Weer eens een update...

Alles gaat zo zijn gangetje hier. Inmiddels hebben we weer wat eters te gast gehad. Waaronder Petrick die voor ons weer wat boodschappen had meegenomen. Blijft toch handig hoor, connecties in Nederland die vaak in Washington moeten zijn. Vorig weekend hebben we natuurlijk ook de Super Bowl gekeken. De finale van American Football. We hadden wel een feestje, maar de TV stond aan voor de liefhebbers. Gelukkig wilden nog meer gasten de wedstrijd kijken. Alhoewel het soms wel lastig te volgen was. Een beetje socializen hoorde er ook bij die avond. Het was een mooie wedstrijd en er werd met spanning gekeken. Kijk maar naar de foto... Die twee zaten helemaal in de wedstrijd. De Baltimore Ravens hebben de Super Bowl gewonnen.

Gisteren ben ik met Myrthe gaan lunchen. Het is deze week namelijk restaurant week in DC. Een mooie gelegenheid om de wat duurdere restaurants uit te proberen. We hadden gekozen voor Vidalia. De restaurant staat bekend om hun 'southern food'. Dat wilden we weleens uit proberen. Ik ben Myrthe gaan ophalen en samen zijn we naar DC gereden. De auto heb ik in een parkeergarage gezet, vlakbij het restaurant. Ik had een tafel gereserveerd om half 12. Dat was de enige tijd die nog beschikbaar was. Wij zaten niet alleen in het restaurant. Het was ontzettend druk en de tafels waren binnen een mum van tijd allemaal bezet. Met de restaurantweek kun je kiezen uit een driegangenmenu. Je hebt dus keuze uit verschillende voorgerechten, hoofdgerechten en nagerechten. Dit alles voor iets meer dan 20 dollar. Ik nam er een wijntje bij. Ook van de restaurantweek kaart. Ik kreeg ook de gewone wijnmenu in handen, maar na het zien van de prijzen.... Uhm, de goedkoopste glas wijn die op de kaart stond was 16 dollar. Dat vond ik iets te veel van het goede. Dus het werd een Chardonnay. Ook erg lekker trouwens.

Ik heb gekozen voor de Shenandoah Beef Tartare. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit voorgerecht echt verrukkelijk was. Als hoofdgerecht nam ik de zalm. Deze was echt supermals. We genoten allebei van ons hoofdgerecht. Natuurlijk hebben we gezellig bijgekletst. Als nagerecht had ik de Pecan Pie met vanilleijs. Nou, ik zat aardig vol toen ik klaar was met eten. Voor mij geen avondeten meer, haha. Aanstaande zondag gaan we weer uit eten. Wederom met Myrthe en natuurlijk Dennis. We gaan dan naar het restaurant Lincoln genaamd. Ben reuze benieuwd hoe ons dat gaat bevallen. Een gezellige avond wordt het in ieder geval.

Inauguration Obama

Maandag was het zo ver. Inauguration day. De beëdiging van Obama. Een once in a lifetime moment. Voor ons dan. Want wanneer maak je nu zoiets mee. John had zijn vlucht naar Fort Worth bewust op dinsdag gepland, zodat we maandag naar DC konden gaan. We zijn op tijd die kant op gegaan. We hadden verschillende opties om de stad in te komen. Aangezien er meer dan 800.000 mensen werden verwacht, besloten we maar om de auto in de parkeergarage bij John zijn werk te zetten en vandaar uit naar de stad te wandelen. We hadden geen idee of het erg druk bij de metro zou zijn en het was op zich best lekker weer. De zon scheen, dus we begonnen aan onze wandeling. We hebben er 1 uur en een kwartier over gedaan, maar toen stonden we in het centrum. Het was al lekker druk. We beseften ons dat we misschien nog eerder onze bed uit hadden moeten komen. Maar ja, het was niet anders en we liepen naar de National Mall. Er zouden twee ingangen zijn. Bij de zevende straat en de twaalfde straat. We wilden eerst de zevende straat proberen, maar halverwege werd ons al verteld dat daar geen mensen meer werden toegelaten omdat het vol was. Dan maar het 'vak' daarachter. We liepen de mall op en aan beide kanten stonden er mensen opgesteld die aan het joelen waren en 'welcome to the inauguration whoohoo' naar ons riepen. Ik vond het wel grappig. Je kwam zo wel in  de stemming.

We konden redelijk doorlopen en we zochten een plekje uit die ons wel goed leek. We zoeken altijd kleine mensen op aangezien wij ook niet erg lang zijn. We hadden een groepje gevonden waar we achter zijn gaan staan. we hadden goed zicht op het Capitol. De vlaggen die er hingen waren voor ons nog zichtbaar, maar de mensen niet. Ach, het ging ons om de sfeer. Bij dit bijzondere moment aanwezig zijn was voor ons al voldoende. Er stonden overal grote schermen zodat er wel te zien was wat er zich daar afspeelde. We waren er twee uur van te voren, dus het wachten begon. Het zonnetje scheen nog steeds, dus het was goed vol te houden. Op een gegeven moment werden er vlaggetjes uitgedeeld. Wij vonden het een beetje geregiseerd allemaal, maar aan de andere kant zag het er ook mooi uit. We zagen op het scherm en hoorde door de luidsprekers dat de gasten arriveerden. De meest belangrijke gasten werden aangekondigd. Het publiek begon te joelen en met de vlaggen te zwaaien. Dat was elke keer wel leuk.
 


Nadat de gasten gearriveerd waren, werd Obama aangekondigd. Nou, je kunt je voorstellen hoe de mensen reageerden. Uit hun dak, de vlaggen in de lucht en er heerste blijdschap. Op het moment dat de inauration begon ging de zon weg. Het werd ineens een stuk frisser. Ik begon mijn rug al te voelen van het lange stilstaan, maar ik had het er wel voor over. Eerst was Joe Biden aan de beurt. Daarna Obama. De mensen begonnen te juichen nadat hij de laatste woorden van de beëding had uitgesproken. Wat een geweldig moment om Obama live te horen spreken. Het was fantastisch om hier bij te zijn. Obama ging nog een speech houden. het was voor ons soms moeilijk te verstaan vanwege de echo's. Ik heb er wel wat van meegekregen, maar ik heb niet alles kunnen horen. Dat vond ik wel jammer.
 


Ze lieten op een gegeven moment de National Mall van bovenaf zien. Jeetje, wat een mensen massa en daar stonden wij gewoon tussen. wederom een kippenvelmoment. Er waren ook artiesten aanwezig die een lied zongen. James Taylor, die ik overigens niet ken, Kelly Clarkson en niemand minder dan Beyoncé. Zij zong het volkslied. Achteraf blijkt dat zij niet live heeft gezonnen, wat weer erg jammer is. Zeker bij zo'n gelegenheid zou je wel wat meer verwachten. tussendoor was er ook een man die een gedicht voorlas. Ik moet zeggen dat ik dat wel wat aan de lange kant vond. Zeker omdat het zo koud was. Hij zat nog voor Beyoncé en die wilden we het volkslied horen zingen, dus we moesten wel wachten.

Daarna was het afgelopen. Je zag al mensen vertrekken. Sommige naar huis en sommige richting de route van de parade. Wij besloten om weer weg te gaan. we hadden tenslotte nog een flinke wandeling voor de boeg. Mijn rug ging ook al opspelen en mijn voeten deden zeer. Achteraf bleek dat ik een paar blaren had opgelopen. De wandeling terug was dus best pijnlijk. Ik was zo blij dat we weer bij het kantoor van John zijn werk was. Daarna zijn we nog een hapje gaan eten. Het was een bijzondere dag die ik nooit zal vergeten.

Voor alle foto's klik hier. Hieronder een fragment van Beyoncé die het volkslied zingt.

Playoffs American Football

American Football is erg populair in Amerika. Deze sport volgen wij nu ook de laatste jaren. Wij hebben dit seizoen alle wedstrijden al gezien. Laatst zijn we met Myrthe en Dennis naar een sportbar gegaan. De Washington Redskins moesten toen tegen de Seattle Seahawks. We zijn naar de Chrystal City Sports Club gegaan om de wedstrijd te gaan kijken. Deze sports bar is enorm groot. 3 verdiepingen met zo'n 100 TV's. Het maakte dus niet uit waar we gingen staan, want je kon het overal zien. De sfeer zat er goed in. Veel Redskins fans natuurlijk en allemaal herkenbaar aan de shirtjes die ze droegen. Dennis had er ook één aan.

De wedstrijd begon en onder het genot van een biertje keken we de wedstrijd. In het begin deden de Redskins het nog goed. Elke keer als er gescoord werd, gingen de mensen uit zijn/haar dak. High five hier, high five daar... het kon niet op. Maar ja, op een gegeven moment kantelde de wedstrijd en begonnen de Seahawks goed te spelen. Het werd ineens een stuk stiller in de bar. Af en toe werden ze wel aangemoedigd, maar de spirit van het winnen was verdwenen. Nou ja, dan ondertussen maar wat snacks bestellen. Wel zo lekker met een biertje.

Nu kan er bij American Football van alles gebeuren, maar de tegenpartij ging zo goed dat we de bui al zagen hangen. Dit zouden de Redskins niet meer redden. Met af en toe nog een uitschieter liep de wedstrijd ten einde. Helaas verloren, maar het was er niet minder gezellig om. Daarna zijn we naar Reston gereden waar we bij Clyde's nog aan de chicken wings zijn gegaan. We hadden tenslotte nog niet gegeten. Myrthe en ik namen nog eens een Cosmo en we lieten het ons allemaal smaken. Het was wederom een gezellige middag en avond. Op zondag 3 februari is de finale, de superbowl! Vorig jaar zijn we naar ook naar een sportbar gegaan om de finale te kijken en dat wilden we dit jaar weer gaan doen. We zijn die zondag echter uitgenodigd op een feestje. Maar er is ons verzekerd dat er een grote televisie staat zodat de wedstrijd alsnog te bekijken is. Hoeven we het toch niet te missen.

Voor alle foto's klik hier.

Dagjes DC, shoppen etc...

We zijn pas geleden weer een paar keer naar DC geweest. Om te wandelen met het mooie weer, musea bezoeken etc. Er waren hier en daar wat exposities die we graag wilden zien. Zoals wat werk van Roy Lichtenstein (pop-art kunstenaar) in het National Gallery of Art. Dit zijn tijdelijke exposities. Roy Lichtensteins werken zijn vooral bekend vanwege de cartooneske afbeeldingen met felle, primaire kleuren omlijnd door vette zwarte lijnen. Zijn meeste werk bleef geïnspireerd op advertenties en op striptekeningen, die hij zelf beschreef als "zo kunstmatig mogelijk". De striptekeningen vergrootte hij zeer sterk uit, zodat zelfs de in een strip gedrukte egale kleuren als stippen op het schilderij verschenen.

Ook zijn we naar het Corcoran Gallery of Art geweest. De Corcoran Gallery of Art is de belangrijkste private kunstcollectie in Washington. Het museum werd in 1874 gesticht door bankier William Wilson Corcoran. De Corcoran Gallery ligt in een beaux arts- gebouw en huisvest een mooie collectie schilder- en beeldhouwkunst uit Amerika en Europa. zo vind je er onder andere werk van Monet, Renoir, Picasso, Warhol en Rembrandt. Er zijn regelmatig wisselende exposities. Ik vind niet alles mooi, maar er waren wel wat mooie schilderijen en kunstwerken. Ook was er een fototentoonstelling.

Daarna zijn we gaan wandelen. Langs de Reflection Pool. Het is altijd mooi om de weerspiegeling van de monumenten in het water te zien. Het was een heerlijke dag. Een zachte temperatuur, blauwe lucht en de zon scheen. Met dit mooie weer is het ook gelijk een stuk drukker. Maar dat maakt zo'n stad juist levendig. Na de wandeling zijn we richting Verizon Center gelopen. Daar zijn veel restaurants te vinden. We hadden namelijk besloten om in DC een hapje te gaan eten.

We wilden eens een nieuw restaurant proberen. We hadden al vaak voor een tapas restaurant gestaan. La Tasca. Nu moest het er maar eens van komen. Binnen ziet het er gezellig uit. Al blijf ik de TV's boven de bar toch jammer vonden. Bij een sportsbar is het normaal, maar in een gewoon restaurant had het van mij niet gehoeven. Maar ja, er zal behoefte aan zijn denk ik. Getrouw begon ik aan een Cosmo en we bekeken de kaart. Op de achtergrond was Spaanse muziek te horen, helemaal passend bij het restaurant. Ze hebben een uitgebreide kaart met tapas. Ook verschillende paella's word er aangeboden. We maakten onze eerste keus. Zo maar een paar gerechtjes. Daarna zouden we de kaart weer opnieuw bekijken. Onze gerechten werden op tafel gezet en het zag er goed uit. Helaas waren de Patatas Bravas (aardappeltjes) al afgekoeld. We gaven dit aan en het werd teruggebracht naar de keuken. Niet veel later kregen we wel warme patatas bravas. deze waren wel lekker warm, zoals het natuurlijk hoort te zijn. Het was erg lekker allemaal. Op ons gemak peuzelden we van alle gerechtjes. Daarna besloten we nog voor een tweede ronde te gaan. We maakten onze keus en ook dat was allemaal erg lekker. We zaten goed vol, dus het nagerecht hebben we maar overgeslagen.

Na het eten zijn we nog naar het Pentagon Memorial gegaan. John had dit nog nooit bezocht. Het was inmiddels al donker. Maar voor mij een mooie gelegheid om het 's avonds te zien. Ik ben er namelijk al wel eens geweest, dat was toen onze familie op bezoek was. Je kunt daar een tour via je telefoon doen en dat deden we dan ook. Allebei gewapend met een telefoon zijn we het monument gaan bezichtigingen. Ik vind het een bijzondere plaats om te zijn. Een erg mooi memorial. Je kungt je er haast geen voorstelling van maken dat daar een vliegtuig in het Pentagon is gevlogen. Maar het is toch echt gebeurd, helaas.... Het was erg koud die avond en mijn handen begonnen pijn te koud van de ijzige kou. Ik wisselde maar af en gelukkig duurde de tour met de telefoon niet zo heel erg lang. Ik had geen fototoestel bij, maar ik heb geprobeerd om met mijn iPhone foto's te maken. Niet van erg goede kwaliteit, maar je krijgt er een beeld bij. Zo kwam er een einde aan een leuke dag in DC.

Tussendaar zijn we ook nog gaan winkelen. Niet op dezelfde dag maar we hebben twee oulets bezocht. Potomoc Mills en die in Leesburg. Ik ben goed geslaagd. Drie truitjes bij Tommy Hilfiger, echt weer een koopje. Ook heb ik nog een zonnenbril van Coach gescoord en Uggs. Jawel, Die heerlijke warme lekker zittende Uggs. Gebreide en die zijn me toch weer lekker warm. Geen koude voetjes dus. In Fort Worth zal ik ze misschien niet vaak aanhebben, hoewel John er nu zit en mij vertelde dat het daar gesneeuwd had. Over het algemeen is het daar veel warmer. Dat is nog zacht uitgedrukt geloof ik, haha.

Oud en Nieuw hebben we thuis gevierd. Normaal vieren we het met de nederlanders hier. Maar de meesten hadden familie over of waren weg. We hebben een lekkere fles champagne gehaald die we om 12 uur meester hebben gemaakt. I love bubbels! De volgende dag zijn we lekker aan het kokkerellen geweest. Ik het hoofdgerecht en John het toetje.

Nou ja toetje, Slagroomsoezen! Voor bij de koffie. Ik had een pasta klaargemaakt met garnalen, knoflook, slagroom en verschillende kruiden. Dat viel goed in de smaak en is dus voor herhaling vatbaar. De slagroomsoesjes waren echt superlekker en je raad het al. Die worden op korte termijn nog eens gemaakt door John.

En zo beginnen we weer aan een nieuw jaar, 2013. Ben benieuwd wat dit jaar ons weer gaat brengen. we wensen iedereen heel veel geluk, gezondheid en mooie momenten in het nieuwe jaar. Voor alle foto's klik hier.

Kerstmis....

De kerst vind ik altijd een gezellige tijd. De mensen zetten hun verlichte hertjes en opblaaskerstmannen weer buiten. Zelf zetten we de kerstboom weer op en maken het huis helemaal in kerstsfeer. Het is elk jaar weer een hels karwei, maar dan heb je ook wat. De kerstboom hadden we voor ons vertrek naar Nederland al opgezet. Daar ging de meeste tijd in zitten en als we er aan moesten beginnen wanneer we terugkwamen dan was het tegen de tijd dat de boom af was al kerstmis. Het was dus ook leuk thuiskomen. Net als elk jaar toeren we een beetje rond. Naar Reston waar de grote kerstboom staat en de schaatsbaan, naar DC om daar de kerstboom voor het Witte Huis te bewonderen etc. We kregen ook een tip van Tine. Hij zou een huis in Great Falls staan, die wel heel erg met lichtjes gedecoreerd was. Sterker nog, die had een complete licht show. Dat moesten we met eigen ogen maar eens gaan bekijken. Ze had niets teveel gezegd, mijn god... Je zal die maar als buren hebben. Daar ben je mooi klaar mee. Kijk zelf maar...



Vlak voor de kerst hebben wij nog een kerstborrel gegeven. Omdat we met een klein groepje zijn en de kerstboom in de woonkamer staat, besloten we het niet in de basement te houden. We hebben voor het gemak wel even de bank en stoelen in een andere kamer gezet. We hebben voor et eten gezorgd. Deze keer lekker makkelijk. Nasi, saté, stokbrood etc. Ik ben ook nog aan de slag gegaan om iets creatiefs te maken. Een rendier van marshmallows, gedoopt in chocolade met een gewei van pretzels en een M&M als neus. Het leek niet ingewikkeld, dus ik ben ermee aan de slag gegaan. Nou, het was dus een gefriemel om het voor elkaar te krijgen. Ik moest bijzoorbeeld de pretzels in door midden breken. Nou, ik weet niet of je dat weleens hebt gedaan, maar dat lukt dus niet zo maar. Afin, na een paar keer oefenen ging het steeds beter. Het resultaat vond ik nog niet zo slecht. Zie foto. Het was een gezellige avond die in de woonkamer begon, maar zoals altijd in de keuken eindigde.

Eerste kerstdag hebben we met Myrthe en Dennis gevierd. Myrthe had de tafel mooi gedekt. We hebben groots uitgepakt met een 5 gangen diner. We begonnen met een glaasje champagne en amuses die Myrthe had gemaakt. Daarna waren wij aan de beurt om het voorgerecht te maken. We hadden gekozen voor een champignonpasteitje. Daarna hebben wij de soep klaargemaakt, een mosterd zalm soep. Tussendoor spoom met een oliebol, die de (Amerikaanse) overbuurvrouw kwam brengen. Die was me toch lekker! We hebben het natuurlijk wel rustig aan gedaan, dus tussen de gangen door even het eten laten zakken. Myrthe was verantwoordelijk voor het hoofdgerecht. Ze had een varkenskroon gemaakt. Dat zag er spectaculair uit. Ook de bijgerechten waren heerlijk. John heeft het nagerecht gemaakt. Een lekkere mascarpone mousse met warme fruit. We zaten inmiddels al aardig vol, maar we zijn toch nog geeindigd met een kaasplankje. Het was een erg gezellige avond.

Op tweede kerstdag (wat hier niet gevierd wordt) hebben we lekker rustig aan gedaan. Wat wel heel erg leuk was, dat het begon te sneeuwen. Het bleef zelfs even liggen. Helaas verdween de sneeuw weer na een paar uur. Het voordeel is wel dat de wegen weer schoon waren en wij niet hoefden te gaan sneeuwruimen. Het was minimaal, maar genoeg om een witte kerst te hebben.

Ik hoop trouwens dat alle kerstkaarten zijn aangekomen. Zoals ik begreep zat er nogal wat vertraging in. Jammer, maar dat krijg je met zo'n afstand en de feestdagen. Ik had ze op tijd geschreven en bij mij in de brievenbus gedaan. Dat is toch zo makkelijk. Als een een brief of kaart wilt versturen dan doe je die gewoon in je eigen brievenbus, zet het 'vlaggetje' omhoog en dan weet de postbode dat er post in zit. Die neemt hij dan mee. Hoef je niet helemaal naar het postkantoor te rijden. Ideaal toch!

Voor alle foto's klik hier.

Bezoekje aan Nederland en een nieuwtje

Eindelijk was het zo ver... Onze trip naar Nederland. In verband met het werk van John moesten we het steeds uitstellen, maar op 28 november zijn we naar Nederland gevlogen. De vlucht was perfect. Het toestel was zo goed als leeg en dat betekende een rij voor mij alleen en ook voor John natuurlijk. Die zat achter mij. Beentjes omhoog, wijntje erbij en een film op. Het slapen was een makkie, want ik kon gewoon languit lang liggen. De vlucht ging dan ook lekker snel voorbij. Het is altijd weer even wennen om in Nederland te zijn. Vlak, grijs en koud... Maar voor het weer kwamen we niet. We zijn naar huis gereden en hebben 's middags nog even een dutje gedaan. Daarna zijn we eerst langs mijn ouders geweest en later langs mijn schoonmoeder die de frietpan al klaar had staan. Bitterballen!! Zo lekker altijd.

Zaterdag zijn we naar Nicole, Michel en de kids geweest. Zij hebben hier ook gewoond (in McLean) en zijn afgelopen zomer weer terug naar Nederland verhuisd. Zo grappig om ze nu in hun eigen huis in Nederland te zien. Het weerzien was dan ook erg leuk. We hebben er geluncht. We hadden zo veel te vertellen, dat we er 's avonds ook nog gegeten hebben. Chinees, wat heerlijk was! Na een hele gezellige dag hebben we weer afscheid genomen. Later op de avond zijn we naar onze buren gegaan. Die hadden we de vorige keer niet gezien, dus ook daar veel bij te kletsen. Het werd zoals gewoonlijk weer een latertje.

Ook heb ik tijdens mijn verblijf in Nederland weer een bezoekje gebracht aan de tandarts en kan ik er weer een jaar vooruit. Een goede knipbeurt hebben we uit laten voeren door onze vriendin (kapster). Ik had voor haar een volle tas bij van Abercrombie & Fitch. Toch makkelijk hè, vrienden die in Amerika wonen. Onder het knippen werden de laatste nieuwtjes doorgenomen. Natuurlijk ben ik regelmatig bij mijn ouders geweest. Het was leuk om weer wat tijd met ze door te brengen. John heeft tussendoor moeten werken, maar was op dinsdag op tijd thuis. In de avond zijn we naar Jos en Petra gegaan. Ook vrienden die hier hebben gewoond. Zij wonen tegenwoordig in Best. We hebben daar heerlijk gegeten en het was ontzettend leuk om ze weer te zien. Na een rondleiding door het huis hebben we nog gezellig herinneringen opgehaald.

Op woensdag was de oudste van de zus van John jarig en daar zijn we 's avonds naartoe gegaan. Zij woont al een tijdje samen met Mark, dus ook het appartement was voor ons nieuw. Kleine meisjes worden groot. Op de verjaardag gelijk de rest van de familie gezien. Natuurlijk onder het genot van een wijntje en een hapje. We konden het helaas niet te laat maken, want John moest de volgende dag weer vroeg op. Op vrijdag zijn we gaan eten met onze vrienden. Jaap, Desiree, Roland en Monique. Bij Den Haard in Bosschenhoofd hebben we genoten van elkaars gezelschap en van heerlijke gerechten.

Ook hebben we met zijn tweetjes gewinkeld in Breda en een terrasje gepakt. Wel onder de terrasverwarmer, want het was best frisjes. Ik vind het altijd erg leuk om weer in Breda te zijn. Slenteren door de straatjes, de leuke winkels en de gezelligheid van deze stad. Een portie bitterballen mocht niet ontbreken. Ja, de kilootjes komen er zo wel aan. Maar ja, we konden het niet nalaten om te genieten van al het lekkers. Zoals van een tompouce van de Hema, haha. Heerlijk!!



 

We hebben ook nog het één en ander meegenomen naar huis. Nou ja, het was best veel eigenlijk. Het waren geen hamsterweken bij de AH, maar als je zag wat er op de band lag, zou je haast denken van wel. Voorlopig kunnen we weer vooruit! Ik heb het ook nog erg gezellig gehad met Maja. Vaste prik als ik in Nederland ben en dat houden we er in. Ja, zo'n trip naar Nederland bestaat vooral uit bijkletsen, herinneringen ophalen, heel veel lekkers eten en drinken.

Het was fijn om iedereen weer te zien. We moesten alleen wel het nieuws brengen dat we waarschijnlijk langer in Amerika blijven. Eigenlijk zouden we in augustus naar Nederland terugkeren, maar we gaan verhuizen naar Texas. Ja, jullie lezen het goed. Yeehaw, hillbilly country, haha. John heeft een nieuwe functie gekregen die per 1 augustus ingaat. En daarvoor moeten we naar Texas. Fort Worth of een plaats in de buurt. Dus de komende maanden zal ik druk bezig zijn met de huizenjacht. Het valt nog niet mee, maar we houden goede hoop. Het was even een schok voor mijn ouders. Die hadden het natuurlijk niet verwacht. Ik vond het daarom fijn dat ik het ze persoonlijk kon vertellen ipv op de Skype. Wij zijn ons ervan bewust dat het moeilijk is voor de ouders, maar het is John zijn werk. Met de bezuinigingen binnen defensie mag je blij zijn een baan te hebben, ook al is die in Texas.

We hebben in ieder geval genoten van ons verblijf in Nederland en kijken er met veel plezier op terug. Ik kan niet wachten tot het volgende bezoek. Wanneer dat is weet ik nog niet, maar het is altijd leuk om naar uit te kijken.
Voor alle foto's klik hier.

Thanksgiving Dinner

Het is inmiddels een traditie geworden... Thanksgiving dinner met de club Nederlanders hier. Hoewel het clubje aardig uitgedund is waren toch we met een mooi gezelschap. Samen met Myrthe en Dennis, Lia en Wouter en Han en Tine hebben we Thanksgiving dinner gevierd. Ook dit jaar nam iedereen een gang (inclusief wijn) voor zijn/haar rekening. In het verleden hebben wij al een keer soep gemaakt en het voorgerecht verzorgd. Dit jaar hadden wij gekozen voor het nagerecht. Tine had de tafel helemaal in Thanksgiving style gedecoreerd en het zag er mooi uit. We begonnen met het voorgerecht van Lia en Wouter aan het diner. Een gevulde champignon, die erg smaakvol was. Tine had niet alleen de kalkoen voor haar rekening genomen maar ook de soep. Een lekker licht soepje. Dat was niet verkeerd, want er kwam daarna nog genoeg op tafel. We lieten het ons erg smaken.

Tussen de gangen door was er tijd om gezellig te kletsen en om even van tafel te gaan. Even koekeloeren in de keuken. Tine en Myrthe waren inmiddels aan het hoofdgerecht begonnen. De kalkoen kwam uit de oven en het was de taak aan Han om de kalkoen aan te snijden.  Eerst even een schort om, wel een stoere mannen natuurlijk. Zo'n kalkoen aansnijden is zo makkelijk nog niet. Han was ermee aan het stoeien. Gelukkig kreeg hij aanwijzingen van Dennis die ongeveer nog wel wist hoe het moest. Die had namelijk vorig jaar bij Arnoud over de schouders heen gekeken. Alleen de volgorde wist hij niet helemaal meer. Uiteindelijk is het Han gelukt om de kalkoen in delen op een schaal te krijgen. Zo konden we dan toch aan het hoofdgerecht beginnen. Myrthe had de zorg gedragen voor de bijgerechten die ook erg lekker waren. Het kon allemaal maar net op de tafel staan.

We lieten na het nuttigen van de kalkoen even het eten zakken. Zo konden John en ik mooi aan de slag met het nagerecht. Ik had mijn schort meegenomen en die was in stijl van de avond. Feestelijk en met een kek strikje, haha. We hadden gekozen voor een grand dessert. In de week voorafgaand hadden we al borden en kleine glaasjes gekocht. Het moest er natuurlijk wel een beetje professioneel uitzien. Het meeste hadden we thuis al klaargemaakt. Nu was het een kwestie van alles serveren en de shake en het taartje maken. We hadden een yoghurt, witte chocolade citroenmousse gemaakt, een taartje met aardbeien die gemarineerd waren in Amaretto, Tiramisu en een shake van frambozen en prosecco.

Het zag er leuk uit op het bord en iedereen vond het ook erg lekker. We zaten inmiddels al aardig vol, maar hier en daar was er nog wel ruimte voor het dessert. Het diner hebben we afgesloten met een bakje koffie. Een chocolaatje mocht niet ontbreken. Daarna hebben we nog lang geklets en vooral veel gelachen. Het was een geslaagde avond!

Voor alle foto's klik hier.