De rit naar Cedar Hill, Texas

Als bedankje voor het mogen blijven slapen bij Myrthe en Dennis, hebben wij ze op donderdag mee uit eten genomen. We besloten om in Reston bij een Italiaan te gaan eten. Het was een heerlijke avond en natuurlijk vroegen we om een tafel buiten. We hebben er lekker gegeten en veel herinneringen opgehaald. Onze laatste avond in Virginia hadden we niet beter kunnen afsluiten dan met Myrthe en Dennis. Bij hun thuis hebben we nog een afzakkertje genomen en zijn daarna naar bed gegaan. Op vrijdag zijn we de dag begonnen met een heerlijk ontbijt. Croissantjes, verse jus, gekookt eitje… zo ontzettend lief van Myrthe. Dennis bleef voor de gelegenheid thuis totdat wij vertrokken.

We moesten de auto nog inladen en dat was nog een hele uitdaging. We hadden stiekem toch best veel bij ons. John had donderdag al even gekeken hoe alles er ongeveer in moest. De bench in het midden, tussen onze stoelen. De rest van de spullen er omheen, erop en eronder. Ik zag best tegen de reis op. Vooral hoe Esmee het zou ervaren. Normaal gesproken is het ritje naar de dierenarts van 10 minuten een drama. Een luid gemiauw en een kat die enorm gestresst is. We zouden 2180 kilometer gaan afleggen over twee dagen. Met een miauwende achterin zouden dat twee hele lange dagen kunnen gaan worden. Maar goed, de rest van de spullen werden door John in de auto geladen, zoals de koffers, tassen, dozen wijn (ook heel belangrijk haha), poets spullen etc. Uiteindelijk is bijna alles in de auto gegaan. We waren klaar voor het vertrek.

We hebben afscheid genomen van Myrthe en Dennis en zijn vertrokken richting Texas. We zouden een tussenstop maken vlakbij Nashville. Het hotel hadden we voor de zekerheid maar van te voren geboekt. We wilden niet het risico lopen om ’s avonds eindeloos op zoek te moeten gaan naar een hotel waarbij een huisdier op de kamer mocht. We waren de bocht nog niet om en Esmée liet zich horen. Ojee…daar gaan we dan. Ik kan daar zo slecht tegen, want ik heb dan zo’n medelijden met het beestje. Want is ze bang of is ze misselijk? De muziek maar wat harder zetten hielp er ook niet echt aan. Op zo’n moment zou je wel willen dat er een tijdmachine bestond. Waarbij je met één klik op de knop in Texas zou staan. Het gemiauw ging nog even door tot we op de snelweg kwamen. Het werd stil in de bench. Ik moest wel even achterom kijken of alles goed ging. Esmée is tenslotte al 14 jaar, je weet het nooit hè… Nog niet helemaal in de relax mode maar wel half liggend zat ze vooruit te kijken. Ik denk dat ze zelf ook het vermoeden had dat de rit nog best een tijdje kon gaan duren. Ik moet zeggen dat je dan zelf ook wat rustiger in de auto zit. We hadden alles bij de hand. Water, Redbull, chips, M&M’s en dropjes. Alles om de autorit maar zo comfortabel mogelijk te maken.

 

De autorit verliep prima. Ik wisselde John af met rijden, aten een hamburger in de auto. Want ja, we zaten natuurlijk met Esmée. Die konden we niet zo maar in een bloedhete auto achterlaten. Dus met een beetje camping gevoel hebben we geluncht in de auto. Wederom kwam ik tot de conclusie dat kamperen niet echt mijn ding is. Daarna ging John weer rijden. Esmée was voorbeeldig tijdens het rijden. Ze ging zelfs al languit liggen. Ik was ontzettend trots op haar. Good job, Esmée! Rond 7 uur kwamen we bij het hotel aan. Daar begon de volksverhuizing weer opnieuw. Met onze spullen op het karretje en een poes die zich logisch weer even liet horen gingen we naar de kamer. Die werd door Esmée even grondig geïnspecteerd. Nadat ik alles voor Esmée op de kamer had gezet, zijn we gaan eten.  We hadden best honger gekregen en lieten het ons dan ook goed smaken. Nadat we gegeten hadden zijn we weer terug naar het hotel gegaan en hebben nog wat televisie gekeken. Na de eerste lange autorit hadden we geen moeite om in slaap te komen.

De zaterdag brak aan en we gingen naar de lounge om wat te eten. Terug op de kamer ging John, bij gebrek aan karretjes, een paar keer op en neer naar de auto met de spullen. Uiteindelijk heeft hij iemand van het hotel kunnen overhalen om iets te gaan halen waarop wij met onze spullen naar de auto konden. Daar begon het inladen weer. Maar John werd er al handig in en we waren al snel ready to go. Het kwam Esmée allemaal bekend voor, die ging maar weer gelijk in de relax mode. Daar gingen we weer. Vanavond zouden we in Cedar Hill aankomen met aansluitend de sleuteloverdracht met de huurbaas. Het was best nog een afstand die we moesten rijden en we hadden geen idee hoe laat we aan zouden komen.

De rit verliep ook deze dag prima. Af en toe even stoppen om te benen te strekken, ik een tijdje achter het stuur zodat John uit kon rusten en zo kachelden we lekker door. Om 1 uur reden we voorbij Memphis, staken de Mississippi River over en reden de staat Arkansas binnen. Het heeft zo’n 4 uur geduurd voordat we een andere staat bereikte… Namelijk de staat waar we gaan wonen, Texas! Het was inmiddels 5 uur geweest. Pfff, we moesten nog 186 miles. Na twee dagen in een auto zitten, keek ik uit naar de eindebestemming.

Maar om half 8 zagen we de skyline van Dallas, het zou nu niet lang meer duren. John mailde naar de huurbaas dat we er bijna waren zodat ook zij richting Cedar Hill konden gaan. We hadden inmiddels honger gekregen, maar we moesten eerst nog even de sleutel in ontvangst nemen. Garreth, onze huurbaas mailde terug dat ze in de buurt een hapje aan het eten waren en dat de voordeur van het slot was. We konden bij aankomst gelijk naar binnen. Voor de tweede keer kwam ik de straat ingereden. Nog allemaal onwerkelijk parkeerde we de auto voor het huis. Het is toch altijd weer spannend als je voor de tweede keer het huis binnen stapt. Is die klik er nog steeds? Hoe ziet het eruit nu het leeg staat? John had me naar aanleiding van zijn tweede bezoek aan het huis, al wat voorbereid dat er toch wel wat achterstallig onderhoud was aan het huis. Hier en daar scheuren door verzakking/funderingsprobleem van het huis. Ik zag het nu ook, maar ja. We hadden immers al getekend en nog steeds had ik een redelijk goed gevoel bij het huis. De huurbaas en zijn vriendin kwamen rond een uur half 9. Het was leuk ze te ontmoeten. Nog vrij jonge mensen. De sleuteloverdracht duurde wel wat langer dan wij gepland hadden. We moesten nog steeds gaan eten. Onze magen begonnen te knorren.

Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij zijn ze rond 10 uur weggegaan. Daarna hebben we alles voor Esmée weggezet. Die zou in het huis blijven slapen en wij in een hotel. Nadat alles klaar stond voor de poes zijn we naar het hotel gereden en hebben ons ingecheckt. Er lag een restaurant naast het hotel en daar zijn we maar naar toe gegaan. John had inmiddels erg dorst gekregen en wel zin in een biertje. Hij bestelde een ‘tall one’. Het is altijd afwachten wat ze onder een klein of een groot glas bier verstaan. De big, bigger, biggest regel kwam hier duidelijk weer naar voren. Jemig, wat een glas, vaas, kelk, pint…hoe je het ook wilt noemen. Naast het bier en een Cosmootje hebben we ook wat gegeten en daarna terug naar het hotel gegaan. Het was wel weer mooi geweest voor die dag. Moe, maar blij dat we de lange reis achter ons hadden.

Voor alle foto's klik hier.

Verhuizers en schoonmaken...

Op zondag, de dag na het afscheidsfeest, kwam de familie van den Berg langs. We moesten met hun het huis doorlopen en alles checken op eventuele gebreken die wij zouden kunnen hebben aangebracht. Niet dat dit het geval was, want wij hebben al die jaren het huis in goede staat gehouden. Sterker nog, John heeft hier en daar wat verbeteringen aangebracht en klusjes uitgevoerd voor de huurbaas. Erik, collega van John en tevens de nieuwe bewoner van het huis, moet namelijk aan de huurbaas doorgeven dat alles in orde is, zodat wij de borg (2 maanden huur) weer terugkrijgen. Om het dus officieel te maken, kwamen zij die dag langs. Er waren heel wat kamers te checken en na een tijdje waren John en Erik klaar. Ze hadden ook nog wat vragen over het huis. Hoewel we er eigenlijk helemaal geen tijd voor hadden, hebben we ze toch het één en ander kunnen vertellen over het huis. John moest zijn koffer ook nog pakken en zou ’s middags weer naar Fort Worth vertrekken. Ja, de week voor de verhuizing. Ik zei al dat het een hectische periode zou worden, haha.

 

De familie van de Berg vertrokken weer, John heeft gauw zijn koffer gepakt en voordat ik het wist zat ik weer in de auto richting Dulles. De laatste keer dat ik hem zou wegbrengen. Nadat ik John had afgezet ben ik weer naar huis gereden. Ik was moe en heb die avond niets meer gedaan. Even relaxen was ook wel even lekker. Op maandag ben ik maar weer verder gegaan met de voorbereidingen voor de verhuizing. Ik merkte dat de vermoeidheid een beetje in mijn lijf bleef hangen. Mijn rug speelde weer op en ik zag dat ik weinig meer kon doen. Ik moest mijn rust proberen te pakken en de dagen erna heb ik het rustig aan gedaan. John zou in eerste instantie op woensdag weer terugkomen. Maar de acceptatie werd elke keer uitgesteld. In overleg met mij is hij nog één dag langer gebleven in Fort Worth. Op donderdag kwam hij weer thuis. Hij is daarop gelijk weer aan de slag gegaan. Mannenklusjes, die ik dus niet kon doen. ’s Avonds hebben we lekker in de jaccuzi gezeten. Even de spieren ontspannen. Met natuurlijk een prosecco. Genieten van de avond, voordat de verhuizers op vrijdag zouden komen.

Vrijdag ging om 9 uur de deurbel. Daar waren ze, de verhuizers. 3 mannen en een meisje. Nadat we met hun een rondje door het huis waren gelopen, zijn ze van start gegaan. Het meisje begon in de keuken. Ze vertelde me dat ze dit werk als vakantiebaantje deed. Niet om onaardig te doen, maar dat ze dit nog niet zo vaak had gedaan bleek wel met de snelheid waarmee ze te werk ging. Zo traag. Alle kastjes bekijken. Dan pakte ze hier wat uit, dan weer iets uit een ander kastje. Er zat geen logica in! Twee mannen waren in de basement alles aan het inpakken en de derde man was in de dining room bezig. Er kwamen overal steeds meer dozen te staan. Ik liep wat onwennig rond, je moet alles uit handen geven en je hoopt dan maar dat ze voorzichtig te werk gaan. Ik ben even buiten gaan zitten. John was wat aan het werken. Na een tijdje was ik heel benieuwd hoever het meisje met de keuken was. Toen ik binnenkwam zag ik weinig verschil. Mijn plan om de keuken schoon te maken na de eerste inpakdag zag ik langzaam verdwijnen. Er was nog geen één kastje helemaal leeg.

 

Na de lunch hoopte ik dat ze wat meer power had gekregen, maar helaas. Daarop heb ikzelf maar de handen uit mouwen gestoken. Ik ben naar de leidinggevende van het stel gegaan en aangegeven dat ik wilde helpen door mee in te pakken. In ieder geval de niet breekbare spullen. Want als ik zelf iets inpak is het namelijk niet verzekerd. Ik begon met de voorraadkast. Met zakjes kruiden en met de nasipakketten kon niets fout gaan. Binnen een mum van tijd had ik een doos vol. Volgende! Ik was zo lekker bezig. Ook heb ik tijdschriften  en boeken ingepakt. De dag naderde zijn einde en het was voor de verhuizers tijd om te gaan. Ik keek zo eens rond en er moest nog heel veel gedaan worden. Wat een verschil met de verhuizers in Nederland zeg. Die waren snel en logisch bezig. Op maandag zouden ze terugkomen. We vroegen de leidinggevende of het op maandag allemaal wel zou lukken. Want op die dag zouden de laatste dozen ingepakt worden en ook de vrachtwagen geladen worden. Hij gaf al aan dat er waarschijnlijk wat extra mensen zouden komen helpen. We hadden ook gevraagd of ze het bed pas maandag wilde afbreken en inpakken. Zo konden we in ieder geval het weekend in ons huis slapen.

Het weekend hebben we gebruikt om toch alvast wat te gaan schoonmaken. Ik heb maar wat keukenkasten leeggehaald zodat ik daar tenminste aan de slag kon gaan. John heeft de ramen buiten gezeemd. Hoewel dit bij ons niet in het contract (bij andere Nederlanders was dit wel het geval) stond dat we deze moesten schoonmaken vonden we het wel zo netjes om ze schoon achter te laten. Kadootje voor de van den Bergjes zullen we maar zeggen.

Op maandag stonden ze wederom met 4 man sterk voor de deur. Ik vroeg of er nog meer mannen kwamen, maar de leidinggevende zei dat dit het was. Oke…, ik vroeg daarop of ze het wel zouden redden met zijn vieren. Er was immers nog een hoop te doen. Het was geen probleem en het zou gaan lukken. We keken naar buiten en zagen daar een containervrachtwagen staan. Van 20ft… We vroegen de leidinggevende of dat dit de vrachtwagen was waar alles in zou moeten of dat ze elders een 40ft container hadden taan waar ze alles naar toe zouden brengen. Nee, zei hij, hier gaat alles in. Pardon?? Al onze spullen moeten in dat vrachtwagentje? No way, dat gaat never nooit niet lukken zeiden we tegen hem. Maar degene die een paar weken terug bij ons was geweest en de inventarisatie had gemaakt, zat al 30 jaar in het vak en had gezegd dat deze vrachtwagen groot genoeg was. We zeiden nogmaals tegen hem dat het er niet in zou gaan passen. We hadden namelijk bij vertrek vanuit Nederland een 40ft container die net over de helft vol was. Tijdens ons verblijf in Great Falls hebben we het één en ander aangeschaft. Zoals 2 stoelen op de slaapkamer, 4 zonnebedden met 2 tafels, tuintafel, parasol. Een televisie, bbq, wasmachine en droger, lampen etc. Als we toen al over de 20ft kwamen, zonder deze spullen, dan zou het er toch nooit inpassen. Maar de leidinggevende geloofd er heilig in en zei dat het goed zou komen. Een verdere discussie was kansloos, dus we besloten er maar over op te houden en het moment af te wachten waarop ze er achter zouden komen dat ze ruimte tekort zouden hebben.

Op maandag werd ook de Ford Escape opgehaald voor transport. 1 auto voor transport zou namelijk door defensie betaald worden. Nu was dit natuurlijk ook niet zonder enig discussie verlopen. Bij een buitenlandplaatsing heb je recht op het vervoer van 1 auto. Een collega van John had ook transport gekregen voor zijn auto vanwege de verhuizing van Utah naar Virginia. In ons geval zouden wij niet in aanmerking komen voor het vervoer van 1 auto. Ze zagen onze verhuizing namelijk als een lokale verhuizing. Euh?!? Zo’n 2200 kilometer verder gaan wonen noem ik niet echt een lokale verhuizing. Lokaal is als je in dezelfde staat blijft, zoiets….toch? Afin, Uiteindelijk, na heel veel discussies over en weer hebben we de transport van 1 auto vergoed gekregen. Er kwam ’s middags een meneer die de auto kwam ophalen. Alles werd gecheckt en daar ging de Ford. Hij werd op de vrachtwagen gehesen, papieren werden ondertekend en niet veel later zagen we de vrachtwagen met onze auto wegrijden. Toch best raar om dit soort dingen uit handen te geven. Je moet er maar op vertrouwen dat het allemaal goed komt.

De verhuizers waren al een tijdje bezig, totdat er toch versterking kwam. De leidinggevende had toch ingezien dat het niet ging lukken met 4 man. Ook kreeg hij zo langzaam in de gaten dat het toch niet helemaal ging passen in de 20ft vrachtwagen… Nee! Echt niet?!? De uitspraak ‘de tijd zal het leren’ was hier duidelijk aan de orde. Er zou een extra vrachtwagen komen. Ondertussen werd de vrachtwagen geladen en raakten de kamers leeg. Het begon weer hol te klinken in huis. Ze waren bijna klaar en ik checkte de keuken alvast. In twee laatjes lag gewoon nog bestek! Werkelijk, hoe moeilijk kan het zijn om laatje voor laatje in te pakken. Ook op het toilet stonden nog spullen. Buiten hadden ze de tuintafel even over het ‘hoofd’ gezien. En op de vraag of het buitenkacheltje en de bbq ook mee moesten, tja ik kon alleen maar knikken. Van verbazing kon ik even niets uitbrengen.

En toen was het zover… alles werd nog éénmaal gecheckt, de stapel papierwerk werd ondertekend. Dat duurde wel even, want het was zo veel. We hebben de mannen nog een biertje gegeven en daarna gekeken hoe de vrachtwagen met onze spullen wegreed. Daar sta je dan in een leeg huis. Geen bed meer om op te slapen. Gelukkig waren Myrthe en Dennis zo lief dat we een paar nachten bij hun konden slapen. Ze heeft die avond ook heerlijk voor ons gekookt. Wat een luxe na deze vermoeiende dagen. Maar we waren er nog niet, de dagen erna zouden in het teken staan van poetsen, schrobben en schoonmaken. We hadden twee dagen om alles picobello in orde te maken voor de sleuteloverdracht. We konden gelukkig ook een stofzuiger lenen van Wouter en Lia. We zijn dinsdag gelijk aan de slag gegaan. Elk plintje, elk hoekje… we hebben alles in huis schoongemaakt. Gestofzuigd, gedweild, de ramen binnen verder afgezeemd. Na deze eerste dag waren we ontzettend moe. Onze gastvrouw Myrthe was een engel! Ze had wederom heerlijk gekookt en de avonden werden gevuld met gezellig borrelen. Op woensdag weer terug naar het huis gereden om alles verder af te maken. Wat een werk gaat er in zitten. We hadden van Erik, de nieuwe bewoner, al begrepen dat zij niet gingen schoonmaken. Nou, dan hadden ze geluk met ons. Opleveringsklaar en schoon kun je op verschillende manieren opvatten. De meningen over hoe schoon het bij de oplevering moet zijn, lopen nogal uiteen. Maar wij zijn wij en willen het spik en span achterlaten. Met als gevolg dat we ’s avonds om 9 uur pas klaar waren. Zo schoon was het niet toen wij de sleutel kregen. We konden trots zijn op het werk wat wij de afgelopen dagen hadden verricht.

Op donderdagochtend hadden we de overdracht met de familie van den Berg. Om 9 uur (ze wilden eerst 8 uur) zouden ze aan de deur staan. Helaas wilden ze niet een uurtje later afspreken, dus met kleine oogjes en vermoeiende lichamen waren we op tijd in het huis. Ik zette de fles champagne klaar, want een attentie voor de nieuwe bewoners vond ik wel leuk. Ook had ik een briefje geschreven met een persoonlijke noot en gelukwensen. Ze waren stipt op tijd en de overdracht kon beginnen. Nog één keer alle kamers nagelopen. De sleutels werden overhandigd. Ik voelde al een brok in mijn keel, maar ik hield me sterk. Nou ja, tot de we in de auto zaten dan… De tranen biggelden over mijn wangen. Ik ben zo slecht in afscheid nemen, en ja…ook van een huis waar ik met heel veel plezier heb gewoond.

Na 4 jaar, 14 feestjes, vele borrels en etentjes, gezelligheid en mooie herinneringen zeggen we; dag huis, dag Great Falls. De ziel is uit het huis en het is aan de nieuwe bewoners om er weer leven in te blazen. Wij beginnen aan een nieuw avontuur… Texas, here we come!

 



 

Voor alle foto's klik hier.

Afscheidsfeest...

Met het uitzwaaien van de Moosdijkjes, kwam er gelijk een einde aan relaxen en genieten. De komende weken zouden in het teken staan van de verhuizing. Er moest nog veel gebeuren. Het huis was ook best groot, lees woonkamer, dining room, keuken met een eetgedeelte, 5 badkamers, 6 slaapkamers, een bar in de basement, nog een kamer die als rommelhok diende en nog een opslagruimte in de basement. Heel fijn, maar als je alles in één keer moet gaan schoonmaken met zijn tweetjes dan is het toch best veel, haha. Een collega zou het huis na ons gaan huren en je wilt het toch wel netjes achterlaten. Daarom hebben we zo veel mogelijk in de week voordat de inpakkers zouden aangepakt. Maar ja, toen kwam de acceptatie van het eerste vliegtuig in the picture en dat betekende dat John naar Fort Worth moest gaan. Ik stond er alleen voor. Ik heb zo veel mogelijk schoongemaakt. De gastenbadkamers boven en de gastenkamers heb ik zelf leeg gehaald, zodat ik deze kon schoonmaken. Een hoop gesjouw, maar later zou ik er profijt van hebben. Jammer genoeg vond de acceptatie toch nog niet plaats in de week dat John in Fort Worth zat. Hij kwam op zaterdag 20 juli weer terug…om vervolgens op zondag weer naar Fort Worth te vertrekken. Ik kreeg zo’n vermoeden dat het een hectische week zou worden…gek hè…

Op zaterdag 20 juli kwam John weer thuis. Even bijkomen was er niet bij, want we moesten gelijk weer door. In de zomer vinden meestal de wisselingen plaats. Zo gaan Joost en Karen en Tuur en Aagje weer terug naar Nederland. Wij gaan niet naar Nederland, maar naar Texas. Vanwege het vertrek van 3 stellen, waaronder wij dus, hebben we een gezamenlijk afscheidsfeest gekregen. Op deze zaterdag zijn we eerst gaan kleiduiven schieten. Ik had dat nog nooit gedaan. Nadat iedereen was gearriveerd kregen we eerst een uitleg. Er werd benadrukt dat veiligheid het belangrijkste is. Daarom kregen we oordopjes en een veiligheidsbril. Er werd uitgelegd hoe kleiduiven schieten precies in zijn werk gaat. De kleiduiven worden afgeschoten door een apparaat dat wordt geactiveerd met een afstandbediening. Als een kleiduif wordt afgeschoten dan moet je deze met je geweer ‘volgen’ en op het juiste moment je schot aflossen.
 

Na de uitleg zijn we naar het veld gewandeld. Gelukkig was het een bosrijk gebied en we kwamen uiteindelijk op een plek aan waar tussen de bomen een open ruimte was gecreëerd. Ook was er een overkapping zodat we niet in de zon hoefden te staan. Met het warme weer van die dag was dat wel fijn. Er werd uitgelegd hoe je het geweer precies moest vasthouden. Als je dit goed doet dan heb je geen last van de terugslag. Je kon kiezen tussen verschillende geweren. Een geweer voor ‘meisjes’ of een geweer voor de echte stoere man. De één is wat zwaarder dan de andere of geeft meer terugslag. Nadat we allemaal aandachtig naar de instructies hadden geluisterd, kon het oefenen beginnen. Iedereen kreeg een paar beurten om zo’n kleiduif neer te schieten. De eerste kleiduif was het makkelijkst, vertelde de man, want deze ging bijna recht omhoog. Makkie zou je denken, maar na mijn eerste schot bleek toch wel dat het best moeilijk is. De vriendelijke meneer zei dat hij bijna raak was. Volgens mij was dat meer om mij een bemoedigend woord toe te spreken. Poging nummer twee dan maar….en raak! Meer geluk dan wijsheid, maar met mijn tweede schot had ik mijn eerste kleiduif weten neer te schieten. Whoohoo!

Zo kwam iedereen aan de beurt en bij de tweede ronde werd het al wat moeilijker. Toen werden ze van verschillende richtingen afgeschoten. Links, rechts…de kleiduiven vlogen om je oren. Mijn geweer ging alle kanten op en hoeveel ik er precies raak had weet ik nog steeds niet maar ik had het idee dat ik er meer feeling voor begon te krijgen. De laatste, de zogenaamde ‘haas’ was een lastige. Hierbij wordt de kleiduif over de rollend over de grond afgeschoten. Die was moeilijk hoor. Volgens mij was ik nog steeds naar rechts aan het richten met mijn geweer, terwijl de 'haas' allang aan de overkant was. Dat zal een lachwekkend gezicht zijn geweest, ach...iemand moet voor de entertaintment zorgen, haha.

 

Iedereen had inmiddels flink geoefend en toen begonnen we aan een toernooi. De strijd was losgebarsten tussen de mannen en de vrouwen…ach, die deden een beetje voor spek en bonen mee, haha. Inmiddels begon ik mijn schouder toch wel te voelen van de terugslag van het geweer. Kleiduiven schieten klinkt misschien als een sport voor mietjes, maar het is nog best even bikkelen. En laten we eerlijk zijn, staat toch best stoer hè, met zo'n geweer in mijn handen. Wie weet is het alvast een goede oefening voor Texas, haha.

Het tweede deel van de dag en tevens de afsluiting van ons afscheidsfeest werd gehouden bij Erik Rab. Hij had zijn huis beschikbaar gesteld voor een gezellige avond met bbq. Het was zo warm die dag dat iedereen even wat te drinken nam. Ook kwamen op deze avond de vrouwen die niet mee waren gegaan met het kleiduiven schieten. Het was een leuke club en er werd gezellig gekletst en gelachen natuurlijk. Voor het eten heeft Han een speech gehouden voor de mensen die afscheid namen, waaronder wij dus. Hij haalde leuke anekdotes aan en vertelde hoe men ons heeft meegemaakt de afgelopen jaren. We kregen een schaalvliegtuig cadeau (de F-35 met een plaatje met inscriptie), een mooi fotoboek over Washington, een persoonlijk fotoboek, gemaakt door de vrouwen. Dat was ontzettend attent, want toen ik er even snel in keek zag ik toch weer leuke herinneringen voorbij komen. Voor ons hadden ze nog een extra cadeau. Omdat wij niet naar Nederland gaan, maar naar Texas hadden ze een soort van schilderij gemaakt. Zo lief van ze.

De magen begonnen zo langzamerhand te knorren bij iedereen en het was tijd om de bbq aan te zwengelen. Tuur kon nog één keer zijn bbq kunsten aan iedereen vertonen en ging gelijk aan de slag. Niet veel later waren we saté aan het eten, broodjes hamburger, de lekkere salades van Tine… Het was allemaal heerlijk. De avond naderde zijn einde en we namen afscheid van iedereen. Nou ja, we bleven nog wel met de ‘vaste kern’ een afzakkertje nemen, die bij ons gemiddeld iets langer duurt dan wat men normaal onder een afzakkertje verstaat. Diep in de nacht kwam er dan toch een eind aan het afscheidsfeest. Iedereen ontzettend bedankt voor deze mooie dag, de cadeaus en jullie aanwezigheid. Voor alle foto's van deze dag, klik hier.

Bezoek!

Na de vermoeiende bezichtigingsreis kwamen Jos, Petra, Femke en Britt van de Moosdijk een weekje bij ons op bezoek. Zij hebben ook in Amerika gewoond (in McLean) en het was een ontzettend leuk weerzien met de van de Moosdijkjes. John had ze opgehaald op de luchthaven en ik was thuis toen de deurbel ging. Ja hoor, daar stonden ze. Zo raar dat ze weer in Great Falls waren. Het voelde weer even als vanouds, alsof ze niet weg waren geweest. Nadat we de koffers op de kamers hadden gezet en ze hadden laten zien waar iedereen de komende tijd zou slapen hebben we gezellig geborreld. Het weer was heerlijk. De kids natuurlijk in het water. Na het eten zijn we vrolijk doorgegaan met borrelen. Wat een heerlijke afleiding was dat, na alle sores rondom ons vertrek naar Texas.

De dagen erna hebben we gevuld met shoppen, vooral veel shoppen. Het scheelt natuurlijk dat zij ook 3 jaar in deze omgeving hebben gewoond. Ze hoefden niet meer zo nodig naar DC en andere bezienswaardigheden. Dus onder het motto ‘shop till you drop’ hebben we de bekende malls aangedaan, outlet centers etc. En dat was na een hele dag winkel in, winkel uit best vermoeiend, haha. Nog een voordeel dat je mensen in huis hebt is dat ze voor je gaan koken. Wat een luxe. Zo hebben zij een heerlijke maaltijd voor ons klaargemaakt. Zo fijn om weer wat bedrijvigheid in huis te hebben. Met zijn allen in de keuken staan…koken, kletsen…onder het genot van een glaasje wijn natuurlijk.

Het leek ons ook leuk om tijdens hun verblijf een pool party te geven. Er zaten hier nog steeds mensen die zij ook kenden. Een leuk weerzien van beide partijen in dit geval. Het weer zat ook erg mee. Het was weer bloedje heet. We hadden gyros klaargemaakt en natuurlijk John’s befaamde toetjes. Ook hadden we de nieuwe mensen uitgenodigd. De familie van de Berg, die het huis na ons gaan huren, konden zo kennismaken met de rest van de Nederlanders. Het was weer helemaal in stijl, Tiki kleding en vrolijke kleuren. Ik besefte me ook dat dit onze laaste pool party zou zijn die wij in Great Falls hadden. Het werd nog gezellig tot in de late uurtjes.
 

Ook zijn we door de van de Moosdijkjes nog mee uit eten genomen. We zijn bij Clyde’s gaan eten in Reston. Lekker buiten op het terras. We hebben natuurlijk veel herinneringen opgehaald en zoals altijd veel gelachen. Als je dan zo weer bij elkaar bent, merk je wel dat je de oude club hebt gemist. Dat wist ik natuurlijk wel, maar toch. We hebben toch 3 jaar lief en leed met elkaar gedeeld. Dat schept een band. Na het eten zijn we weer naar huis gereden, waar we nog een afzakkertje hebben genomen.

Het zijn echt schatten, want ze hadden voor ons een afscheidscadeau gekocht. Omdat wij langer bleven hebben wij natuurlijk iedereen uitgezwaaid. Ook hadden wij een fotoboek gemaakt voor de drie gezinnen. Ze vonden het daarom op zijn plaats dat ze ons ook iets gaven. Zo lief… en ja, de waterlanders kwamen ook weer tevoorschijn. Ik was ontroert door hun gebaar en ik kan dat nu eenmaal niet verbergen. Dank jullie wel! Voor de gezelligheid en natuurlijk het cadeau. Dat krijgt een mooi plaatsje in ons nieuwe huis.

De dag erna moesten we weer afscheid nemen van ze. Zij zouden hun vakantie voortzetten in Florida. We kunnen terugkijken op een leuke tijd. We zien jullie wel weer in Nederland!

 

Voor alle foto's klik hier.

Op zoek naar een huurhuis in Texas....

Oké, onze toekomstige verhuizing naar Texas is niet zonder slag of stoot gegaan. Helaas, want we zijn flink teleurgesteld in DCIOD (diensten centrum Internationale ondersteuning defensie). Ik ga niet in details treden, want dan heb ik A. niet genoeg aan deze blog en B. ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Waar het kort op neer komt is dat het huurbedrag wat is vastgesteld voor Fort Worth erg laag is. We zijn de eerste die voor Defensie zich daar gaan vestigen, dus ze hebben werkelijk geen idee waar ze het over hebben. En dan krijg je een belachelijk laag huurplafond. Ik was al vanaf vorig jaar aan het kijken naar huurhuizen in de Fort Worth area. Mijn bevindingen waren toen al dat het huurbedrag veel te weinig zou zijn om daar iets goeds voor te huren. Oké, je kunt er een huis voor vinden, maar dan heb je zo’n beetje de tolweg achter in je tuin. Een hoogspanningmast in je achtertuin. Of je woont in een wijk waar niemand zijn vrouw wilt achterlaten. Of het huis is te klein voor de meubels. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Nog een probleem waar wij tegen aan liepen was het feit dat niet iedere huurbaas een huisdier toelaat. Dus al met al vielen er al veel huizen af. Dat de huurprijzen daar zo hoog zijn, verbaasde ik me ook over. Maar de logische verklaring is dat de koopmarkt is gestegen en het aanbod van huurhuizen kleiner is geworden. Dus de prijzen zijn flink omhoog gegaan. Je kunt het vergelijken met de huurprijzen in Great Falls/McLean in Virginia, waar we gewoond hebben. Belachelijk maar wij zaten er maar mooi mee. Het gat tussen het vastgestelde huurbedrag en de daadwerkelijk huurprijzen van de huizen was niet zo maar een paar honderd dollar, nee, het ging om veel meer geld. Na eindeloze discussies zonder resultaat zijn we toch maar op bezichtigingsreis gegaan. We hadden in totaal 5 huizen om te bezichtigen. Meer was er niet of ze lieten geen katten toe of het was echt veel te duur. Dan kom je er ook weer achter dat de foto’s op de website niet helemaal matchen met de werkelijkheid. Al met al viel het dus tegen. We hadden bijvoorbeeld een mooi huis in Southlake gezien. Maar de indeling sloeg nergens op en het gasfornuis had maar 2 kookpitten. Ik weet niet wat die mensen al die jaren gegeten hebben, maar nu begrijp ik wel waarom de restaurants altijd zo vol zitten. Het zijn kleine dingen misschien, maar als je er een paar jaar moet gaan wonen dan moet het ook gewoon goed zijn. Je moet een klik hebben met een huis. Die hadden we dus niet. De moed zakte in onze schoenen. De tijd begon te dringen. Twee weken voorafgaande aan een verhuizing en dan nog geen huis hebben is niet echt geruststellend.

Ik had op internet nog wel een huis gezien in Cedar Hill. Ooit had ik aan John gevraagd waar dat het lag en of het niet te ver van Fort Worth lag en hij zei toen dat het te lang rijden was naar zijn werk. Toch, omdat het huis me aansprak, had ik het bij mijn favorieten gezet. Toen we ergens wat gingen eten, besloot ik er toch nog maar eens naar te kijken. Ik liet John de foto’s zien en we werden allebei toch wel enthousiast. Ook een beetje bij gebrek aan beter. Met nog twee dagen in Fort Worth en geen huizen meer op het lijstje, hebben we toch maar een afspraak gemaakt om het huis te bezichtigen.

Cedar Hill was inderdaad wel een eindje rijden van Fort Worth, waar John komt te werken. Maar we gaven het huis nog wel een kans. De makelaar deed open en toen ik binnen stapte had ik gelijk een goed gevoel. Er was al meer klik met het huis dan met die andere huizen die we bezocht hadden. De woonkamer was groot genoeg om onze meubels in kwijt te kunnen. Het huis heeft een ‘open floor plan’, dus aansluiten was er een dining room, de keuken met daaraan weer ruimte voor een keukentafel met stoelen. Op de begane grond liepen we ook naar een studiekamer, een slaapkamer, een sportruimte en twee badkamers. Oh ja en een washok, ook handig. Ik was inmiddels benieuwd geworden naar de bovenverdieping dus dat was de volgende stop. De gastenkamer was lekker ruim met een openhaard, twee inloopkasten, twee toiletten, twee badkamers. Vraag me niet waarom, maar het is wel handig! Ook is er een deur die toegang geeft tot het balkon.

  

De tweede slaapkamer had ook een badkamer en een inloopkast. Ook daar een deur naar het balkon, van waar je een mooi uitzicht hebt op bomen en als je naar rechts kijkt dan zie je in de verte Arlington liggen. We zijn weer naar beneden gelopen en hebben de garage bekeken en toen door naar de tuin. Het huis heeft een terras, een zwembad, privacy en vooral bomen. Niet zoals in Great Falls, want ze staan wat verder weg van het zwembad. Maar dat is een luxe probleem. We zagen wel dat het huis niet in een al te beste staat was. Hier en daar wat scheuren (het huis is wat verzakt), terras wat verzakt was, deuren die niet open gingen zonder enig geweld te gebruiken etc. Nogmaals, op de foto’s zag het er allemaal perfect uit, haha. Maar het feit dat het huis in Cedar Hill staat en misschien door deze gebreken een lager huurbedrag had dan menig huis in de Fort Worth Area. Maar nog altijd veel te hoog.

Na heel wat uren nadenken en vooral veel gereken hebben we besloten om voor dit huis te gaan. Het was eigenlijk zo, dit huis of naar huis. Wat we heel vervelend vinden is dat we elke maand zelf geld bij moeten leggen. Toch raar hè. Defensie wil in Fort Worth de juiste man (John dus) en wij moeten daarvoor betalen. Vergeet niet dat we standaard al een bepaald percentage van het salaris aan de huur betalen en nu dan nog eens extra per maand. Dat is wel wrang! Maar goed, genoeg over mijn klaagzang over defensie en vooral DCIOD. We gaan het avontuur aan in Texas. Yeehaw!

Oeps.....

Mei... Staat er nu echt mei? Tja, het is toch echt zo. Ik heb mijn blog een beetje (veel) verwaarloosd. Ik moest me schamen. Maar soms lopen dingen zoals ze lopen. Druk gehad, andere dingen aan mijn hoofd en eigenlijk gewoon niet zo veel zin om te schrijven. Ondertussen is er weer veel gebeurd. Vanaf nu ga ik jullie weer op de hoogte houden. We maken even een sprong naar juli...

Bucket list dingetje....

Een paar weken geleden heb ik een tattoo laten zetten. Ja, jullie lezen het goed, een tattoo. Dit wilde ik al heel lang. Ik had er goed over nagedacht, want het is niet iets wat je zo maar doet. Het is tenslotte iets definitiefs. Over het design van de tattoo was ik al snel uit en ook de plaats waar het moest komen. Ik hoef er niet mee te koop te lopen, dus het moest op een plaats komen dat als ik eens netjes gekleed moet gaan naar een feest, dat je niet mijn tattoo ziet. Armen, pols, enkel was dan ook uitgesloten. Ik heb de tattoo rechts onderaan mijn buik laten zetten. Ook had ik de nodige research gedaan van alle tattoozaken hier in de omgeving. Ik ben helemaal niet thuis daarin en dan zijn de reviewsites op internet een uitkomst. Jinx Tattoo in Georgetown kwam erg goed uit de bus. Die moest het gaan worden. Op hun site stond dat je op zaterdag zonder afspraak langs kon komen. Op basis van 'first come, first serve'. Tegen half 2 waren we bij de tattoo shop. Ik was inmiddels wel een beetje zenuwachtig geworden. Het hielp er ook niet echt aan toen ik daar binnen stapte al die zwaar getattoeërde personeelsleden rond zag lopen. Aan de balie liet ik zien wat ik wilde, ik had namelijk het voorbeeld meegenomen. Ik wilde dat Tim de tattoo zou gaan zetten. Hij was volgens de site gespecialiseerd in letters. Aangezien in mijn tattoo ook een woord voorkomt leek Tim de beste keuze. Die was echter pas om 5 uur beschikbaar. Ik heb me op de lijst laten zetten en de borg betaald. We besloten om dan maar even naar DC te gaan.

Eenmaal in DC zijn we naar de Cherry Blossoms gegaan. Omdat het een koud voorjaar is geweest, stonden er nog maar weinig bomen in bloei. De piek moest duidelijk nog komen. We hebben wat rondgewandeld en hebben nog even op een bankje gezeten vlakbij het Witte Huis. De zenuwen gingen maar niet weg. Ik was er echter wel heel erg zeker van dat dit iets was wat ik wilde laten doen. We keken naar de tijd en besloten om maar weer richting Georgetown te rijden. Daar was het een gekkenhuis met auto's en parkeren. Wat een drukte op zaterdag.

We waren op tijd, dus ik heb me weer gemeld bij de tattoo shop. Ik moest nog even wachten, want Tim was nog bezig met iemand anders. Ondertussen lieten ze mij de tekening zien naar aanleiding van mijn voorbeeld. Ik moest mijn goedkeuring geven. Dat was geen probleem, het zag er al mooi uit. Niet veel later werd ik opgehaald door Tim. Mijn zenuwen hadden inmiddels hun toppunt bereikt. Wat kon ik verwachten? Hoeveel pijn zou het gaan doen? Ojee, als hij maar niet uitschiet of een slechte dag heeft... ja, dat ging allemaal door mijn hoofd. Tim stelde mij gerust en legde alles uit. Stap voor stap...

Ik moest aangeven waar de tattoo moest komen. Door middel van een velletje met daarop de tattoo maakte hij een afdruk op mijn lichaam. Ik moest vervolgens in de spiegel kijken of het goed was. Ik was nog niet helemaal tevreden, dus na wat aanwijzingen te hebben gegeven, maakt hij opnieuw een afdruk op mijn buik. Dit keer was het goed. Ik moest gaan liggen en toen begon hij aan de tattoo. De eerste keer dat ik de naald voelde deed het wel even pijn. Maar ik moet zeggen de pijn was draagbaar. Als ik even een pauze wilde moest ik dat aangeven, maar dat is niet nodig geweest. Toen hij wat dichter bij mijn heup kwam deed het wel erg zeer, maar ja, je moet er wat voor over hebben. Alles bij elkaar heeft het zo'n 40 minuten geduurd. Op de foto hiernaast is genomen net nadat het klaar was. Het is nog wat opgezwollen en rood. Het glimt ook nog wat van de zalf.

Toen hij klaar was heeft hij er een speciale zalf opgedaan en mocht ik in de spiegel kijken. Ik was en ben nog steeds helemaal blij met het resultaat. De één zal het trashy of ordinair vinden, de ander kan het mooi vinden... Ik blijf nog steeds dezelfde Natasja, alleen met een tattoo. Ik had zo mijn eigen redenen om een tattoo te nemen en daar gaat het tenslotte om. Tim deed er een verband over en die mocht ik de dag erna verwijderen. Ik had speciale zalf meegekregen en ik moest de tattoo een paar keer per dag insmeren. Het heeft ongeveer twee weken geduurd voordat het helemaal geheeld was. Nu mag ik er mee zwemmen en in de zon.