al in de 'golden oldies', wat maakte het uit... We bestelden een biertje, maar dat konden we alleen binnen krijgen. Op het geimproviseerde 'terras' mocht geen alcohol geschonken worden. Daarom was er zo veel plaats... Iedereen zat binnen! Het kon de pret niet drukken, dus we bestelden allemaal een Cola. Zo op het asfalt, in de zon en zonder schaduw was het erg heet aan het worden. Na een paar nummers aangehoord te hebben en we allemaal ons glas leeg hadden, zijn we terug naar huis gegaan. Het was erg lekker weer, dus iedereen is nog even gaan relaxen aan het zwembad. Als avondeten hadden we Domino's pizza besteld. Lekker makkelijk en iedereen vond het erg lekker. Volgende keer iets meer bestellen, maar met ijs als toetje had iedereen genoeg gegeten.

Klik hier voor alle foto's!