Beestenboel

Van het verhaal van het hert naar andere beestjes is maar een klein sprongetje. Ja, dat deed dat hert ook maar met een vervelende afloop. Afin... Dat alles groter is in Amerika hebben we laatst wel gezien. John zat te werken en ik zat buiten toen er iets tegen het raam aanvloog. Het kwam nogal hard aan, wat John deed beslissen in maar eens te kijken wat het nou was. Bleek het een kever te zijn. Niet zo maar een kever, maar een mega grote kever. John riep mij om naar boven te komen, want dit moest ik echt even zien.

Ik kwam boven op het deck bij de keuken en kreeg spontaan kippenvel bij het zien van de kever. Niet omdat ik ontroerd was, maar meer omdat ik er de kriebels van kreeg. Het 'beestje' zat nog tegen de schuifdeur aan. Ja, die moest daar natuurlijk weg. John pakte de kever op en zette het op het hek. Toen kon ik de kever nader bestuderen, wel van een veilige afstand. Ik had nog nooit zo'n grote kever gezien. Het had ook een uitsteeksels. Brrr, dat die beestjes gewoon bij ons in de tuin lopen. Daar moet ik maar niet te veel over nadenken.

Dan hebben we ook nog het verhaal van het konijntje. Niet het grote konijn, nee... Een heel lief klein wollig konijntje. Die zat altijd op het gras in het zonnetje. Zo zat ik onlangs onder de gazebo toen ik wat gekrijs hoorde. Nu hoor je dat hier wel vaker. Er lopen tenslotte vossen rond en soms hebben de eekhoorns ruzie met elkaar. Op de één of andere manier zat het me niet lekker en ben toch maar eens gaan kijken. Ik liep voorbij het zwembad naar achter in de tuin. Ineens zag ik een grote roofvogel wegvliegen. In eerste instantie dacht ik dat hij een vogel te pakken had. Totdat ik het konijntje zag liggen. Ze (even voor het gemak maak ik er een vrouwelijk geslacht van) lag op haar zij. Oh nee... Ik vond het verschrikkelijk om te zien. Ze rilde... Ik zag ook dat er plukken uit haar vachtje waren. Die roofvogel had natuurlijk zitten pikken. Wat moest ik doen. John zegt altijd dat als een beestje lijdt je dan de nek om moet draaien. Maar dat kan ik dus niet hè. Dit is de natuur zei ik tegen mezelf. Ik ben toen maar weggelopen... Na twee minuten ben ik toch maar weer gaan kijken. De toestand van het konijntje zat toch aan mij te knagen, om maar in de termen van knaagdieren te blijven. Ze lag nog steeds op haar zij, maar toen ik dichterbij kwam sprong ze ineens op en huppelde snel weg. Ik kon niet goed zien waar ze was, maar aangezien ze weer kon lopen dacht ik dat het wel goed zat. Ik ben weer teruggegaan naar de gazebo waar ik mijn koffie verder op dronk.

Het konijntje bleef in mijn hoofd zitten. Misschien had ze wel wat verzorging nodig. Dus daar ging ik weer. Toen ik weer op de plek der onheil kwam vloog de roofvogel, die blijkbaar terug was gekomen, weer weg. Wel potverdorie. En weer zag ik het konijntje wegspringen. De vogel had ze dus niet voor de tweede keer te pakken. Gelukkig. Maar de vogel zou vast terugkomen. Ik ben de wacht gaan houden. Ik zie mezelf niet als een vogelverschrikker, maar een leuke variant daarvan dan, haha. Na een tijdje de wacht te hebben gehouden besefte ik me dat ik daar natuurlijk niet eeuwig kon blijven staan. Op hoop van zegen ben ik maar weer teruggelopen.

De volgende dag ben ik gelijk naar buiten gegaan om te kijken of het konijntje op haar oude stekkie zat. Jawel hoor, daar zat ze... Weliswaar wat gehavend, maar levend. Ik was helemaal blij. Nu we weer een tijdje verder zijn moet ik jullie wel mededelen dat ik het konijntje al een tijd niet heb gezien. De roofvogel zie ik nog regelmatig vliegen. Blijkbaar is deze omgeving het territorium van de vogel. Of het konijntje aan haar verwondingen is overleden of alsnog opgepeuzeld is door de roofvogel blijft een vraag. Hoe dan ook. De natuur kun je niet tegenhouden.

Stinkbugs! Ja, daar moet ik het ook nog even over hebben. Bijna de gehele zomer hebben we er geen last van gehad, tot vorige week. Ineens kwamen ze weer tevoorschijn. Niet zo maar een paar, nee tientallen....als het er al niet meer waren. Ik heb niet snel haatgevoelens, maar als het over stinkbugs gaat, nou.... Het was zelfs zo erg dat ik niet meer normaal onder de gazebo kon zitten. Ze kwamen van alle kanten aangevlogen en moesten zonodig op mij landen. Tegen mijn wang, in mijn haar, op mijn been... ja overal eigenlijk. Nu hebben ze zo veel mogelijkheden om ergens te landen, maar waarom nu juist op mij. Ik heb het dan ook niet lang volgehouden. Ondanks dat het een heerlijke temperatuur was om buiten te zitten ben ik toch maar naar binnen gegaan.

Vanwegen deze invasie, zijn we afgelopen weekend naar de homedepot gereden. Er moest toch wel iets bestaan tegen deze beestjes. Eenmaal aangekomen bij de bouwmarkt vroeg ik een medewerker naar de 'stinkbug trap (val)'. Ze hadden ook nog één of ander giftig goedje, maar dat zagen we niet zo zitten. Dus we hebben de val voor de stinkbugs meegenomen. John heeft de val in elkaar gezet. Zie foto... Het ziet eruit als een raket. Heb nu al mijn twijfels of daar een stinkbug in gaat kruipen. Tot nu toe nog geen één. Maar ik moet ook zeggen dat doordat het de afgelopen dagen wat koeler is geweest, ze niet echt tevoorschijn zijn gekomen. Morgen wordt het een warme dag, dus dan zullen ze er weer zijn. Wordt vervolgd.... Gelukkig komen er ook nog mooie beesten voor in onze tuin. Zoals de rode kardinaals, de hummingbird en schitterende vlinders...

 

Wat een week...

Het weekend is weer voorbij... Vrijdagavond hadden we na lange tijd weer eens een WAB (Week Afsluit Borrel). Myrthe en Dennis hadden het deze keer georganiseerd. De reden was ook dat er wat nieuwe Nederlanders zijn gearriveerd, ter kennismaking. Met de buitenhaard aan was het best lekker. Het koelde later op de avond wel af, maar rond het vuur prima uit te houden. Het was een gezellige avond met lekker eten, drankjes en gezelligheid. Zo gezellig dat wij weer eens als laatste vertrokken, half 3..mooie tijd toch?

Zaterdag zijn we gaan winkelen. Vorige week ook al. Op dinsdag waren we 3 jaar getrouwd en zijn naar de outlet Potomac Mills gegaan. Altijd leuk. Heb daar mooie laarzen gescoord. Zwarte met een hoge hak. Ben ik helemaal blij mee. Ik kwam ook nog een zwart jurkje tegen en ja die stonden weer mooi bij mijn laarzen. Mooi prijsje ook, dus die ging ook mee. Ook bij Ralph Lauren ben ik geslaagd. Een leuk grijs truitje en John een vest. Het grijze truitje wilde ik nog in een andere kleur, maar mijn maat hadden ze helaas niet meer. Niet getreurd, er zijn nog genoeg winkels waar ik misschien wel geluk zou hebben. Dus mijn plan was al om het aankomende weekend naar de andere outlet te gaan. Na de outlet kon een bezoek aan de Ikea ook niet uitblijven. Dit zit naast de outlet, dus het ging allemaal in één moeite door. Daar hebben we nog wat diepe borden gekocht. Die hadden we echt nodig.

's avonds zijn we uit eten gegaan. In Shirlington. Daar waren we nog nooit geweest. Voor een dinsdag was het er erg druk. Veel terrassen en die zaten dan ook nog eens behoorlijk vol. We kwamen bij de Carlyle aan en zagen buiten nog een tafeltje vrij. Dus snel naar binnen en we hadden geluk. Niet veel later zaten we op het terras, lekker onder de terrasverwarmers. We hebben er heerlijk gegeten. Een mooie afsluiting van de dag.

Maar goed, weer even terug naar zaterdag. Toen zijn we naar de outlet in Leesburg gegaan. Met een paar tassen vol zijn we daar ook goed geslaagd. Daarna even wat gegeten bij TGIF... Simpel, maar wel lekker. We zijn daarna naar Dulles Town Center gereden, want we moesten nog een nieuwe filter kopen bij Sears. Het was inmiddels al donker en toen we ook daar geslaagd waren zijn we weer in de auto gestapt om naar de Total Wine te rijden. We reden het parkeerterrein af. Het was een donkere weg...

Ineens staken er herten over... Het ging zo snel... Het was een lichte streep voor ons... Ze kwamen van de linkerkant. We schrokken ervan en keken naar rechts, maar er kwam nog een hert... Bam!!! Tegen de auto... Het was een knal en het ging allemaal zo snel... We hadden dus een hert aangereden. John had een goede reactie door niet uit te wijken of zijn stuur om te gooien. We roken een brandlucht dus een stuk verderop hebben we de auto aan de kant gezet om te kijken naar de schade etc. De brandlucht kwam van het plastic wat tegen de hete rooster was aangekomen. Toen zagen we ook het hert op de weg liggen... Meters verder dus dan waar we het beest aangereden hadden. John heeft het hert van de weg gehaald. Het arme beestje was dood. Ik stond helemaal te shaken. Trillende handen... Het is weer de tijd van het jaar dat ze vaak worden aangereden. Je ziet ze ook vaak dood langs de kant van de weg liggen. We zijn altijd al heel voorzichtig en kijken goed om ons heen als we aan het rijden zijn. Deze keer gebeurde het echter op een plek waar je het totaal niet verwacht. Bij een winkelcentrum... In die 3 jaar dat wij hier wonen is het ons nog nooit overkomen, tot zaterdag dan. Het gaf ons beiden een naar gevoel, maar we konden er gewoon niets aan doen.

John heeft zaterdagavond en zondag nog gekeken naar de auto. Ik ben benieuwd hoeveel schade we hebben... Waarschijnlijk een nieuwe bumper, een rooster, airbag moet gereset worden, gordel bestuurderskant loopt niet meer soepel... Gelukkig alleen materiële schade. Voor hetzelfde geld knalt het hert op je motorkap en tegen de ruit aan. Het is en blijft zielig, maar weer een wijze les dat je hier zo ontzettend goed moet uitkijken voor de herten. En dan nog moet je een portie geluk hebben.

Avondje uit...

Zaterdag zijn we gaan eten met Myrthe en Dennis. We hebben ons namelijk 1 januari voorgenomen regelmatig te gaan eten met elkaar. Het was al weer een tijdje geleden dus we spraken zaterdag met elkaar af. Dennis kwam ons ophalen en we zijn naar Alexandria gegaan. Daar zit een restaurant die hoog op het lijstje van Myrthe stond. Het restaurant heet de Evening Star. Het is een kleinschalig restaurant dus reserveren was noodzakelijk. We hadden alleen nog maar de keus tussen kwart over zes of kwart voor negen.

 

Hoewel we het wat aan de vroege kant vonden hebben we toch voor het eerste tijdstip gekozen. We kwamen aan bij het restaurant en werden naar onze tafel gebracht. we bestelden wat te drinken en ik koos natuurlijk voor een Cosmopolitan. Mijn favoriete cocktail. De kaart was niet erg uitgebreid maar we vonden allemaal wel iets wat we lekker vonden. We hebben heerlijk getafeld. Een dessert mocht ook niet uitblijven. Ik heb heerlijk gegeten.

Daarna zijn we naar Alexandria gereden. Daar wilden we bij een bar wat gaan drinken. Deze bar had Myrthe uitgekozen. Van de buitenkant kun je niet zien dat het een bar is.Je moet het echt weten dat deze daar zit, anders loop je er zo voorbij. Als het lampje brand kun je aanbellen. We hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat het op zaterdag wel eens heel erg druk kon zijn. Je kwam er alleen in als je een reservering had. Pech, maar genoeg bars in Alexandria. Dus we zijn naar de pub gelopen. Daar hebben we de rest van de avond gezeten. De drank vloeide rijkelijk en we hebben gezellig gekletst en vooral veel gelachen. Het was weer een leuke avond en deze traditie houden we er zeker in.

Afscheid nemen van vrienden....

Ik weet het, het is wat stil geweest de laatste tijd. Mijn goede voornemen is om dan ook om wat vaker te gaan schrijven... Inmiddels zijn er dus drie gezinnen weer terug naar Nederland gegaan. Het afscheid viel zwaar. We zijn in de afgelopen jaren toch wel naar elkaar toe gegroeid. De feestdagen, de verjaardagen hebben we met ze gevierd. 

Michel, Nicole en de kids waren de eerste die naar Nederland vertrokken. De traditie om ze uit te zwaaien zouden we voortzetten. Op de dag van vertrek zijn we dan ook naar het hotel gegaan waar ze de laatste weken verbleven. Het was een verrassing voor ze dat we er waren en het deed ze duidelijk goed. We stonden in de lobby nog wat te kletsen, toen de taxi er aan kwam. Het was tijd om te gaan. Ik ben nooit goed in afscheid nemen dus ook deze keer kon ik het niet droog houden. Samen met Petra, Jos, Arnoud en Yolanda hebben we ze uitgezwaaid. Toch raar dat er nu mensen weer terug gaan naar Nederland en jij daar gewoon blijft...

De datum van terugkeer naderde ook voor de Stallmannetjes. Maar eerst nog even een feestje. De reden: de drankvoorraad moest op. Aangezien we allemaal wel van een drankje houden moest dat geen probleem zijn. Het was een gezellige avond. Tja, we hebben inmiddels ook een traditie... Een mooi vuur maken. Het bankje van Arnoud en Yo is tijdens de afterparty van de QBP al in rook opgegaan. Ja... Er was nog een piano die bij Han op het kantoor gezet moest worden. Ook zo'n gedoe zullen Dennig en John hebben gedacht.  We stonden op het deck toen we ze ineens zagen sjouwen...met de piano... Die loodzwaar was. Ik moet het ze nageven dat dat een staaltje van wilskracht was. Een paar dagen ervoor hebben ze met drie man de piano in de auto geschoven. Die stond nog bij ons. Na een korte speech was het de eer aan Erik om de piano in brand te steken... Het vlamde best redelijk. Moet wel zeggen dat het bankje iets spectaculairder was qua hoogte van de vlammen, haha. Dennis was weer goed op dreef. De ene tak na de andere werd op het vuur gegooid. Ik geef hem dan ook de titel: Master of the flames... We hebben er omheen gestaan, want inmiddels was het al erg laat en de temperatuur gedaald. Het hield ons goed warm, of kwam dat door de alcohol...? Anyway, het was weer een geslaagde en super gezellige avond.

De dag van vertrek brak aan voor Arnoud, Yolanda, Fleur en Nienke. Ook deze keer zijn we naar het hotel gegaan waar zij verbleven. Jos en Petra kwamen ook. Toch raar om wederom afscheid van een gezin te moeten nemen. Ik moest er nog even aan wennen. We kletsten nog even wat, er werden foto's genomen en na de nodige knuffels en omhelzingen hebben we ze uitgezwaaid. Gelukkig had ik zakdoekjes bij, haha.

Tussen het afscheid nemen van de families hebben we ook nog Myrthe's verjaardag gevierd. Tine, Petra, the birthday girl herself Myrthe en ik hadden in Washington DC afgesproken. Eerst koffie met gebak bij Pauls. Daarna lunch bij P.O.V. Vanaf het dakterras heb je een schitterend uitzicht op het Witte Huis en de Washington Monument. We hebben een heerlijke lunch gehad en zeker voor herhaling vatbaar. 's Avonds hadden we nog een avondje op de Ambassade. De avond is uiteindelijk geëindigd in het hotel bij Yo en Arnoud waar we nog een afzakkertje hebben genomen.

Tja...en dan sta je de volgende dag op de luchthaven om het laatste gezin uit te zwaaien. Jos, Petra, Femke en Britt gingen na heel veel jaren in bet buitenland te hebben gewoond weer naar Nederland. We hebben ze opgewacht op de luchthaven. Nadat ze ingecheckt waren zijn we nog even wat gaan drinken. Petra was emotioneel, had het er moeilijk mee. Eerlijk gezegd ik ook. Met als resultaat twee jankende vrouwen aan tafel.


Nog even herinneringen ophalen, nog even knuffelen... Maar toen kwam het moment van afscheid nemen. Het werd een typisch 'hello goodbye moment', maar dan zonder camera's. We hebben naar ze gezwaaid tot we ze niet meer zagen. Pfff... Ik moet zeggen dat het best heftig is om in zo'n korte tijd afscheid te moeten nemen van lieve vrienden. We gaan ze zeker missen!

Alle foto's van het afscheid nemen, kampvuur, lunch etc. staan hier

Saamhorigheidsdag

Het heeft weer even geduurd, maar ik zal even wat blogjes schrijven over de afgelopen periode. We gaan terug naar vrijdag 20 juli. Op die dag hadden we een saamhorigheidsdag van het werk van John. Deze dag werd afgesloten met een poolparty en het was tevens een afscheidsfeest voor de vertrekkende families. Ja, want Michel en Nicole, Petra en Jos en Yolanda en Arnoud zouden weer naar Nederland vertrekken. De dag begon voor de mannen op Arlington Cemetery. Daar hebben ze een rondleiding gekregen en hebben ze een kijkje kunnen nemen achter de schermen. Zo zijn ze naar de stallen gegaan. Daar staan de paarden en een caisson (een rijtuig waar de kist op wordt gezet en door de paarden voortgetrokken wordt) die worden ingezet bij militaire begrafenissen. Ook zijn ze naar diverse speciale ruimtes gegaan, waar je normaal gesproken niet mag komen. Best bijzonder dus.

Na deze toch wel ontzettend warme ochtend (kan ook niet anders in vol tenue) zijn de mannen huiswaarts gereden om de vrouwen op te halen. John kwam ook naar huis en had ondertussen Nicole, Misty en de kids opgehaald. Het volgende deel van de dag zou in, op en bij Riverbend Park plaatsvinden. Hier zouden ze gaan peddelen over de Potomac River en/of geocaching. Ik kon helaas niet mee, omdat ik te veel last van mijn rug had. Ik moest ook nog alles in gereedheid brengen voor de poolparty, dus het was beter dat ik thuis bleef.


Zoals ik van iedereen begrepen heb, was het peddelen ontzettend leuk geweest. Natuurlijk hier en daar met grote hilariteit. Het begon al met een boot die ze toegewezen hadden gekregen waar een grote slang in verbleef. Vervolgens kwamen Jos en Petra tijdens de peddeltocht vast te zitten op het water, maar werden 'gered' door Joost. Ach, het was lachen en genieten op het water. Ook het geocaching was een succes, want dankzij wat speurwerk en het volgen van de coördinaten hebben ze ook nog een schat gevonden. De dag kon niet meer stuk, haha. Na de groepsfoto kwam iedereen naar ons huis. Het feestje kon beginnen! Ik had voor wat hapjes gezorgd en de drank vloeide rijkelijk. Zoals altijd....

Omdat het tevens het afscheidsfeest was voor de vertrekkende families ging Han zijn speech houden. Er volgden wat anekdotes en Michel kreeg een modelvliegtuig. Ook kregen ze allemaal een boek overhandigd. Als laatste hebben we de fotocollage gegeven. Dit alles vonden ze natuurlijk erg leuk. John en ik hadden ook nog een persoonlijk cadeau voor alle families. We hebben immers leuke tijden met ze beleefd en er is in de loop der jaren toch een band tussen ons ontstaan. Daarom heb ik in de week voorafgaande aan het feest een fotoboek gemaakt. Dat was best een werk, want er heb zo ontzettend veel foto's. Dus om daar doorheen te spitten was een heel karwei, maar ook erg leuk om te doen. Het was voor mij een 'trip back to memory lane'... Het fotoboek is (al zeg ik het zelf) erg mooi geworden. Het plezier wat we met elkaar hebben gehad straalden er vanaf. 

Nadat wij de cadeau's hadden gegeven, zat er nog maar één ding op. We moesten allemaal naar de oprit rond de garage gaan staan. Daar zouden Jos en Arnoud een bijzonder cadeau aan Han overhandigen. John en ik wisten al wat het was, want het cadeau heeft zo'n 3 maanden bij ons in de garage gestaan. Het is in ieder geval een traditie binnen de luchtmacht, met name van de vliegers. De spanning steeg, iedereen was benieuwd en met één druk op de knop (techniek staat voor niets) werd de garagedeur geopend en daar stond het pronkstuk. De piano voor Han voor op zijn kantoor. Op de klep van de piano zat een plaatje waarom stond:

"1st Gen or 5th Gen....
Traditions remain the same..."

Ditch & Moos
2009-2012

Na dit alles werden de knorrende magen gevuld met pizza. Inmiddels had iedereen wel honger gekregen. Natuurlijk ging ook dit feest tot in de late uurtjes door. Good times with good friends!!

Voor alle foto's van deze dag klik hier.

Storm Derecho

Tot voor kort had ik nog nooit van Derecho gehoord. En nee, Derecho is niet de naam van een mooie Spaanse jongen.... ..het is een natuurverschijnsel. Maar daarover straks meer. Laten we even teruggaan naar afgelopen vrijdag. Wat een mooie maar ontzettende warme dag was dat. Gelukkig was het met het zwembad in de buurt goed uit te houden. Na een dagje relaxen zaten we 's avonds onder de gazebo. Ik leek af en toe op accuweather om te kijken wat de temperatuur was. Ik zag toen dat we rond half 12 een onweersbui konden verwachten. Dat was niet zo gek, want het was ondertussen lekker broeierig geworden. Ook zat ik af en toe op Facebook te kijken. Daar zag ik wat berichten voorbij komen over het slechte weer wat we konden verwachten. Maar dat was nog ver weg. Met het verstrijken van de tijd kwamen er steeds meer berichten dat het weer erg slecht kon gaan worden. Op een gegeven moment werd er geschreven dat je maar beter losse spullen naar binnen kon brengen. Daar hoorde ook tuinmeubilair bij. Oké, dat soort waarschuwingen krijgen we wel vaker. Zoals altijd gaven we hier gehoor aan en tegen 9 uur heb ik wat spullen naar binnen gebracht. We zaten nog even buiten en zagen wel in de verte de lucht oplichten van het onweer. Het leek nog ver weg, dus we konden nog even genieten van deze mooie zomeravond. Tegen 10 uur zei John dat we beter alvast wat spullen die nog op de tafel stonden naar binnen konden brengen. Dan hoefden we dat niet te doen zodra het zou gaan regenen. Op ons gemak pakten we wat spullen bij elkaar. We lieten nog wat dingen liggen met de intentie dat we daarna weer naar beneden zouden gaan. Terwijl we daar mee bezig waren vielen de eerste druppels en van het een op het andere moment begon de wind met een stormkracht te waaien. We zijn gelijk naar binnen gegaan.  We waren net goed en wel binnen toen er een grote tak op ons deck waaide. Jeetje, we keken naar buiten, deden de deur van de keuken nog een open om te zien wat er nu allemaal gebeurde. Die hebben we snel weer dicht gedaan want er kwamen zoveel takken voorbij en wat een wind! We liepen even naar voor om daar naar buiten te kijken. Ik kwam terug in de keuken en zag een nog grotere tak op ons deck vallen. Ik schrok me rot.

Op dat moment viel de stroom uit. Nee hè... maar geluukig waren we daar op voorbereid dus we pakten de zaklamp. John scheen naar buiten en zag toen dat aan de tweede grote tak die op ons deck was gewaaid nog een hele boom vastzat. Die was omgewaaid en tegen onze trap aangekomen. Het onweerde flink en de lucht werd regelmatig verlicht door de bliksem. We vertrouwden het niet en bleven van de ramen en buitenmuren vandaan staan. Je weet immers maar nooit wat er nog meer tegen je huis kan komen. We hoorde de ene klap na de andere... wat een noodweer. Zo hadden we het nog nooit meegemaakt. We waren allebei onrustig en keken voortdurend naar buiten of we konden zien wat er gebeurde. Toen begon het te stortregenen. Het noodweer bleef aanhouden. Met de zaklamp konden we zien dat er bomen omgewaaid waren. Helaas aan onze kant, op het gras naast het huis.

Af en toe gingen we even bij de voordeur kijken. Wat een wind en wat een onweer en bliksem. Het hield maar niet op. Na een tijdje leek de wind wat minder te worden. John ging even snel buiten kijken naast het huis en zag dat er niet één maar meerdere bomen omver lagen. Wat een ravage. Hij checkte daarna ons deck bij de keuken en zag dat de hoek van de trap om naar beneden te lopen compleet was weggeslagen. We konden niets anders doen dan wachten tot het noodweer voorbij was. Toen het op een gegeven moment wat minder werd zijn we gelijk even naar buiten gegaan om de schade te bekijken. Het zwembad lag vol met bladeren en takken. Diverse bomen waren omgewaaid (7 in totaal) en overal lagen en hingen afgebroken takken. Met een kaarslichtje zijn we allebei nog even onder de gazebo gaan zitten. We waren te hyper om te gaan slapen. Met de zaklamp kregen we al een aardig beeld van wat de storm had aangericht. Nog steeds hoorden we takken knappen en naar beneden vallen. Uiteindelijk zijn we maar naar bed gegaan. Het was immers al diep in de nacht.

De volgende ochtend waren we allebei vroeg wakker. Het eerste wat ik deed is uit de ramen kijken om te zien wat er die avond daarvoor had afgespeeld. Mijn god... zo veel bomen omgewaaid. Zeker 5 grote bomen lagen nu horizontaal op het grasveld. Die tegen het deck bij de keuken was door de schutting gevallen. De trap was kapot en overal lagen takken en bladeren. Daarnaast was er nog een boom tussen het hek en het deck gevallen die gelukkig geen verdere schade had aangericht. We zijn naar buiten gegaan om het eens nader te bekijken. Oei oei oei... overal stonden mensen buiten. Aan de overkant van de weg waren mensen een boom van de weg af aan het halen. Wat een toestand. Op Internet lazen we dat er meer dan 2 miljoen mensen zonder stroom zaten. Het dodental liep op... Wij realiseerden ons dat we best geluk hebben gehad. Als we iets later naar boven waren gelopen dan hadden we die ene boom op ons gekregen... met alle gevolgen van dien. Wat ieder heeft verrast is de snelheid en de impact van de storm. Dat hadden de weermannen ook niet verwacht, bleek later. Tja, en als er zo veel mensen zonder stroom zitten dan weet je dat wel eens lang kan gaan duren voordat de stroom terug is. Daar stelden we onszelf maar op in. Daar zit je dan, een hittegolf, geen airco, koelkast of vriezer. Om de temperatuur zo laag mogelijk te houden lieten we de koelkast en vriezer voorlopig gesloten. Ik heb uit voorzorg altijd flessen water ingevroren in de vriezer liggen. Die zouden nu wel van pas komen om alles zo lang mogelijk gekoeld te houden.

We zijn begonnen om de takken op te ruimen en de bladeren weg te vegen. John ging aan de slag met de boom die tegen het deck aan was gekomen. Dat viel niet mee, want de stam was vrij dik. Dan sta je daar met een bijl en een zaag. Na wat ploeteren had hij 1 gedeelte doormidden. Het was ook nog eens ontzettend warm, dus voorzichtig was geboden. Veel water drinken en op tijd in de schaduw om even bijkomen. Na hard werken zag het deck bij het zwembad er weer opgeruimd uit. Ook onder de gazebo was alles weer netjes.

Die dag hebben we niet veel kunnen doen. Je vooral niet te veel inspannen en op tijd de verkoeling van het zwembad opzoeken. Later op de dag zijn we nog een eindje gaan rijden. Even in de airco zitten en tegelijkertijd mijn iPhone opladen :-). We zagen overal de ravage en vooral veel kapotte stroomdraden. Overal lagen bomen omver. De pompstations waren gesloten en die enkele die open was had een mega lange file van auto's die stonden te wachten. We zijn nog even bij het huis van Arnoud en Yolanda en van Jos en Petra gaan kijken. Zij waren op vakantie. Bij Jos en Petra lagen twee bomen om. Naast de garage en in de tuin, dus gelukkig geen schade aan het huis. Bij Arnoud en Yolanda was er geen schade aangericht. Ik merkte wel dat ik daar Internet verbinding had. Na wat mailtjes te hebben gestuurd zijn we weer naar huis gereden. De nachten waren warm, want de temperatuur in huis liep vrij snel op. Op de slaapkamer was het steevast 31 graden. Met de ramen open kon ik redelijk goed slapen, maar voor John was het te warm en die heeft in de basement geslapen.

Op maandag hadden we nog steeds geen stroom. Je word er zo lamlendig van. Het vreet energie. Aangezien de waterpomp niet werkte liep ook de temperatuur van het zwembadwater lekker op. John is die dag even naar zijn werk gereden. 's avonds waren we uitgenodigd bij Bert en Cynthia om te komen eten. Dat was natuurlijk erg attent. De dagen ervoor was het zalm van de bbq (met verder niets erbij want ik kon niets klaarmaken) en een stuk vlees. Dat hadden we nog in de koelkast liggen en anders moesten we het weggooien. De supermarkt had maar beperkte stroomtoevoer en de schappen waren leeg. Dinsdag was het de vierde dag op rij zonder stroom. Zo lang zonder stroom hadden we nog nooit meegemaakt. Ik kan nu uit ervaring zeggen dat ik liever in de winter zonder stroom zit dan in de zomer. In de winter kun je tenminste nog bij de openhaard gaan zitten en voor mij part onder 3 dekbedden liggen om je warm te houden. In de zomer met een hittegolf is het een stuk zwaarder. In de omgeving van Washington was de temperatuur opgelopen tot 40 graden. Het record uit 1931 is verbroken; nog nooit was het in juni zo heet in de regio. We werden er een beetje moedeloos van. John was weer naar het werk gegaan en ik heb alles wat in de vriezer lag in de vuilcontainer gedaan. Zo erg om alles weg te moeten gooien. Maar ja... weinig keus. Ik heb gelijk de vriezer maar schoongemaakt. Gelukkig mochten we dinsdag bij Dennis en Myrthe komen eten. Het was tegen dinsdag half 6 toen ik in de keuken stond. Ineens hoorde ik allerlei geluiden die ik al dagen had gemist... zoals het geluid van de koelkast. Yes!! De stroom was terug! Wat was ik blij. We zijn nog wel naar Myrthe en Dennis gegaan waar we nog tot diep in de nacht zijn gebleven. In tussentijd hadden we de airco voluit gezet en toen we terugkwamen was het heerlijk koel binnen. Zo fijn om weer stroom te hebben.

Internet werkte nog niet helemaal optimaal, maar er kwam steeds meer info over de storm. Wat we allemaal onderweg hebben gezien. Bomen op huizen en auto's (zoals op de foto hiernaast)... Gelukkig zijn ze bij ons op het gras gevallen.

Om even terug te komen op de Derecho... dat is dus het natuurverschijnsel wat we over ons heen hebben gehad. Een Derecho is een cluster van onweersbuien, welke verwoestende  straight-line winden over honderden kilometers veroorzaakt.

Dit Spaanse woord betekent ‘rechtuit’ en dat is wat deze stormen doen, ze waaien als een verwoestende pijl over het landschap. Lokaal staan ze ook wel bekend als ‘niet draaiende tornado’s’ omdat ze minstens evenveel schade veroorzaken als dit type wervelstorm. In Reston, 5 minuten bij ons vandaan zijn rukwinden gemeten van 127 kilometer per uur. Het is dus niet zo gek dat er bij ons zoveel bomen zijn omgewaaid. Dominion, onze electriciteitsmaatschappij, sprak van de ergste storm (orkanen uitgezonden) in hun 100 jarige bestaan. Deze storm heeft aan 16 mensen het leven gekost. Wij hebben gelukkig alleen wat materiële schade en mogen daarmee in onze handjes knijpen. Hier zie je een foto hoe zo'n storm er bij daglicht uitziet. Best beangstigend vind je niet?

Voor foto's van na de storm klik hier. En hieronder een filmpje van een nieuwsuitzending over de storm.

....en weer afscheid nemen

Twee weken kunnen snel voorbij gaan. Het was vandaag de dag om weer afscheid te nemen van onze familie. Het was een fijne tijd. Een periode van uitstapjes en relaxen. Koffieleuten en lekker eten. Het was wel druk, want ineens de zorg hebben van 4 extra personen is best wel wat. De bedjes bij het zwembad hebben ook goede diensten gedaan, want het weer was schitterend. Lekker warm, dus even afkoelen in het zwembad was niet verkeerd. Ook hebben we de bubbels van de whirpool aangezet en er heel toepasselijk ook bubbels bij gedronken. Tja, daar is het vakantie voor hoor. Alhoewel wij toch wel regelmatig een flesje opentrekken, haha. We hebben de familie weer naar de luchthaven gebracht. Daar was weer het moment van afscheid nemen, wat nooit leuk is. Ook nu weer traantjes natuurlijk. Maar dat mad en het hoort erbij. We hebben ze uitgezwaaid en zijn weer terug naar huis gereden. Dan is het ineens stil in huis hoor.

De volgende dag zou het weer zo warm worden dus hadden we Nicole, Michel en de kids en Yolanda en haar kids uitgenodigd om te komen zwemmen. Misty was er ook bij en heeft lekker door de tuin gewandeld en is nog even het zwembad ingegaan. Net zoals de rest, om even verkoeling te zoeken. Het was erg gezellig en zo kwam er een einde aan het weekend en drukke periode. Maandag zou alles weer gewoon zijn...