Bucket list dingetje....

Een paar weken geleden heb ik een tattoo laten zetten. Ja, jullie lezen het goed, een tattoo. Dit wilde ik al heel lang. Ik had er goed over nagedacht, want het is niet iets wat je zo maar doet. Het is tenslotte iets definitiefs. Over het design van de tattoo was ik al snel uit en ook de plaats waar het moest komen. Ik hoef er niet mee te koop te lopen, dus het moest op een plaats komen dat als ik eens netjes gekleed moet gaan naar een feest, dat je niet mijn tattoo ziet. Armen, pols, enkel was dan ook uitgesloten. Ik heb de tattoo rechts onderaan mijn buik laten zetten. Ook had ik de nodige research gedaan van alle tattoozaken hier in de omgeving. Ik ben helemaal niet thuis daarin en dan zijn de reviewsites op internet een uitkomst. Jinx Tattoo in Georgetown kwam erg goed uit de bus. Die moest het gaan worden. Op hun site stond dat je op zaterdag zonder afspraak langs kon komen. Op basis van 'first come, first serve'. Tegen half 2 waren we bij de tattoo shop. Ik was inmiddels wel een beetje zenuwachtig geworden. Het hielp er ook niet echt aan toen ik daar binnen stapte al die zwaar getattoeërde personeelsleden rond zag lopen. Aan de balie liet ik zien wat ik wilde, ik had namelijk het voorbeeld meegenomen. Ik wilde dat Tim de tattoo zou gaan zetten. Hij was volgens de site gespecialiseerd in letters. Aangezien in mijn tattoo ook een woord voorkomt leek Tim de beste keuze. Die was echter pas om 5 uur beschikbaar. Ik heb me op de lijst laten zetten en de borg betaald. We besloten om dan maar even naar DC te gaan.

Eenmaal in DC zijn we naar de Cherry Blossoms gegaan. Omdat het een koud voorjaar is geweest, stonden er nog maar weinig bomen in bloei. De piek moest duidelijk nog komen. We hebben wat rondgewandeld en hebben nog even op een bankje gezeten vlakbij het Witte Huis. De zenuwen gingen maar niet weg. Ik was er echter wel heel erg zeker van dat dit iets was wat ik wilde laten doen. We keken naar de tijd en besloten om maar weer richting Georgetown te rijden. Daar was het een gekkenhuis met auto's en parkeren. Wat een drukte op zaterdag.

We waren op tijd, dus ik heb me weer gemeld bij de tattoo shop. Ik moest nog even wachten, want Tim was nog bezig met iemand anders. Ondertussen lieten ze mij de tekening zien naar aanleiding van mijn voorbeeld. Ik moest mijn goedkeuring geven. Dat was geen probleem, het zag er al mooi uit. Niet veel later werd ik opgehaald door Tim. Mijn zenuwen hadden inmiddels hun toppunt bereikt. Wat kon ik verwachten? Hoeveel pijn zou het gaan doen? Ojee, als hij maar niet uitschiet of een slechte dag heeft... ja, dat ging allemaal door mijn hoofd. Tim stelde mij gerust en legde alles uit. Stap voor stap...

Ik moest aangeven waar de tattoo moest komen. Door middel van een velletje met daarop de tattoo maakte hij een afdruk op mijn lichaam. Ik moest vervolgens in de spiegel kijken of het goed was. Ik was nog niet helemaal tevreden, dus na wat aanwijzingen te hebben gegeven, maakt hij opnieuw een afdruk op mijn buik. Dit keer was het goed. Ik moest gaan liggen en toen begon hij aan de tattoo. De eerste keer dat ik de naald voelde deed het wel even pijn. Maar ik moet zeggen de pijn was draagbaar. Als ik even een pauze wilde moest ik dat aangeven, maar dat is niet nodig geweest. Toen hij wat dichter bij mijn heup kwam deed het wel erg zeer, maar ja, je moet er wat voor over hebben. Alles bij elkaar heeft het zo'n 40 minuten geduurd. Op de foto hiernaast is genomen net nadat het klaar was. Het is nog wat opgezwollen en rood. Het glimt ook nog wat van de zalf.

Toen hij klaar was heeft hij er een speciale zalf opgedaan en mocht ik in de spiegel kijken. Ik was en ben nog steeds helemaal blij met het resultaat. De één zal het trashy of ordinair vinden, de ander kan het mooi vinden... Ik blijf nog steeds dezelfde Natasja, alleen met een tattoo. Ik had zo mijn eigen redenen om een tattoo te nemen en daar gaat het tenslotte om. Tim deed er een verband over en die mocht ik de dag erna verwijderen. Ik had speciale zalf meegekregen en ik moest de tattoo een paar keer per dag insmeren. Het heeft ongeveer twee weken geduurd voordat het helemaal geheeld was. Nu mag ik er mee zwemmen en in de zon.

Waar blijft de lente....

Zeg. Die sneeuw. Daar komt geen eind aan hè. Alhoewel, het geeft wel iedereen weer een onderwerp om over te zaniken in de rij bij de bakker, slager, supermarkt, kapper. Maar toch. Het is goed geweest zeg, kom op, de lente is begonnen. De LENTE. Vorig jaar was het om deze tijd al lekker warm. 20 graden minstens en nu... Nu gaat het zondag weer sneeuwen. Pffff! In december, zo drie dagen rond de kerst, dan vind ik het wel leuk. Daarna moet het gewoon ophouden. Ik bedoel, kom op, je hebt gewoon zonlicht nodig. En terrasjes. Terrasjes, vooral. Mensen die buiten lekker aan het eten zijn. Dat is toch op zijn minst een eerste levensbehoefte! Gewoon zonder jas naar buiten kunnen lopen ook. En in de privacy van je achtertuin je melkflessen van wit naar melkchocolade laten kleuren, ook. Dat hebben we toch allemaal nodig? Zon! Warmte! Terwijl ik dit schrijf kijk ik nog eens naar buiten en zie al wat kleine blaadjes aan de bomen, maar het wil nog niet echt vlotten. Geduld is een schone zaak zeggen ze, maar die wordt nu bij mij wel erg getest. Ik wil de bloemen zien bloeien, de vlinders die fladderen in de lucht.. Eens zal het toch wel lente worden....toch?

Inmiddels ben ik alweer een jaartje ouder geworden, maar liefst 41 om precies te zijn. Waar blijft de tijd. Niet dat ik daar moeite mee heb, maar het lijkt wel alsof elk jaar sneller omgaat of heeft dit met het ouder worden te maken? Vorig jaar heb ik mijn verjaardag groots gevierd en dit jaar vond ik dat niet nodig. Een borrel heb ik wel gegeven. Gewoon op de dag zelf, doordeweek. We hadden wel genoeg mensen om de bar een beetje te vullen, dus daar hebben we gezellig een hapje en een drankje gedaan. Alhoewel het me wat moeite heeft gekost. Ik was grieperig, nou ja...ik had gewoon de griep. Een paar dagen daarvoor heeft John het moeten ondervinden en heeft een paar dagen op bed en op de bank gelegen. Het kon dus niet uitbijven dat ik het ook kreeg. Ik heb me door de avond heen geworsteld, maar de dag erna was het tien keer niks. Jeetje, wat voelde ik mij beroerd. Het ergste is dat ik het nu nog steeds merk. Snel moe en we blijven allebei lekker hoesten. Gaat lekker zo. Ook daarom hebben we al wat meer zonlicht en warmte nodig, gezonde vitamine!

Verder heb ik de dagen gevuld met...nou ja...niets doen en me rustig houden. Myrthe is gezellig op de koffie geweest en samen zijn we naar Michaels gereden. Michaels is die leuke winkel waar je allerlei hobbyspullen, decoratiemateriaal kunt vinden. Ik had niets nodig maar nu liep ik weer tegen leuke gekleurde flesjes aan. Tja, die staan wel erg gezellig op tafel in de gazebo. Vrolijke kleurtjes, echt zomers. Ik had ook nog een bon voor één artikel van 50% korting. Nou, helemaal leuk! Myrthe had een glazen stolp gevonden en we gingen tevreden met onze aankopen weer naar huis. Van dit eventjes winkelen was ik wel moe geworden. Die griep is echt een ware uitputtingsslag op mijn lichaam.

Gisteren zijn we met Petrick en Roos (collega's van John) gaan eten. Roos gaat een andere functie doen en dit was de laatste keer dat ze naar Amerika moest voor haar werk. Dit konden we natuurlijk niet zo maar voorbij laten gaan. We zijn ze gaan ophalen in het hotel en daarna naar Old Alexandria gereden. Daar zag Roos een Tapas restaurant en daar had ze wel trek in. La Tasca heet het restaurant. We hebben er al eens gegeten, maar toen op een andere locatie. Er zit namelijk ook een La Tasca in Chinatown in DC. We bestelden de tapas met voor Roos wat vegatarische hapjes. Roos aan de sangria en ik een Cosmootje. De mannen namen een biertje. Terwijl we aan het eten waren, kwamen er twee dames die de Spaanse dans uitvoerden. Een man met een gitaar zorgde voor de muzikale omlijsting. We waanden ons bijna in Spanje. We hebben heerlijk gegeten en we hebben de avond afgesloten in Murphy's Irish Pub. Ook daar was livemuziek, dus de sfeer was prima. Om één uur lagen we weer in bed. Zo voor een doordeweekse dag een latertje. Zondag vertrekt John weer naar Fort Worth. Maar voor het zo ver is, gaan we eerst nog van de vrijdagavond en zaterdag genieten. Fijn weekend allemaal!

Shop shop shop...

Laatst ben ik gaan winkelen. Het was weer lang geleden en ineens had ik daar zin in. Ik wilde niet op President's Day gaan. Ik weet dat het dan erg druk kan zijn. Meestal lopen de aanbiedingen nog een week door, dus ik ben 2 dagen later gegaan. Eerst naar Tyson's Corner Mall. Ik ging in eerste instantie niet voor schoenen, maar ja toen ik de rekken met afgeprijsde schoenen zag staan kon ik me niet meer beheersen. Zeker niet toen ik een bord zag staan met een extra discount van 60% op de schoenen die al afgeprijsd waren. Ik mag mezelf al een ervaren shopper noemen. Ik weet namelijk dat je ook bij de andere maten schoenen moet kijken. Vaak worden ze zo maar ergens teruggezet en jawel hoor. Bij size 10 (lees grote maat) stond een paar schoenen die mij aankeken met een blik van 'koop mij'. Helemaal verliefd op mijn eerste paar schoenen trok ik ze aan. Ze pasten ook nog eens. Ik kreeg gelijk het gevoel dat dit mijn lucky day werd. Afgeprijsd en met de extra 60% korting moest ik $20,00 afrekenen. Hihi, wat een koopje. Kijk, daar wordt een vrouw nu blij van.

Ik ben nog verder gaan winkelen in de mall, maar kon daar verder niet slagen. Ik had de koopspirit te pakken en besloot een dag later naar de Outlet te gaan in Leesburg. Op de terugweg kon ik de mall in Dulles Town Center mooi meepakken. Vol goede moed reed in naar Leesburg. Op een doordeweekse dag is het daar zo lekker rustig, heerlijk. Ik heb verschillende winkels bezocht. Nog amuselepels bij William Sonoma gekocht. Maar ik kwam natuurlijk voor schoenen en leuke koopjes. Ik ben naar Saks Fifth Avenue gegaan. Daar heb ik een leuk truitje en een blouse gescoord. Bij de kassa vroegen ze om een kaart. Ik kwam gelijk met het verhaal dat ik expat ben en geen social security nummer heb en daarom nooit een pas kan aanvragen bij winkels. Maar de aardige mevrouw achter de kassa zei dat het om een normale kortingskaart ging. Ik moest alleen mijn emailadres opgeven. Dat heb ik gedaan en kreeg de kortingskaart. Nog eens een extra discount, whoohoo! Kijk, dat vind ik toch erg attent. Ze had het ook niet kunnen geven. Helemaal happy verliet ik de winkel.

Op de terugweg ben ik naar Dulles Town Center gegaan. Eerst ben ik bij Macy's gaan kijken. Daar waren de mooiste schoenen al weg. Ik wilde in de mall nog wat andere winkels bezoeken. Ik liep door de maal en kwam voorbij Lord and Taylor. Op de één of andere manier werden mijn ogen getrokken naar een schap met schoenen. Uhm..misschien toch maar even kijken dacht ik. Dulles is niet zo'n druk bezochte mall en er stonden nog veel schoenen in het afgeprijsde rek. Mijn hart ging sneller tekeer. Ik vond een een paar paarse schoenen, een kekke slangenprintschoen, donkerblauwe schoenen, oh en ook nog cremekleurige schoenen. Ik kon ze maar amper vasthouden, maar ik zocht een stoel met spiegel op en ben ze gaan passen. Eerst de paarse...oh, zo leuk! Ook hier ging er nog eens extra 60% af van de al afgeprijsde schoenen. Wat, maar $21 dollar? Tja, die kun je dan niet laten staan hè... Daarna probeerde ik de cremekleurige schoenen. Heel mooi....om mee te zitten en verder geen stap te verzetten. Oef, die deden pijn aan mijn voeten. Nou ja, ik kon niet altijd geluk hebben. De slangenprint daarintegen zaten prima... De 'duurste' van het stel, $48 maar liefst, haha.

Het was beurt aan de donkerblauwe lederen schoenen...ojee...ook die zaten prima... 3 paar schoenen, beetje overdreven misschien... Maar ze waren zo mooi! Ik mailde naar John, die op dat moment in Nederland zat. Hij was bij Jos en Petra en die laatste heeft hem gek gemaakt met als resultaat dat ik gesponsord werd door John. De aardige mevrouw die mij aan het helpen was, was heel druk... Dat vond ze zo vervelend. Duizend maal excuses, terwijl ik dat helemaal niet nodig vond, want ik had de tijd. Ik gunde haar de provisie en daarom keek ik naar haar toen zij zo druk was. Afin, om het goed te maken gaf ze me bij de kassa nog eens extra korting... Hoeveel korting kun je krijgen op een dag. Resultaat....$88 voor 3 paar schoenen. Ik bedankte haar voor de goede service, want dat was wel op zijn plaats. Ik liep met een glimlach, nee met een big smile de winkel uit.

Je kunt wel stellen dat het een productieve dag qua winkelen was. Ik ben superblij met mijn nieuwe aankopen! Nu mag het van mij mooi weer worden! Helaas nog even wachten, want er wordt een sneeuwstorm verwacht. Ze weten niet precies hoeveel er gaat vallen, maar we moeten rekening houden met stroomuitval. Pffff, ik dacht dat de winter weer voorbij was. Maar moeder natuur heeft nog één stuiptrekking. Gelukkig wordt het volgende week rond de 15 graden. Heerlijk, kan niet wachten! O ja...met de quote hiernaast ben ik het helemaal eens...;-)! Love shopping in the USA!

Weer eens een update...

Alles gaat zo zijn gangetje hier. Inmiddels hebben we weer wat eters te gast gehad. Waaronder Petrick die voor ons weer wat boodschappen had meegenomen. Blijft toch handig hoor, connecties in Nederland die vaak in Washington moeten zijn. Vorig weekend hebben we natuurlijk ook de Super Bowl gekeken. De finale van American Football. We hadden wel een feestje, maar de TV stond aan voor de liefhebbers. Gelukkig wilden nog meer gasten de wedstrijd kijken. Alhoewel het soms wel lastig te volgen was. Een beetje socializen hoorde er ook bij die avond. Het was een mooie wedstrijd en er werd met spanning gekeken. Kijk maar naar de foto... Die twee zaten helemaal in de wedstrijd. De Baltimore Ravens hebben de Super Bowl gewonnen.

Gisteren ben ik met Myrthe gaan lunchen. Het is deze week namelijk restaurant week in DC. Een mooie gelegenheid om de wat duurdere restaurants uit te proberen. We hadden gekozen voor Vidalia. De restaurant staat bekend om hun 'southern food'. Dat wilden we weleens uit proberen. Ik ben Myrthe gaan ophalen en samen zijn we naar DC gereden. De auto heb ik in een parkeergarage gezet, vlakbij het restaurant. Ik had een tafel gereserveerd om half 12. Dat was de enige tijd die nog beschikbaar was. Wij zaten niet alleen in het restaurant. Het was ontzettend druk en de tafels waren binnen een mum van tijd allemaal bezet. Met de restaurantweek kun je kiezen uit een driegangenmenu. Je hebt dus keuze uit verschillende voorgerechten, hoofdgerechten en nagerechten. Dit alles voor iets meer dan 20 dollar. Ik nam er een wijntje bij. Ook van de restaurantweek kaart. Ik kreeg ook de gewone wijnmenu in handen, maar na het zien van de prijzen.... Uhm, de goedkoopste glas wijn die op de kaart stond was 16 dollar. Dat vond ik iets te veel van het goede. Dus het werd een Chardonnay. Ook erg lekker trouwens.

Ik heb gekozen voor de Shenandoah Beef Tartare. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit voorgerecht echt verrukkelijk was. Als hoofdgerecht nam ik de zalm. Deze was echt supermals. We genoten allebei van ons hoofdgerecht. Natuurlijk hebben we gezellig bijgekletst. Als nagerecht had ik de Pecan Pie met vanilleijs. Nou, ik zat aardig vol toen ik klaar was met eten. Voor mij geen avondeten meer, haha. Aanstaande zondag gaan we weer uit eten. Wederom met Myrthe en natuurlijk Dennis. We gaan dan naar het restaurant Lincoln genaamd. Ben reuze benieuwd hoe ons dat gaat bevallen. Een gezellige avond wordt het in ieder geval.

Inauguration Obama

Maandag was het zo ver. Inauguration day. De beëdiging van Obama. Een once in a lifetime moment. Voor ons dan. Want wanneer maak je nu zoiets mee. John had zijn vlucht naar Fort Worth bewust op dinsdag gepland, zodat we maandag naar DC konden gaan. We zijn op tijd die kant op gegaan. We hadden verschillende opties om de stad in te komen. Aangezien er meer dan 800.000 mensen werden verwacht, besloten we maar om de auto in de parkeergarage bij John zijn werk te zetten en vandaar uit naar de stad te wandelen. We hadden geen idee of het erg druk bij de metro zou zijn en het was op zich best lekker weer. De zon scheen, dus we begonnen aan onze wandeling. We hebben er 1 uur en een kwartier over gedaan, maar toen stonden we in het centrum. Het was al lekker druk. We beseften ons dat we misschien nog eerder onze bed uit hadden moeten komen. Maar ja, het was niet anders en we liepen naar de National Mall. Er zouden twee ingangen zijn. Bij de zevende straat en de twaalfde straat. We wilden eerst de zevende straat proberen, maar halverwege werd ons al verteld dat daar geen mensen meer werden toegelaten omdat het vol was. Dan maar het 'vak' daarachter. We liepen de mall op en aan beide kanten stonden er mensen opgesteld die aan het joelen waren en 'welcome to the inauguration whoohoo' naar ons riepen. Ik vond het wel grappig. Je kwam zo wel in  de stemming.

We konden redelijk doorlopen en we zochten een plekje uit die ons wel goed leek. We zoeken altijd kleine mensen op aangezien wij ook niet erg lang zijn. We hadden een groepje gevonden waar we achter zijn gaan staan. we hadden goed zicht op het Capitol. De vlaggen die er hingen waren voor ons nog zichtbaar, maar de mensen niet. Ach, het ging ons om de sfeer. Bij dit bijzondere moment aanwezig zijn was voor ons al voldoende. Er stonden overal grote schermen zodat er wel te zien was wat er zich daar afspeelde. We waren er twee uur van te voren, dus het wachten begon. Het zonnetje scheen nog steeds, dus het was goed vol te houden. Op een gegeven moment werden er vlaggetjes uitgedeeld. Wij vonden het een beetje geregiseerd allemaal, maar aan de andere kant zag het er ook mooi uit. We zagen op het scherm en hoorde door de luidsprekers dat de gasten arriveerden. De meest belangrijke gasten werden aangekondigd. Het publiek begon te joelen en met de vlaggen te zwaaien. Dat was elke keer wel leuk.
 


Nadat de gasten gearriveerd waren, werd Obama aangekondigd. Nou, je kunt je voorstellen hoe de mensen reageerden. Uit hun dak, de vlaggen in de lucht en er heerste blijdschap. Op het moment dat de inauration begon ging de zon weg. Het werd ineens een stuk frisser. Ik begon mijn rug al te voelen van het lange stilstaan, maar ik had het er wel voor over. Eerst was Joe Biden aan de beurt. Daarna Obama. De mensen begonnen te juichen nadat hij de laatste woorden van de beëding had uitgesproken. Wat een geweldig moment om Obama live te horen spreken. Het was fantastisch om hier bij te zijn. Obama ging nog een speech houden. het was voor ons soms moeilijk te verstaan vanwege de echo's. Ik heb er wel wat van meegekregen, maar ik heb niet alles kunnen horen. Dat vond ik wel jammer.
 


Ze lieten op een gegeven moment de National Mall van bovenaf zien. Jeetje, wat een mensen massa en daar stonden wij gewoon tussen. wederom een kippenvelmoment. Er waren ook artiesten aanwezig die een lied zongen. James Taylor, die ik overigens niet ken, Kelly Clarkson en niemand minder dan Beyoncé. Zij zong het volkslied. Achteraf blijkt dat zij niet live heeft gezonnen, wat weer erg jammer is. Zeker bij zo'n gelegenheid zou je wel wat meer verwachten. tussendoor was er ook een man die een gedicht voorlas. Ik moet zeggen dat ik dat wel wat aan de lange kant vond. Zeker omdat het zo koud was. Hij zat nog voor Beyoncé en die wilden we het volkslied horen zingen, dus we moesten wel wachten.

Daarna was het afgelopen. Je zag al mensen vertrekken. Sommige naar huis en sommige richting de route van de parade. Wij besloten om weer weg te gaan. we hadden tenslotte nog een flinke wandeling voor de boeg. Mijn rug ging ook al opspelen en mijn voeten deden zeer. Achteraf bleek dat ik een paar blaren had opgelopen. De wandeling terug was dus best pijnlijk. Ik was zo blij dat we weer bij het kantoor van John zijn werk was. Daarna zijn we nog een hapje gaan eten. Het was een bijzondere dag die ik nooit zal vergeten.

Voor alle foto's klik hier. Hieronder een fragment van Beyoncé die het volkslied zingt.

Playoffs American Football

American Football is erg populair in Amerika. Deze sport volgen wij nu ook de laatste jaren. Wij hebben dit seizoen alle wedstrijden al gezien. Laatst zijn we met Myrthe en Dennis naar een sportbar gegaan. De Washington Redskins moesten toen tegen de Seattle Seahawks. We zijn naar de Chrystal City Sports Club gegaan om de wedstrijd te gaan kijken. Deze sports bar is enorm groot. 3 verdiepingen met zo'n 100 TV's. Het maakte dus niet uit waar we gingen staan, want je kon het overal zien. De sfeer zat er goed in. Veel Redskins fans natuurlijk en allemaal herkenbaar aan de shirtjes die ze droegen. Dennis had er ook één aan.

De wedstrijd begon en onder het genot van een biertje keken we de wedstrijd. In het begin deden de Redskins het nog goed. Elke keer als er gescoord werd, gingen de mensen uit zijn/haar dak. High five hier, high five daar... het kon niet op. Maar ja, op een gegeven moment kantelde de wedstrijd en begonnen de Seahawks goed te spelen. Het werd ineens een stuk stiller in de bar. Af en toe werden ze wel aangemoedigd, maar de spirit van het winnen was verdwenen. Nou ja, dan ondertussen maar wat snacks bestellen. Wel zo lekker met een biertje.

Nu kan er bij American Football van alles gebeuren, maar de tegenpartij ging zo goed dat we de bui al zagen hangen. Dit zouden de Redskins niet meer redden. Met af en toe nog een uitschieter liep de wedstrijd ten einde. Helaas verloren, maar het was er niet minder gezellig om. Daarna zijn we naar Reston gereden waar we bij Clyde's nog aan de chicken wings zijn gegaan. We hadden tenslotte nog niet gegeten. Myrthe en ik namen nog eens een Cosmo en we lieten het ons allemaal smaken. Het was wederom een gezellige middag en avond. Op zondag 3 februari is de finale, de superbowl! Vorig jaar zijn we naar ook naar een sportbar gegaan om de finale te kijken en dat wilden we dit jaar weer gaan doen. We zijn die zondag echter uitgenodigd op een feestje. Maar er is ons verzekerd dat er een grote televisie staat zodat de wedstrijd alsnog te bekijken is. Hoeven we het toch niet te missen.

Voor alle foto's klik hier.

Dagjes DC, shoppen etc...

We zijn pas geleden weer een paar keer naar DC geweest. Om te wandelen met het mooie weer, musea bezoeken etc. Er waren hier en daar wat exposities die we graag wilden zien. Zoals wat werk van Roy Lichtenstein (pop-art kunstenaar) in het National Gallery of Art. Dit zijn tijdelijke exposities. Roy Lichtensteins werken zijn vooral bekend vanwege de cartooneske afbeeldingen met felle, primaire kleuren omlijnd door vette zwarte lijnen. Zijn meeste werk bleef geïnspireerd op advertenties en op striptekeningen, die hij zelf beschreef als "zo kunstmatig mogelijk". De striptekeningen vergrootte hij zeer sterk uit, zodat zelfs de in een strip gedrukte egale kleuren als stippen op het schilderij verschenen.

Ook zijn we naar het Corcoran Gallery of Art geweest. De Corcoran Gallery of Art is de belangrijkste private kunstcollectie in Washington. Het museum werd in 1874 gesticht door bankier William Wilson Corcoran. De Corcoran Gallery ligt in een beaux arts- gebouw en huisvest een mooie collectie schilder- en beeldhouwkunst uit Amerika en Europa. zo vind je er onder andere werk van Monet, Renoir, Picasso, Warhol en Rembrandt. Er zijn regelmatig wisselende exposities. Ik vind niet alles mooi, maar er waren wel wat mooie schilderijen en kunstwerken. Ook was er een fototentoonstelling.

Daarna zijn we gaan wandelen. Langs de Reflection Pool. Het is altijd mooi om de weerspiegeling van de monumenten in het water te zien. Het was een heerlijke dag. Een zachte temperatuur, blauwe lucht en de zon scheen. Met dit mooie weer is het ook gelijk een stuk drukker. Maar dat maakt zo'n stad juist levendig. Na de wandeling zijn we richting Verizon Center gelopen. Daar zijn veel restaurants te vinden. We hadden namelijk besloten om in DC een hapje te gaan eten.

We wilden eens een nieuw restaurant proberen. We hadden al vaak voor een tapas restaurant gestaan. La Tasca. Nu moest het er maar eens van komen. Binnen ziet het er gezellig uit. Al blijf ik de TV's boven de bar toch jammer vonden. Bij een sportsbar is het normaal, maar in een gewoon restaurant had het van mij niet gehoeven. Maar ja, er zal behoefte aan zijn denk ik. Getrouw begon ik aan een Cosmo en we bekeken de kaart. Op de achtergrond was Spaanse muziek te horen, helemaal passend bij het restaurant. Ze hebben een uitgebreide kaart met tapas. Ook verschillende paella's word er aangeboden. We maakten onze eerste keus. Zo maar een paar gerechtjes. Daarna zouden we de kaart weer opnieuw bekijken. Onze gerechten werden op tafel gezet en het zag er goed uit. Helaas waren de Patatas Bravas (aardappeltjes) al afgekoeld. We gaven dit aan en het werd teruggebracht naar de keuken. Niet veel later kregen we wel warme patatas bravas. deze waren wel lekker warm, zoals het natuurlijk hoort te zijn. Het was erg lekker allemaal. Op ons gemak peuzelden we van alle gerechtjes. Daarna besloten we nog voor een tweede ronde te gaan. We maakten onze keus en ook dat was allemaal erg lekker. We zaten goed vol, dus het nagerecht hebben we maar overgeslagen.

Na het eten zijn we nog naar het Pentagon Memorial gegaan. John had dit nog nooit bezocht. Het was inmiddels al donker. Maar voor mij een mooie gelegheid om het 's avonds te zien. Ik ben er namelijk al wel eens geweest, dat was toen onze familie op bezoek was. Je kunt daar een tour via je telefoon doen en dat deden we dan ook. Allebei gewapend met een telefoon zijn we het monument gaan bezichtigingen. Ik vind het een bijzondere plaats om te zijn. Een erg mooi memorial. Je kungt je er haast geen voorstelling van maken dat daar een vliegtuig in het Pentagon is gevlogen. Maar het is toch echt gebeurd, helaas.... Het was erg koud die avond en mijn handen begonnen pijn te koud van de ijzige kou. Ik wisselde maar af en gelukkig duurde de tour met de telefoon niet zo heel erg lang. Ik had geen fototoestel bij, maar ik heb geprobeerd om met mijn iPhone foto's te maken. Niet van erg goede kwaliteit, maar je krijgt er een beeld bij. Zo kwam er een einde aan een leuke dag in DC.

Tussendaar zijn we ook nog gaan winkelen. Niet op dezelfde dag maar we hebben twee oulets bezocht. Potomoc Mills en die in Leesburg. Ik ben goed geslaagd. Drie truitjes bij Tommy Hilfiger, echt weer een koopje. Ook heb ik nog een zonnenbril van Coach gescoord en Uggs. Jawel, Die heerlijke warme lekker zittende Uggs. Gebreide en die zijn me toch weer lekker warm. Geen koude voetjes dus. In Fort Worth zal ik ze misschien niet vaak aanhebben, hoewel John er nu zit en mij vertelde dat het daar gesneeuwd had. Over het algemeen is het daar veel warmer. Dat is nog zacht uitgedrukt geloof ik, haha.

Oud en Nieuw hebben we thuis gevierd. Normaal vieren we het met de nederlanders hier. Maar de meesten hadden familie over of waren weg. We hebben een lekkere fles champagne gehaald die we om 12 uur meester hebben gemaakt. I love bubbels! De volgende dag zijn we lekker aan het kokkerellen geweest. Ik het hoofdgerecht en John het toetje.

Nou ja toetje, Slagroomsoezen! Voor bij de koffie. Ik had een pasta klaargemaakt met garnalen, knoflook, slagroom en verschillende kruiden. Dat viel goed in de smaak en is dus voor herhaling vatbaar. De slagroomsoesjes waren echt superlekker en je raad het al. Die worden op korte termijn nog eens gemaakt door John.

En zo beginnen we weer aan een nieuw jaar, 2013. Ben benieuwd wat dit jaar ons weer gaat brengen. we wensen iedereen heel veel geluk, gezondheid en mooie momenten in het nieuwe jaar. Voor alle foto's klik hier.