Our life overseas

Misty has arrived...

2012-02-15T14:12:00.010+01:00

Het is nu 15 februari en inmiddels is Misty al een paar dagen bij mij. Op de 13e kwam baasje Michel en dochter Kim hun lieve hond weer brengen. Zij gaan lekker op vakantie naar Hawaii, dus aan mij de taak om voor Misty te zorgen. Deze keer sta ik er alleen voor. John is namelijk diezelfde dag naar Nederland vertrokken. Misty zat nog in de auto toen ik de voordeur open deed... Schijnbaar herkende ze mij en ook het huis nog, want haar staart ging kwispelen en ze wist niet hoe gauw ze uit de auto moest springen. Nou, dat is toch wel leuk. Michel vond de reactie van Misty ook erg bijzonder. Dat streelt dan mijn ego weer hè, hahaha. Hebben we de vorige keer toch iets goeds gedaan. Na het nodige gekwispel en gelik van Misty, hebben we nog even een bakje koffie gedronken. Daarna was het voor de baasjes tijd om te gaan. John ging verder met zijn koffer pakken. Dat was er vrijdag niet meer van gekomen, want we hadden een etentje bij Jos en Petra. Zoals altijd was het weer een supergezellige avond en zijn we tegen half 2 weer naar huis gegaan. Nadat John nog even met Misty had gespeeld heb ik hem 's middags naar de luchthaven gebracht. Hij zou de bitterballen, bamihapjes, Unox rookworst en heerlijk Nederlands brood tegemoet gaan. Ja, naar Nederland dus. Ik had hem afgezet en net toen ik thuis was, kreeg ik een telefoontje. Hij had zijn Blackberry vergeten, dus er zat niets anders op dan weer even naar de luchthaven te rijden. Gelukkig wonen wij daar niet ver vandaan en is het een kwartiertje rijden. John stond me al op te wachten. Gelukkig kwam hij er nu achter ipv dat hij al in het vliegtuig zat.

Bij thuiskomst werd ik weer verwelkomd door Misty, die stond al in de bench te kwispelen. Ik moest nog even een laken pakken om op de bank te leggen. Het lag er nog geen seconde op of Misty lag al languit....op mijn plekje... Ze wist dus nog goed wat ze vorige ook mocht; gezellig bij ons op de bank. Esmée is wat minder blij met de komst van Misty, die vind dat grote zwarte beest toch maar niets. Als een speer zat ze boven. Ik moet mijn aandacht verdelen, dus het ene moment zit ik boven met Esmée te kroelen en zo zit ik weer beneden met Misty op de bank. Dat Misty zich op haar gemak voelt is wel duidelijk. Goh, wat kan die hond snurken zeg... Nog harder dan een gemiddelde snurkende mens... Helemaal languit op de bank. Soms droomt ze ook en dan zie je haar poten alle kanten opgaan. Alsof ze in haar droom achter Esmée aan het jagen is, haha. Gelukkig past ze ook goed op mij, want overal waar ik ga of sta, daar is Misty. Ik moest weer even wennen mijn schaduw die Misty heet, maar het is ook wel weer ontzettend leuk. We hebben al veel gewandeld en gespeeld. Nu ik dit stuk schrijf ligt ze in dromenland...en ja, op de bank.

Superbowl Sunday...

2012-02-08T19:10:00.014+01:00

Zondag was het zo ver...Superbowl Sunday. Voor de niet-kenners, Superbowl is een American Football wedstrijd. Nou ja, niet zo maar een wedstrijd. Met ruim 110 miljoen kijkers is de Superbowl jaarlijks het grootste tv-evenement van Amerika. Niet alleen de wedstrijd is belangrijk. Ook de reclames die tussen de wedstrijd door worden vertoond is al jaren een traditie. Heel Amerika kijkt deze dag tv en er wordt dan ook flink veel geld neergeteld voor een reclame van 30 seconde. Een van de reclames was deze van Volkswagen, zo leuk...

En deze vonden wij ook erg leuk...

Maar goed, de game van het jaar konden wij ook niet overslaan, dus hadden we afgesproken met Myrthe en Dennis om de wedstrijd in een sportsbar in DC te gaan kijken. Ze kwamen ons om half 3 ophalen. Voorafgaande aan de wedstrijd zijn we eerst nog naar een museum geweest. Daar was een fototentoonstelling die Myrthe graag wilde zien. Ik had daar ook wel zin in. Na het bezoek aan het museum zijn we gaan eten. Dennis had een Chinees restaurantje op het oog en John zag gelijk zijn kans om dan toch eindelijk eens Peking Duck te eten. Aangezien we al heel vaak naar die vettige Peking Ducks voor het raam hadden gezien (zowel in New York als in Washington) werd het tijd om dit toch eens te gaan proberen. Het restaurantje had een sfeer van nul, maar hé, we kwamen tenslotte voor de Peking Duck. Als voorafje wat dumplings. Vond ze niet bijzonder en heb het dan ook maar bij 2 gelaten. Daarna het moment supreme... De Peking Duck... Oef...wat vettig... Maar het smaakte op zich best goed. Het vettige eendje was een goede bodem voor de biertjes die daarna gedronken zouden worden. Toen we allemaal genoeg op hadden vroegen we de rekening. Euh... er stond vanalles opgeschreven, in het Chinees, maar het eindbedrag stond in dollars... Dat we de 'specificaties' niet konden lezen maakte niet uit voor hun, zolang we het eindbedrag aar betaalden.

Het was tijd om een sportsbar op te zoeken. We kwamen er al snel één tegen. Het was er al goed druk, maar we konden toch nog een plekje vinden bij de bar. Aan televisieschermen geen gebrek... Waar je ook zat , stond of keek...iedereen kon de game makkelijk volgen. We hadden allemaal net ons biertje in de hand, toen het volkslied werd gezongen door Kelly Clarkson. Alle Amerikanen gelijk in het gareel... Na het officiële gedeelte ging de wedstrijd van start. Ik had geen voorkeur en ik moet zeggen dat je dan zo'n wedstrijd op een relaxte manier kunt bekijken. De New York Giants tegen de New England Patriots; van beide teams waren er aanhangers in de bar. Dat ging natuurlijk tegen elkaar op. Wel op een leuke manier. In de pauze heeft Madonna een show gegeven. Zingen (nou ja Playbacken) en dansen kan ze nog goed op haar leeftijd. Nou ja, inmiddels weet iedereen hoe de game is afgelopen. De New York Giants hebben de Superbowl van 2012 gewonnen.

Na de wedstrijd wilden we nog even een snack gaan halen. In Nederland ga je dan een broodje gyros eten of naar de friettent... Weet je wel, zo'n heerlijke zak met friet of een kroketje. Maar ja, we zijn in Amerika, dus het werd een hamburger van de McDonalds... Ook best lekker. Daarna zijn we weer naar huis gegaan. Myrthe en Dennis waren onze taxi en we werden weer netjes voor de deur afgezet. We vonden het allemaal zeer geslaagd om de wedstrijd mee te maken in een sportsbar. Volgend jaar weer...

Nog even wat feitjes op een rij: Voor een commercial tijdens de wedstrijd moest er gemiddeld zo'n 3,5 miljoen dollar worden neergeteld. Er zijn tijdens de wedstrijd zo'n 4 miljoen pizza's besteld. Fans hebben ongeveer 11 miljard dollar uitgeven aan Super Bowl-gerelateerde aankopen (inclusief het verbruik van 1.25 miljard kippenvleugels). De goedkoopste stoelen op StubHub bedroegen 2100 dollar en een field level suite voor 35 personen was te boeken voor jawel 650.000 dollar. Dan zal ik het nog maar niet over het salaris van de spelers gaan hebben.

Update...

2012-01-26T15:22:00.006+01:00

Nadat Misty weer naar haar baasjes terug is gegaan, was het zo maar stil in huis. Geen kwispelende staart, geen begroeting bij elk moment dat je even 5 minuten weg was... Maar gelukkig heb ik weer wat om naar uit te kijken, want op 12 februari komt ze weer logeren. Dit keer tot 23 februari. Ik kijk al weer uit naar de wandelingen met Misty. John gaat die week naar Nederland, dus wat extra gezelschap is dan best leuk. Ik ga in februari niet mee. Geen caranaval dit jaar in Nederland. Verder gaat alles zijn gangetje hier. John zit deze week in Fort Worth en komt morgen weer naar huis. Ik ben druk met de foto's bewerken van New York. Tussen de bedrijven door af en toe een 'koffie date' met de dames hier.

Het weer is op het moment erg wisselvallig. We hebben een paar dagen terug sneeuw gehad. Jawel, dact eerst dat we geen sneeuw meer zouden krijgen. De dagen ervoor was het namelijk erg mild. Zo mild, dat het 16 graden was en volop zonneschijn. Een mooi moment om er van te genieten en buiten te zitten. In december notabene. Ongelooflijk toch? Maar goed, dat werd even verstoord door sneeuw en ijzel. Het heeft overigens niet lang gelegen, want met een temperatuur van 12 graden en volop zon, verdweem de sneeuw al snel. Ik vind dat helemaal niet erg. We hebben een snowblizzard hier al wel eens meegemaakt, dus een milde winter voor de verandering is erg welkom.

Een tijdje terug zat ik rustig achter mijn laptop tot ik een knal hoorde. Het waaide op dat moment en ik was ervan overtuigd dat er een boom omgewaaid was. Ik ben naar buiten gegaan om het te checken, maar zag niets vreemds. Ik ben weer naar binnen gegaan en niet veel later hoorde ik een brandweerauto, politieauto en een ziekenwagen. Nu komen die wel vaker met gillende sirenes door Colvin Run Rd gereden. Maar ze stopten zo wat voor de deur. Door de bossen heen kon ik zien dat ze uitstapten. Ik werd toch wat nieuwsgierig en ben op 'onderzoek' uitgegaan. Wat bleek nu, er waren 2 auto's tegen elkaar aan gereden, frontaal. Hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen weet ik niet, want het is een normale weg, waar je ook niet hard mag rijden. Maar de auto's zaten toch flink in elkaar. Alles werd afgezet en het heeft nog een tijdje geduurd voordat alles weer opgeruimd was.

We zijn ook onlangs met Myrthe en Dennis gaan eten. Het was in Washington 'restaurant week'. Dan bieden veel restaurants een 3-gangen diner aan voor een schappelijke prijs. Zo kun je eens de wat betere restaurants uitproberen. Myrthe had restaurant Occidental uitgekozen. Op een zondagavond zijn we naar Washington gereden. Gelukkig konden we de auto makkelijk kwijt. Het restaurant zag er erg gezellig uit. De muur hing vol met foto's van belangrijke mensen die er ooit hebben gegeten. We kregen een tafeltje aangewezen. Niet echt groot voor 4 personene en het was dan soms ook passen en meten. We heben er heerlijk gegeten en qua tempo viel het allemaal nog best mee. We bestelden er 2 flessen wijn bij en hebben gezellig getafeld. We waren zelfs de laatste die weggingen, tot opluchting van het personeel volgens mij. Maar tot half 11 hebben we het kunnen rekken. Daarna hebben we nog ergens wat gedronken om deze leuke avond af te sluiten. We hebben met elkaar afgesproken dit vaker te gaan doen. De volgende keer is het aan ons om een restaurant uit te zoeken. Daar ga ik me maar eens in verdiepen.

Ook hebben we vorige week weer eters gehad. Collega's vanuit Nederland. Ik moest dus weer voor 5 mensen koken. Ik word er al handig in en het is al bijna een routineklus. Ook is al bekend wanneer mijn ouders, broer en schoonmoeder dit jaar onze kant op komen. Van 14 t/m 27 mei. Tegen die tijd zal ik weer nieuwe dingen gaan verzinnen wat we kunnen gaan doen. Ik kijk er al naar uit om ze weer te zien. Het duurt nog even, dus ik heb nog de tijd. Wat wel dichterbij komt is mijn veerstigste verjaardag. Die ga ik vieren met een feest. Dat is mijn volgende project.

Onze logeetje, Misty

2012-01-06T18:49:00.009+01:00

Zoals jullie in het vorige bericht al konden lezen, hebben we een gast gehad voor 8 dagen. Niet één waarvoor het bed opgemaakt hoefde te worden, maar een viervoeter deze keer. Haar naam is Misty en ze is een zwarte labrador pup. Op 29 december werd ze door haar baasjes bij ons gebracht. Alle spullen werden naar binnen gesjouwd, zoals de bench, kussen, dekentjes, knuffels, voer etc. Het was even wennen voor haar en ook voor onze kat. Die ging maar snel naar boven, want zo'n groot beest was toch net even iets te eng voor haar. Nadat de baasjes afscheid hadden genomen ging Misty lekker op de mat liggen. Ik ben 's avonds nog met haar gaan lopen.

De dag erna werden we al vroeg gewekt...echt vroeg, want om half 5 hoorde we 'woef'... Misty was wakker geworden. We luisterden nog even en daarna was het stil en konden we nog even blijven liggen. Om 7 uur vond Misty het toch wel tijd worden en opnieuw liet ze zich horen. Toen ben ik er maar uitgegaan. Nadat ik haar eten had gegeven ben ik met haar gaan lopen. Dat is even wennen zo vroeg op de ochtend, maar wel ontzettend leuk! Ze volgde me ook overal naartoe, ging ik naar boven, dan ging ze bij de trap liggen wachten tot ik weer naar beneden kwam. Ze begroette me alsof ze me uren niet had gezien. Zo grappig. We hebben haar ook een paar keer meegenomen naar Great Falls National Park. Lekker gewandeld, waar ze daarna thuis heerlijk in slaap viel. Ook was ze altijd in de buurt als ik ging koken. In de hoop dat er nog eens iets op de grond zou vallen. We hebben van haar genoten. Ze is nu weer terug naar haar baasjes, haar thuis. Het is wel stil zonder Misty, maar ik geloof dat Esmée daar geen problemen mee heeft. Die heeft haar plekje op de bank weer terug. De rust is weer teruggekeerd...

Voor alle foto's klik hier.

Oud & Nieuw

2012-01-01T19:53:00.012+01:00

Tijd gaat snel, dat blijkt wel dat we weer oud en nieuw hebben gevierd. In eerste instantie zouden we het bij ons vieren. Een leuk feest in de bar, maar omdat er toch wat mensen in Nederland zaten hebben we het feest bij Arnoud en Yolanda gehouden. Iedereen zou wat lekkers meenemen. Wij hadden zalmrolletjes gemaakt (gevuld met zalmmousse) en voor naar middernacht een broodje Gyros met Tzaziki en knoflooksaus. Dit was eigenlijk een beetje een verzoek van Myrthe die na het avondje stappen van laatst riep dat een broodje Gyros op een stapavond niet mocht ontbreken. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb 's middags alles voorbereid, zodat het 's avonds alleen nog maar opgewarmd hoefde te worden in de oven. Om 8 uur begon de avond. Wij zouden Myrthe en Dennis ophalen. Dat lag toch op de route en zou in één moeite doorgaan. Ware het niet dat we Misty ook meenamen die avond. Misty (nog een puppy) is de hond van Nicole en Michel. Zij gingen voor 8 dagen naar Nederland en hadden gevraagd of Misty bij ons mocht logeren. Nu heb ik altijd zo graag een hond gehad, dus mijn droom kwam uit. Nou ja, voor 8 dagen dan. We begonnen de spullen te verzamelen en kwamen al snel tot de conclusie dat Myrthe en Dennis er niet meer bij konden in de auto. Op de achterbank stonden de champagneglazen, de schaal met gyros, saus, de zalmhapjes....en o ja...of we de beertender ook mee konden brengen. Helemaal achterin zat Misty op haar kussen die weer op de bench lag. Volle bak dus... John heeft mij en Misty dan ook maar eerst afgezet en is later Myrthe en Dennis op gaan halen.

Iedereen was feestelijk gekleed. Dat hoort een beetje bij Oud & Nieuw. Ik had nog een leuk jurkje gescoord en die had ik dan ook aangetrokken. Laarzen met hoge hakken eronder. Nou, met een hond die nogal speels is, is dat niet altijd handig. Ze springt graag tegen je aan, wat ze van haar baasjes (en van ons) niet mag. Zeker als je even voor 5 minuten boven bent geweest, dan lijkt het net alsof je een uur bent weggebleven zo blij dat ze dan is... Met een beetje stuntelen en 10x foei en af! te roepen zijn mijn panty's bespaard gebleven. Maar goed, ik wijk van het verhaal af. Terug naar het feest. Myrtha had oliebollen en een quiche gebakken, Jos en Petra hadden kaas, chips toastjes en salades meegenomen. Het bleek al snel dat we weer eens veel te veel eten hadden, maar ja, wat over was hebben we weer meegenomen. Om voor een beetje entertainment te zorgen had Arnoud de sjoelbak van Jos geleend en werd er een waar toernooi gehouden. Nu was het voor mij al lang geleden, maar heb het uiteindelijk tot de halve finale geschopt (beter gezegd gesjoeld). De avond verstreek en de wijzers van de klok gingen richting 12 uur. Zoals elk jaar werd het beeld van Times Square opgezet (ja, we missen de oerdegelijke klok die altijd getoond wordt op de Nederlandse TV). We begonnen af te tellen en.....12 uur....gelukkig nieuwjaar! Na iedereen geknuffeld en gekust te hebben, ging het feestje weer door. Ook wij zijn weer naar buiten gegaan, waar wij dus de enige waren. Sigaren werden gerookt en we lieten ons de bubbels goed smaken. Na een tijdje zijn we weer naar binnen gegaan. Om 3 uur vond ik het wel best, want Misty is een hond van 7 uur. Dat betekent dat ze zich laat horen en graag uitgelaten wilt worden. De meeste dingen hebben we laten staan bij Arnoud en Yolanda. Zo konden we Dennis, Myrthe en Misty in één keer meenemen. Het was een geslaagde avond!

Voor alle foto's klik hier.

Kerst in New York

2011-12-26T14:49:00.011+01:00

Donderdag 22 december zijn we naar New York vertrokken. De vlucht had geen vertraging dus we stonden al vrij snel op LaGuardia. Daar een taxi gepakt, die ons netjes voor het hotel heeft afgezet. Ook het inchecken ging vrij vlot. We hadden een mooie kamer welke voor New Yorkse begrippen nog niet eens zo heel klein was. We hadden allebei wel zin in een bakje koffie en zijn naar de concierge level gelopen, waar we toegang tot hadden omdat John sinds kort de Diamond status heeft. Altijd handig dus. Na de koffie zijn we de stad ingelopen. We moesten nog eten en een bezoekje aan de Brooklyn Diner kon dan ook niet uitblijven. Na het eten hebben we nog wat gewandeld en zijn uiteindelijk terug naar de kamer gegaan.

De volgende dag zijn we naar het 9/11 memorial gegaan. Daarvoor moest je vooraf tickets reserveren. Ik had tickets reserveerd voor zowel overdag als's avonds. We waren erg benieuwd naar het memorial. Het monument bestaat uit twee waterbakken met op de randen de namen van de slachtoffers van 9/11. Langs de binnenkant stroomt water naar beneden. In de waterbak is nog een gat waar het water naar beneden klettert, net zoals de torens die naar beneden zijn gestort. De bakken zijn niet helemaal het formaat van de torens die er ooit hebben gestaan. Ze zijn aan alle kanten een paar meter kleiner. De bomen naast het monument markeren de exacte plek van de torens. Voordat we bij het monument waren moesten we natuurlijk eerst nog langs een checkpoint. Laarzen, jassen en tassen moesten door de scan heen en daarna konden we weer verder. Niet veel later kwamen we bij het monument aan. Het is toch best vreemd om daar te lopen. Straks als alles klaar is, zal het nog mooier zijn. Nu is het memorial nog omringd door hekken en bouwactiviteiten. Door de jaren heen hebben we het proces van de wederopbouw met eigen ogen kunnen zien. De waterbakken zijn enorm en het water dat naar beneden stort en vervolgens in het grote donkere gat in het midden is indrukwekkend om te zien. Zoals ik al zei, zijn we later tijdens ons verblijf nog een keer gaan kijken. Ik wilde het graag zien als het donker was. Wij vonden allebei dat het 's avonds, wanneer het monument verlicht is, nog mooier is. Het gat in het midden wordt nog beter zichtbaar. Daar word je wel stil van....

Daarna zijn we verder gaan wandelen. We hadden een wandeling door downtown Manhattan van het internet geplukt en die zijn we gaan volgen. Nieuwe wetenswaardigheden en de bekende plaatsen hebben we bezocht. De dagen erna werden gevuld door bezoekjes aan Greenwich Village, SoHO, Chinatown en Meatpacking District. Op de één na laatste dag nog naar Central Park gegaan. Het weer was ons ook gunstig gezind. We hebben ontzettend mooi weer gehad. Geen sneeuw deze keer. We zijn de afgelopen jaren verwend door sneeuw te hebben met de kerst in New York. We vonden het allebei niet zo erg. We hebben weer veel gefotografeerd en al heel snel kwam er een eind aan ons verblijf in New York. We hebben er weer van genoten. Bye bye New York, till next time!

Voor alle foto's klikhier.

Overnachting in DC

2011-12-20T21:48:00.007+01:00

Afgelopen zaterdag zijn we naar Washington geweest. Niet zo maar een dagje...nee, met een overnachting erbij. Dit zouden we niet zo gauw doen, ware het niet dat John nog één overnachting bij een Hilton hotel nodig had. Met deze overnachting krijgt hij namelijk de Diamond Status. Daarmee gaan veel voordelen gepaard, zoals een upgrade naar een luxere kamer, gratis ontbijt en altijd een kamer die beschikbaar is voor je (ook al geeft internet aan dat het hotel vol zit). We hadden 's middags de auto in de parkeergarage van John zijn werk gezet. vandaaruit hebben we de metro naar het centrum gepakt. Het hotel lag op twee blokken verwijderd van het metrostation. We waren dus ook zo bij het hotel en hebben onszelf direct ingecheckt. Nadat we de spullen op de hotelkamer hadden gezet, zijn we de stad ingelopen. Het was druk ten opzichte van andere jaren. Er liepen veel mensen verkleed. Zo grappig om te zien. Bij het Witte Huis stonden zoals gewoonlijk weer demonstranten. Met een hoop kabaal voerden ze protest. Ik had medelijden met de agenten die het allemaal moesten aanhoren...een paar uur achter elkaar... We zijn doorgelopen naar de andere kant van het Witte Huis. We wilden natuurlijk nog wel de kerstboom zien. We kwamen aangelopen en ik zag de boom in eerste instantie niet. Nadat we nog ietsje dichterbij kwamen zagen we de boom pas staan. Deze was echt heel klein. De vorige boom is begin 2011 gesneuveld tijdens een storm. Met de jaren zal de nieuwe boom wel groter worden, maar nu zag het er een beetje zielig uit. Zoals elk jaar was er ook weer een kampvuur, de kerstboompjes die door de verschillende staten zijn versierd, een koor dat kerstliederen zong. Het was inmiddels al donker geworden en onze agen begonnen te knorren. We hebben een restaurant opgezocht waar we hebben gedineerd. Na het eten waren we wel toe aan een wandeling. Hoewel het erg koud was, zijn we naar het Capitool gelopen. Ook daar stond een kerstboom voor. We zijn langs de Mall (niet te verwarren met een winkelcentrum) teruggelopen richting de schaatsbaan. Daar was het een drukte van jewelste. Schaatsen is hier erg populair. De rij was nog erg lang en deze mensen moesten nog minstens een uur wachten voordat ze konden gaan schaatsen. Wij zijn er even op een bankje gaan zitten. Zo leuk om naar de mensen te kijken die niet kunnen schaatsen. Een erg grappig gezicht en gelukkig konden ze er zelf ook mee lachen! Daarna was het wel weer mooi geweest. We zijn terug naar het hotel gelopen, waar het binnen lekker warm was.

De volgende dag hebben we lekker rustig aan gedaan. Voordat we weer naar huis zijn gegaan hebben we een ontbijtje gepakt in het hotel. Daarna op ons gemak de spullen gepakt en uiteindelijk met de metro naar de auto gegaan. Waarna we huiswaarts zijn gereden. Het was erg leuk om een keer te overnachten in DC. Normaal doe je dat niet zo maar, omdat we er niet zo ver vandaan wonen. Het was een leuk voorproefje op onze vakantie naar New York. Aanstaande donderdag is het zover.... Ik heb er al zin in!

Voor alle foto's klik hier.

De huismus....

2011-12-14T09:29:00.003+01:00

De huismus is weer helemaal terug. Nou ja, in mij dan… Ik zie jullie al vragend kijken. Het komt zo… We hebben hier ontzettend veel vogels in de buurt. Nu de winter er aan komt, wilden wij de vogels een leuk onderdak bieden, waar ze lekker kunnen smullen van vogelvoer. Nu heb je hier vogelhuisjes in allerlei soorten en maten. Maar we hebben ons oog laten vallen op een soort
van replica van onze gazebo. Mooi van cederhout. Ik geloof niet dat het de vogels iets uitmaakt, die zijn al blij dat ze een droog plekje met voer hebben gevonden. In eerste instantie wilden wij het vogelhuisje ophangen. Het nadeel was dat het huisje uit ons zicht zou hangen. Ik wilde het huisje kunnen zien vanuit de keuken. Niet alleen ik ben een ‘creabea’, ook John is handig met klussen. Hij vond nog ergens een paal en heeft daar het huisje op gemonteerd. Nu kan ik elke dag kijken naar de vogels die komen en gaan. Van mooie Northern Virginia Bluebirds tot de felrode kardinaal. Zelfs de specht stopt even met het tikken tegen de boom en komt regelmatig wat lekkers halen. Als ik al die vogels zie, dan gaat het kriebelen om er foto’s van te maken. Dus ja hoor, daar zat ik dit weekend. Stil in een hoekje met mijn camera in de aanslag. Wachten op de vogeltjes. Ja lieve mensen, de huismus is in mij ontwaakt. Ik heb nog net geen boekje waar ik de vogelsoorten in kan afvinken, haha. De kleine vogeltjes zijn lastig te fotograferen. Die zijn zo snel. De één na de ander kwam en buiten het gefluit van de vogels hoorde je alleen maar geklik. Het geklik van mijn fototoestel. Ons vogelhuisje is erg populair en volgens mij lekte het nieuws al snel uit, want soms staan ze in een rij te wachten. Zo grappig om te zien. Niet alleen bij de vogels is ons stekje populair, De squirrel heeft het nu ook ontdekt. Die kruipt er zowat met zijn (of haar) hele lijfje in… Dat is iets minder, want daardoor komen er geen vogels. Ik jaag hem dan ook continue weg, maar ben bang dat het een verloren race is. Een kat en muisspel, maar dan tussen de eekhoorn en de ‘huismus’, ik dus… Ach, weet je… Soms moet je er bewust over nadenken dat je ergens van wilt genieten, anders mis je zoveel in het leven!

Voor nog meer foto's van het dierenrijk, klik hier.

Christmas spirit...

2011-12-08T17:57:00.010+01:00

De Christmas spirit zit er bij ons al in... Sterker nog, de boom staat er nu al 2 weken. Hier begint iedereen na Thanksgiving al. Wij konden natuurlijk niet uitblijven en zijn in dat weekend ook van start gegaan. John heeft de boom opgezet en de 1400 lampjes erin gehangen. Ik kon daarna aan de slag met de kerstballen...ook een paar honderd... Na een dagje werk was de boom af en ben ik verder gegaan met de decoraties in huis. Overal liggen kerstballen, guirlanders. De trap is ook weer mooi versierd. Ik moest nog wel mijn krans aan de voordeur een make-over geven. Daarvoor moest ik naar Michaels. Daar verkopen ze allerlei spulletjes om je krans te versieren. Wat helemaal mooi was, ze hadden al uitverkoop. Dat vind ik altijd zo gek, want in Nederland gaan de kerstdecoraties altijd pas na de kerst in de uitverkoop. Nadat ik genoeg spullen had gevonden, kon ik thuis aan de slag. Het resultaat is op de foto te zien. Ben er zelf best tevreden mee.

John kwam vrijdag thuis met het kerstpakket. Het blijft altijd weer een verrassing. We maakte de doos open en zagen al wat Nederlandse produkten. Dat is helemaal super om te krijgen. Daaronder zat nog een mandje, ook gevuld met allerlei lekkernijen zoals dropjes, borrelnootjes, Verkade koekjes, cup a soup, peperkoek en nog veel meer. We zijn weer helemaal blij...

De mall is ook al in kerstsfeer. We moesten zondag even naar La Galleria (de luxe mall om het zo maar te zeggen). Daar hingen de kerstdecoraties ook al. Om de paar minuten gaat het zelfs een beetje sneeuwen. Je moet wel goed kijken want de 'sneeuwvlokjes' zijn beduidend kleiner als die normaal uit de lucht komen vallen. Maar het is toch een leuk detail. Ook de kerstman zit weer klaar in de mall om op de foto te gaan met de kinderen. Allemaal zijn ze op hun paasbest, nou ja beter gezegd 'kerstbest' gekleed. Om in de Christmas spirit te blijven; we gaan met de kerst weer naar New York. Van 22 tot 27 december. We hebben het hotel al geboekt. Zoals altijd liggen we weer in het Hilton New York. Een fijn hotel, wat erg centraal ligt. De vliegtickets hebben we ook al, nu nog hopen dat we sneeuw krijgen op kerstdag. Dat zou helemaal mooi zijn. We zullen zien.... Ik heb al wel alvast tickets geregeld voor het 9/11 memorial. Op de 23e gaan we 's ochtends dit meorial bekijken. Door de jaren heen hebben we het ground zero bezocht en de vooruitgang kunnen meemaken.

Uitreiking jeneverkruis...

2011-12-07T19:23:00.009+01:00

John is al weer 24 jaar in dienst bij defensie en als officier 20 jaar. Vijf jaar geleden kreeg hij zijn eerste jeneverkruis, vanwege het feit dat hij 15 jaar officier is. Nu vijf jaar later kreeg hij de jeneverkruis omdat hij 20 jaar officier is. Omdat hij de medaille vijf jaar geleden al heeft gekregen, kreeg hij nu een 'cijfer' dat kan worden vervangen op de oorspronkelijke medaille. Normaal gesproken vind dat altijd plaats op 6 december. Om de één of andere reden was er die dag geen mogelijkheid om deze gebeurtenis op de ambassade te houden. Vandaar dat we afgelopen donderdag (1 december) naar de ambassade zijn gegaan. John was niet de enige die de jeneverkruis kreeg. Ook een paar collega's kwamen in aanmerking voor deze onderscheiding. Om 4 uur werden we verwacht. We zijn op tijd weggereden, want we wilden niet te laat komen. Netjes op tijd kwamen we bij ambassade. Er stonden al wat bekende gezichten buiten op ons te wachten en gezamelijk zijn we naar binnen gegaan. Bij deze ceremonie waren collega's van John en andere gasten. Ook was de ambassadeur aanwezig, Renée Jones- Bos.

We werden door de ceremoniemeester geïnstrueerd wat we wanneer moesten doen. Alle militairen werden in de houding gezet en er werd een speech gehouden door de Defensie Attaché, commodore de Bok. Daarna reikte hij de onderscheiding uit, tesamen met een fles jenever. Daarna werden ze gefeliciteerd door de ambassadeur en konden wij ook in de rij aansluiten... Na de felicitaties was er aansluitend een receptie/borrel. Met een wijntje in de hand hebben we geproost en gezellig gekletst. Daarna werd het buffet geopend. Zoals altijd de Indische rijsttafel. we lieten het ons goed smaken. Rond een uur of zeven kwam er een einde aan de receptie en natuurlijk waren wij weer één van de laatste gasten die naar huis gingen.

The day after....

2011-11-27T15:48:00.000+01:00

Vrijdag onder het eten hadden we het over wat we het weekend zouden gaan doen. Wij hadden al besloten om de Billy Goat Trail (Great Falls National Park) te gaan doen. Die had ik namelijk nog nooit gelopen. Na mijn laatste avontuur in Shenandoah, zou dit een 'eitje' moeten zijn. Toen we dit vertelden tegen de rest, bleek er nog meer animo te zijn. Arnoud en Yolanda zagen het ook wel zitten om mee te gaan en ook Michel en Nicole waren enthousiast. Om 11 uur hadden we afgesproken bij het visitor center in het park. We kwamen tegelijkertijd aan met Michel en Nicole. Hun dochter Kim en de hond Misty waren er ook bij. Een paar minuten later kwam de familie Stallmann ook aangereden. Met de kap open, want het was echt een heerlijke dag. Over de 20 graden. Toch ongelooflijk hoe warm het nog was voor de tijd van het jaar. De jassen konden we thuis laten en mijn sjaal ging ook al snel af. We begonnen met onze wandeling. Heerlijk om in de buitenlucht te zijn. Zeker na het zware tafelen van de dag ervoor. Hier en daar was er nog wel een kater voelbaar, haha. Maar dat mocht de pret niet drukken. We wandelden richting de ingang van de Billy Goat Trail. Ik was het helemaal klaar voor en had er zin in. Toen we bij de ingang kwamen, zagen we een lint gespannen. We konden niet verder. Schijnbaar waren de paden overstroomd en kon de trail niet gelopen worden. Dat was even een teleurstelling. Nou ja, we zijn verder gaan lopen op het normale pad. De kids klommen af en toe op de rotsen en ook misty ontpopte zich tot een soort van berggeit. Die was niet bij te houden en stond in een mum van tijd dan ook op een rots. Af en toe zijn we gestopt en hebben we even gezeten. We kwamen tijdens de wandeling nog een paar reigers tegen. Wat is het toch een schitterende omgeving en zo dichtbij voor ons. Een luxe hoor! Nadat we een tijdje hadden gelopen zijn we weer omgedraaid en hetzelfde pad teruggelopen. We zijn nog wel even naar het uitkijkpunt op de watervallen gegaan. Op de boardwalk zagen we al dat het water erg hoog stond. Het water had zich een weg gebaand op plaatsen waar het normaal niet zou moeten staan. De kracht van water zeg maar. Het was ontzettend druk. Niet gek na Thanksgiving en met het prachtige warme weer. We hebben even genoten van het uitzicht, waar we daarna naar huis zijn gegaan.

Voor alle foto's van de wandeling klik hier.

Thanksgiving Dinner

2011-11-26T15:18:00.001+01:00

Vrijdag hadden we het Thanksgiving diner bij Arnoud en Yolanda. We hadden ons voorgerecht al eerder uitgeprobeerd, dus het was eigenlijk lekker relaxt. We hebben 's ochtends alles klaargemaakt, zodat we 's middags nog lekker buiten konden zitten. Het was nog zalig weer. Over de 20 graden in de zon. Echt super! We werden om 5 uur verwacht bij Arnoud en Yolanda. we waren netjes op tijd, want we waren de eerste gasten. Niet lang na ons kwam de rest. Yo had de tafel weer schitterend gedekt. Helemaal in stijl. We begonnen in de keuken met champagne en aardbeien die in chocolade waren gedoopt. Op de één of andere reden, staan we op zo'n avond vaak in de keuken. Maar wat maakt het uit, het was gezellig zo. We waren met 10 volwassenen en 6 kinderen. Myrthe en Dennis hadden het eten van de kinderen voor hun rekening genomen. Die konden gelijk aan de slag, want ze hadden al honger. Ze had lasagna gemaakt. Ook kregen ze nog een toetje na. Ondertussen waren wij al begonnen met het voorgerecht. We hadden een zalmbonbon gemaakt, gevuld met een zalmmousse. Naast de zalmmousse lag er op het bord ook nog wat uitjes die ik de dag ervoor in witte wijn azijn en suiker had gelegd. Dit gaat erg goed met zalm. Alles was goed voorbereid en we moesten alleen nog de borden opmaken. Het resultaat mocht er zijn. Het zag er mooi uit. De wijn die we erbij hadden gekocht werd geopend en we konden aan tafel. Gelukkig viel ons voorgerecht goed in de smaak. Iedereen vond het erg lekker. Gelukkig maar.

Het was inmiddels ook tijd om de kalkoen uit de oven te halen en deze te bedekken met folie. Zo kon de kalkoen nog een beetje nagaren. Na het voorgerecht begon Nicole aan haar soep. Ze had een heldere bouillon met cantharellen gemaakt. Ook zij had haar huiswerk gedaan en ze hoefde het alleen nog maar op de warmen. Het was een heerlijk licht soepje die ik zeker nog eens ga klaarmaken. Ondertussen zaten we gezellig te kletsen met elkaar. De sfeer zat er goed in. Nadat iedereen zijn/haar soep op had gingen Arnoud en Yolanda de keuken in. Samen met Dennis en John volgden wij ze naar de keuken. Het moment was daar. Arnoud ging de kalkoen snijden. Dennis en John keken over zijn schouder mee. Volgend jaar zal één van de twee de kalkoen moeten gaan aansnijden, want Arnoud en Yolanda vertrekken volgend jaar zomer weer terug naar Nederland. Arnoud gaf ondertussen ook nog tips en zo werd de kalkoen langzaam ontleed.

Yo was ook druk in de weer. Stoofpeertjes, spruiten uit de oven, aardappeltjes met rozemarijn en knoflook.... Het rook erg lekker in de keuken. We dronken bij het hoofdgerecht een heerlijke rode wijn. Nou ja, ik maar een beetje, want ik was de bob voor die avond. Voordat we aan het hoofdgerecht begonnen, gaf Yo nog een speech. Bij Thanksgiving moet je tenslotte stilstaan bij de dingen waar je dankbaar voor bent. Ze droeg het diner op aan de onlangs overleden moeder van Arnoud en we hebben op die mooie woorden een toast uitgebracht. Daarna begonnen we aan het hoofdgerecht. De kalkoen was weer perfect klaargemaakt en smaakte voortreffelijk. Iedereen genoot van het lekkere eten, de wijn en elkaars gezelschap. Tussen elke gang zat een kleine pauze. Dat was maar goed ook, want we waren nog niet klaar. Het was nu de beurt aan Han en Tine. Tine had een vruchtentaart gemaakt. De bodem was schuimgebak, daarop kwam slagroom en daar bovenop weer verse vruchten. Een dessertwijn kon niet uitblijven. Heerlijk zeg. Na het dessert had Nicole nog voor een kaasplankje gezorgd. Ik zat ondertussen al aardig vol. Ik heb bewust overal maar een beetje van genomen. Na het kaasplankje was het tijd voor koffie. Het was al wat later op de avond, dus Nicole en Michel gingen met de kids naar huis en ook Han en Tine gingen niet veel later weg. We bleven over met Myrthe en Dennis en Arnoud en Yolanda. Bij de koffie werd nog een likeurtje geschonken, die ik heel wijselijk maar heb overgeslagen. Ik moest tenslotte nog naar huis rijden. Maar Dennis, Yo en John konden er geen genoeg van krijgen. Port, Amaretto...ik heb volgens mij de glazen niet één moment leeg gezien. Het was nog erg gezellig en hoewel de vermoeidheid toenam, hebben we het nog tot half 3 volgehouden. We kunnen weer terugkijken op een zeer geslaagde Thanksgiving Dinner.

Voor alle foto's van Thanksgiving Dinner klik hier.

Thanksgiving weekend....

2011-11-23T20:46:00.008+01:00

Het is vandaag de dag voor Thanksgiving Day. Die wordt elk jaar op de vierde donderdag in november gevierd. Ik heb er vorig jaar al over geschreven, maar in het kort zijn we dankbaar voor alle goede dingen in ons leven. We gaan dat natuurlijk vieren met de Nederlanders hier. Niet morgen, maar vrijdag. Dan geven Arnoud en Yolanda hun jaarlijkse Thanksgiving Potluck Dinner. Potluck, oftewel "geluk van de pot", omdat het stond voor "eten voorzien voor een onverwachte of onuitgenodigde gast". We konden ons ook dit jaar weer inschrijven op een voorgerecht, soep, bijgerecht, nagerecht etc. Wij hebben vorig jaar de soep voor onze rekening genomen en dus jaar hebben we gekozen voor het voorgerecht met een bijpassende wijn. Ook bij ons zal er een turkey aan moeten geloven, want die gaan de gastheer en gastvrouw klaarmaken. We willen niets aan het toeval overlaten en we hebben daarom vorig weekend het voorgerecht al uitgeprobeerd. Nou die was geslaagd hoor....cum laude! Mmm, heerlijk als zeg ik het zelf. Wat het is ga ik nog niet verklappen, want dat moet voor de overige gasten een verrassing blijven. Op één ding na, hebben we alle ingrediënten in huis. Vandaag ben ik namelijk naar de supermarkt gegaan. Elk jaar bega ik dezelfde fout. De dag voor Thanksgiving ga ik mij in de 'hol van de leeuw' begeven. Bijna geen winkelwagen meer te krijgen...ja de laatste, omdat ik een stapje sneller ging dan de andere mevrouw die haar oog op hetzelfde karretje had laten vallen. Net iets te laat, jammer voor haar en wel zo fijn voor mij. In de supermarkt was het ontzettend druk. Volle karren boodschappen waarbij de kalkoen natuurlijk niet mocht ontbreken. De gangen bij de Safeway zijn niet echt breed en om het ons nog makkelijker te maken hebben ze losse bakken in de gangen geplaatst. Het is continue een met een slalom door de gangen lopen. Om nog maar niet over het tegemoetkomende 'verkeer' te spreken, want dan is het soms nog een uitdaging. Daarnaast heb je ook zoals elk jaar de Remy's (alleen op de wereld)onder ons, die vervolgens hun kar gewoon in de gang laten staan en zelf nergens te bekennen zijn. Een lichtelijke irritatie wordt dan ook bij mij opgewekt. Maar ja, met de gedachte van Thanksgiving zucht ik maar weer eens, haal diep adem, probeer de kar zo neer te zetten dat ik er ook langs kan.

Nadat ik alle boodschappen had gevonden, was het tijd om naar de kassa te gaan. Op naar het volgende drama. De kassa's staan niet echt op een tactische plek en de rijen liepen tot in de gangen. Die dus zo smal zijn, dat er andere mensen bijna niet meer doorheen konden gaan. Als je de blikken van de mensen moest verwoorden, dan werd er heel wat gevloekt volgens mij. Maar ach, dat hoort nu eenmaal bij het Thanksgiving weekend... Ik had afgerekend en liep met de kar naar de auto. Onderweg besefte ik mij dat ik de rode uien was vergeten.... Verdorie, moest ik nog een keer terug. Mijn eigen schuld natuurlijk, dus wederom een diepe zucht en ben die nog gauw gaan halen. Nou ja, gauw...ik moest gewoon weer achter in de rij aansluiten. Afin, ik heb nu alles. De chaos in de supermarkt zal vrijdag ook weer te zien zijn in de 'normale' winkels, want vrijdag is het Black Friday. Op deze dag begint de officiële uitverkoop. Ik heb het idee dat het hier altijd uitverkoop is, maar goed, je kunt er maar een naam aan geven. Veel mensen zijn vrij op deze dag en er wordt er massaal op uitgetrokken om de beste koopjes te scoren. De echte 'Die Hards' gaan al om middernacht naar de winkel. Ja, jullie lezen het goed. De winkels gaan morgenavond om middernacht al open. Maar ja, je kunt dan wel mooie spullen kopen voor weinig geld. Neem de aanbieding van BestBuy, daar gaat een TV de uitverkoop in. Geen 499 dollar, maar 199 dollar.... Je moet er wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat. De parkeerplaatsen zijn overvol en er staan meterslange rijen voor de winkels. Gekkenhuis!

Wat we verder gaan doen dit weekend weten we nog niet. John is donderdag en vrijdag vrij, dus we hebben echt een lang weekend. We zien wel. Waarschijnlijk zullen we zaterdag gaan relaxen, want het zal niet vroeg zijn wanneer we vrijdag in ons bed liggen. Zondag is dan een betere dag om iets te gaan doen. Ik wens iedereen die Thanksgiving viert hele fijne dagen!

De tijd vliegt voorbij...

2011-11-18T15:37:00.007+01:00

De tijd vliegt voorbij. John is inmiddels weer terug van 1 week Nederland en een paar dagen Fort Worth. Vorige week vrijdag kwam hij weer met een volle tas terug. Volgepakt met Nederlandse produkten. De voorraadkast moest daarom grondig aangepakt worden. Een reorganisatie was het gevolg. Ik heb alles eruit gehaald en weer opnieuw in de kast gezet. Wat spullen verplaatst en zo kon alles er toch weer in. Ik zat er naar te kijken en moest eigenlijk wel lachen om de hoeveelheid Hollandse produkten. Mijn eigen 'Dutch Store'... Voorlopig hebben we genoeg! Het weer veranderd hier met de dag. Zo zat ik vorige week nog met een kort rokje, shirtje en mijn flipflops aan. Het was zo warm buiten, zo'n 29 graden in de zon.. De afgelopen dagen heb ik mijn Uggs weer aan en een lekker dik vest. De zon schijnt gelukkig wel en de lucht strakblauw. De tuin ligt vol met bladeren, dus John zal binnenkort weer aan de bak moeten. Geen dankbaar werk, want voordat je het weet ligt de tuin weer vol en kun je opnieuw beginnen.

Gisteren had ik een drukke dag. Ik ben met Nicole, Myrthe, Yolanda en Petra naar de film geweest. Na een stemronde via de mail, was de keus gevallen op J. Edgar. Deze film is gebaseerd op het leven en werk van J. Edgar Hoover, oprichter van de FBI. Tot op heden is het niet zeker of J. Edgar Hoover homoseksueel was. Toch laat de film zien dat hij een geheime relatie had met zijn plaatsvervanger Clyde Tolson. De film begon om tien voor half 11 en het was best zware kost, zo op de vroege ochtend. Het duurde even voordat ik in de film zat. Het einde vond ik erg mooi, ontroerend. Meer zal ik er niet over vertellen. Dat is niet leuk voor de mensen die de film nog willen gaan zien. Wat ik wel fijn vind aan een ochtendfilm, is dat je bijna alleen in de bios zit. In totaal zaten we met 9 mensen in de zaal. Heerlijk rustig! De film duurde iets langer dan ik had verwacht. We zouden na de film gaan lunchen, maar ik zou in tijdgebrek komen. Helaas moest ik de lunch deze keer overslaan. Ik kreeg gisteren namelijk weer eters. Daarvoor moest ik alle boodschappen nog halen en 's middags het eten voorbereiden. Ook wilde ze een rondleiding door het huis, dus moest toch nog even alle kamers nalopen. Ze kwamen iets na zessen. Na de grand tour, hebben we eerst even geborreld, daarna aan het voorgerecht begonnen, gevolgd door het hoofdgerecht. Het was een gezellige avond, maar was 's avonds wel blij dat deze dag erop zat. Ik was moe en we zijn lekker op tijd naar bed gegaan.

Een jaar geleden...

2011-11-06T16:55:00.008+01:00

Het is vandaag precies een jaar geleden dat Jamie, onze poes, is overleden. Een jaar later, maar het voelt als de dag van gisteren. Ik vergeet nooit meer het moment dat we hoorden dat Jamie overleden was. Wij zaten toen in Nederland en waren bij Roland en Monique voor een etentje. Vreselijk vond ik het dat ik niet bij haar was, toen ze dood ging. Dat zit me tot op de dag van vandaag nog altijd dwars. Maar ja, de dingen gaan zoals ze gaan en je hebt het niet altijd voor het zeggen. We hebben haar een mooi plekje gegeven in de tuin. Ik ga er regelmatig heen. Gewoon even kijken, de steen vrijmaken van de blaadjes en de roos weer op zijn plek leggen als deze is weggewaaid. Misschien vinden mensen dit stom, maar voor ons had ze een speciaal plekje in ons hart. Ik mis haar nog elke dag. Geen Jamie meer die op tafel kom liggen als ik achter de laptop zit, geen Jamie meer die mij gezelschap houd als ik naar het toilet ga, geen Jamie meer die ik op kan pakken om even lekker te kroelen... Nooit gedacht dat haar overlijden zo'n impact op mij zou hebben. Ook Esmée, onze andere poes, is veranderd sinds Jamie er niet meer is. Die kan soms ineens keihard gaan miauwen. Alsof ze iedereen kwijt is. Als ik haar dan roep is het weer oké. Jamie is 15 jaar geworden en dat is mooi. Ze heeft een goed leven gehad en ben blij dat ik juist haar uit het nestje jonge poesjes heb gekozen. Een kat met karakter! Ze heeft ons 15 jaar liefde en plezier gegeven. Op het moment dat ik dit schrijf rolt er weer een traantje over mijn wangen. Ja Jamie, we zijn je niet vergeten....

Fototrip Shenandoah

2011-11-03T17:04:00.003+01:00

Gisteren had John een vrije dag genomen. Dat was al weer een tijd geleden, want het is erg druk op zijn werk. Maar soms moet je gewoon even een dag plannen, want voordat je het weet is er weer een jaar voorbij en heb je weinig van de omgeving gezien. Toen we vorige week vrijdag naar Shenadoah reden, zag ik onderweg heel veel fotospots. We zaten toen met de tijd en konden nergens stoppen. Daarom zijn we gisteren terug gegaan en hebben dezelfde route gereden. John moest 's ochtends toch nog even wat mailtjes verwerken, maar daarna konden we dan toch op pad. De eerste stop was gewoon langs de kant van de weg. Ik had er hooibalen zien liggen en wilde die graag fotograferen. Het was alleen jammer dat ze niet zo mooi lagen. Maar goed, ik was er nu toch. Ik liep het veld in en ineens sprong er vanalles omhoog en tegen me aan. Het krioelde hier van de sprinkhanen. Ik werd er helemaal kriegelig van... Het liefst was ik teruggelopen, maar je moet er wat voor over hebben om een leuke foto te maken. Verstand op nul dan maar en al zwaaiend met mijn handen om de sprinkhanen van me af te slaan, kwam ik bij de hooibalen. Ik heb wat foto's gemaakt, maar die sprinkhanen lieten me niet met rust, dus ik hield het al snel voor gezien. Even later kwamen we voorbij een open veld met wat huizen en een typische Amerikaanse 'barn', oftewel schuur. De auto werd in de berm geparkeerd en ik kon weer volop plaatjes schieten. Wat is het hier toch prachtig. Zo'n andere omgeving als DC en op iets meer dan een uur rijden bij ons vandaan.

We reden weer verder en zag weer wat hooibalen liggen. Dit plekje was beter. Er stond een oude schuur bij, dus dat maakte het plaatje compleet. Op de één of andere manier had ik de neiging om op de hooibalen te klimmen. Dat heb ik dan ook gedaan, waarna er een kleine fotosessie volgde. Het weer was zalig en ik begon het warm te krijgen met mijn trui aan. In de auto werd zelfs de airco even aangezet. Weer in de auto zat ik te genieten van de omgeving. Typische huizen met rode daken, mooie uitzichten, strakblauwe lucht... We kwamen voorbij Guns Trading Post. Hier kun je wapens kopen, inruilen en schietlessen volgen. Dat vlak daarnaast een kinderopvang zit, begrijp ik dan weer niet. Van het ene uiterste naar het andere... Nadat we ook nog even getankt hadden kwamen we bij een klein doprje, genaamd Sperryville. Sperryville ligt in Rappahannock County. Onderaan de berg, vlakbij de ingang van de Skyline Drive. Natuurlijk mocht ook hier een stop niet ontbreken.

We reden verder en waar we al snel rechtsaf moesten, bleven we nu doorrijden. Uhm, het kwam ineens niet meer zo bekend voor, dus na een kwartiertje zijn we omgekeerd en teruggereden. Net voordat we Sperryville weer in ons vizier kregen zagen we de afslag die we hadden moeten nemen. Nou ja, we hadden de tijd, dus geen probleem en we vervolgden onze tocht. We kwamen aan bij een oude schuur midden in een veld. Nu zie je die wel meer in deze omgeving, maar onze aandacht werd getrokken door een Amerikaanse vlag die in een opening hing. Auto weer in de berm en fotograferen maar. Na dit punt zijn we weer teruggereden naar Sperryville. Van hieruit was het niet lang meer rijden naar de Skyline Drive. Helaas zijn de kleuren al over de top en zijn de bladeren gevallen. Maar dat maakt het uitzicht er niet minder om. Hier en daar zijn we gestopt om te genieten en foto's te maken. We kwamen tijdens de rit over de Skyline Drive 6 herten tegen. Blijf het bijzonder om deze beesten in hun eigen habitat te zien. Er stonden er twee kort langs de kant van de weg en die heb ik nog redelijk kunnen fotograferen. Ze zaten me, al kauwend, vreemd aan te kijken. Die rare toeristen ook....!

Het begon al wat kouder te worden en de dag kwam aan zijn eind. Met een geheugenkaart vol met foto's konden we best tevreden zijn. We zijn bij Reston gestopt om de dag af te sluiten met een dineetje bij Clyde's. Het was een heerlijke dag!

Voor alle foto's klik hier.

Sneeuw....?!?

2011-10-29T15:20:00.004+02:00

De weermannen gaven het eerder deze week al aan. Zaterdag kans op sneeuw. Euh, maar het is pas oktober, was mijn gedachte gelijk. Twee weken geleden was het zwembad nog open en nu moesten we rekening houden met sneeuw! Ik moest het eerst nog maar eens zien... Zaterdagochtend werd ik natuurlijk gebroken wakker. Ik had het gevoel alsof ik 10 ronden met Mike Tyson had staan boksen. Alles aan mijn lichaam voelde beurs en broos. Het was natuurlijk te verwachten, als je als niet getrainde hiker één van de zwaarste trails gaat doen. Ik liet me uit bed 'rollen' en ging naar beneden. We zaten aan het ontbijt toen het al begon te sneeuwen. Nou ja zeg, moeder natuur is dit jaar erg van slag. Ik vond het eigenlijk nog iets te vroeg om de sneeuwvlokjes naar beneden te zien dwarrelen. Maar aan de andere kant ook wel weer leuk om te zien. Dat we zo vroeg al witte vlokjes zagen, had te maken met de sneeuwstorm die over het Noordoosten van Amerika trok. Bij ons viel het nog reuze mee, in vergelijking met Connecticut waar zo'n 34 cm sneeuw is gevallen. We hebben die dag dan ook niet veel gedaan.

's Avonds waren we uitgenodigd bij Nicole en Michel voor een etentje. Ik wilde een kleinigheidje meenemen en besloot iets voor Misty (de hond) mee te nemen. Eerder die week moest ik met de Ford naar de garage en daar aan de overkant zit de Petsmart. Dit is een grote dierenzaak, waar ze vanalles hebben. Een gangpad vol met speeltjes voor de hond. Tja en wat moet je dan nemen. Ik koos voor een rubberen speeltje, waar je snoepjes voor de hond in kunt doen. Ook daar hangen al kerstspullen, natuurlijk in de vorm van speeltjes voor kat en hond. Met de sneeuwvlokken van zaterdag lijkt de kerst niet eens meer zo ver weg. Sterker nog, over 54 dagen is het al kerstmis. Maar goed, ik wijk weer af. Om 5 uur werden we bij Nicole en Michel verwacht. We hebben eerst gezellig wat gedronken en gekletst. Ik heb Michel nog maar eens bedankt voor zijn steun en toeverlaat afgelopen vrijdag. Ik had Nicole het kadootje gegeven. Zij was er blij mee, want schijnbaar had ze dit al eens zien liggen. Nu moesten we nog zien of Misty er ook blij mee was. In eerste instantie had ze niet veel interesse in dit rare rubberen voorwerp. Maar toen ze eenmaal het snoepje rook, ging ze helemaal los. Gelukkig, een tevreden hond en een tevreden baasje. Daarna gingen we eten. Ik merkte dat ik erg vermoeid was. Natuurlijk van die uitputtingsslag van de dag ervoor en de weinig slaap die ik die nacht heb gehad. Ik heb het nog kunnen rekken, maar rond de mklok van elf uur, ging toch echt het lichtje uit bij mij. Het was een gezellige avond!

Grenzen verleggen....

2011-10-28T18:54:00.000+02:00

Vrijdag hadden we een saamhorigheidsdag van John zijn werk. Het plan was om met zijn allen het Witte Huis te bezoeken. Helaas is dit niet gelukt, dus kwam plan B tevoorschijn. Een wandeltocht door Shenandoah. Ik keek naar de lijst met namen en zag bij de meeste een tweetje achter de naam staan. Ik dacht dat er best veel vrouwen meegingen. Aangezien ik fysiek niet helemaal ‘up to date’ ben, had ik in eerste instantie mijn twijfels of het wel verstandig was om mee te gaan. Maar als al die vrouwen meegaan, dan zou ik het ook wel vol kunnen houden…dacht ik. We moesten goede loopschoenen aan, veel water meenemen en een rugzak met lunch en andere benodigheden. We moesten er thuis even naar zoeken, want wij hiken nooit. Afin, na een zoektocht hadden we alles gevonden. We werden om half negen bij Arnoud en Yolanda verwacht voor een licht ontbijt. Eenmaal aangekomen, zag ik tot mijn verbazing bijna alleen maar mannen staan. Waar waren Petra, Tine en Nicole? Uhm, van de dames waren er Yolanda, Aagje en Myrthe. Allemaal sportievelingen die wel wat gewend zijn. Ik begon me al een beetje zorgen te maken. Het was tijd om te vertrekken en met 3 auto’s zijn we richting Shenandoah gereden. Het was een lange rit en naar mate we steeds dichter op de plaats van bestemming kwamen, werd me steeds duidelijker dat dit geen gewone wandeling zou worden. De trail die we zouden gaan lopen, was schijnbaar erg pittig. Ik begon me steeds meer zorgen te maken. Na meer dan een uur rijden, kwamen we op de parkeerplaats aan. De kaart werd gepakt en we waren klaar voor de grote tocht. Tenminste ‘zij’, ik kon dat nog niet van mezelf zeggen. Maar ik schraapte alle moed bij elkaar en ging het avontuur aan.

Het begon al gelijk ‘bergopwaarts’, maar het was nog een normaal pad waar we op liepen. De kleuren van de bladeren waren prachtig. Van oranje tot rood, van groen tot geel. Je kon wel zien dat de piek van mooie kleuren al voorbij was. Veel bladeren waren er al afgevallen, door orkaan Irene. John vroeg of ik het vol ging houden. Hij gaf me nog de optie om terug te gaan. We hadden namelijk ook een wijngaard in de buurt gezien en daar zouden we dan naartoe kunnen gaan. Hoewel dat aanbod heel aanlokkelijk klonk, besloot ik om met de groep mee te gaan. We wandelden en wandelden en wandelden… steeds verder omhoog. Na een tijdje lopen hadden we onze eerste stop. Thank god… Ik dronk wat water, nam wat krachtvoer in de vorm van een Sultana. Iedereen ging even zitten en nam wat te eten en te drinken. Ik had daar nog wel een tijdje kunnen zitten, maar er werd besloten om verder te lopen. De break had me goed gedaan en ik had weer energie om verder te lopen. Het pad werd steeds moeilijker begaanbaar. Er lagen veel kleine stenen op het pad, die bedekt waren met een laag bladeren. Het was lastig lopen, maar ik liet me niet uit het veld slaan. Ik vroeg me wel af hoe lang we nog omhoog moesten lopen. We liepen nog steeds in het bos. Het werd steeds zwaarder en ik had geen oog meer voor de mooie blaadjes aan de bomen. Ik begon mijn benen al te voelen en sprak mezelf moed in. Kom op Natas, je kunt het…

Het pad waar we op liepen veranderde steeds meer in een rotspartij. Ik keek naar de trail en zag op een gegeven moment helemaal geen pad meer. Euh… moet ik hier overeen klimmen? Ja dus… Het zweet brak me uit. Ik merkte dat ik weinig profiel meer had onder de schoenen die ik ooit 10 jaar geleden had gekocht. Ik gleed continue weg en daar raakte ik mijn vertrouwen kwijt. Het zweet brak me uit. Stilletjes begon ik te verlangen naar zitten, een warm bakje koffie en met de beentjes omhoog. Helaas was de realiteit anders en kwamen we bij een kloof. Ik keek er naar en kon me niet voorstellen dat ik daar doorheen moest klauteren. Een gevoel van onmacht kwam over me heen. Ik kreeg het nog meer benauwd en merkte dat mijn lijf niet echt mee wilde werken. Ik zei tegen de rest dat me dat niet ging lukken. Ah, Natasja…we helpen je er wel doorheen. Nou, het saamhorigheidsgevoel werd nu duidelijk zichtbaar. Met 3 man sterk hebben ze me geholpen. Ik was op het punt gekomen dat ik het niet meer zag zitten. Gleed continue weg over de gladde rotsen. Ik merkte dat John alles op de gevoelige plaat aan het vastleggen was…. Als mijn blik kon doden, viel hij daar terplekke neer. Het resultaat was dan ook dat ik uit frustratie mijn twee middelvingers opstak… Ik besefte me ook dat dit geklauter nog maar het begin was. Op dit punt ben ik mezelf tegengekomen. Ik had een angstig gevoel, die ik nog nooit eerder heb gehad. Het was een gevecht tegen mezelf. Eigenlijk zag ik het niet meer zitten, maar ja, ik was nu al te ver….ik moest door! Mijn rug ging tegenwerken, ik had schaafplekken op mijn handen van het geklauter…. Nee, hiken is niet mijn ding! Daar ik dacht dat ik het ergste had gehad, kwamen er nog meer pittige uitdagingen. Ik moest keer op keer mijn angst overwinnen. Ik voelde ondertussen elke spier in mijn lichaam. We kwamen steeds hoger en hoger. Af en toe hadden we uitzicht op de vallei. Dat was dan wel weer een prachtig moment. Even uitrusten en van het uitzicht genieten. Telkens als we weer verder moesten zonk de moed me in de schoenen. Maar ja, gewoon doorgaan hè. Ik merkte ook dat ik blaren op mijn voeten had. Elke stap werd steeds pijnlijker en begon me serieus af te vragen waarom ik dat aanbod om naar de wijngaard te gaan, had afgeslagen. Ik moet wel zeggen dat we tussendoor ook veel gelachen hebben. Het was best gezellig, zolang ik maar niet hoefde te klauteren en klimmen. Michel was mijn steun en toeverlaat. Hij heeft me door alle kloven, rotspartijen heen geloosd en daar ben ik hem erg dankbaar voor. Ik heb me tijdens de tocht erg kwetsbaar gevoeld. Was soms ook kwaad op mezelf. Sprak mezelf dan toe… Natasja, stel je niet aan. Maar ja, mijn gevoel kon ik niet zo maar uitschakelen. Het was mijn inziens een helse tocht, hahaha.

We hadden het hoogste punt bereikt en ook daar genoten we van het uitzicht. We namen allemaal nog wat te drinken en de nootjes, snickers en kaas werden aan elkaar uitgewisseld. Vanaf dat punt ging het weer bergafwaarts. Niet dat het makkelijker werd, want nog steeds was er geen normaal pad zichtbaar. Na nog wat klim en klauterwerk kwam dan eindelijk een normaal pad in zicht. Hè hè… Het ergste had ik gehad. Niet dat dit pad zo makkelijk liep, want het liep aardig af. Daardoor kwam er druk te staan op mijn voeten. De blaren waren duidelijk voelbaar. Aiaiai… Inmiddels waren we al ruim 5 uur aan het lopen. Ik vroeg aan Han hoe ver het nog was naar de auto. Nou, zei hij, nog zo’n anderhalf uur lopen en dan zijn we er. Slik…. Tanden op elkaar en doorlopen maar. Na 6,5 uur kwam het einde in zicht. Ik herkende de omgeving, want dat was het punt waar we de tocht begonnen waren. Een gevoel van opluchting kwam over me heen. Jullie begrijpen wel dat ik niet in woorden uit kan drukken hoe blij ik was…

Op de terugweg zijn we bij de Outback (restaurant) gestopt waar we allemaal genoten hebben van een welverdiende maaltijd. Na het eten zijn we naar Arnoud en Yolanda gegaan, waar we nog een afzakkertje hebben genomen. Nou ja, een paar dan. Om 2 uur waren we thuis,
moe….doodmoe….!

Een brief....

2011-10-25T17:49:00.009+02:00

Afgelopen vrijdag kwam John weer terug uit Fort Worth. Het was weer lang geleden dat hij elders een meeting had. Toen hij thuis kwam liet hij me een brief zien... Ik zal eerst vertellen hoe hij daar aan kwam. Hij was klaar met vergaderen en liep naar zijn auto (huurauto). Hij deed de portier van de auto open en zijn ogen werden naar de grond getrokken. Er lag iets en naar wat later bleek, was het op de grond gevallen. Schijnbaar had dit tussen zijn portier gezeten. Hij raapte het op en las wat er in stond. Schijnbaar heeft iemand eerder die week per ongeluk schade aangebracht aan de auto. Maar deze man is toen gewoon weggereden. Dat dit wel vaker gebeurd weten we inmiddels uit ervaring. In de brief schrijft deze beste meneer dat het niet in hem opgekomen was om een briefje achter te laten. Vervolgens schrijft hij; "The Lord has really used this to discipline me, I'm so ashamed that I really like to stay anonymous..." Oftewel de Heer was het er niet helemaal mee eens en heeft op zijn geweten ingespeeld. Hij schaamde zich er voor. Hij schrijft verder dat zijn geschreven excuus niet voldoende zal zijn en heeft er alvast $40 dollar bij gedaan. Hij is bereid om de consequenties te aanvaarden en heeft zijn telefoonnummer in de brief geschreven om te horen wat de schade is en om dit dan vervolgens te vergoeden. Nou, dan sta je toch even raar te kijken. Normaal knallen ze tegen je auto aan, rijden zonder schaamte weg en laten jou achter met de schade. Tja, daar stond John met de brief en het geld in zijn handen.

Nu thuis weten we ook niet goed wat we er mee moeten doen. Het was tenslotte een huurauto, dus wij draaien niet op voor de kosten van de schade. Het geld is niet van ons en we willen het niet houden. De beste oplossing is om die $40 aan een goed doel te schenken. Nu nog even kijken welk goed doel het gaat worden. Ik heb al wat goede doelen in gedachte, zoals ASPCA (een organisatie die mishandeling van dieren tegengaat en het opvangen van getroffen dieren), Lucky Dog Animal Rescue in Washington, St. Jude Children's Research Hospital, Susan G. Komen Charity (tegen borstkanker) of KWF Kankerbestrijding. Genoeg goede doelen, dus ik ga er eens rustig over nadenken. Zo wordt dit geld tenminste goed besteed en kan deze meneer ook weer rustig slapen, zonder dat de Lord hem lastig valt met een gewetensvraag....

Verder genieten we van de Indian Summer. Het was zondag erg lekker buiten. Ik was nog wat voorzichtig, want met mijn spijkerbroek, trui en laarzen aan ging ik buiten zitten. Het duurde niet lang of de trui werd vervangen voor een t-shirt en de laarzen werden omgeruild voor flipflops. Heerlijk om nog even te mogen genieten van dit mooie warme weer... Deze week ben ik rustig begonnen. Ik heb wat gebeld, gemaild en nu dus mijn blog aan het schrijven. Vrijdag is er een saamhorigheidsdag van John zijn werk. In eerste instantie was het plan om een bezoek te brengen aan het Witte Huis. Helaas hebben ze dat nog niet voor elkaar gekregen. Er is nog een laatste poging gedaan en het is nu afwachten. Ik wil dolgraag een keer naar het Witte Huis. Het zal toch wel een keer lukken, voordat we weer naar Nederland gaan...?

Vorige week...

2011-10-18T18:50:00.013+02:00

Na onze pool party hebben we zondag en maandag nog kunnen genieten van twee prachtige dagen. John was namelijk maandag ook vrij in verband met Columbus Day. Met de verwarming van het zwembad op de hoogste stand en de warme buitentemperatuur hebben we voor de laatste keer gezwommen, gezond en gebubbeld in de whirpool. Oktober en dan nog twee prachtige dagen hebben, wat een luxe! Na het weekend daalde de temperatuur flink en zwemmen zat er niet meer in. De blaadjes vallen van de bomen en komen in het zwembad terecht. Ik heb er zowat een dagtaak aan om ze eruit te vissen. Ik heb wel een paar pogingen gedaan, maar toen ik voor de derde keer op rij met mijn schepnet aan de gang ging, hield ik het maar voor gezien. Onbegonnen werk...

Op woensdag kregen we twee collega's van John te eten. Overdag had ik mijn boodschappen al gehaald en zodoende kon ik 's middags beginen met de voorbereidingen. Ik hoefde niet veel te doen. We zouden een pasta klaarmaken met champignons, ham en Boursin. Ik had geen voorgerecht. Ze zouden wat later bij ons zijn en waarschijnlijk snel willen eten. Eenmaal bij ons hadden ze een kleinigheidje meegenomen. Twee doosjes chocolade van Godiva. Altijd lekker!! Ik had inmiddels wat stokbrood met eigengemaakte kruidenboter op tafel gezet. Die viel goed in de smaak. Alles natuurlijk onder het genot van een wijntje. Ondertussen werd het eten klaargemaakt en niet veel later zaten we gezellig te tafelen. Ook het dessert was simpel deze keer... Twee (Amerikaans formaat) bekers ijs op tafel. Ook dit vonden ze erg lekker, dus het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn, haha. Na een paar uur gingen ze weer terug naar het hotel.

Donderdag kwamen de poolboys voor een laatste bezoek. Het zwembad zou die dag dicht gaan. Het is altijd weer jammer als het zeil erover gaat. Het ziet er dan zo maar triest uit. Maar het is ook prima zo. We gaan toch niet meer zwemmen en nu kunnen we ons gaan focussen op andere dingen. Binnenkort maar weer eens de bomen met de mooi gekleurde blaadjes fotograferen. Bye bye summer....hello fall! Dat het herfst is, dat werd ons 's avonds wel duidelijk. Het regende al flink. We hadden net gegeten, toen ik op Accuweather allerlei warnings zag. Oké, toch maar even checken. En jawel hoor, een tornado watch, een flood warning. Misschien toch maar eens de TV aanzetten. De waarschuwingen galmden met een hoog geluidsniveau door de boxen.... Wederom mijn iPhone gepakt en verschillende sites bezocht. Met hoofdletters: TORNADO WARNING.... Reston (daar zitten wij dus tegenaan), Vienna, Tysons in line...Take cover now! Oeps, toch best serieus. Het waaide inmiddels stevig en er verschenen weer riviertjes rond ons huis. We kregen even een piek van een hele sterke wind, maar daarna keerde de rust terug. Het was even droog en we gingen maar eens buiten kijken. We hoorden het water stromen. Overal stroomde water, echt niet normaal. Bij de achterburen was het helemaal erg. Die hadden spontaan een stromend riviertje van zo'n 1,5 meter breed in hun tuin gekregen. De stroom liep naar het bos achter ons, waar het met een kleine waterval naar beneden ging. Zo erg heb ik het hier nog niet gezien. Gelukkig is het allemaal weer meegevallen en kunnen we opgelucht ademhalen. Hieronder een filmpje van het stromende water in onze tuin... Zo liep het dus op meerdere plaatsen langs ons huis.

Zo heb je weinig eters en zo twee keer in de week. Op vrijdag kwam er wederom een collega van John. Zijn vrouw was meegegaan en dus kwamen ze gezellig dineren. Rond de klok van zeven uur zouden ze komen, dus alle tijd om me op het eten te richten. Als voorgerecht tomaat, mozzarella met bruschetta kruiden. Dit is het lekkerst als het een paar uur in de koelkast heeft gestaan. Zo kunnen de kruiden goed mengen met de tomaat en mozzarella. Als hoofdgerecht hadden we beef bulgogi, sticky rice en broccoli (met daarover een dressing van olie, oestersaus en knoflook). Voor de zekerheid had ik er ook maar een (Aziatische) salade klaargemaakt, voor het geval dat ze geen fan van broccoli waren. Ook Jasper en Nienke hadden wat lekkers meegenomen. We werden deze week verwend, want ze had cupcakes meegenomen. En niet zo maar cupcakes.... Nee, deze kwamen van de Georgetown Cupcakes. Deze winkel is enorm populair geworden, omdat de twee eigenaressen een real live programma op TV hebben. Mensen staan daar zeker een uur in de rij om maar een cupcake te mogen kopen. Nou, mij niet gezien! Zonde van mijn tijd. Daarom des te leuker om ze te krijgen, want ik was wel heel erg benieuwd hoe ze zouden smaken. Afin, het werd nog een gezellige avond en nadat ze weg waren was ik kapot. We waren allebei moe, dus zijn lekker naar bed gegaan.

Pool party!

2011-10-11T14:36:00.020+02:00

John was vorige week jarig en omdat te vieren hebben we afgelopen zaterdag een pool party gegeven. Net als vorig jaar. Het weer was in het begin van de week twijfelachtig. Het was dus nog even spannend. Gelukkig werd de voorspelling naar mate de week vorderde steeds beter en konden we het gewoon door laten gaan. Vrijdag waren we al begonnen om het zwembad op te stoken naar een lekkere warme temperatuur. Het zou rond de 26 graden worden. Vrijdag hebben we alle boodschappen gehaald. Ik ben ’s middags al begonnen met de voorbereidingen voor het eten. Zaterdag heeft John buiten alles klaargezet en was het zoals altijd weer een race tegen de klok. Maar we hebben het weer gered en waren op tijd klaar. Helene met haar kids kwamen als eerste, al snel gevolgd door de rest. De ogen van de kinderen gingen glunderen. Zij wilden maar één ding….zwemmen! Het zwembad was al snel gevuld en de kinderen hadden volop plezier. De volwassenen stonden gezellig met elkaar te praten en de kinderen in de gaten te houden. Ik ging ondertussen mijn eerste hapje halen. Niet zo origineel meer, maar altijd een succes…de gemarineerde mozzarella blokjes met een zongedroogd tomaatje. Later volgden de mimi loempia’s en sushi. Ondertussen had John op verzoek van de kinderen de bubbels aangezet. Hup, met zijn allen in de whirpool. Ze gilden van plezier… Het was ook erg leuk om te zien dat ze zo veel lol hadden. Ja, de laatste pool party al weer voor dit jaar. Wat is de zomer snel voorbij gegaan. Donderdag gaat het zwembad dicht en komt het donkere zeil er weer over. Dat is altijd een somber gezicht, maar ja… Het wordt nu echt tijd voor de herfst.

Ik wijk af van mijn verhaal, dus weer terug naar het feestje. Nicole had haar trouwe viervoeter Misty ook meegenomen. Zo'n brave hond. Het water lonkte en normaal ben ik niet zo van honden in een zwembad, maar ach...het zwembad zou toch over een paar dagen dichtgaan. Eens kijken of Misty al kan zwemmen... Kinderen natuurlijk weer door het dolle heen, want nu lag er ineens een hond in het water. Het was toch iets te druk voor Misty en zwom snel naar de kant. Geen succes zal ze gedacht hebben. Ik hoorde wat geluiden dat de kinderen honger kregen. Aan de moeders vroeg ik advies, want ik had het me deze keer makkelijk gemaakt. Pizza, gewoon laten bezorgen, maar ja hoeveel ik moest bestellen, daar had ik geen idee van. Een large pizza was meer als genoeg zeiden ze. Even bellen naar Domino’s in Great Falls en 20 minuten later stond ze al voor de deur. Met de warme pizza ging ik naar beneden. Moest moeite doen om er boven uit te komen, maar met een opgeheven stem riep ik PIZZA! Nou, dat hoefde ik geen tweede keer te zeggen. Als een speer kwamen ze uit het water en binnen no time was de pizza op…. Euhhh, ik had toch aan één pizza genoeg, dames? Nou ja, we hadden het eten klaargemaakt voor de volwassenen, dus als ze nog honger zouden hebben, dan was er meer dan genoeg. Een salade, een vleesgerecht en een pasta gerecht. De eigengemaakte kruidenboter en stokbrood mocht niet ontbreken aan het geheel. We kregen veel complimenten op het eten… Nou ja, dat viel toch best mee. Het waren simpele gerechten, maar goed…het viel bij iedereen in de smaak. Na het eten was er natuurlijk nog een dessert. Twee desserts…en omdat ze nooit kunnen kiezen hadden we genoeg voor iedereen. Wederom in herhaling John zijn yoghurt/citroen/chocolademousse en een stukje appeltaart met vanilleijs en slagroom.

Dat het geen hoogzomer meer was, merkten we aan de temperatuur. Die daalde flink naar beneden. Vestjes en lange broeken werden aangeschoten. Alhoewel ik heel de middag het warm heb gehad, kreeg ik nu ook kippenvel. Ik heb me snel omgekleed en ben weer terug naar de gasten gegaan. We hebben nog wat staan praten, maar de kou en vermoeiheid bij de kinderen hakte er toch wel in. De eerste gasten gingen naar huis. Uiteindelijk bleven we over met Joost, Cynthia en Bert. Joost had de buitenhaard aangestoken en zo konden we toch nog buiten blijven zitten. Om half 10 ging de laatste gast weg. We kunnen weer terugkijken op een geslaagd feest met ontzettend leuke mensen. Iedereen bedankt voor jullie komst en de mooie cadeau’s die John gekregen heeft.

Voor alle foto's klik hier.

Al weer woensdag....

2011-09-27T20:54:00.008+02:00

Zaterdag hadden we het feest van Jos en Petra. Om drie uur werden we verwacht. Natuurlijk wil je nooit de eerste zijn, dus we waren er ongeveer om half 4. Het weer was tegenverwachting in best goed. Het was lekker warm en droog. Ja, dat laatste is hier de laatste tijd niet vanzelfsprekend. De indian summer is nog niet wat het zou moeten zijn. We konden dus lekker buiten staan. De kinderen waren al druk aan het spelen en de volwassenen die stonden (hoe kan het ook anders) bij de drank. We hoopten dat we vandaag Misty zouden zien. Misty is de hond van Nicole en Michel. Ze hebben haar sinds kort. Helemaal vanuit Californië gekomen... Maar dan heb je ook wat. Even later kwam Nicole met hun nieuwe trots. Wat een schatje. Ik was jaloers (vele van jullie weten dat ik ook heel graag een hond zou hebben). Ze luistert goed, want Nicole is al begonnen om haar te trainen. Nadat we de hond hadden geknuffeld, was het tijd voor een andere 'bezichtiging....de nieuwe auto van Arnoud en Yolanda. Deze auto hebben ze gekocht om mee terug te nemen naar Nederland.

Het liep al tegen etenstijd en Jos en Petra trokken zich terug naar de keuken. Het feest had een Hollands tintje en daar hoorde dan ook Hollands eten bij. Eén keer raden...bitterballen en kroketten! Hoewel het voor ons nog niet zo lang geleden was, smulden wij er toch wel van. Kroketten kun je niet in Amerika kopen. Jos maakt ze altijd zelf. Deze keer was het er door omstandigheden niet van gekomen, maar hoe kwam hij dan aan die kroketten, vroegen wij ons af. Het schijnt dat er een cateringsbedrijf in Reston zit. Dat is notabene zowat bij ons om de hoek. Die heeft al vaker voor de Nederlandse Ambassade kroketten bitterballen en frikandellen gemaakt. Een brilliante vondst van Jos. We krijgen de adresgegevens en lijst wat je kunt bestellen nog doorgestuurd van Jos. Ik denk wel dat er een keer een mega order die kant opgaat van de Nederlandse club hier. Voor ieder een doosje kroketten, hahaha. Het bleef die middag droog en aangenaam en tot na middernacht hebben we buiten gezeten. Toen sloeg de vermoeidheid hier en daar toe en zijn we naar huis gegaan.

Gisteren heeft John contact gehad met onze huurbaas. Omdat we nu zwart op wit hebben gekregen dat we tot juli 2013 hier mogen blijven, was het tijd om dit aan te kaarten bij Mr. Barradello. Hij staat er gelukkig voor open, maar er zal wel een kleine huursverhoging te verwachten zijn. Zodra we dit hebben, moeten we afwachten of het goedgekeurd wordt. Ook wil de huurbaas het keukenblad vernieuwen en de badkamers gaan aanpakken. Nou nou nou, het kan allemaal niet op. Wij moeten het keukenblad gaan uitzoeken, dus dat wordt een ritje naar de Homedepot en Lowe's.

Een jarige en we blijven langer...

2011-09-23T21:36:00.004+02:00

Vandaag is de moeder van John jarig. Sientje...van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Qua planning kwam het net niet uit om tot vandaag in Nederland te blijven, maar we denken wel aan je hoor. Vandaag is het ook al weer vrijdag. De hele week hebben we gewacht op de Indian summer. Indian summer is een periode in de herfst waarbij het nog erg warm en zonnig kan zijn. Helaas merken we er op dit moment weinig van. Het zijn zo maar grijze dagen en op het moment dat ik dit schrijf regent het al een paar uur. We hebben zelfs weer een 'Flood Watch'. Dit was ook het geval tijdens ons verblijf in Nederland. Toen heeft het zo veel geregend dat er wegen werden afgesloten en rivieren overstroomden. Met als gevolg dat er delen van bruggen en wegen werden weggeslagen. Zelfs de weg die ik altijd neem om naar de supermarkt te rijden was afgesloten. De weg/brug is inmiddels weer gerepareerd. Op andere plaatsen in Great Falls is dit nog niet het geval, zoals de foto hiernaast laat zien. De zomer lijkt niets op hetgeen wat we vorig jaar hebben gehad. Toen hebben we zelfs John's verjaardag (in oktober)nog met een pool party gevierd. Of we het dit jaar weer buiten kunnen vieren, valt nog te betwijfelen. We hopen dat we nog een paar mooie nazomerdagen zullen krijgen. Over een een paar weken gaat het zwembad dicht. Dat vind ik altijd zo'n somber moment, want dan is de zomer echt voorbij. Ik heb het idee dat we niet echt een goede zomer hebben gehad, of ligt dit nu aan mij...? Ik hoop dat het morgen droog blijft, want we hebben een feestje bij Jos en Petra. Zou leuk zijn als we buiten kunnen staan. Ach, we zullen zien.

Van het treurige weer naar een leuk bericht. We blijven namelijk langer in Amerika. Ons buitenland avontuur zou volgend jaar oktober afgelopen zijn, maar we hebben verlenging gekregen. Yeahh! Nu staat onze terugkomst in Nederland in de zomer van 2013 gepland. Dit komt qua werk voor John en het project beter uit. Er komt een oplevering in de periode dat wij in eerste instantie naar huis zouden gaan. Dan is het niet handig om te wisselen van personeel. Wij zijn er erg blij mee, maar voor de familie blijft het minder leuk. Zij hadden zich tenslotte ingesteld dat wij oktober volgend jaar terug zouden komen. Een pluspuntje is wel, dat zij nog een keer bij ons op bezoek kunnen komen. Nu moeten we onze verlenging nog gaan aankaarten bij de huurbaas. We hopen dat we het huis voor die extra periode kunnen blijven huren. Dat is nog even afwachten, dus wordt vervolgd....

Weer terug

2011-09-21T17:59:00.019+02:00

Het is inmiddels weer woensdag en we zijn nu een paar dagen terug van ons tripje naar Nederland. Die twee weken zijn voorbij gevlogen en we hebben allebei het gevoel dat we erg lang van huis zijn geweest. Doordat we in die twee weken aan de Nederlandse tijd hebben kunnen wennen, heb ik het gevoel dat de jetlag langer blijft hangen dan anders. Zelfs vandaag heb ik er nog last van. We kunnen terugkijken op twee leuke gezellige weken. Het begon allemaal op 2 september, de dag van ons vertrek. Geen vertragingen en alles verliep vrij soepeltjes. Ik heb niet geslapen in het vliegtuig, want ik had een kind achter me die het nodig vond om zowat de hele vlucht in mijn rugleuning te trappen. Natuurlijk heb ik een paar keer boos omgekeken en moeder vriendelijk verzocht haar kind toe te spreken, maar 'kindlief' was een beetje (en dat is nog een understatement) hardleers. Toen de landing werd ingezet was het kind achter me waarschijnlijk zo moe van het trappen, dat deze nu prinsheerlijk lag te slapen. Nadat we de auto op hadden gehaald zijn we naar huis gereden. Onderweg nog even gauw bij de supermarkt gestopt om brood en beleg te halen. Met de ruime keuze die je in Nederland hebt, was het moeilijk kiezen. Natuurlijk ging er een bakje filet american mee. We hadden al het lekkers afgerekend en zijn naar huis gereden. Het huis zonder ziel, maar gelukkig werden we door onze buren blij verwelkomd. We hebben even bijgekletst, maar moesten toen echt even een dutje gaan doen. We werden immers 's avonds bij mijn ouders verwacht. Mijn moeder vierde haar verjaardag op zaterdag, dus het ging allemaal in één moeite door. Voordat het zover was, zijn we eerst naar mijn schoonmoeder gegaan. Die stond al klaar met de frietpan om voor ons lekkere hapjes te gaan bakken. De bitterballen en frikandellen gingen er goed in. Wat is dat toch weer lekker! Het was een fijn weerzien. We zijn na het eten met zijn drietjes naar mijn ouders gereden. Daar was ook mijn broer, dus het gezin was weer even compleet. Het was een warme zaterdag en we hebben dan ook heerlijk buiten gezeten. Nou ja, voor een paar uurtjes dan, want later op de avond ging het regenen. We hebben de avond verder binnen doorgebracht. Het voelde goed om iedereen weer te zien! Het was al na twaalf uur, toen de vermoeiheid weer op kwam zetten. Hoe graag we ook langer wilden blijven, we konden onze ogen maar amper open houden en zijn toen toch maar naar huis gegaan. Eerst nog even Sientje afzetten en daarna hebben we het bed opgezocht. Volgens mij vielen we alletwee als een blok in slaap.

De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen. Het was weer even wennen om wakker te worden in een andere omgeving. Eenmaal beneden keek in naar onze tuin. Toch ook wel weer erg leuk. De tuin lag er trouwens goed bij, dankzij het werk van mijn moeder en schoonmoeder. Daar zijn wij heel erg blij mee, maar dat weten ze ook wel. Van het plan om naar Breda te gaan, kwam uiteindelijk niets meer terecht. We zijn 's middags naar Roland en Monique gegaan. Het was fijn om ze weer te zien en zoals vanouds erg gezellig en vertrouwd. 's Avonds hadden we afgesproken met de zus van John. We konden de meiden blij maken met hun bestelling....een paar Uggs. We hebben ook daar weer gezellig bijgekletst. Maandagochtend had ik een afspraak bij de tandarts. Mijn vader zou me er naar toe brengen en daarna zou ik met hun gaan winkelen. Na de controle (wederom alles goed) zijn we naar mijn ouders huis gereden. Eerst even geluncht om daarna te gaan winkelen. Ik had het doel deze keer om laarzen te scoren. Vorig jaar had ik dat plan ook al, maar kon toen niet slagen. Deze keer had ik al wat op het oog, maar besloot eerst nog even in Breda te gaan kijken. Het was tijd voor een break en we hebben samen heerlijk genoten van koffie met wat lekkers erbij. John moest deze dag werken en de dag liep op zijn eind, dus heeft mijn vader me weer thuis afgezet. 's Avonds hadden we een afspraak bij onze vriendin Désirée. Zij heeft deze keer zo'n 10 centimeter van mijn haar geknipt. Het was echt nodig! We hebben de kids ook nog gezien en nadat ze ons geknipt had, hebben we nog geborreld met Jaap. Die moest werken, maar kwam voor ons even terug. Het was wederom een geslaagde dag/avond.

Altijd als we in Nederland zijn, plannen we één dag in Breda. Omdat we er zondag niet aan toegekomen waren, zijn we dinsdag gegaan. John was vrij, dus we konden lekker op ons gemak door de stad struinen. Ik ben geslaagd voor laarzen, John heeft weer wat Nederlandse boeken gekocht en ik had nog een jasje gevonden. Daarna hebben we het terras opgezocht. Een overdekt verwarmd terras welteverstaan, want hoe kan het ook anders....het regende weer eens. We namen allebei een Palmpje en we konden het niet laten om een portie bittergarnituur te bestellen. Heerlijk die vette snacks. Niet goed voor de calorietjes, maar wel erg lekker! Ik mis een stad als Breda. De leuke winkelstraten, de vele terrassen waar je gewoon wat kunt drinken, de mooie oude gebouwen. Tja, het is altijd weer fijn om even terug te zijn!

Woensdag moest John weer werken en had ik afgesproken met Monique. Met haar ben ik gaan winkelen en natuurlijk mocht het Hollands bakje koffie met een gebakje niet ontbreken. Het leek net of ik niet ben weggeweest. We hebben volop gekletst en pakte zo de draad weer op. Het maakt niet uit hoe lang je weg bent geweest, het voelt altijd weer gelijk goed. Donderdag ben ik langs mijn oude werkplek langsgegaan. Ik heb weer even kunnen kletsen met Leida. Ook heb ik nog andere collega's gezien zoals Jac van het magazijn. Het was goed om met iedereen weer een praatje te maken. Maja, een oud-collega van mij, kwam me daar ophalen en met haar ben ik nog gaan eten in Breda. Dat is een soort van traditie geworden en we hebben weer ontzettend gelachen en herinneringen opgehaald. Sommige vriendschappen blijven gewoon bestaan en dan maakt het eigenlijk nietuit hoe lang je elkaar niet het gezien. Dat bleek ook weer zaterdag. Toen zijn we met Roland, Monique, Jaap en Désirée gaan eten. We hadden bij 'het Lelijke Eendje' gereserveerd. We hebben weer veel gelachen, gekletst en natuurlijk van het eten en de wijn genoten. Daarna zijn we nog wat gaan borrelen bij Café the Butler. Een mooie afsluiter voor de zaterdagavond. O ja, de afsluiter was beter dan het begin van deze dag. John had een trap (die uit 3 delen bestond) op zijn neus gekregen. Een bezoekje aan de huisartsenpost kon niet uitblijven, maar gelukkig geen gebroken neus. Pijnlijk was het wel....

Zondag zijn we naar Scheveningen gereden. John moest daar voor zijn werk zijn en voor mij een leuke break. Onze vakantie in mei, leek al weer zo ver weg. Ik zag het dan ook als een vakantie in eigen land. We sliepen in het Kurhaus. Ik was daar nog nooit geweest. Het is een prachtig hotel en de mensen zijn er supervriendelijk. We kregen een mooie kamer met uitzicht op de pier en de zee. Nadat we ingecheckt waren en de koffers op de kamer hadden gezet, zijn we naar een strandtent gegaan. Het weer was immers nog zo goed. Het zonnetje scheen, dus nu moesten we er nog even van genieten. We kwamen uit bij de Zanzibar. Met een wijntje en een biertje hebben we van deze namiddag genoten. Kijk, als de zon schijnt, dan is er niets met Nederland. De mensen zijn vrolijk en iedereen zit lekker buiten. Helaas regent het er vaker dan dat de zon schijnt... Er zouden nog meer (internationale) collega's van John aanwezig zijn. Hij had een mailtje rondgestuurd waar wij zaten. Niet veel later kwam Knut, een Noorse collega van John, waarmee we samen hebben gegeten. Maandag moest John naar een meeting. Ik heb eerst lekker uitgeslapen en ben daarna gaan wandelen. Het waaide flink, maar ik vond een goed plekje bij een strandtent. Ik zat er uit de wind en met de zon op mijn snoet was het toch weer genieten. Ik had een boek meegenomen en heb er onder het genot van een bakje koffie was het heerlijk relaxen zo. Ook nog even geluncht en daarna ben ik weer aan de wandel gegaan. Ik had mijn (kleine) fototoestel meegenomen en heb nog leuke foto's kunnen maken. Wat is Scheveningen toch leuk, zeg!

's Avonds waren we uitgenodigd voor een etentje bij Simonis. Eén van de beste visrestaurants in Scheveningen. Die avond waren er twee Amerikaanse collega's bij, Gert-Jan en Petrick. Als voorgerecht hadden we een schotel met allerlei soorten vis, zoals bijvoorbeeld de Hollandse garnaaltjes. Heerlijk! Ik nam als hoofdgerecht een ouderwets lekkerbekje en John genoot van een pannetje mosselen. Het was een gezellige avond, die we afgesloten hebben bij een andere bar. Daar bleek zo'n beetje alle internationale collega's te zitten. Het was een leuke avond. Dinsdag en woensdag heb ik op dezelfde manier doorgebracht als de maandag. Woensdagavond waren we uitgenodigd voor een boottocht. Gert-Jan, met wie we maandagavond zijn gaan eten heeft een zeilboot. Hij vond het leuk om ons eens mee te nemen om een stukje te gaan varen. Gelukkig zou het droog blijven die avond. Hij had voor een hapje en een drankje gezorgd en zelfs een pastamaaltijd. Petrick werd aan het stuur gezet, op commando's van Gert-Jan. Later was het ook de beurt aan John. De zon ging langzaam onder en we konden genieten van een prachtige zonsondergang. Nadat de zon verdwenen was, werd het wel wat frisser. Het werd ook snel donker, waarna we weer naar de haven zijn gevaren. We bedankten Gert-Jan voor een leuke avond en zijn toen samen met Petrick nog naar de Zanzibar gegaan voor een afsluitende borrel.

Donderdag was het de laatste dag van John zijn meetings. Ik kon nog eenmaal genieten van het fijne hotel met Wifi (!). Nadat ik mijn mailtjes, Facebook, Hyves etc. gecheckt had, ben ik mijn koffer gaan pakken. Ik kon mijn bagage in het hotel achterlaten, zodat ik nog eenmaal van het mooie weer kon genieten. Het zou wat bewolkt worden die dag. Ik had dus maar een trui aangedaan. Ik zocht een terras op waar ik uit de wind kon zitten. Eenmaal geïnstalleerd, brak de lucht open en scheen de zon volop. Nou, ik kreeg het spontaan erg warm. Jeetje, wat was de zon sterk. Ik had me duidelijk iets te warm aangekleed. Ik besloot later maar ergens anders te gaan zitten, waar ik tenminste nog een briesje voelde. Ook heb ik nog wat foto's gemaakt van de leuke strandtentjes in Scheveningen. Ik had met John afgesproken in de lobby. Ik kon in het hotel weer gebruik maken van Wifi en het bleek dat het wat later zou worden. Ik ben weer teruggegaan naar het strand, waar later John zich bij mij voegde. We zijn nog gaan eten. Ik aan de slibtongetjes en John genoot van een pannetje mosselen. Daarna hebben we mijn koffer opgehaald en zijn naar huis gereden. Daar kwamen we Annelies en Teun nog tegen op straat. Even snel wat bijgepraat en daarna nog een wijntje gedronken bij Jasper en Evelien. Het was inmiddels al laat, dus tijd om naar bed te gaan. We wilden vrijdag tenslotte vroeg opstaan.

De laatste dag was aangebroken. We zijn naar mijn ouders gegaan. Nog één keer een bakje koffie met ze drinken. Maar uiteindelijk moesten we toch weer afscheid nemen. Dat is nooit makkelijk, maar ik ben blij dat ik ze weer gezien heb. Dit soort momenten koester ik, als ik weer terug ben in Amerika. Daarna gauw nog even naar Breda om mijn grijze jasje te gaan halen. John nog even langs zijn sigarenwinkel om wat doosjes in te slaan. De zon scheen en we konden het niet laten om een drankje te doen op het terras. Zo typisch voor Nederland, want als het maar even lekker weer is, zitten de terrassen vol. Daarna zijn we naar de moeder van John gereden. Daar hebben we voor de laatste keer voorlopig zelfgebakken frietjes met snacks gegeten. De dag zat er nog niet op, want we zijn als laatste stop nog even langs Paul en Pim gegaan. De winkel waar John altijd zijn kleding koopt. Hij heeft nog een mooie grijze kabeltrui gescoord. Eenmaal thuis hebben we ons op de koffers gestort, want deze moesten nog ingepakt worden. Altijd weer een gedoe, maar ja. Zeker met onze aankopen. Wij kunnen in Nederland taxfree kopen, maar dat betekent we een stempel moeten halen bij een taxfreebalie op Schiphol. Je moet daar de produkten die je hebt gekocht kunnen laten zien. Soms vragen ze er naar en soms ook niet. Maar ja, als je het produkt niet kunt laten zien, dan krijg je ook geen stempel. Dat risico kun je niet nemen, dus ik moest zaterdag één paar laarzen aan doen en één paar laarzen in een tas samen met mijn grijze jasje naar Schiphol. We lagen er laat in en de wekker ging zaterdag al weer vroeg af. We lagen wel op schema en redelijk op tijd waren we op Schiphol. Als het eenmaal zo ver is, wil je maar één ding en dat is zo snel mogelijk naar huis. De vlucht had gelukkig geen vertraging en na bijna 9 uur vliegen kwamen we aan op Dulles. Zo kwam er een eind aan onze twee weken in Nederland. Het was fijn om iedereen weer gezien te hebben en we missen jullie nu al.

Voor alle foto's tijdens ons verblijf in Nederland, klik hier, hier en hier.

Koffer pakken....

2011-09-01T22:02:00.008+02:00

Het is bijna zo ver; morgen vertrekken we naar Nederland voor twee weken. Vandaag nog even gewassen en gestreken. Vanavond koffe pakken. Dat wordt nog wat. Zoals altijd komt daar die vraag....wat neem ik mee? Helaas kunnen we onze flip-flops, korte rokjes/broeken en t-shirts thuis laten. Hier de komende dagen alleen maar zon en lekkere temperaturen, in Nederland daarintegen alleen maar regen. What's new? Al die keren dat ik naar Nederland ben gegaan, is het altijd al slecht weer geweest. Ik zal dus even moeten omschakelen naar laarzen, truien, shirts met lange mouwen... O ja, paraplu niet vergeten, maar waar ligt dat ding?? Zaterdag wordt het geloof ik nog wel 27 graden, maar wel met regen. Daarna daalt de temperatuur naar de 17 graden en zelfs een dag waarop het slechts 15 graden wordt. Zeker 20 graden minder als hier, even slikken!

Vandaag is ook mijn moeder jarig! Van harte gefeliciteerd, mam! Zaterdag kan ik je persoonlijk komen feliciteren. Ook zien we onze vrienden en buren weer. Dat gaan weer gezellige dagen worden. Er wordt weer een model in mijn haar geknipt door Désirée en doe gelijk een bezoekje aan de tandarts. Natuurlijk gaan we genieten van de bitterballen en frikandellen en Hollands broodbeleg. Mmm, filet American, rookvlees etc. Dat allemaal op een heerlijke boterham. Ben bang dat de pondjes er weer aanvliegen, hahaha. Nou ja, dan maar Sonja Bakkeren als we terugkomen. Gisteren heb ik de laatste boodschappen gehaald. Voer voor onze kat bij de Petsmart. Daar hing trouwens de nieuwe fall/winter collectie al. Trendy jasjes en truitjes voor de hond mét bijpassende sokjes. Ook voor Halloween genoeg keus! Arme beestjes van die baasjes die dit soort dingen kopen. Ook heb ik de bestellijst vanuit Nederland afgewerkt. Uggs, Abercrombie & Fitch... Twee dagen op pad geweest. Iedereen kan blij zijn, want ik heb alles kunnen vinden. Nu moet het alleen nog de koffer in! Eén voordeel, we hebben straks wel extra ruimte om spullen mee terug te nemen!

Bij de Safeway (lokale supermarkt) worden de vakken weer langzaam gevuld. Toen ik deze week in de supermarkt kwam zag ik overal lege vakken. Het blijft toch altijd een raar zicht. Ook op deafdeling van het vlees was het erg leeg. Geen kippetje te krijgen. De gevolgen van orkaan Irene was nog duidelijk zichtbaar. Ook liggen hier en daar nog bomen die omgevallen zijn. De bedrijven die dit komen verwijderen hebben het er maar druk mee. Zo ook deze boom. Dat is geen kleintje, die zal maar in je tuin vallen. Ik las vandaag dat er nog honderd duizenden mensen zonder stroom zitten. Wat een toestand en wij mogen daarom in ons handjes knijpen dat het zo is meegevallen. Afin, ik ga maar weer eens verder met pakken. Ik zal de komende week niet veel schrijven op mijn blog. Sommige van jullie kom ik vast wel tegen op Hyves of Facebook. Tot over twee weekjes!

We zijn er nog...

2011-08-29T20:07:00.011+02:00

Vrijdagavond hadden we dus een BBQ bij Yolanda en Arnoud. Iedereen kwam in het oranje, want het was tenslotte voor de partycrew van de QBP. We wilden het wel in stijl afsluiten. Iedereen vond het erg jammer dat we het voor een tweede keer moesten cancelen, maar ja, we hadden deze keer weinig keus. Het was een zalige dag en tot in de late uurtjes hebben we dan ook buiten gezeten. Om 01:30 gingen we naar huis. John had 's avonds nog de laatste spullen binnen gezet. Daarna naar bed en afwachten wat ons de volgende dag zou brengen.

We waren vroeg wakker. Ik denk dat het kwam omdat die dag orkaan Irene werd verwacht. Als orkaan zou ze ons niet treffen, maar de mogelijkheid op een tropische storm was wel aanwezig. Na ons ontbijt hadden we de TV aangezet. Alle nieuwszenders brachten verslag uit. Op zich was het gedurende de dag nog vrij rustig. De piek zou pas 's avonds zijn met veel regen en een stevige wind. Ik heb in de ochtend nogauw een cake gebakken. Nu kon het tenminste nog. In de middag begon het al wat meer te regenen. We konden niets anders doen dan wachten. Onze telefoons lieten we op de oplader liggen, alles was in huis, de kaarsen stonden al op hun plek, ik had de dag ervoor extra ijs in de vriezer gelegd... We hoopten dat we geen stroomuitval zouden krijgen. We gingen er natuurlijk wel van uit, want bij het minste geringste hebben wij geen stroom. Dat was pas zelfs nog het geval, tijdens een onweersbui. We besloten om op tijd te eten. Om 5 uur ging ik dan het diner klaarmaken. We hadden nog steeds stroom en zo hadden we tenminste een warme maaltijd binnen. Daarna gelijk maar aan de koffie. We konden zelfs twee bakjes nemen! 's Avonds hebben we een beetje TV gekeken en de orkaan gevolgd. Het ging steeds harder waaien en regenen. Ik moet zeggen dat ik het nog wel vond meevallen. Ik heb hier wel eens erger noodweer gezien.

Wij hebben een aantal jaar geleden okaan Erin meegemaakt. Nou ja, we zaten toen in Orlando en was toen afgezwakt naar een tropische storm. Dat vonden wij al heftig, dus we zaten nu ook te wachten op de storm. Na 8 uur zou het erger gaan worden, maar voor ons gevoel was het nog steeds vrij rustig. De uren verstreken en het was inmiddels al na middernacht. Rond half 1 's nachts hoorde ik iets buiten. Alsof er iets viel. John lag een dutje te doen en ik maakte hem wakker. Met een zaklamp hebben we vanuit de deuropeningen gekeken of we iets zagen. Mijn grootste angst was dat er een boom om zou vallen. In de twee jaar dat wij hier wonen heb ik al menig boom om zien gaan. Gelukkig nooit bij ons, maar je weet maar nooit. We zagen niets en zijn weer naar binnen gegaan. Rond half 2 begon het licht te flikkeren. Dan weer aan en dan weer uit. Zo maar een paar seconde. We besloten maar naar bed te gaan, want we dachten dat de stroom elk moment kon uitvallen. Dan kun je maar beter al in bed liggen. Gek genoeg bleef het licht gewoon nog aan. We zijn uiteindelijk maar gaan slapen.

De volgende dag werden we wederom weer vroeg wakker. Het eerste wat we deden is uit het raam kijken om te zien of er bomen omgewaaid waren. Op het eerste gezicht zag het er allemaal normaal uit. Het zwembad lag vol met takken en blaadjes, maar dat was het dan ook wel. We liepen naar buiten en gingen naar beneden. Toen zag ik dat er een boom was omgewaaid in de tuin van de buurman. De boom is naar achteren gevallen. Gelukkig voor ons, want was die de andere kant opgegaan, dan was die waarschijnlijk op onze schutting of deck bij het zwembad gevallen. Bij de achterbuurman was weer een deel van een boom gevallen. Die boom heeft al heel wat te verduren gehad. Onlangs is die namelijk gehalveerd door een rukwind. Toen is er bij ons ook een top uit een boom geknakt. Die hangt nog steeds op een andere boom. Afin, wij hebben gelukkig geen bomen die omgevallen zijn en schade aan/rond het huis. Al met al is het ons enorm meegevallen. We keken dan ook met verbazing naar foto's op het internet. Hier en daar toch wel flinke schade in de omgeving. Wij hebben geluk gehad denk ik. Zelfs de stroom is niet uitgevallen. Hoe is het mogelijk! Zeker als je later hoort dat er honderd duizenden zonder stroom zitten...

Aan de kust is het allemaal wat heftiger geweest. Zij zaten er dan ook midden in. Dat blijkt wel aan het dodental, inmiddels 38. Triest hoor. Wij zijn alleen maar geschampt door de orkaan. Gelukkig is New York ook heel wat bespaard gebleven. Het weer heb je niet in de hand en je kunt alleen maar hopen en duimen dat het goed afloopt. Het was een raar weekend. Nou ja, eigenlijk een rare week. Een aardbeving, een orkaan...wat is het volgende...? Laten we daar maar niet te veel over nadenken. Het komt zoals het komt.

Foto's BBQ, klik hier.

Geen feestje....

2011-08-26T19:39:00.008+02:00

Vandaag hebben we de beslissing genomen om ons feest wat we morgen gepland hadden te cancellen. Orkaan Irene brengt te veel onzekerheden met zich mee. Ook wordt er regen verwacht. Daarnaast zijn er toch wel wat gasten die familie aan het helpen zijn die aan de kust wonen of hun eigen woning voorbereiden voor de orkaan. Het leek ons tevens niet gepast om uitbundig feest te vieren, terwijl een groot deel van de oost kust in onzekerheid is voor wat er allemaal komen gaat. Dit jaar dus geen QBP. Hopelijk gaat het ons volgend beter af met het weer en halen we het dubbel en dwars in. Vandaag hebben we wel een WAB bij Yolanda en Arnoud. Een afsluit-BBQ voor de partycrew. Dan gaan we vandaag maar een klein feestje bouwen...wel in het oranje uiteraard!

Dan nog even over orkaan Irene... Wij zijn voorbereid op eventueel slecht weer. Je weet immers niet wat je kunt verwachten. Een Tropical Storm Warning is nu van kracht. Zoals het er naar uitziet krijgen we veel regen, stevige wind, flooding oftewel overstromingen (wegen etc.) en moeten we rekening houden met stroomuitval. Daar hebben we al genoeg ervaring mee. Ik heb lege flesse gevuld met water en die in de vriezer gelegd. Dat wordt ijs om zo het eten koel te houden. De zaklampen liggen weer standby, de kaarsen staan al op hun plek en ik heb blikken soep en bonen gekocht. We hebben een volle gasfles voor de BBQ. We koken hier electrisch, dus dat wordt buiten bakken. Tenminste...als we niet wegwaaien. Alle losse spullen die buiten stonden/hingen heb ik naar binnen gehaald. Morgenochtend nog even de telefoons opladen en we zijn er klaar voor. Hopelijk gaat het allemaal meevallen!

Wat een dag...

2011-08-24T18:40:00.007+02:00

Het leek een vrij rustige dag te worden. Ik had ’s middags om 3 uur met Petra afgesproken. Zij zou mijn haar weer verven en John zou na het werk ook daar naar toe komen. We waren namelijk uitgenodigd om te blijven eten. ’s Ochtends was ik al naar de winkel gereden voor haarverf. Ondertussen wat wasjes gedraaid en besloot nog een bakje koffie te drinken voordat ik naar Petra zou gaan. Ik zat onder de gazebo heerlijk te genieten van mijn bakje koffie en de allernieuwste Linda. Zo af en toe een Nederlands magazine is ook wel eens leuk voor de afwisseling. Ik had net mijn koffie op, toen ik een raar gevoel kreeg. Het leek net of er een zware truck voorbij reed en dat het gedreun in mijn lijf te voelen was. Ik keek nog om, wetende dat ik geen truck zou zien, want ik hoorde immers geen geluid van een vrachtwagen of auto. De trillingen werden ineens heftiger. Alles begon te rammelen. Het glas van mijn windlichten rinkelden, ik zat op de stoel te trillen, alles bewoog! Ik stond van schrik op, want ik wist niet wat er gebeurde. Ik keek naar het water van het zwembad en dat was ook aan het trillen. Jeetje, wat is dit, dacht ik. In eerste instantie dacht ik aan de septic tank die naast de gazebo onder de grond ligt. Ik had het er niet op en liep de trap op richting het terras bij de keuken. Zelfs de trap was aan het shaken. Niet alleen de trap, maar ook mijn benen inmiddels. Ik liep snel naar boven en toen was het weer rustig. Ik kon dat niet over mezelf zeggen, want mijn benen leken wel elastiek. Ik besefte niet echt wat er zojuist gebeurd was....

Het was tijd om naar Petra te gaan. In de auto hoorde ik van de aardbeving. Aha, dus geen septictank die op ontploffen stond. Wie verwacht nu ook zoiets hier. In Californië is het zo wat de normaalste zaak van de wereld. Hier aan de oost kust is het eerder zeldzaam. Ik hoorde dat de aardbeving een kracht van 5.9 op de schaal van Richter had. Voordat ik naar Petra reed, maakte ik ook nog een stop bij de bank. Ik moest van dingen afhandelen. Daar ging het alleen maar over de aardbeving. De eerste mail van het thuisfront kwam al binnen. De zus van John had het op teletekst gelezen en wilde weten of alles oké was. Ik probeerde ondertussen John te bellen, maar het telefoonverkeer lag helemaal plat. Hij werkt in Washington en was natuurlijk benieuwd hoe het met hem ging. Nou ja, het was nog even afwachten voor mij. Ik vervolgden mijn weg naar Petra. Daar aangekomen zag ik Jos zitten. Hij vertelde mij dat het gebouw ontruimd was en dat iedereen naar huis gestuurd was. John zou ook al onderweg zijn. Het gebouw zou tot nader bericht gesloten blijven. Eerst moest er een inspectie plaatsvinden. Daarna kon het gebouw pas vrijgegeven worden. Niet veel later kwam ook John aangereden. Iedereen moest natuurlijk even zijn/haar verhaal vertellen. Op Facebook, internet, TV….het ging alleen nog maar over de earthquake. Logisch, want dat komt hier aan de oostkust niet vaak voor. Tenminste niet zo sterke als gisteren. Dit is de ergste sinds 1897. Nou, deze kunnen we ook weer afvinken van het lijstje.

Het gebouw van het Amerikaanse ministerie van Defensie, het Pentagon en het Capitool zijn allemaal ontruimd. Net als vele kantoorgebouwen. Met als gevolg dat het enorm druk op straat was. Ook diverse nationale monumenten en gedenkplekken zijn ontruimd. De Nationale Kathedraal heeft ook schade opgelopen. Er zijn torenspitsen afgebroken. Twee kernreactoren in de buurt van het epicentrum van de beving werden door de trillingen automatisch uitgeschakeld. Op luchthavens in New York en Washington werden vluchten uitgesteld. De verkeerstoren moest ook ontruimd worden. Daarom was er geen vliegverkeer mogelijk. In het Washington Monument zijn scheuren ontdenkt. Het monument blijft voor onbepaalde tijd gesloten en ingenieurs onderzoeken momenteel de schade aan het monument. Wij hebben gelukkig geen schade. Het was wel een vreemde gewaarwording zo’n aardbeving, maar we zijn weer een ervaring rijker…

Hieronder een impressie van de aardbeving:

Dan denk je dat je alles gehad hebt, maar nee hoor. Nu moeten we ons weer gaan focussen op orkaan Irene. Wat wij dit weekend kunnen verwachten blijft onzeker. Volgens de weermannen kan het halfbewolkt zijn met een briesje of hevige regenval met een stevige wind (die schade aan kan richten). Daar worden we niet veel wijzer van, maar het is natuurlijk lastig om een orkaan te voorspellen. Orkaan Irene wint volgens verwachtingen nog aan kracht, voordat ze in het weekeinde de kust van de Amerikaanse staat North Carolina bereikt. Het mag duidelijk zijn dat deze orkaan een grote bedreiging is voor de oostkust, met name New England en North Carolina. Wat te doen met ons feest…? Het wordt een ‘close call’ en de beslissing zal denk ik pas vrijdag worden genomen. Het zit ons niet mee dit jaar! Ik ga in ieder geval deze week rekening houden met een stroomuitval dit weekend. We hebben al een volle gasfles voor de BBQ, batterijen voor de zaklampen en genoeg kaarsjes. Nu nog wat muesli repen, fruit en blikken soep inslaan. Je weet het maar nooit en je kunt beter goed voorbereid zijn.

Ditjes en datjes....

2011-08-19T22:57:00.005+02:00

We zijn weer een paar dagen verder dat ik van de trap ben gevallen. Ik heb er die avond (maandag) niet zo veel last van gehad. Dinsdag merkte ik wel dat alles stijf was. Mijn rug speelde op en mijn arm deed pijn. Ik heb me namelijk nog vast willen pakken aan de leuning en daarbij mijn arm verdraaid. Woensdag was het zwaar knudde. Mijn rug deed zo'n pijn, zitten was moeilijk en ik had het gevoel dat het er elk moment in kon schieten. Aiai, ik heb wel een beetje afgezien die dag. Ik heb wat pijnstillers genomen en later op de dag spierverslappers. Ik was bang dat dit wel eens lang kon gaan duren. Ik heb mijn rug de nodige rust gegeven en gisteren ging het al ietsje beter. Vandaag gaat het eigenlijk ook best redelijk. Ik kan weer zitten en normaal lopen. Pff, wat een opluchting. Over 2 weken gaan we weer naar Nederland. Ik zag mijn tripje al in het water vallen! Ik doe de komende dagen nog rustig aan, want ik wil niets forceren! Op zich gaat het nu best redelijk en dat wil ik graag zo houden.

We genieten nog steeds van het mooie weer. Alhoewel we gisteravond een flinke onweers/regenbui over ons heen hebben gehad! Grote hagelstenen kwamen naar beneden en rond het huis hadden we kleine stromende riviertjes! Het water ging alle kanten op. Veel onweer en bliksem. Om 6 uur ging de stroom uit! Daar zaten we niet op te wachten. Ach, het zou toch niet zo lang gaan duren...., dachten we! Het was immers nog licht en op zich hadden we er geen last van. Maar helaas heeft tot 10 uur s' avonds geduurd! Daar ging ik weer met de kaarsjes. Het zag er best gezellig uit, maar genoeg is genoeg. Ik wilde stroom! Ik maakte me zorgen om de inhoud van de koelkast en diepvries. In tegenstelling tot die keer in de winter hadden we nu geen sneeuw waar we het eten in konden laten vallen. Ik had al een paar keer gebeld naar Dominion (waarbij wij aangesloten zitten) om te kijken of ze er al mee bezig waren. Net toen ik het bandje had beluisterd, sprong het licht weer aan.

Vandaag hebben we onze camera teruggekregen. We hadden de camera opgestuurd naar een service center van Canon. De reparatie heeft zo'n $200 gekost. Dat is nog altijd goedkoper dan een nieuwe body kopen. Het bleek dat het aan de shutters lag. Deze zijn vervangen en de camera is gelijk ge-update. We zijn weer blij dat hij het weer doet. Net op tijd voor ons QBP (Queen's Birthday Party) feest. Nou ja, het heet geen QBP meer, want koninginnendag ligt al ver achter ons. Het feest heeft nu de naam Queen's Appreciation Day. Zaterdag 27 augustus moet het dus stralend weer worden, want om het nu weer te cancelen. Het is al zo lastig om alles te plannen, wanneer de boodschappen te halen, het drank in te slaan etc. Allemaal duimen dus dat de weergoden ons goed gezind zijn!

Concert Tim McGraw

2011-08-16T22:49:00.012+02:00

Afgelopen zaterdag zijn we dus naar het concert geweest van Tim McGraw. We besloten om een beetje op tijd weg te rijden. Dat we daar dan wat vroeger zouden zijn, was niet erg. We zouden deze keer meedoen met tailgating. Gepaard met twee tuinstoelen en een koeltas met een paar biertjes zijn we richting Bristow gereden. Toen we daar aankwamen was het erg rustig, zeker in vergelijking met de concerten van vorig jaar. We werden naar een parkeerplaats geleid en we parkeerden er onze auto. Kofferbak open, stoelen eruit en tailgating kon wat ons betreft beginnen. We zaten net lekker (alleen leek het wel) toen een vrouw ons aansprak. Nou ja, ze schreeuwde min of meer vanuit haar auto. Of er al iemand naar ons toe was gekomen om te vertellen dat tailgating niet meer is toegestaan. Zij hadden namelijk wel iemand 'op bezoek' gekregen en ze mochten niet eens bij de auto blijven staan. Of eruit en naar de venue lopen of in de auto blijven zitten. Daar zaten we dan, toch wel een beetje ongemakkelijk. Er is niemand naar ons toegekomen, maar de lol was er zo wel snel af. Als je daar als enige bezoekers op het parkeerterrein zit... Later las ik op internet dat het dus sinds mei dit jaar verboden is. Dit naar aanleiding van twee dodelijke ongelukken na een concert. Een jongen had te veel gedronken en heeft een aanrijding veroorzaakt waarbij een vrouw en een kind om het leven zijn gekomen. Triest natuurlijk, maar zodra je het terrein op bent, kun je wel gewoon bier en cocktails kopen. Naar later blijkt heeft die jongen die het ongeluk veroorzaakt heeft, al zijn drank binnen het terrein gekocht. Ze kunnen dan wel tailgating verbieden, maar dan moeten ze ook hun drankverkoop policy aanpakken. Er is daar nu veel discussie over. Veel mensen zijn nu Jiffy Lube Live (de locatie) aan het boycotten. Daarom was het dus vrij rustig. We hebben alles maar in de auto gezet en zijn naar onze plaatsen gelopen.

We hadden nog even de tijd en wilden nog even wat drinken voordat het concert begon. Uhm, $13 dollar voor een biertje....no thank you. Sorry, maar dat zijn toch absurde prijzen. Ik weet dat bij dit soort evenementen de prijzen hoger liggen dan in een normale bar (Verzion vroeg $8 voor eeb vers getapt biertje). Dit slaat natuurlijk nergens op. Voor veel mensen maakte de hoge prijs niet uit, want er werd genoeg gedronken. Het liep tegen 7 uur en het was tijd om naar onze plaatsen te gaan. We hadden redelijk goed zicht op het podium en ik was er best tevreden mee.

Als eerste kwam The Band Perry. We kennen maar een paar nummers van ze, dus het was leuk dat ze deze ook ten gehore brachten. Het mooiste nummer van hun vind ik 'if I die young'. Prachtig was het om dit nummer live te horen. We hadden genoten van het eerste optreden van de avond. Daarna kwam Luke Bryan. Ook hier kennen we wel een aantal nummers van. Het hoogtepunt van zijn optreden was toch wel 'Country Girl....shake it for me'. Het concert van Tim McGraw was de laatste van zijn reeks en dat hebben we geweten. Bij Luke Bryan kwamern er tijdens dit nummer crew members op in roze t-shirts met daarop Wanna shake it? Luke Bryan moest daarop zo lachen dat doorzingen bijna niet meer haalbaar was. Gelukkig kon hij nog wat woorden uitbrengen. Hij bracht er in ieder geval goed de stemming in. Ik vond hem dan ook verrassend goed! De foto links is van later op de avond. Toen kwam Luke Bryan nog één keer op het podium om een lied te zingen met Tim McGraw.

Na een korte break, kwam dan eindelijk Tim McGraw. De lichten gingen uit en de muziek werd gestart. Vorig jaar kwam hij op een sectaculaire manier op, dus de verwachtingen waren hoog. Er kwam maar niemand en toen de muziek stopte, gingen de schijnwerpers aan. Niet richting het podium, maar in het midden van de ruimte. Daar stond hij dan en de eerste twee nummers hebben we tegen zijn rug aangekeken. Daarna moest hij weer richting het hoofdpodium en dat duurde best lang. Ondertussen was hij wel aan het zingen, maar dat was niet makkelijk met al die fans die aan hem trokken. Het duurde best lang voordat we in het concert zaten. Misschien omdat het vorig jaar zo ontzettend gaaf was, waren onze verwachtingen iets te hoog. Ik vond het concert van Keith Urban veel beter. De concert tour van Tim Mcgraw eindigde in Bristow en dat kon je wel merken. Hij was niet goed bij stem en ook bij Tim haalden de crewmember grapjes uit. Typische 'je had er bij moeten zijn' momenten. Uiteindelijk heeft hij een uur en drie kwartier gezongen. Het beste nummer van de avond was toch wel weer 'real good man'. Toen begon het eigenlijk pas echt te swingen en hadden we de 'vibe' te pakken. Dit keer hebben we het concert helemaal uitgezeten en zijn niet eerder weggegaan. Dat doen we normaal wel, omdat je anders helemaal vast staat op het parkeerterrein. We hebben nog even gezeten en werden daarna verzocht om te gaan. Dan maar naar de auto en hopen dat de drukte al wat minder was. Niet dus! Het was een chaos en soms moet je een beetje brutaal zijn, want voorrang krijgen op zo'n avond is lastig. Iedereen wil gewoon zo snel mogelijk weg. Het is ons gelukt om de auto er schadevrij tussen te krijgen en toen ging het vrij soepel. Ondanks dat we het concert van Tim McGraw vorig jaar beter vonden, zullen we toch weer gaan zodra hij weer in de buurt een concert geeft.

Maandag was het een rustige dag. John naar zijn werk en ik gewoon thuis. 's Ochtends belde John mij met de vraag of ik zijn koffer kon pakken. Hij moest plots naar Fort Worth en zou die avond nog vertrekken. Die dag kreeg dus een onverwachte wending. Ik heb hem dan ook 's middags naar de luchthaven gebracht. Die avond ben ik nog van de trap gevallen. Vraag me niet hoe ik het weer voor elkaar kreeg, maar in een 'split second' lag ik beneden. Ik heb hier en daar blauwe plekken en een flinke bloeduitstorting op mijn bil. Het lijkt meer op een 'giant failed tattoo', hahaha. Gisteren had ik er ook last van, maar vandaag lijkt het nog meer pijn te doen. Ik heb mijn arm verdraaid, omdat ik me nog vast wilde pakken aan de leuning. Het ergste is dat mijn rug een dreun heeft gehad en dat merk ik goed. Bij het minste of geringste schiet het er weer in. Ik hoop dat het maar tijdelijk is, want op zich ging het best redelijk (met af en toe een slechte dag) de laatste tijd. Ik hou me maar rustig en de tijd zal het leren.

Zo is het weer vrijdag...

2011-08-12T16:56:00.007+02:00

Het is weer vrijdag en tijd voor een update. Deze week is rustig verlopen en hebben we heerlijk kunnen genieten van het aanhoudende zomerweer. Morgen gaan we naar een concert van Tim McGraw. Yeehaw! In het voorprogramma staat Luke Bryan en The Band Perry. We zijn vorig jaar ook al naar een concert van Tim McGraw geweest en dat was ontzettend gaaf. Toen we hoorden dat hij dit jaar weer kwam, hebben we gelijk kaarten besteld. Morgen is het dan zo ver en gaan we weer naar Bristow. We hebben niet de allerbeste plaatsen, maar zijn wel blij dat we het weer kunnen meemaken. Ach, misschien valt het allemaal wel mee. Jiffy Lube Live (de locatie van het concert) heeft als nadeel dat het parkeren, nou ja, beter gezegd het wegkomen na een concert dramatisch is. We zullen dan ook op tijd die kant op gaan en onze auto tactisch gaan parkeren. Misschien kunnen we vooraf aan het concert 'tailgaten'. Huh, hoor ik jullie denken. Wat is tailgaten...? Tailgating wordt hier in Amerika veel gedaan. Tailgaten is een gezellig samenzijn, gehouden op parkeerplaatsen voor een gebeurtenis. Het evenement zou een concert, voetbalwedstrijd, honkbalwedstrijd of een andere attractie kunnen zijn. Amerikanen komen met hun pick-up trucks (en normale auto's) aanrijden, vervolgens gaat de achterklep open en komen de stoelen, bbq, drank en eten tevoorschijn. Er worden ook vaak spelletjes gespeeld. Er zijn zelfs speciale bbq accessoires voor pick-up trucks. Zie foto links.... Geniaal toch, hahaha. Zo brengt men hier de tijd door alvorens het concert begint. Dus wie weet gooien wij ook de stoelen in de kofferbak, nemen we ons koeltasje mee en doen we mee aan het tailgate fenomeen. Het is hier de normaalste zaak van de wereld om te tailgaten. Ze maken er echt een dagje uit van.

Ik vertelde jullie een tijd geleden over de goede service die je hier in de winkels krijgt met betrekking tot iets terugbrengen of ruilen. Laatst heb ik dit weer een keer ervaren. Wij hadden een dienblad gekocht bij Sur la Table. Dit is een kookwinkel waar je echt de mooiste spullen kunt halen. Het dienblad kostte toen $29,95. Ik kijk regelmatig op hun website en zag tot mijn verbazing dat het dienblad in de uitverkoop was. Nu nog maar $11,95! Jeetje, dat scheelt wel veel. Wij moesten nog wat halen bij Sur la Table en ik vroeg wat hun 'return policy' was. De vriendelijke mevrouw achter de balie vertelde me dat ze heel erg coulant zijn met afprijzingen of spullen terugbrengen. Nou, dat liet ik me geen tweede keer vertellen. Prompt haalde ik mijn bon tevoorschijn van het dienblad en vroeg of ik het verschil kon terugkrijgen. Dat kon, maar ik moest wel het product kunnen laten zien. Ach, geen probleem. Een paar dagen later ging ik gepaard met mijn dienblad terug naar de winkel. Wat denk je....? De prijs was nog verder gezakt en nu kostte het nog maar $8,95. Ik heb netjes het verschil teruggekregen. $21 dollar maar liefst. Het maakte niet uit hoe lang het geleden was dat ik mijn aankoop heb gedaan, ze deden er niet moeilijk over. Nou, dat is nog eens leuk shoppen hier!

Luau Pool Party

2011-08-02T17:40:00.019+02:00

Na het gave concert van Keith Urban op donderdag, was het vrijdag weer business as usual. Vrijdag was de dag van boodschappen doen, eten voorbereiden en verdere werkzaamheden voor onze Luau Party op zaterdag. We hadden een drukke planning en we begonnen dan ook met de boodschappen. Eerst naar de militaire basis op Fort Myer. Toen we daar na ruim 2 uur (!) klaar waren zijn we naar huis gereden en ben ik daarna naar de Safeway gegaan. Eenmaal weer thuis kon ik aan de slag met het voorbereiden van het eten. Ik had een aardappelsalade, pastasalade en kruidenboter gemaakt. Daarna was het vlees aan de beurt. Die moest in de marinade (ook zelf gemaakt) gezet worden. De dag vloog voorbij. Na het eten zijn we nog naar de Total Wine gereden voor wat bier en naar de World Market voor limoenen en kokosnoten. Na deze drukke dag waren we allebei helemaal uitgeput en besloten om op tijd naar bed te gaan. Zaterdag zouden we namelijk vroeg opstaan, want er moest nog best veel gedaan worden voordat het feest om 2 uur zou beginnen.

We waren allebei vroeg wakker en de wekker kreeg niet eens kans om af te gaan. Mooi, lekker op tijd en hopelijk niet te veel stress... Makkelijker gezegd dan gedaan, want we hadden een lange 'to-do-list'. Na het ontbijt ging John zijn ding doen en ik ging verder in de keuken. Nadat ik daarmee klaar was, ben ik naar de gazebo gegaan om er daar een tikibar van te maken. John had alles al goed voorbereid en alles stond al op zijn plaats. Ik kon gelijk beginnen met decoreren. De kokosnoten, limoentjes, ananas, onze coconutglazen en andere tikispullen heb ik zo leuk mogelijk weggezet. De palen van onze gazebo werden met tikihoofden versierd en de bordjes werden opgehangen. De opblaasflamingo, palmboom en strandballen had John al opgeblazen en dreven al in het zwembad. Het zag er allemaal vrolijk uit. Terwijl ik buiten bezig was, heeft John zijn dessert gemaakt. De rest kon pas 's middags gemaakt worden. Gauw even mezelf omkleden, in tikistyle natuurlijk en toen was het wachten op de eerste gasten. Aan Myrthe en Dennis de eer, want kwamen als eerste. Myrthe had een fleurige jurk met Hawaiiaanse print en Dennis natuurlijk een kleurrijke blouse met een bloemenkrans om zijn nek. Eén voor één kwamen de gasten binnen. De dresscode was tiki style; dress to impress en (bijna) iedereen had daar gehoor aan gegeven. Wat zagen ze er allemaal leuk uit! De muziek stond aan, iedereen had een drankje en de sfeer zat er al snel in. De kids natuurlijk in het zwembad, maar de volwassenen gingen al snel achter hen aan. Het weer was namelijk geweldig en best warm. Een verkoelende duik konden de meesten niet weerstaan. Ik ging zo nu en dan met mijn hapjes rond en genoot op zijn tijd van een drankje en de gesprekken met onze gasten.

Na een paar uurtjes was het tijd om te gaan bbq-en. Eerst voor de kinderen wat hamburgers. Die had ik 's ochtends nog even gemaakt met hamburgerkruiden. Ik had Jos gevraagd of hij ze wilden bakken en dat was natuurlijk geen probleem. Hij had al eerder aangegeven of hij iets kon doen en dit was het moment dat ik zijn hulp kon gebruiken. Ik ben verder gegaan met mijn chicken-mushroom skewers. Die moesten nog aan een stokje geregen worden. De kids zaten lekker te smullen van de hamburgers en ik ben daarna de spiesjes gaan bbq-en. We hadden ook nog saté, spiezen van varkensvlees in een rub (mengsel van droge kruiden) en bbq-saus. Scampi's was het laatste wat we hebben gebakken. Ook Arthur heeft ons geholpen met het bakken van het vlees. Zo fijn! Iedereen zat al aardig vol en we kregen genoeg complimenten dat het erg lekker was en dat we er weer een werk van hadden gemaakt. Dat is toch altijd leuk om te horen. Na een korte pauze om het eten even te laten zakken was het tijd voor het dessert. We hadden 3 kleine desserts. Ons inmiddels befaamde mousse van yogurt, witte chocolade en citroen. Een bolletje vanilleijs met daarover aardbeien in balsamico, honing en pistachenootjes. Dit laatste moest John in een pan warm maken, dus qua timing kwam het er precies op aan. We wilden alles tegelijk serveren. Het 3e dessert was een variatie op een sgroppino. Een soort shake van prosecco, wodka, limoenijs, vanilleijs en frambozen. Eeven in de blender en je hebt een heerlijke shake. Alles is goed verlopen, dus we konden alle drie de gerechten aan de gasten presenteren. Iedereen heeft ervan gesmuld en complimenten aan John! Hij is echt mijn dessertspecialist! Vind ik alleen maar leuk, want vaak moet ik voorproeven en dat vind ik natuurlijk helemaal niet erg!

Na het eten hadden we allebei wat meer rust. Nu konden wij ook volop gaan genieten. Dat deden we natuurlijk al wel, maar je bent stiekem toch druk in de weer met de hapjes en het eten. De kids hebben heel de dag en avond in het zwembad gezeten en iedereen heeft genoten. Later op de avond gingen de eerste gasten weer weg en uiteindelijk hebben we met Yolanda, Arnoud (en kids), Myrthe en Dennis nog een afzakkertje genomen. Nou ja, meerdere afzakkertjes geloof ik. Om 00:30 gingen ze weg en hebben John en ik nog een laatste drankje gedaan. We waren helemaal stuk aan het einde van de dag. Maar ja, wat wil je als je feest zo'n 11 duurt en al vanaf 7 uur op bent. Wat in de koeling of naar binnen moest hebben we opgeruimd en de rest hebben we lekker laten staan. Dat was dan weer voor zondag! Opruimdag!

We kunnen terugkijken op een geslaagd feest met veel gelach, gezelligheid, goede tijden en prachtig weer. Geen spatje regen gehad en alleen maar hoge temperaturen! Ik wil iedereen bedanken voor de hulp tijdens het feest en voor de leuke kado's die we hebben gehad. Elke keer zeggen we dat jullie dat niet hoeven te doen, maar we waarderen het natuurlijk wel. Thanks y'all!!

Zondagochtend was het wat moeilijker uit bed komen dan de dag ervoor. Toch nog een beetje gebroken en met een duf gevoel zijn we opgestaan. Het opruimen kon beginnen. 's Ochtends ziet het er altijd heel anders uit, dan dat je het de avond ervoor achterlaat, hahaha. Ach, met een vuilniszak en goede spirit zag de tuin er na een paar uur weer prima uit. De vaatwasser stond ook al aan en met de hand de breekbare spullen afgewassen. Langzaam aan kwam er weer orde in huize Valentijn. De middag hebben we benut om bij te komen en te relaxen. En zo is er weer een weekend voorbij en staat er een nieuwe week op ons te wachten.

Hieronder een impressie of klik hier voor alle foto's.

Concert Keith Urban

2011-07-28T18:47:00.010+02:00

Donderdag zijn we naar het concert van Keith Urban geweest. Hij gaf een concert in het Verizon Center in Washington DC. Ik had kaarten kunnen bemachtigen en achteraf bleken dit kaarten voor prima plaatsen te zijn. We zijn naar het kantoorgebouw van John gereden om daar de auto te parkeren. Aansluitend hebben de metro gepakt naar het Verizon Center. Ik was er nog nooit geweest, dus had geen idee wat ik me ervan moest voorstellen. Toen we arriveerden was de zaal al open. Het Verizon Center is lekker compact en je kunt zo naar het toilet of iets te drinken halen. Ideaal dus! We zochten onze 'section' (vak) op en daar waar ik op hoopte werd bewaarheid. We hadden stoelen aan het gangpad. Het podium was ook dichtbij, ik was helemaal blij.

In het voorprogramma stond Jake Owen. We hoefden niet lang te wachten voor het half 8 was. Het concert begon... Het is altijd leuk om eerst een voorprogramma te hebben, maar bij Jake Owen hadden we allebei zoiets van 'been there, done that'. Hij heeft één nummer die ik wel leuk vind en dat is Barefoot Blue Jean Night. Het vak waarin wij zaten was vrij rustig en ze bleven allemaal zitten, maar met dit nummer kon ik het niet laten om te gaan staan en mee te dansen/zingen. Een stukje verderop volgden nog twee vrouwen mijn voorbeeld, maar dat was het dan ook wel. Ik hoopte maar dat ze met Keith Urban wel 'los' zouden gaan. Na het optreden ging iedereen weer lopen, drinken halen en naar het toilet. Ik ging ook nog even kijken, maar de rij was veel te lang en ik hoefde niet echt. Ik ben maar weer teruggegaan naar mijn plek.

Toen werd het eindelijk donker in de zaal en iedereen wist wat er ging komen.....Keith Urban! Gelukkig ging iedereen nu wel staan. We hadden Keith Urban al eens eerder gezien. Dat was een paar jaar geleden in Keulen (Duitsland)tijdens zijn clubtour door Europa. De zaal in Keulen was klein, hooguit voor zo'n 700 tot 1000 man. Dat was zo gaaf en we stonden destijds zo dicht bij het podium! Aangezien het Verizon Center veel grootser van opzet is gingen we er al vanuit dat het dit keer wel anders zou zijn. We hadden dus op voorhand onze verwachtingen al bijgesteld. Gelukkig maakt de venue voor Keith Urban niet zo veel uit. Hij is live erg goed. Niet schor, niet vals, nee....geweldig gewoon! Het geluid in het Verizon Center is jammer genoeg dramatisch. Desalniettemin vonden we het natuurlijk fantastisch. Keith Urban heeft in totaal 2 uur en een kwartier staan zingen. Tijdens het concert zelf heeft hij een leuke interactie met het publiek. Het concert zelf was een mix van liedjes van zijn laatste CD en wat oudere nummers. Dit alles maakte de avond helemaal perfect! We hebben gedanst en meegezongen. Af en toe kwam hij op een 'zijpodium' staan waardoor we hem van dichtbij konden bewonderen. Omdat we aan het gangpad zaten, konden we zo naar beneden lopen, waardoor er hooguit 3 meter afstand tussen ons was. Cool!

Ik heb foto's genomen met mijn iPhone. Helaas zijn ze niet allemaal even scherp, maar om een indruk te krijgen hoe het was klik hier.

Hieronder twee filmpjes die ik gemaakt heb tijdens het concert.

Hittegolf....

2011-07-21T22:06:00.006+02:00

Wat doe je als het buiten 45 graden is? Juist, een blog schrijven. We zitten midden in een hittegolf. Als je buiten komt, loop je tegen een muur van warmte aan. Het is buiten bijna niet vol te houden. Ik zeg bijna, want dankzij het zwembad kon ik toch een beetje de verkoeling opzoeken. Een tijdje terug heb ik een luchtbed gekocht en zo dobberde ik lekker op het water. Eenmaal uit het water en zelfs in de schaduw werd ik bijna misselijk van de warmte. Ik heb vandaag dus veel water gedronken. Toen ik weer naar binnen ging, leek het erg koel in huis. Net of de airco aan stond. Nu heb ik het echter weer warm en staan de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik probeer het aanzetten van de airco altijd zo lang mogelijk te rekken. Vooral als ik veel buiten ben, vind ik het niet nodig om binnen de airco aan te zetten. Met de strijk en koken wordt het een ander verhaal. We zetten de airco wel 's avonds aan. Zo'n twee uur voordat we naar bed gaan. Zowel boven als beneden. Alleen op deze manier is onze slaapkamer koel te krijgen. De temperatuur loopt dagelijks op tot 30 graden. Veel te warm om in te slapen. Toch gek hoor....in de winter wil de warmte maar niet blijven hangen en in de zomer krijg je het met geen mogelijkheid koel. Ik weet niet wat het met dit huis is, maar we doen het er maar mee.

Niet alleen ons gebied heeft last van de warmte. Door de extreme warmte zijn er al 22 doden te betreuren. In liefst 17 Amerikaanse staten van Texas tot South Dakota en langs de Oostkust is de hitte ondraaglijk. Zieken, kinderen en ouderen krijgen extra steun, zeker omdat de hoge vochtigheid het gevoel van de hitte nog versterkt. De verwachting is dat de hitte tot zondag niet zal afnemen. We zullen ons dus moeten aanpassen aan het weer. Met andere woorden: lekker niets doen en heel wat tijd doorbrengen in en rond het zwembad.

Het enige wat jammer is, dat we de ramen niet open kunnen zetten. Ik vind het altijd wel fijn om het huis even te luchten. Zelfs 's ochtends is het al zo warm en vochtig buiten dat het alleen nog maar warmer wordt in huis. Dus voorlopig blijft alles maar dicht. Ik klaag verder niet hoor. Beter een hittegolf dan het koude weer van Nederland. Wij kunnen tenminste nog lekker BBQ-en. Dat doen we overigens de laatste tijd veelvuldig. Heerlijk! We zijn allemaal weer nieuwe gerechtjes aan het uitproberen. Volgende week geven we een Luau Party en dan mag het eten van de BBQ natuurlijk niet ontbreken. John is mijn 'toetjes specialist' en hij gaat dit weekend een dessert maken die we waarschijnlijk ook met het feest maken. Ik vind dat natuurlijk niet erg. Heerlijk juist, dat voorproeven! Vanavond gaan we nar de Australische Ambassade. We zijn uitgenodigd door een Ausralische collega van John. Na deze borrel kunnen we gelijk door naar een andere borrel. Myrthe en Dennis geven een WAB (Week Afsluit Borrel) Gezelligheid alom!

Van een stinkbug naar een spin....

2011-07-10T22:15:00.011+02:00

Na onze vakantie viel het ons op dat we bijna geen stinkbugs meer hebben. Zowel binnen als buiten lijken de beestjes verdwenen te zijn. Zo rare gewaarwoording, daar ik voor de vakantie tientallen per week uit het huis moest zetten. Ineens zijn ze verdwenen... Niet dat ik dat erg vind, in tegendeel! Ik begon echt haatgevoelens te krijgen tegen die stinkbugs! Van die kleine beestjes gaan we naar een iets grotere... Een paar weken terug wilde ik een handdoek opruimen die nog bij het zwembad lag. Ik pakte het op en er viel iets vanaf, nou ja viel...het sprong er vanaf! Iets groots, aahh...een spin. Nee, geen 'tje' achter het woord, het was namelijk een hele grote spin. Zo één had ik er nog nooit gezien. Ik schrok me rot en ging natuurlijk John halen. Hij liep mee naar buiten en zag de spin tegen het muurtje bij het zwembad zitten. Om het 'beestje' te omschrijven; het had lange harige poten, een harig lijf en zijn omvang zou de palm van je hand bedekken! Dat ik niet alles bij elkaar geschreeuwd hebt, vind ik nog knap van mezelf. Ik ben geen liefhebber van spinnen, om het zo maar te zeggen. De hele ieniemini kleintjes durf ik nog wel met (een paar lagen) tissues te pakken, maar zodra ze haren op de poten hebben, blijf ik er liever een paar meter van vandaan. Om ons dierenrijk compleet te maken, wilde ik een foto maken. Door mijn 'enthousiasme' was ik vergeten mijn camera mee naar beneden te nemen. Ik weer naar boven om deze te pakken, maar bij terugkomst was de spin al verdwenen. De vraag is natuurlijk waar naar toe? De gedachte dat zo'n giant spider door mijn tuin loopt, maakt mij niet echt vrolijk. Op internet heb ik gekeken of deze spin giftig is, maar dat is gelukkig niet. Hoewel je nooit weet hoe je reageert op een beet van zo'n spin. Ook las ik dat ze graag in groepen vertoeven....euh...te veel informatie! Dit wilde ik niet weten. Ik kan alleen maar zeggen dat mijn ogen voortdurend de tuin aan het scannen waren. Ik kreeg spontaan een déja-vu moment. Zo liep ik vorig jaar ook door de tuin na het zien van de slang!

Ik had de spin al een paar dagen niet gezien, totdat we op een avond onder de gazebo zaten. Op de één of andere manier werden mijn ogen naar links getrokken. Het was al donker, maar toch zag ik iets groots tegen het hout zitten. Intern gilde ik, maar zei quasi kalm tegen John dat de spin in de hoek van de gazebo zat. Ik stond toen natuurlijk wel snel op, om een paar meter verder te gaan staan. Ik wilde John niet onder druk zetten, maar verzocht hem wel om de spin te vangen en niet te laten ontsnappen. Voordat hij dit deed, ging hij eerst zijn handschoenen aandoen. Ik hield de spin ondertussen in de smiezen...van een veilige afstand, dat wel! Toevallig hadden we een doorzichtig bakje staan en daar kon hij de spin mooi in doen. Het vangen van dit enge beest ging razensnel! Crocodile Dundee is er niets bij, hahaha. Oké, nu zat de spin in het bakje. Zelfs dat aanraken vond ik al eng. We konden de spin zo wel goed bestuderen. Ja echt, ik had niet overdreven, want bij het zien van die harige poten kreeg ik spontaan weer de kriebels. We besloten om de spin maar in het bakje te laten zitten. Het was al laat en John, een waar dierenvriend, zou hem/haar de volgende dag ergens anders uitzetten. Ver weg van ons huis.

De volgende dag was ik boodschappen gaan doen en toen ik thuiskwam zag ik het bekende bakje op de aanrecht staan. Ja hoor, John wilde graag foto's nemen van het beestje en had deze mee naar binnen genomen. John vertelde me dat deze soort spin erg snel is. Duh, wilde ik dat wel weten. Hij was blijkbaar even ontsnapt, nou ja, wilde er vandoor rennen. John had de spin gelukkig weer zo te pakken. Na de fotosessie heeft hij het harige achtpotige beestje weer vrijgelaten. Waarschijnlijk om iemand anders weer de stuipen op het lijf te jagen...

Gelukkig hebben we ook andere beestjes in de tuin, zoals onze kikkers. Ik kan eigenlijk beter zeggen 'hadden'. Een tijd terug vonden de kikkers het schijnbaar fijn om bij ons in de tuin dates te houden. Van de ene kant van de tuin, naar de andere kant...het was een hoop gebrul! Vorig jaar hadden we ze ook, maar dit jaar was het echt heel erg met het volumegeluid van de kikkers. Als het ook maar om 10 minuten ging, maar hee hoor, de hele avond gingen ze door! Deze kikkers houden ook van zwembadwater en 's avonds gingen ze helemaal los. Zwemmen, daten en..... Ja, ook dat! Het geluid wat ze dan produceren lijkt wel op een geluid die een aap maakt. Werkelijk waar! Op jacht met een zaklamp gingen we dan ook op een avond kijken of we ze konden vinden. 'Caught in the act' om het zo maar te zeggen. Tja en daar zit je dan als kikkers met een stel pottenkijkers. Ach welja, maak er nog een foto van, zullen ze gedacht hebben. Nadat we zo gefotografeerd hadden, lieten we ze maar met rust. We waren nog geen 2 meter van ze verwijderd of daar brulden ze weer. Dit kon zo niet langer doorgaan. John heeft ze op een avond gevangen en de volgende dag weer uitgezet bij een kreekje. Dat is toch een mooiere omgeving voor een kikker....

...zou je denken! Een paar dagen later zit ik achter mijn computer en zie iets tegen de keukendeur zitten. Oeps, dat iets is wel heel groot voor een insect. Ik ging het eens nader bekijken en ja hoor... Mr. Frog, de kikker was weer terug! Niet helemaal waar, maar een andere kikker die de dans ontsprongen was, zat nu tegen mijn raam aan geplakt! Zie foto, is geen geweldige foto, maar dit zag ik dus. Gekker moet het niet worden in huize Valentijn! Kun je tegen spinnen, klik dan hier voor de foto's!

Weekenden vol gezelligheid en BBQ's

2011-07-05T20:13:00.019+02:00

Nadat we teruggekomen waren van onze vakantie hebben we een BBQ georganiseerd voor Yolanda en Petra (met gezin natuurlijk). Als dank voor het zorgen van Esmée. Het zou lekker warm weer worden, dus een mooi moment voor een BBQ. Om 2 uur kwamen Jos, Petra, Britt en Femke. Die lagen natuurlijk al snel in het zwembad. Wij begonnen eerst maar eens met een bakje koffie. Onze fan in de gazebo zorgde voor een koel briesje. Dat was wel nodig, want het was al snel warm. We hebben gezellig gekletst en rond een uur of 4 kwam dan ook Yolanda met aanhang. Kids in het zwembad en de 'oudjes' aan de wijn. Het was een heerlijke middag en onze magen begonnen een beetje te knorren. Tijd om de BBQ aan te steken. Eerst hamburgers voor de kids en daarna kippenbouten teriyaki, saté met pindasaus, beef bulgogi en scampi's. Een flinke hap en we zaten allemaal erg vol. Een dessert ging er nog wel in. Aardbeien met balsamico en honing en pistachenootjes. Gecombineerd met vanille ijs. Yummie. Weer een lekker dessert erbij.

Het BBQ-en ging overigens prima. Dankzij de nieuwe 'tools' die John zaterdagochtend nog even had gekocht. Een mooi koffertje waar 4 handige grill tools in zitten. Dat hadden we namelijk nog niet. Straks als we weer naar Nederland gaan komt er nog een mooie Weber BBQ en dan is het helemaal compleet. De zomer is hier nu volop in gang en elke dag genieten we wel van het mooie weer. Het zwembad is dan ook een aangename verkoeling, zeker als het over de 30 graden is.

Afgelopen weekend was het 4th of July weekend. Op 4 juli vieren de Amerikanen dat hun land in 1776 onafhankelijk werd. Deze dag wordt dus ook wel Independence Day genoemd. In dit weekend worden er veel BBQ's en picknicks gehouden en zijn er tal van parades. Ook wordt er veel vuurwerk afgestoken. Omdat 4 juli op een maandag viel, was John ook die dag vrij. Het weekend begon dan ook weer met een BBQ. Niet bij ons, maar bij zijn Canadese collega. Vrijdag was het namelijk Canada Day. Nu we toch over de feestdagen bezig zijn. Canada Day is een nationale feestdag in Canada die elk jaar op 1 juli wordt gevierd. Op 21 juni 1868 werd er een mededeling ondertekend door Gouverneur Generaal, Lord Monck, waarin staat dat Hare Majesteit iedereen in Canada opriep om de Confederatie van Canada te vieren op 1 juli 1868. De rustdag op 1 juli werd in 1879 vastgesteld onder de Engelse naam Dominion Day. Net als op Independence Day in Amerika, zijn er in Canada veel BBQ's, concerten en parades. We kwamen tegen 6 bij John en Helen aan en er waren al wat (internationale) collega's van John aanwezig. Zo heb ik deze avond de nieuwe Australische collega met zijn vrouw leren kennen. Zij waren in de plaats van Gerry en Kimberly gekomen. Marco, Vilborg en hun kids (waaronder Antonio van een paar weken oud) kwamen ook nog. Marco had zijn ouders meegenomen. Ook al spreken ze geen woord Engels, met wat gebaren en Italiaans-achtiche en Engelse woorden hebben we geprobeerd om te comuniceren. Marco heeft uiteindelijk maar als tolk gespeeld, dat ging een stuk gemakkelijker. Ook Knut uit Noorwegen was er. Die had ik ook nog niet ontmoet, dus zo werd het een leuke avond met nieuwe kennismakingen. John Harris was lekker met de BBQ in de weer en wij deden gezellig een drankje. Ze hadden alles goed verzorgd en zo rond de klok van 22:00 uur gingen we weer naar huis.

Het warme weer zou het hele weekend aanhouden. Daarom hadden we zaterdag Nicole, Michel en hun kids uitgenodigd voor....jawel, een BBQ. Daar we Nederland niet eens een BBQ hadden, gebruiken we hem hier volop. Heel lief en het had niet gehoeven, maar Nicole had een 'kleinigheidje'gekocht. Het cadeautje was zo mooi ingepakt en ik werd steeds nieuwsgieriger wat er in zat. Toen ik het doosje openmaakte zag ik een schort en ovenwanten met een print van de Amerikaanse vlag. Helemaal geweldig!! Dit paste mooi bij het dienblad wat ik onlangs heb gekocht! We waren hier erg blij mee, dus Nicole en Michel....nogmaals bedankt voor dit superleuke cadeau!

Het is altijd grappig om te zien hoe snel de kids in het water liggen. Ze zijn niet uit het water te krijgen en hebben energie voor twee, lijkt het wel. Het was wederom een gezellige middag en we hebben weer gesmuld van al het lekkers wat van de BBQ kwam. Ook het dessert mocht er weer zijn en viel bij iedereen goed in de smaak. Dat een hele dag zwemmen ook wel vermoeiend blijkt te zijn, merkten we wel aan de kinderen waarbij de vermoeidheid uiteindelijk toesloeg. Wij waren zelf ook best loom geworden van het weer en na een afzakkertje zijn we naar bed gegaan.

Zondag hebben we lekker niets gedaan. Eerst uitgeslapen en daarna bij en in het zwembad gelegen. Met deze hitte is het heerlijk om water in je buurt te hebben. Als ik het zwembad niet had gehad, was ik waarschijnlijk een opblaasbadje gaan kopen. Gewoon om er even in te liggen. Gelukkig is dat niet nodig en kan ik zwemmen wanneer ik dat maar wil. Wat een luxe... Maandag was nog zo'n dag. Relaxen, lezen, zwemmen en met elkaar overleggen wat we zouden gaan doen. Naar het vuurwerk in DC of in Great Falls blijven. Vorig jaar zijn we naar de Mall geweest om het vuurwerk te zien en dat was spectaculair. Zo leuk, maar ja, de weersvoorspelling gaf aan dat er regen en onweer werd verwacht. Na wikken en wegen zijn we toch maar in Great Falls gebleven. Ook hier werd er vuurwerk afgestoken. We zijn naar de Turner Farm Park gereden, want daar zou het allemaal gaan plaatsvinden. Toen we daar aan kwamen was het een drukte van jewelste. Jeetje, heel Great Falls én omgeving was uiteglopen om het vuurwerk te zien. Mensen zaten op dekens of campingstoeltjes, ze hadden koelboxen bij, kinderen waren aan het spelen. Er stonden wat kermisattracties en er was wat muziek. Wij hadden een mooi plekje gevonden en na een half uur wachten begon het vuurwerk. Het kwam wat traag op gang, want we hadden het idee dat de vuurpijlen één voor één werden aangstoken. Tegen het einde werd het toch nog spectaculair, wat ook tevens aan het publiek te merken was. Er werd gejuichd en geklapt. Volgend jaar gaan we wel weer naar DC om het vuurwerk te zien. Er is daar toch wel mooier vuurwerk te zien en een leukere sfeer. Al met al was het een mooie afsluiting van een gezellig 4th of July weekend.

Vakantie Key West en Miami

2011-06-14T23:44:00.010+02:00

Inmiddels zijn we weer een tijdje terug van de vakantie. We zijn niet lang weggeweest; 10 dagen in totaal. Gewoon even een korte break, daar waren we allebei aan toe. De vrijdag voor Memorial Day Weekend hadden we onze vluchten geboekt en een week later zouden we vertrekken. Die week ging natuurlijk erg snel voorbij en voordat ik het wist zat ik die zaterdag in het vliegtuig op naar Miami. Na aankomst hebben we de huurauto opgehaald en zijn we gelijk doorgereden naar Key Largo. We hadden het Hampton Inn geboekt voor één nacht. De volgende dag zouden we namelijk op tijd naar Key West rijden. Het was een prima hotel, zeker als tussenstop. De locatie was ook goed, want het lag dicht bij een tal van restaurants. Elk jaar gaan we naar Morada Bay Café, maar de kaart blijft hetzelfde. Deze keer hadden we een ander restaurant op het oog, namelijk Sundowners op Key Largo. Dit restaurant ligt aan het water en we hadden geluk. We kregen een tafel met uitzicht op de naderende zonsondergang. Perfect! We hadden een fles wijn besteld en na een tijdje zaten we heerlijk te eten. We zagen de zon onder gaan en het was een heerlijke avond. Daarna zijn we terug naar het hotel gereden. Het was best een lange dag en de vermoeidheid sloeg toe.

De volgende dag zijn we na het ontbijt richting Key West gereden. Het is een paar uur rijden, maar door de mooie uitzichten onderweg is dat geen straf. We kwamen in Key West aan en niet veel later reden we het terrein op van de Paradise Inn. We kregen onze favoriete kamer bij het zwembad. De dagen erna hebben we afgewisseld met een dagje strand en wandelen door de straten van Key West. We hadden een wandelroute gevonden op internet en uitgeprint. Hoewel we geloof ik alle straten van Key West al eens hebben gehad, zaten er toch weer nieuwe wetenswaardigheden bij. Dat maakte onze wandeling opnieuw interessant. De avonden werden gevuld met dineren in restaurants zoals de Grand en Nine One Five. Ook af en toe wat simpels bij het Hard Rock café en een broodje op onze veranda bij de Paradise Inn. Eén avond zijn we bij Marcel en Kristine op visite geweest. Altijd leuk om ze weer te zien. Marcel had nog geregeld dat John op zaterdag met een jetski toer mee kon. Ik bleef lekker op het strand liggen terwijl John zich vermaakte op het water. We hebben het erg naar onze zin gehad in Key West. Het enige minpuntje was de ervaring dat The Paradise Inn een nieuwe eigenaar had gekregen. Dat merkten we al aan het ontbijt en happy hour. Er was duidelijk een verschil met vorig jaar. Toen hadden ze bij het ontbijt nog de overheerlijke broodjes van Croissant de France. Dit jaar moesten we het doen met een muffin en een gekookt eitje. Niet dat dit verkeerd is, maar na 7 keer was ik het wel beu. Waar we voorheen met happy hour wijn, vers fruit, nootjes, kazen en crackers kregen, moesten we het nu doen met een fles wijn die al veel te lang open stond en een klein chocolaatje en een paar nootjes. Afin, de locatie en de B&B op zich blijf ik nog steeds geweldig vinden.

De tijd vloog voorbij. De dagen in Key West zaten er weer op en op zondag zijn we naar Miami gereden. Daar hadden we nog 2 nachten. Dit keer in het Marriott, vlakbij Ocean Drive. Helemaal top natuurlijk. Die avond zijn we dan ook naar Ocean Drive gelopen, een wandeling van nog geen 10 minuten. We hebben cocktails en wat snacks gegeten bij Ocean 10. Op het terras en mensen kijken. Je ziet wat voorbij komen in Miami... Na een tijdje vonden we het wel weer prima. Nadat we de torenhoge rekening hadden betaald (was even shocking), liepen we op ons gemak terug naar het hotel. De volgende dag hebben we geluncht, gewinkeld en (hoe kan het ook anders) cacktails gedronken. Het was tenslotte happy hour. Voordat we 's avonds gingen eten, hebben we nog even een gerelaxt op onze kamer. Tot onze schrik werden we om 21:00 uur wakker. We hadden ons opgefrist en rond de klok van 22:00 uur hadden we een tafeltje bij Caffé Milano. Normaal vind ik dit iets te laat, maar hé...het is vakantie. In Miami schuiven ze gerust om 23:00 uur nog aan om een hapje te eten. Dat vind ik toch echt te laat, hoor. We hebben een heerlijke avond gehad en zo kwam er een einde aan onze vakantie. De volgende dag vlogen we weer terug naar Washington. Het was fijn om weer thuis te zijn en om onze poes Esmée weer te zien. Dat was niet geheel wederzijds, maar ze bleef gelukkig niet lang nukkig. 's Avonds kwam ze gewoon weer bij ons liggen. Yolanda en Petra hadden ook deze vakantie weer op Esmée gepast. Bedankt meiden, voor de goede zorgen.

Foto's Key West en Miami.

Memorial Day Weekend

2011-06-01T17:20:00.001+02:00

Het werd hoog tijd om een inhaalslag te maken op mijn blog. We zijn dinsdag teruggekomen van vakantie (daarover later meer), dus ik kan nu eindelijk mijn blog up to date maken. We gaan terug naar Memorial Day Weekend. Nadat onze familie weer naar Nederland vertrokken was, ben ik gelijk die week begonnen om de kamers en badkamers schoon te maken. We kregen namelijk visite in het Memorial Day Weekend. Remco, Daniela, Quinten en India zouden voor een paar nachtjes komen. Zij wonen in de buurt van Philadelphia. Zaterdagochtend hadden we onze gazebo een beetje opgeleukt met wat tikispullen. Het zou immers lekker weer worden, dus we gingen er van uit dat we daar veel zouden zitten. Het was inmiddels middag toen we een auto hoorden. Daar waren ze. Het was zo leuk om ze weer te zien. De laatste keer was even snel in New York. Toen liepen we met Uggs aan en in de sneeuw. Zaterdag was het even anders, flipflops en een zomers tenue. We hebben eerst gezellig een drankje gedaan. De kinderen stonden natuurlijk te springen om het zwembad in te gaan. Het was een gezellige middag en avond. We hebben tapas gegeten met daarbij natuurlijk Sangria. Kon niet missen...

De volgende dag hadden we afgesproken om naar DC te gaan. Eerst hebben we nog een stop gemaakt bij Arlington Cemetery. Memorial Day is een dodenherdenking. De dag dat de VS zijn gevallen soldaten herdenkt. Met wakes, kransleggingen en parades. Op de begraafplaats zijn zo'n 260.000 graven. Voor elk graf wordt er in het Memorial Day Weekend een vlaggetje geplaatst. Elk vlaggetje is nauwkeurig weggezet, want het staat precies 1 foot (30,48cm) van de grafsteen vandaan. Er zijn 1200 soldaten nodig om alle vlaggetjes te plaatsen. We kwamen aan op de begraafplaats en het was duidelijk drukker dan anders. Toen we bij de eerste graven aankwamen zagen we al de vlaggetjes staan en was echt een kippenvel moment. Erg indrukwekkend om te zien, kan ik je zeggen. We maakten wat foto's en liepen verder naar het graf an John F. Kennedy. Ik ben al zo vaak hier geweest, maar met Memorial Day is het wel erg bijzonder. We namen de tijd om naar het graf van de onbekende soldaat te lopen. Daar hoefden we niet lang te wachten voor de wisseling van de wacht. Een zeer respectvol ceremonie. Iedereen is muisstil en kijkt naar dit tafereel. Ik heb ondertussen foto's gemaakt van de omstanders. We zijn daarna op ons gemak teruggelopen naar het metrostation. We hadden DC immers ook nog op onze planning staan.

We stapten uit bij Smithsonian en kwamen op de Mall. Oef, wat was het warm. Tijd voor een ijsje. We hebben op het gras gezeten en deze break was zeer welkom. Nadat iedereen zijn/haar ijsje op hadden was een museum aan de beurt. We lieten de keus aan Remco en Daniela. Het werd het National Museum of Natural History. In dit museum vind je meer dan 125 miljoen specimens van planten, dieren, fossielen, mineralen, gesteentes en meteorieten. Er is ook een Dinosaur Hall. Dit is een van de meest populaire afdelingen van het museum. Er zijn verschillende constructies van dinosaurussen die tot 200 miljoen jaar geleden leefden. Het topstuk van dit museum is de Hope Diamant. Dat we op de juiste afdeling waren beland, bleek wel uit de menigte rond de diamant. Het was nog een hele klus om een glimp op te vangen van deze diepblauwe diamiant. Dit bijzonder exemplaar wordt tentoongesteld op een roterend voetstuk in een glazen cilinder van kogelvrij glas. Er schijnt een vloek te heersen over te diamant, omdat alle vorige eigenaren onder vreemde omstandigheden zijn overleden. Volgens de legendes werd de diamant door Tavernier gestolen uit het standbeeld van een Hindoestaanse god. De diamant was één van de twee ogen van de god. Toen de priesters erachter kwamen dat de diamant verdwenen was hebben ze een vloek uitgesproken op eenieder de diamant in bezit had. Het is een mythe, maar of het ook allemaal waar is...? Nadat we er een tijdje hadden rondgelopen, zijn we terug naar het metrostation gegaan. Het was zo warm en iedereen was wel toe aan wat verkoeling. Op naar huis én het zwembad. De kids zaten binnen een mum van tijd in het zwembad. 's Avonds hebben we wat worstjes, scampi's en hamburgers op de BBQ gelegd en ontpopte Remco zich tot kok. Het was heerlijk, Remco!

Maandag, op Memorial Day, hebben we niets gedaan. Nou ja, een beetje hangen bij de pool. Prosecco en Mojito's gedronken. De kids aan de caprisun, maar wel in coconut umbrella style! Wederom werd er goed geruik gemaakt van het zwembad en zo hebben we de hele dag doorgebracht. Lekker chillen! De visite zou eigenlijk voor het eten richting Philadelphia rijden, maar uiteindelijk zijn ze tot na het eten gebleven. Natuurlijk weer wat van de BBQ. Zo kwam er een einde aan een heel gezellig weekend! We hebben genoten!
We hebben afgesproken dat we de volgende keer een bezoekje brengen aan Ambler, waar Remco en Daniela wonen. Kunnen we het mooi combineren met Philadelphia. Dat is al weer zo'n lange tijd geleden, dat we daar geweest zijn.

Voor alle foto's klik hier!

Laatste dag en vertrek....

2011-05-21T02:18:00.016+02:00

Vrijdag was een rustdag. De familie zou immers zaterdag vertrekken en wilden daarom nog één dag lekker relaxen. Ik ben met de moeders 's ochtends nog wel naar Michaels gegaan. Dit is een grote winkel waar van alles wordt verkocht. Een groot assortiment van knutsel/hobby materiaal en decoratie. We hebben er gesnuffeld en rond gekeken. Ze mochten van mij iets uitzoeken. Dit nog omdat het moederdag was geweest. Allebei hebben ze iets leuks gevonden. Eenmaal weer buiten merkten we dat het best warm begon te worden. Na een kort bezoekje aan de Petsmart konden we naar huis. Daar zaten mijn broer en vader heerlijk te relaxen en wij gingen hetzelfde doen.

De bedjes aan het zwembad werden goed gebruikt en iedereen was in de 'relax mode'. Het aftellen was begonnen. Nog een middag en een avond en dan zou het zo ver zijn...zaterdag zat de vakantie er al weer op. Voor het eten had John de Hollandse pot in gedachte. Dan konden ze alvast weer in de Nederlandse stemming komen. Gehaktballen (wel klaargemaakt volgens recept van het restaurant Librije), aardappelpurree en groente. Als toetje John zijn befaamde wiite chocolade-citroen-yoghurt mousse dessert. We hebben weer gesmuld! We zijn buiten gaan zitten en hebben daar de laatste avond doorgebracht met een wijntje, kaasje en wat andere lekkere dingen.

Zaterdag gingen we nog één keer met zijn allen ontbijten in de dining room. Goh, ik ga dit nog missen. De enige keer dat deze kamer wordt gebruikt is als we veel visite krijgen en niet buiten kunnen zitten om te eten. Normaal eten wij altijd aan onze gezellige keukentafel. Doordat we nu vaak in de dining room zaten hebben we wel een vos gezien. Tot twee keer toe zelfs. De eerste keer kwam hij gewoon tot onze voordeur en liep daarna weer verder naar de buren. Ook de haas heeft daar schijnbaar zijn vaste plek. Vos + haas....ben benieuwd hoe lang dit goed gaat. Ik heb het konijn trouwens ook al een tijdje niet meer gezien.... Toeval??

Aan alles komt een eind en zo ook aan de vakantie van onze familie. Ik zie ons nog staan op de luchthaven om ze op te halen en nu zijn de twee weken weer voorbij. Van ons hadden ze nog best een week mogen blijven, hoor! Wij hadden alvast de koffers in de auto's gezet en na een laatste check of ze alles wel bij zich hadden reden we naar de luchthaven. Afscheid nemen is nooit leuk en je kunt het blijven uitstellen, maar het vliegtuig wacht niet op ze. Natuurlijk met een traan hebben we afscheid van elkaar genomen. Nog één keer omkijken, nog één keer zwaaien.....dag pap, mam, Sientje en Pierre. Tot de volgende keer. We zijn erg dankbaar dat we deze twee weken met jullie hebben kunnen delen en mooie herinneringen hebben gemaakt. Veel gedaan, gezien, geleerd en natuurlijk heerlijk uitgerust. Daar was het immers ook vakantie voor. De moeders raken al ervaren, want ze rekenen al zelf af in de supermarkt. Zo makkelijk gaat het, zie je wel. We hebben genoten. Bedankt voor alles!

Voor alle foto's klik hier.

Fort McHenry & Baltimore

2011-05-19T18:48:00.011+02:00

John had weer een dag vrij genomen en zo konden we er met zijn allen op uit. Na de dagelijkse 'wat gaan we doen' bespreking bij het ontbijt, was de keuze gevallen op Fort McHenry en Baltimore. Nadat we vorige week de vlag hadden gezien in het National Museum of American History, wilden we nu ook weten waar deze gewapperd heeft. Ik schreef toen al over Fort McHenry, nu was het moment daar om het fort te gaan bekijken. Na een uurtje rijden kwamen we aan op plaats van bestemming. Fort McHenry ligt aan de haven van Baltimore in de Amerikaanse staat Maryland. Ten tijde van de Oorlog van 1812 werd het fort beschoten door de Britse marine vanuit de Chesapeake Bay. Het door Francis Scott Key gadegeslagen bombardement van Fort McHenry inspireerde de dichter tot het schrijven van het Amerikaanse volkslied The Star-Spangled Banner. Op 13 september 1814 kwam het fort tijdens de Oorlog van 1812 onder vuur te liggen van Britse schepen. 25 uur lang werd de vesting gebombardeerd in een poging de haven van Baltimore, en de stad, in te nemen. Het Britse bombardement en het Amerikaanse weerwoord veroorzaakte echter slechts geringe schade en op 14 september staakten de Britten het vuren.

Francis Scott Key, die op een in de nabijheid gelegen schip de vrijlating van gevangenen trachtte te bewerkstelligen, was getuige van het bombardement van de Britten. Toen hij na het bombardement de Amerikaanse vlag nog immer kon zien wapperen boven het fort raakte hij geïnspireerd om de woorden van het huidige nationale volkslied van de VS te componeren. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog deed Fort McHenry dienst als gevangenis, terwijl er gedurende de Eerste Wereldoorlog een ziekenhuis in het fort werd ingericht. Net op het moment dat we de fort wilden gaan bekijken, begon het wat te regenen. Geen nood, want binnen was er van alles te zien en te lezen over het fort. Er was ook een film, die het verhaal vertelde van de gebeurtenis. Op het eind werd het Amerikaanse volkslied gedraaid met een heel verrassend effect. Ik zal het nog niet verklappen, anders is het niet leuk meer voor degene die het nog gaan bekijken.

Het was inmiddels droog en we maakten een wandeling rond het fort. Het ligt aan de haven en er waren dan ook aan de overkant grote containerschepen te zien. Daar kwam toen onze container ook aan. Na het rondje wilden we het ook eens aan de binnenkant zien. Door een grote poort kwamen we op de binnenplaats. Je kon de gebouwen inlopen en daar waren kamer ingericht zoals het vroeger was. In één van de kamers zaten mannen in uniform kleding te naaien. In andere kamers kon je lezen wat voor functie het destijds had. Nadat iedereen rustig het rondje had gemaakt zijn we weer verder gegaan. We moesten tenslotte ook nog naar Baltimore.

Baltimore is een stad in de Amerikaanse staat Maryland met ruim 650.000 inwoners. De stad is gelegen aan de rivier de Patapsco aan Chesapeake Bay. Baltimore is een van de belangrijkste havensteden van de Verenigde Staten en mede daardoor ook een belangrijke industriestad. We hadden onze auto's geparkeerd (tja, we pasten niet allemaal in één auto) en liepen naar het water. De lucht zag er zo maar dreigend uit. We wandelden er op ons gemak rond. Het is zo'n andere stad als wat wij gewend zijn bij ons in de omgeving. Daarna zijn we even op een bankje gaan zitten. Even de omgeving in ons op laten nemen en mensen kijken natuurlijk. In een stad zie je altijd 'bijzondere' mensen voorbij komen. Daarna zijn we het visitor center ingelopen. Hier kun je allerlei informatie krijgen over de stad en de omgeving. Ook zaten er twee mannen die bezig waren om een replica van een boot in het klein te maken. Miniscuul werkje, waar je ook nog eens veel geduld voor moet hebben. Aan mij niet besteed. Het was wel interessant om te zien. Daarna zijn we verder gelopen en kwamen we uit wij een gebouw waarbij je (tegen betaling) naar de hoogste verdieping kon gaan. Vanaf hier had je een uitzicht over Baltimore en de haven. Mijn ouders en broer zijn naar boven gegaan en ik bleef samen met John en mijn schoonmoeder beneden. Ze kwamen na een tijdje enthousiast terug en het uitzicht bleek erg mooi te zijn. We hebben nog een uurtje gewandeld en toen was het tijd om te gaan eten. We zijn naar de Cheesecake Factory gegaan. Zij hebben een uitgebreide menukaart en zo kon iedereen wat naar zijn gading vinden. De één koos voor pasta, de ander voor een sandwich en ook een stuk vlees met mashed potatoes werd besteld. We hebben er heerlijk gegeten en we zaten ook nog eens droog. De regen kwam ineens met bakken uit de lucht vallen. Een dessert ging er ook nog wel in. Mijn moeder had tiramisu met slagroom besteld, maar je kon het beter slagroom met tiramisu noemen. Het waren geen toefjes slagroom, maar hele bergen die de tiramisu zo wat bedekte. Je kunt ook overdrijven, hoor! Iets te veel van het goede, maar het was toch wel lekker volgens mijn moeder. Na het etentje zijn we naar huis gereden. Het was weer mooi geweest voor deze dag.

Voor alle foto's, klik op de albums Fort McHenry en Baltimore in de linkerkolom van de blog.

Pentagon Memorial & Arlington Cemetery

2011-05-18T21:06:00.016+02:00

John moest naar zijn werk, dus ben ik alleen met de familie naar het Pentagon Memorial geweest en Arlington Cemetery geweest. Ik was zelf ook nog nooit naar het Pentagon Memorial geweest. Het was voor iedereen een nieuwe ervaring. Het weer was wat twijfelachtig en onderweg krijgen we al wat spatjes regen. Die spatjes werden grotere druppels naar mate we bij Arlington Cemetery kwamen. Ik besloot daarop door te rijden naar het Pentagon winkelcentrum. We hadden de auto geparkeerd en we hebben er een rondje gelopen. Volgens de radar zou het niet lang meer regenen. Na een tijdje zagen we dat de regen was gestopt en zijn naar het Memorial gewandeld. Het was heel erg makkelijk te bereiken en na een korte wandeling kwamen we bij het Pentagon. Zodra je het terrein op loopt, is fotograferen niet toegestaan. Alleen bij het monument is het weer mogelijk. We kwamen er aan en het is toch wel bijzonder om zo dicht bij het Pentagon te staan. Aan het gebouw kun je goed zien, waar het vliegtuig het gebouw heeft geramd. Er was duidelijk een kleurverschil in de stenen te zien.

Het Pentagon Memorial, ter herdenking aan de 184 mensen die hun leven lieten op de site van het Pentagon tijdens de aanslag van 9/11. 184 mannen, vrouwen en kinderen. Onwetend, onschuldig. Het bestaat uit een plein waarop 184 banken staan, met de namen van de slachtoffers. Onder elke bank stroomt water, wat zich weerspiegeld in de bankje. Het symboliseert de herinnering aan hen die stierven; die herinnering zal altijd schitteren, ze zullen nooit worden vergeten. Op elk bankje staat een naam gegraveerd van één van de slachtoffers. Niet alleen ik, maar ook de familie was erg onder de indruk van het monument. We werden er allemaal stil van. Aan de stand van de bankjes kun je zien of het slachtoffer in het vliegtuig zat of in het Pentagon het leven liet. Die met de 'opening naar het Pentagon zijn de slachtoffers die in het vliegtuig zaten en die met de opening van het Pentagon af de slachtoffers die in het gebouw zaten.

Iedereen nam de tijd om door de 'tuin' te lopen. Af en toe stonden we stil bij een bankje en hadden we het over de verschrikkelijke gebeurtenis op 9/11. Het is bijna niet te bevatten, dat daar zo'n groot toestel het gebouw in vloog. Het was er zo sereen, zo rustig. Ik vind het een waardig monument en zeker aan te bevelen voor degene die nog eens in Washington komen. We hebben er onze tijd genomen en toen we alles op ons hadden laten inwerken, zijn we weer terug gegaan naar het winkelcentrum waar de auto stond geparkeerd. Arlington Cemetery was de volgende stop.

Het was maar een kort stukje van het Pentagon naar Arlington Cemetery. Het was ook niet druk op de parkeerplaats en had al snel een plekje. We zijn naar de ingang gelopen. Ik zag dat de lucht steeds dreigender werd. Donkere wolken en ik hoopte maar dat het droog zou blijven. Ondanks dat de familie hier vorig jaar ook al naar toe was geweest, stond het toch weer op hun lijstje. Het blijft indrukwekkend. We liepen langs de graven en waar of hoever je ook kijkt; je ziet overal witte kruizen. Ongelooflijk. Hoewel ik zelf al vaak op Arlington ben geweest; het blijft keer op keer boeien. We liepen richting het graf van John F. Kennedy. De familie liep er rond en ik besloot maar even Accuweather te raadplegen. Er was een Severe Thunderstorm Warning afgegeven. Ik moest een keuze maken of we terug naar huis zouden gaan of verder lopen. Je kunt niet echt schuilen als het keihard gaat regenen en met onweer onder een boom staan is al helemaal niet verstandig. Ik gaf aan wat mijn bevindingen waren over het weer en iedereen was het met elkaar eens. Terug naar huis, voordat het los zou barsten. Eenmaal thuis klaarde het weer op en heeft men nog genoten van een zonnige middag.

Voor alle foto's van deze dag, klik hier.

Udvar-Hazy Museum

2011-05-17T16:51:00.012+02:00

Een museum bezoeken is altijd leuk, dus we besloten naar het Udvar-Hazy Museum te gaan. Dit museum is ontstaan doordat in het Air and Space museum in Washington op de Mall niet genoeg plaats had om alle vliegtuigen tentoon te stellen. Daarom werd een enorme hangar gebouwd naast Washington Dulles Airport. Het museum omvat een collectie lucht- en ruimtevaart objecten. Het museum is in zijn soort het grootste ter wereld. In het midden van de hangar stond de Lockheed SR-71 Blackbird. Dit vliegtuig is in staat om van Los Angeles naar Washington te vliegen in 1 uur en 4 minuten en 20 seconden. Heel erg bijzonder om te zien. Zeker als je er zo dicht bij kunt komen. We liepen verder in de hangar en zagen vele interessante vliegtuigen. Op een gegeven moment kwamen we bij de Lockheed Martin X-35 Joint Strike Fighter aan, ofwel het prototype F-35 Lightning II. Dit vliegtuig is de reden dat wij in Amerika wonen. Het was voor de visite ontzettend leuk om te zien, om het vliegtuig nu in het echt te zien. Inmiddels is er al veel aan het vliegtuig veranderd, maar ze konden wel een goed beeld krijgen. Natuurlijk kennen ze het allemaal wel van het nieuws en foto's, maar om er zo voor te staan is toch wel een ander verhaal. Het kon niet uitblijven dat menig plaatje werd geschoten. John was op dat moment even gids en vertelde vanalles over het vliegtuig. De familie luisterden aandachtig....

Daarna wandelden we langs de verschillende vliegtuigen. We verbaasden ons over de grootte van de hangar. De vliegtuigen staan er niet alleen op de grond, er hangen er ook in de lucht. We bleven om ons heen kijken en onze blikken gingen van boven naar beneden. Gelukkig waren er ook loopbruggen op diverse niveau's, zodat je weer een andere kijk op de vliegtuigen had. Heel bijzonder vond ik het om de Spaceshuttle Enterprise te zien. Die stond namelijk in het volgende deel waar we aankwamen. De Space Shuttle Enterprise maakte in de jaren '70 één van de eerste testvluchten. De Space Shuttle werd toen gelanceerd vanaf een Boeing 747. De Enterprise werd gebruikt tot 1985. Deze space shuttle heeft zijn naam te danken aan enthousiaste fans van de serie Star Trek. De space shuttle zou namelijk in eerste instantie ‘Constitution’ genoemd worden. De kijkers van de serie Star Trek besloten daarop campagne te houden en probeerden het Witte Huis ervan te overtuigen om de shuttle de naam Enterprise te geven en dat is gelukt. De Enterprise lijkt klein, totdat je eronder gaat staan, dan merk je pas hoe groot deze space shuttle is. Het was erg interessant om door dit gedeelte van het museum te lopen. Niet alleen de space shuttle, maar ook de andere objecten en wetenswaardigheden die om de Enterprise tentoongesteld staan.

Nog een bijzonder vliegtuig die er stond was de Enola Gay, het vliegtuig dat in 1945 de atoombom op Hiroshima gooide. Ik vond het een prachtig vliegtuig om te zien, maar de reden waarvoor de Enola Gay werd ingezet geeft het een zwarte rand aan de schoonheid van dit vliegtuig. De atoombom, met de naam Little Boy, werd boven Hiroshima afgeworpen. Hierdoor kwamen 78.000 mensen direct om. Door de na-effecten als gevolg van de radioactieve straling liep het dodental uiteindelijk op tot ongeveer 140.000 eind 1945. Enola Gay werd het middelpunt van een controverse op het Smithsonian Institution, toen het museum de romp van het vliegtuig werd tentoongesteld voor het publiek op 28 juni 1995. Dit als onderdeel van een tentoonstelling over de 50ste verjaardag/herdenking van de atomaire bombardementen op Hiroshima. Critici van de tentoonstelling, met name die van de American Legion en de Air Force Association, waren bang dat de tentoonstelling te veel aandacht zou vestigen op de Japanse slachtoffers die waren gevallen door toedoen van deze nucleaire bom. Eerder dan op de motivaties voor het bombardement of de discussie over de rol van de nucleaire bom in het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog conflict met Japan. De tentoonstelling werd geannuleerd op 30 januari 1995, hoewel de romp wel tentoongesteld werd. Op 2 juli, werden drie mensen gearresteerd voor het gooien van as en menselijk bloed over de romp van het vliegtuig. Eerder was er al een incident waarbij een demonstrant rode verf over de vloer van de hal had gegooid. Als gevolg van de eerdere controverse staat er in de beschrijving bij het vliegtuig alleen dezelfde beknopte technische gegevens zoals bij de andere vliegtuigen in het museum. De reden hiervoor was om geen verdere discussie te krijgen over de omstreden kwestie. Het vliegtuig wordt extra beveiligd met camera’s en sensoren die afgaan als er een bezoeker of object te dichtbij komt.

Ook stonden er commerciële vliegtuigen in de hangar zoals de Air France Concorde en een Boeing 707. Nadat we de vliegtuigen in de hangar hadden gezien, zijn we naar de uitkijktoren gegaan. Het was gelukkig niet druk bij de lift en we konden na een paar minuten al mee naar boven. In de toren hadden we uitzicht op o.a. Dulles National Airport. Het was grappig om de luchthaven eens van een andere kant te bekijken. Toen wij er waren kwamen er veel internationale vluchten binnen. Zo ook het vliegtuig waar Petrick (collega van John) in zat zagen we landen. Nadat we een rondje hadden gelopen in de toren gingen we met de lift weer naar beneden en zo kwam er een einde aan het museumbezoek. We hebben er aardig wat tijd doorgebracht en iedereen was er aan toe om even te relaxen.

's Avonds zijn we naar PF Chang's geweest. Sinds vorig jaar favoriet bij onze visite. We kwamen aan bij het restaurant en hadden vrijwel meteen een tafel. Grappig, want het was dezelfde tafel als de vorige keer. We bestelden van alles wat en iedereen genoot er van. Heerlijk als al die lekkernijen op tafel staan en je overal een hapje van kunt proberen. Een nagerecht kon niet uitblijven en nadat we die met moeite op kregen, gingen we met een voldaan gevoel naar huis.

Voor alle foto's klik hier!

'Fancy Fair' in Great Falls

2011-05-15T22:40:00.011+02:00

Zondag beloofde het een mooie dag te worden. Er zou ook een Fancy Fair zijn in Great Falls. De locatie was lekker dichtbij, want we konden er zo naar toe lopen. Normaal zijn wij in mei op vakantie en moeten we dit evenement missen. Ik had er geen idee van wat ik me er van moest voorstellen. In Nederland kennen we natuurlijk de braderie, die vaak groots opgezet is. Na ons gebruikelijke ontbijt, ben ik samen met John, mijn ouders en schoonmoeder richting de kraampjes gelopen. Ik had verwacht dat ze ergens een weg hadden afesloten, maar dit was dus niet het geval. Op de parkeerplaatsen stonden wat kraampjes. De eerste kraampjes stelden al niet veel voor. Er stond een vrouw met wat snuisterijen, de vrijwilligersbrandweer stond er om zieltjes te winnen. John heeft het al zo druk, dus helaas, dit moet hij aan zich voorbij laten gaan. Geloof niet dat hij daar echt mee zit. We liepen verder en kwamen bij het schooltje. Nou ja, dat was het vroeger. We komen hier zo wat dagelijks voorbij gereden en waren wel benieuwd hoe het er van binnen uit zag. Tegenwoordig doet dit gebouw dienst als danszaal. Op zaterdagavond komen de locals bij elkaar om met de beentjes van de vloer te gaan. Toen we binnen kwamen, stapten we even terug in de tijd. Sommige dingen worden soms in een goede oude staat gehouden en soms is het gewoon oud! Dat laatste gold ook voor het schooltje. De muffe lucht hing nog in het gebouw. Op het moment dat wij er waren, zaten er een paar mensen met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar anekdotes te vertellen over het gebouw en de straat. Op zich best interessant denk ik, als je er opgegroeid bent en zo'n beetje dezelfde leeftijd hebt als de mensen achter het tafeltje. Het ging vrij traag en soms kon ik ze niet eens verstaan. Er hingen wel oude foto's en plattegronden van hoe de situatie vroeger was.

We liepen verder en kwamen op de volgende parkeerplaats aan. Daar stond een oude auto geparkeerd en de shuttlebus, waarmee je naar Colvin Run Mill kon gaan. Eerst zijn we nog een gallerie binnen gestapt. dat is dan weer wel leuk. Op zo'n dag is het allemaal wat toegankelijker. Er hing kunst van lokale mensen en studenten. Op zich wel grappig om te zien. Ook worden er naar blijkt cursussen gegeven. O.a. schilderen en servies schilderen. Toen we daar stonden kwamen we nog een Nederlands stel tegen. Zij wonen sinds vorig jaar in Great Falls. Zo grappig om juist op de Fancy Fair, in de gallerie en in Great Falls (of all places) weer Nederlanders te ontmoeten. We hebben emailadressen uitgewisseld, zodat we later iets met elkaar kunnen afspreken. We kwamen buiten en de shuttlebus was net weer terug van zijn rondje, dus we konden gelijk instappen. Drie minuten later waren we op plaats van bestemming...ja, zo gaat dat hier, hahaha.

Colvin Run Mill Park is niet groot, maar je kunt er een korte wandeling waken, picknicken etc. Wij waren er zelf ook nog nooit geweest, dus we waren ook erg benieuwd. De molen is gerenoveerd in 1972 en staat op dezelfde locatie waar vroeger (in 1811) ook al een molen stond. In de molen werd ons verteld hoe het allemaal werkte en konden we overal een kijkje nemen. Daarna zijn we naar buiten gelopen om een rondje rond te molen te maken. Op het terrein is ook een huisje te vinden, die tegenwoordig dienst doet als winkel waar locale produkten en snuisterijen worden verkocht. Ook zijn we nog een schuur ingelopen, waar men volksliederen aan het zingen waren. Het kunnen ook gewone liedjes zijn geweest, maar het klonk als 'ver voor mijn tijd', zeg maar. Nadat we alles gezien hadden, moesten we even wachten op onze shuttlebus, die ons weer terug zou brengen.

Na het korte ritje stapten we uit en zagen tafeltjes en stoelen op het parkeerterrein van de Serbian Crown staan....en een live band. Nou, dat wilden we weleens meemaken; een terrasje pakken in ons eigen Great Falls. Het live muziek bleek country te zijn. Nu vind ik country muzien helemaal top, mits het van deze tijd is. Ach, we zaten deze dag toch al in de 'golden oldies', wat maakte het uit... We bestelden een biertje, maar dat konden we alleen binnen krijgen. Op het geimproviseerde 'terras' mocht geen alcohol geschonken worden. Daarom was er zo veel plaats... Iedereen zat binnen! Het kon de pret niet drukken, dus we bestelden allemaal een Cola. Zo op het asfalt, in de zon en zonder schaduw was het erg heet aan het worden. Na een paar nummers aangehoord te hebben en we allemaal ons glas leeg hadden, zijn we terug naar huis gegaan. Het was erg lekker weer, dus iedereen is nog even gaan relaxen aan het zwembad. Als avondeten hadden we Domino's pizza besteld. Lekker makkelijk en iedereen vond het erg lekker. Volgende keer iets meer bestellen, maar met ijs als toetje had iedereen genoeg gegeten.

Klik hier voor alle foto's!

Vrijdag de 13e en zaterdag

2011-05-14T18:07:00.012+02:00

Afgelopen vrijdag was het vrijdag de 13e. Voor sommige mensen een hele vervelende dag, maar niet voor mij. Ik ben niet zo bijgelovig. Oké, ik zal niet onder een trap doorlopen, maar dat is meer dat ik bang ben iets op mijn hoofd te krijgen, dan dat het me ongeluk brengt. Zie ik een zwarte kat, dan ga ik daar echt niet om heen lopen, omdat anders ons pad kruist. Gelukkig heeft de familie ook geen problemen met vrijdag de 13e en konden we gewoon op pad. Het programma van die dag was een bezoek aan de outlet en een middag relaxen. We zijn naar de Leesburg Outlet gereden en het was lekker rustig. Iedereen had wel iets gescoord en kregen zelfs bij de kassa nog extra korting. Hoezo brengt vrijdag ongeluk met zich mee...?

Zaterdag was het een bewolkte dag waarop ook wat regen werd verwacht. Een mooie dag om dus naar een museum te gaan. We zijn 's ochtends naar het metrostation in Falls Church gereden, waar we de auto's gratis konden parkeren. Met de metro zijn we verder gegaan richting DC. Het is weer eens een ander vervoersmiddel, dan de auto. Tevens was het een leuke belevenis voor onze familie. Ik vind het plafond binnen in de stations erg mooi. We zijn er bij de Smithsonian halte uitgestapt. Ik denk vanwege het weer, want het was best druk. We hoefden alleen nog maar de mall over te steken om bij het museum te komen. Heel begrijpelijk werden de fototoestellen uit de tas gehaald en menig plaatje geschoten. We hadden voor vandaag het National Museum of American History uitgekozen. In het museum vind je alles over de geschiedenis van de Verenigde Staten met verschillende tentoonstellingen. Het topstuk van het museum is de originele vlag die tijdens de Oorlog van 1812 boven Fort McHenry wapperde en die Francis Scott Key inspireerde tot het componeren van het nationale volkslied The Star-Spangled Banner.

Bij het museum moesten we onze tassen laten controleren en door het poortje lopen. Het topstuk van het museum is de originele vlag die tijdens de Oorlog van 1812 boven Fort McHenry wapperde. Francis Scott Key was aan boord van een Brits oorlogsschip om een vriend te bevrijden die was beschuldigd van het beschermen van Britse deserteurs. De Britse commandanten kwamen overeen beide mannen vrij te laten, maar om veiligheidsredenen werden ze nog een nacht vastgehouden terwijl de Britse vloot het fort bestormde. Na de overwinning van de Amerikanen werd er een vlag gehesen boven het fort. Het zicht wat Francis Scott Key op deze “broad stripes and bright stars” had, heeft hem geinsprireerd om een gedicht (toen nog genaamd The Defense of Fort McHenry) te schrijven wat later het nationale volkslied werd. De muziek waarop het werd gezet was van een populair lied uit die tijd (to Anacreon in Heaven), geschreven rond 1800 door John Stafford Smith. Later veranderde de naam van het volkslied in The Star-Spangled Banner. We waren allemaal benieuwd naar de vlag en daar zijn we dan ook als eerste naar toe gelopen. Hier mag je niet fotograferen, dus ik heb helaas geen foto's van de vlag kunnen maken. Daarom maar ééntje van het internet geplukt. Het was heel bijzonder om de vlag te zien en om er over te lezen en te leren. Wie de vlag gemaakt heeft, hoe het restaureren in zijn werk ging etc.

Daarna hebben we alle galerijen bezocht. De gallerijen hadden als thema onder andere het belang van transport in de ontwikkeling van het land, de Presidenten van de Verenigde Staten, de baljurken van de Presidentsvrouwen en diverse elementen uit de Amerikaanse cultuur, met name uit de film en televisie industrie. iedereen vond het een leuk en interessant museum en we hebben er dan ook een paar uur doorgebracht.

Toen we buiten kwamen was het nog steeds bewolkt en het waaide ook. We zijn naar het Washington Monument gelopen. Dit hadden we vorig jaar ook al bezocht, maar iedereen wilde er toch nog even heen. Als je bij dit monument staat heb je uitzicht op het Capitol en het Lincoln Memorial. Sientje, John en Pierre gingen even op een bankje zitten en pap en mam maakten overal foto's van. Daar we dachten dat er op de Mall al flinke wind stond, waaiden we boven zo wat 'uit ons hemd'. Het was gewoon koud, dus na de nodige kiekjes gemaakt te hebben, zijn we weer naar de metro gelopen. Zo kwam er een eind aan een dagje museum en DC.

Voor alle foto's van deze dag klik hier!

National Cathedral & het park

2011-05-12T16:03:00.004+02:00

Vandaag zouden we er een actief dagje van maken. Na het gebruikelijke ontbijt in de dining room, zijn we naar DC vertrokken. Het National Cathedral was als eerste aan de beurt. De national Cathedral is de op vijf na grootste kathedraal ter wereld. De kerk, die officiëel Cathedral of St. Peter and Paul genoemd wordt, is 158 meter lang. De centrale toren is een indrukwekkende 94,8 meter hoog. Het is een redelijk nieuwe kerk; dat zie je ook wel aan de oude en moderne elementen. Een modern element is het ruimtevenster. Dit venster gedenkt de vlucht van Apollo 11, het ruimteveer dat de eerste maanlanding maakte in 1969. Het venster bevat zelfs een stukje maansteen dat uit de ruimte is meegebracht. In de kathedraal werd de rouwdienst gehouden voor een aantal Amerikaanse presidenten zoals Dwight Eisenhower en Ronald Reagan. Het was ook de plaats van de laatste zondagse mis die opgedragen werd door Martin Luther King, Jr. voor hij in 1968 vermoord werd.

Nadat we de voorkant van de kathedraal hadden aanschouwd, zijn we naar binnen gelopen. We konden nog niet gelijk naar binnen in verband met een rouwdienst die op dat moment gaande was. We konden wel naar boven om door de gangen van de kathedraal te lopen. Tevens hadden we hier een mooi uitzicht. We hadden het rondje gemaakt en mochten toen de kathedraal gaan bekijken. De kathedraal is schitterend en als amateurfotograaf gaat je hart sneller kloppen. Zo veel fotospots! Ik ging helemaal los en de rest is door de kerk gaan lopen. In deze tijd van het jaar zijn er veel 'field trips' (soort schoolreis) en zo ook hier. Dat was wel jammer, maar gelukkig kon ik toch nog foto's maken, zonder mensen op de foto. Inmiddels liep ik al achter op de rest, want de familie was al uit mijn zicht. Ik besloot verder te gaan met fotograferen. Na een tijdje was ik dan ook achterin de kerk aangekomen. Het is een schitterende kerk om foto's te maken. Op zo'n moment prijs je je gelukkig dat je een goede camera hebt. Mijn oude camera, die ik nog altijd als back-up bij me draag, haakte weer eens af. Weer hetzelfde probleem. Normaal is de fout na een reset verdwenen. Deze keer was het wat hardnekkiger. Camera uitgezet en weer aangezet, maar de error bleef komen. Mijn camera hield er mee op. Althans zo leek het. Na een wat langere
reset kwam er weer leven in. Hopelijk gaat het oude beestje nog lang mee. Met z'n uitklapbare schermpje kun je er nog steeds verrassende foto's mee maken. Nadat ik ook John had gevonden zijn we naar buiten gelopen. Daarna nog even met zijn allen door een tuin naast de kathedraal gelopen en toen was het weer tijd om verder te gaan. Op naar Great Falls National Park.

Bij de ingang van het park heeft John de America the Beautiful Pass gekocht. Dit is een jaarkaart voor alle Nationale parken in Amerika. Deze kost 80 dollar, maar dat geld gaan we er zeker uithalen. We hebben toch nog heel wat parken te gaan. Het was niet druk en we konden de auto makkelijk parkeren. Vorig jaar zijn we ook al in dit park geweest, maar het stond ook voor dit jaar op het verlanglijstje van de visite. We hebben er op ons gemak rondgewandeld en een tijdje genoten van de watervallen op één van de uitzichtpunten van het park. Het blijft toch elke keer weer erg mooi om te zien. Wat een kracht kan water hebben. Vervolgens zijn we een stuk het park ingelopen en na een mooie wandeling zijn we weer naar huis gereden. Het was een geslaagde dag!

Klik hier voor de foto's!

Dinsdag en woensdag

2011-05-11T23:11:00.002+02:00

Goh, er is al een week voorbij, dus hoog tijd om mijn blog bij te werken. Ik kom er gewoon niet aan toe. Ik loop daarom ook al een week achter... Afin, we hebben namelijk nog wat uitstapjes gemaakt. Ook op zijn tijd een relaxdagje, want het is tenslotte vakantie. Nou ja, voor de familie dan. John moet gewoon naar zijn werk, dus zo ook dinsdag. Het weer was best redelijk die dag en met de zon op de bol heeft iedereen al een aardig kleurtje gekregen.Ze hadden zich prima vermaakt. Lekker liggen aan het zwembad. Een boek lezen. Gezellig kletsen. Gewoon vakantie vieren zoals het hoort. Voor het avondeten had ik kip en aardappeltjes uit de oven op het menu staan. Met wat groente erbij was de maaltijd compleet. We hebben wederom weer buiten kunnen eten. Heerlijk! Hoewel Esmée het in het begin maar druk vond, heeft ze nu haar plekje gevonden. Zodra er iemand in de bank gaat zitten, ligt ze erbij. Zo grappig om te zien.

Woensdag stond een bezoekje naar de mall op de planning. Winkelen is altijd leuk; we zijn naar Tysons Corner gereden. We hebben hier een ruim aanbod aan winkels, dus we hebben wel een paar uur in het winkelcentrum doorgebracht. Mijn broer heeft zijn geld goed uit kunnen geven. De Abercrombie & Fitch zijn dan ook weer blij! Nog even een bakkie gedaan bij de Starbucks, want dat hoort er ook bij op zo'n dag. Daarna zijn we weer naar huis gereden. De korte broeken werden aangeschoten, want het was nog erg lekker buiten. John zou toch wat later thuis zijn en zodoende konden we nog even van het mooie weer genieten. De avond was gereserveerd voor een diner buitenshuis. We waren van plan om naar PF Chang's te gaan. Eenmaal aangekomen, zagen we al veel mensen buiten staan. Het was er zo druk dat we over zijn gegaan op plan B. Een steak restaurant is het uiteindelijk geworden. We zaten allemaal erg vol toen we weer naar huis reden. Een leuke afsluiter van wederom een mooie dag! Morgen staat het National Cathedral en Great Falls National Park op het programma.

Een dagje Mount Vernon

2011-05-10T20:55:00.014+02:00

Zondagochtend waren de gasten al op tijd wakker. Hun interne klok staat nog een beetje op de Nederlandse tijd en dat is te merken. Wij kwamen er dan ook als laatste uit. Nog wel op tijd hoor….voor onze doen…! Ik ben gauw de tafel gaan dekken en binnen een mum van tijd stond alles op tafel. Broodjes, beleg, een glaasje jus ‘d orange, een bakje koffie, kortom, genoeg om een lege maag te vullen. We hebben gezellig met zijn allen ontbeten. Zo wordt de ‘dining room’ tenminste ook eens gebruikt. Wij eten namelijk altijd in de keuken. Met 6 mensen wordt dat te krap, dus de extra lange tafel komt nu weer goed van pas. Ne een kort beraad werd er besloten om er een relaxdag van te maken. Na de lange reis van zaterdag waren ze daar wel aan toe. Ze hadden tijdschriften meegenomen en al gauw had iedereen een plek gevonden. De één op het deck bij de keuken, de ander op het ligbed bij het zwembad. Ik moest nog wel even naar de Safeway om brood en natuurlijk wilden mijn ouders en schoonmoeder mee naar de supermarkt. Ze hebben er even rondgelopen en ondertussen haalden ik de boodschappen. Daarna zijn we weer naar huis gereden. Na de tapas van zaterdagavond, moest ik ook gaan bedenken wat we gingen eten. Het is uiteindelijk Sweet & Sour chicken geworden met rijst. Onder het eten hebben we besproken wat we maandag zouden gaan doen. Na een rustdag was het wel leuk om iets actiefs te gaan doen. We hadden een paar opties waaruit ze konden kiezen en het was Mount Vernon geworden. Het was een heerlijke dag. Lekker chillen met zijn allen, een wijntje erbij, een gin tonic; we hebben nog de hele avond buiten gezeten. De vaatwasser draait op het moment op volle toeren. Deze gaat zo’n 2 keer per dag aan en ook de wasmachine zal deze week vaker gebruikt gaan worden. Het is best even wennen om zoveel mensen in huis te hebben. Vooral het eten klaarmaken vind ik soms best moeilijk. Wat moeten we toch elke keer eten. Zondag had John alvast de Beef Bulgogi voorbereid. Dit vlees moest de hele nacht en dag in de marinade staan, want zo konden de kruiden goed in het vlees trekken. Maandagavond zouden we dus Beef Bulgogi eten, brocolli met knoflook en oestersaus en rijst. Maar goed, dat was pas voor ’s avonds.

De dag moest nog beginnen en dat doen we tegenwoordig met een gezamenlijk ontbijt. Nadat we allemaal genoeg gegeten hadden en de nodige koffie tot ons hadden genomen, was het tijd om te gaan. We moesten met twee auto’s rijden, want er passen geen zes personen in de auto. Dat is wel een beetje jammer. Als we met zijn allen op pad gaan zijn we altijd gebonden aan twee auto’s. Maar ja, het is niet anders. We hebben er toch ruim een uur over gedaan, maar uiteindelijk reden we de parkeerplaats op van Mount Vernon. Mount Vernon is het huis waar George Washington, de eerste president van de Verenigde Staten, voor een belangrijk deel van zijn leven woonde. We hadden al gauw twee plekken gevonden en het was niet ver lopen naar de ingang. Bij de kassa was er een korte rij met mensen, maar het ging vrij vlotjes. We besloten eerst het huis te gaan bezoeken en als laatste het museum. Bij het huis stond er geen rij en we konden zo naar binnen lopen. Ik had op internet gelezen dat het er erg druk kon zijn en je rekening moest houden met een uur wachttijd. Gelukkig was dat bij ons niet het geval. Misschien omdat het een doordeweekse dag was? Het huis is onder Georgiaanse architectuur gebouwd en staat op een landgoed dat aan de Potomac River ligt. Dit landgoed kwam in 1674 in handen van John Washington, de overgrootvader van de latere president. George Washington erfde het landgoed in 1754. Een grappig detail over het huis is dat de stenen geen stenen zijn, maar hout is. Dit zie je pas goed als je dichtbij het huis staat. Altijd gedacht dat het een stenen huis was, niet dus. George Washington heeft twee maal bijgebouwd aan wat een zeer bescheiden huis was toen hij het erfde. Hij bouwde ook aparte verblijven voor een paar honderd slaven en arbeiders die op zijn landgoed werkten; een plantage-gemeenschap die zijn eigen voedsel, wol en kleding produceerde en extra inkomsten haalde uit tabak, vis en andere produkten.

De rondleiding werd gegeven door verschillende vrijwilligers van de Mount Vernon Ladies Association. Zij hebben het huis in 1858 van de ondergang gered. In elke ruimte van het huis stond een gids die ons over de kamer vertelde. Binnen mocht er niet gefotografeerd worden. Ik heb toch stiekem met mijn iPhone geprobeerd om de inrichting van de kamers vast te leggen. Ik vond het interessant om de verhalen van de gidsen aan te horen. Zo kregen we een goed beeld hoe George Washington er geleefd heeft. Ook de slaapkamer en het bed waarin hij gestorven is (in 1799) hebben we mogen zien. Nog een leuke kamer was zijn studeerkamer. Daar stond niet alleen een bureau, een grote boekenkast, een telescoop etc., maar ook een ingenieuze leesstoel met een pedaal om een houten propeller aan te jagen om de klamme zomerlucht in beweging te zetten en de vliegen te verjagen. De rondleiding ging overigens wel in een rap tempo en we hadden het gevoel dat we soms uit de kamers werden gejaagd. Dat vond ik wel jammer. Eenmaal weer buiten merkten we dat de temperatuur al aardig opgelopen was. Ik zag al menig rode kopjes in onze groep. Op zijn tijd hebben we even op een bankje gezeten en de omgeving op ons in laten werken. Vanuit het huis zijn we naar de bijgebouwen gelopen. Ook wel de dienstgebouwen genoemd. In elk gebouw was er wel iets ze zien. Bijvoorbeeld het washuis, het rookhuis, koetshuis, spinhuis, keuken, de stallen, etc. Al wandelend over het landgoed kwamen bij de aanlegsteiger aan. Hier heb je een mooi uitzicht op de Potomac River. We zijn nog een stukje doorgelopen en kwamen toen bij de fruit/landbouwtuin aan. Vandaar uit zijn we naar de graftombe van de slaven gelopen. De graven liggen her en der verspreid op dat stukje landgoed. Er staat een monument ter ere van de slaven die er hebben gewerkt en gewoond. Over de jaren heen zijn de graven van de slaven verdwenen, maar de schatting is dat er ongeveer 75 slaven begraven liggen. Over de identiteit is weinig bekend. Na een korte klim kwamen we op een heuvel waar het graf van Martha en George Washington gesitueerd is. Het is een eenvoudig bakstenen ‘huisje’ met twee marmeren grafstenen. George Washington had in zijn testament immers laten vastleggen dat hij op het landgoed begraven wilde worden. Ook had hij laten vastleggen dat na zijn dood de slaven hun vrijheid terug zouden krijgen en niet meer als slaaf hoefden te werken. We zijn verder gewandeld en kwamen toen weer aan de voorkant van het huis aan. We waren vergeten om naar de achterkant van het huis te gaan, dus dat hebben we toen ook nog even gedaan. Het uitzicht aan de achterkant van het huis is adembenemend mooi. Er staan een soort van ‘schommelstoelen’ op een rij onder de veranda. Ik zei een soort van, want er is geen beweging in te krijgen, maar het geeft wel een goed beeld hoe het er toen uit moet hebben gezien. Ik kan me goed voorstellen dat hij daar zo lang gewoond heeft. We hebben een tijdje in de schommelstoelen gezeten en genoten allemaal van de omgeving. Menig fotootje werd gemaakt en na deze zeer welkome pauze zijn we naar het museum gelopen.

In waren verscheidene attributen te vinden die onder speciale omstandigheden (klimaat) bewaard moesten blijven. Hier kregen we een goed beeld van het leven van George Washington. Ook stonden er een paar wassen beelden (à la madam Tussaud) tentoongesteld. Het museum is erg overzichtelijk en je kunt er best lang vertoeven. De laatste stop van de dag was de souvenierswinkel. Je kunt hier niet omheen, want ze leiden je er gewoon naar toe. Veel kitch, weinig pracht en praal. We hebben wel even gekeken, maar besloten al snel om naar huis te gaan. Het was inmiddels al laat en waarschijnlijk zouden we in de file komen. Ik ben achter John aangereden en hij heeft de drukke wegen ontweken en zo kwamen we slechts met een lichte vertraging weer thuis. Moe, maar voldaan. Ik ben even snel gaan zitten en heb wat te drinken genomen. De familie werd even zoet gehouden met een toastje en kruidenboter (zij hadden al honger). Samen met John ben ik niet lang daarna maar begonnen met koken, want de magen knorden. Het was een heerlijke maaltijd, al zeggen we het zelf. Nou ja, de gasten zeiden ook dat ze het lekker vonden. We hebben nog even buiten gezeten en nagenoten van een mooie

Een deel van de foto's zijn hier te bewonderen. De rest voeg ik morgen toe aan het album.

Aankomst familie

2011-05-10T16:18:00.007+02:00

Zaterdag was het de dag dat mijn ouders, broer en schoonmoeder zouden komen. We moesten nog wat laatste klusjes doen, dus we zijn op tijd uit bed gekomen. Na het ontbijt ben ik naar de supermarkt gereden om brood te halen. Ik moet nu rekening houden met 6 mensen, dus dat wordt de komende weken extra inslaan. De jongen op de afdeling van de bakkerij vroeg al of ik een feestje had. Normaal neem ik niet zoveel brood in één keer mee. Ik vertelde hem dat we gasten hadden en dat hij me wel vaker zal zien. Daarna heb ik mijn boodschappenlijstje afgewerkt voor de tapas die ik zou gaan klaarmaken. Het is altijd lastig in te schatten of ze veel honger zouden hebben. Met tapas zit je eigenlijk altijd goed.

John had ondertussen de laatste klusjes gedaan en het huis was er helemaal klaar voor. Ik heb de hele middag in de keuken gestaan met het voorbereiden van de tapas. Ik was gelukkig op tijd klaar. Op internet hebben we de vlucht in de gaten gehouden en om kwart voor drie zijn we naar de luchthaven gereden. Het was er lekker druk. In de aankomsthal stonden al veel mensen te wachten. Ook hoorden we twee beveilingsmensen door de hal roepen; 'wie zijn de eigenaren van deze bagage?'. Er stonden namelijk twee karren vol met koffers, maar met niemand erbij. Je kunt je voorstellen dat na de dood van Osama Bin Laden de veiligheid verscherpt is. Uiteindelijk kwam er iemand aangelopen, die blijkbaar de eigenaar van de bagage was. Wij zijn doorgelopen en op zoek gegaan naar een plaatsje bij de deur. Zo konden we ze goed zien als ze door de deur kwamen lopen. Ik had mijn fototoestel al tevoorschijn gehaald en toen was het wachten. En wachten....en nog langer wachten. We lazen op een bord dat ze bij de douane waren. Het kon nu toch echt niet lang meer duren... Nou ja, uiteindelijk na een uur en 10 minuten kwamen ze dan eindelijk door de deur. Even zagen we zoekende ogen, maar die hadden ons al gauw gevonden. Toen zagen we een lach van 'oor tot oor' op alle gezichten. Blij dat ze ons zagen, maar dat gevoel was er bij ons natuurlijk ook. Nadat ze uit de drukte kwamen gelopen, hebben we iedereen geknuffeld en welkom geheten. Zo de lange vlucht zat erop voor ze; tijd om naar huis te gaan.

Eenmaal thuis kwamen de lekkernijen al tevoorschijn. Dropjes (mannekes pis), kaas, borrelnootjes, Boulanger bonbons en nog veel meer! De koffers werden op de kamers gezet en toen was het tijd voor een drankje! Met een roseetje, een vers getapt biertje en een frisje voor schoonmoeder hebben we geproost op 2 leuke weken die komen gaan. Het was een heerlijke avond en we hebben gezellig buiten kunnen eten. Mijn tapas vielen gelukkig goed in de smaak bij iedereen. We merkten wel dat langzaam de oogjes zwaarder werden. Niet gek hoor, ze waren immers al 20 uur op. John en ik bleven nog even op en de rest ging naar bed.

Alle foto's van de aankomst staan hier.

Over Osama, Obama en klusjes...

2011-05-05T16:39:00.008+02:00

Na een drukke zondag was het tijd om naar bed te gaan. John ging zijn mail nog even checken en ik lag in bed en maakte nog even een ‘rondje’ op mijn iPhone. Ik keek op Facebook en zag allerlei berichten voorbij komen. President Obama had zendtijd geclaimd om het Amerikaanse volk toe te spreken. Het gerucht ging dat Osama Bin Laden was gedood. John kwam inmiddels de slaapkamer binnen en ik vertelde hem over de berichtgevingen rond Osama Bin Laden. Ik moest daar het mijne van weten, het is toch een historisch moment. Hoewel het al laat was (John staat elke dag om 05.00 op) zijn we toch weer naar beneden gegaan en hebben de TV aangezet. Het duurde niet lang of de nieuwszenders schakelde over naar het Witte Huis. President Obama begon zijn speech; “Good evening. Tonight, I can report to the American people and to the world that the United States has conducted an operation that killed Osama bin Laden, the leader of Al-Qaeda”… De rest is inmiddels al bij iedereen bekend. De nieuwszenders lieten beelden zien van juichende mensen voor het Witte Huis en op Times Square. Amerikaanse vlaggen, Amerikanen die spontaan het volkslied gingen zingen. Eindelijk hebben ze het voor elkaar. Bijna 10 jaar na de aanslagen op 11 september. De volgende dag was het natuurlijk voorpaginanieuws in alle kranten. Titels als Rot in hell, Justice is done, enz. Dat Osama bin Laden niet meer leeft zal een grote opluchting brengen voor mensen over de hele wereld. Voor de nabestaanden van alle slachtoffers van de aanslagen zal het een schrale troost zijn. Zij krijgen hun familielid er immers niet mee terug. De uitschakeling van Bin Laden mag dan een belangrijk moment zijn in de strijd tegen terrorisme, dat betekent echter niet dat de wereld er veiliger door is geworden . Ik maak me best zorgen over de wraakacties die nu zullen gaan volgen. Bin Laden is dan wel dood…., maar wat doet Al-Qaeda? Er zal vast weer iemand zich genoodzaakt voelen om het werk van Osama bin Laden voort te zetten. President Obama zegt dan wel in zijn speech: “The world is safer, it is a better place, because of the death of Osama bin Laden.” Maar laten we eerlijk zijn, deze woorden passen niet echt bij de huidige realiteit. Hier in de Verenigde Staten is het veiligheidsniveau in de grote steden opgeschroefd, overheden moeten extra alert zijn op mogelijke vergeldingsacties en de directeur van de CIA waarschuwt voor wraak. Laten we hopen dat het de terroristen ontmoedigt. Ook al duurt het lang, zoals in het geval van Bin Laden 10 jaar, uiteindelijk word je gepakt en gedood. Nadat we getuigen waren van dit memorabele moment, zijn we lekker gaan slapen. Het was inmiddels al erg laat.

Maandag ben ik begonnen met het schoonmaken van de slaap- en badkamers voor onze visite die a.s. zaterdag arriveert. De slaapkamers zijn weer helemaal in orde. Alle bedden zijn opgemaakt en de badkamers ruiken weer helemaal fris. De hele week staat in het teken van de voorbereiding op de komst van onze gasten en op de klussen die nog gedaan moeten worden. Met klussen bedoel ik bijvoorbeeld kraantjes repareren, want als we op de werklui van de huurbaas moeten wachten, dan komen die voorlopig nog niet. Ik zit nog te wachten op een mannetje die het plafond moet komen repareren. Het is nu al twee weken geleden dat we de lekkage in de keuken hadden en ik zit nog steeds met een gat in het plafond. De badkamer wordt dit weekend in gebruik genomen, dus John had maar voorgesteld om het zelf te repareren. Het toilet heeft hij ook nog even gedaan. Zo heeft de huurbaas alleen kosten aan het materiaal. Een dank je wel zou op zijn plaats zijn, maar nee hoor…

Gisteren was het 4 mei, dodenherdenking bij het Nederlands Carillon in Washington. Vorig jaar ben ik er wel naar toe gegaan, maar dit jaar kwam het helemaal niet uit in de planning. John moest wel en is dan ook met een paar collega’s gegaan. Deze foto heeft de Ambassade gemaakt. Ik heb thuis om 2 uur (8 uur Nederlandse tijd), 2 minuten mijn werk stilgelegd. Ik was namelijk druk bezig om de vloerbedekking droog te krijgen in de basement. De vloerbedekking was nog zo nat, dat John nogmaals het apparaat heeft gehaald. We merkten dat met het kleine mondstuk er meer vocht uit het tapijt kwam. Het is heel bewerkelijk, maar ik ben toch maar op mijn knieën gegaan en heb stukje voor stukje het vocht uit het tapijt gezogen. Dit niet één keer, maar meerdere keren. Mijn polsen waren ondertussen lam geworden en mijn knietjes beurs en broos. Het ondertapijt had John al verwijderd en die ligt buiten te drogen. Voor de volgende keer weet ik wel; de huurbaas moet maar een bedrijf inhuren. Het is dat we met een tijdsdruk zitten (de visite die komen gaat) en dat we daardoor zelf maar aan de slag zijn gegaan. We hebben ook 3 dagen zonder warm water gezeten, dus je kunt je het tempo van denken en handelen van de huurbaas wel voorstellen.

Nog een klus deze week, maar van iets grotere omvang, zijn de betonplaten rond het zwembad die vervangen gaan worden. Daar komt een bedrijf voor langs. De platen zijn verzakt, waardoor er hoogteverschillen zijn ontstaan met scherpe randen. Best link, te weten dat hier in de zomer vaak kinderen komen zwemmen. Ze zouden zich flink kunnen bezeren. Wij vonden dit een belangrijk ‘safety issue’ en uiteindelijk is de huurbaas toch overstag gegaan. Nou ja, hij moest wel, want het staat in het contract dat zaken die onveilig zijn en aan het huis toe behoren, vervangen moeten worden. Al vanaf het begin zijn we hierover bezig en vandaag na anderhalf jaar, worden ze dan toch vervangen. Sterker nog, op het moment dat ik dit schrijf zijn ze al druk bezig. Veel hak en breek werk. De slijptol zorgt voor een grote stofwolk, maar het schiet al op. Het beton wordt gestort. In mijn volgende bloge zal ik waarschijnlijk wat meer foto's kunnen laten zien. Vandaag is ook de ‘season opening’ van het zwembad. Het zal wel weer een ander zicht zijn met het donkere zeil eraf! Lekker fris en zomers om te zien. Nou ja….dan moeten ze het eerst reinigen, want nu ziet het water er nog niet zo fraai uit.

Weekend is weer voorbij...

2011-05-02T01:45:00.006+02:00

De lekkage in het kastje onder de wastafel is weer onder controle. John heeft het kunnen stabiliseren en zo konden we toch nog naar het Oranje Bal op de Ambassade. Dennis en Myrthe zouden ons komen ophalen. Niet verkeerd, want nu konden we allebei een drankje doen. Komt niet zo vaak voor, want meestal moet één van ons rijden. Om 7 uur stonden ze voor de deur. We hebben eerst nog een bakje koffie gedaan, maar na een uurtje was het tijd om naar DC te rijden. Het begon om 8 uur, maar wij arriveerden zo tussen half 9 en kwart voor 9. Hoewel je vooraf individueel je moest opgeven en paspoort gegevens moest invullen, was er toen wij kwamen totaal geen controle. Merkwaardig vonden wij, maar hé, hun verantwoording…. Het was al erg druk en buiten op het plein voor het gebouw stond een grote tent met daar om heen kraampjes. Nou ja, eerst hebben we een drankje gescoord. Ik had net een glas wijn in mijn handen of de Nederlandse Ambassadeur Renée Jones-Bos begon met haar speech. Ook de initiatiefneemster van de Nederlandse vereniging in Washington, DC Dutch, heeft een paar woorden gesproken. Natuurlijk kon het volkslied niet uitblijven. We kregen heel opmerkelijk eerst het Amerikaanse volkslied te horen. Daarna kwam het Nederlandse volkslied, die we braaf hebben meegezongen. Leve de koningin en toen was het tijd om eens langs de kraampjes te lopen. Even een resumé: kaassoufflés, bitterballen, frikandellen, zakjes friet, haring met uitjes, poffertjes, stroopwafels, saté van de bbq, Heineken van de tap… Kortom, het water liep ons in de mond. We hebben dan ook gesmuld van al dit lekkers. Als we geweten hadden dat er zoveel te ‘snacken’ was, dan had ik daar met het avondeten wel rekening mee gehouden, hahaha. Ondanks dat het niet erg warm was, hebben we toch best lang buiten gestaan. Uiteindelijk werd er door de organisatie een verzoek gedaan of we allemaal naar binnen wilden gaan. Daar stond inmiddels een band te spelen. Eenmaal binnen stond de dansvloer al vol met swingende mensen. De band speelden goed en de sfeer zat er goed in. De avond zou tot 23:30 uur duren en het enige minpuntje van de avond was dat ze de bar al om 23:00 uur gingen sluiten. Om stipt 23:30 ging het licht aan (ik had gelijk een flashback naar de bar met carnaval) en toen stond iedereen elkaar aan te kijken. We hadden met zijn allen nog best even door kunnen gaan. Jammer dat we weg moesten gaan.

Zaterdag was het Koninginnedag, dus de vlag moest opgehangen worden. Toch leuk om de Nederlandse vlag voor ons huis te zien wapperen. Ook zijn we alvast begonnen met de voorbereidingen voor het aankomende bezoek. Ik heb buiten de ramen gezeemd en John was alvast begonnen om de vitrage en luxaflex weer terug op te hangen. Het was die dag ook zalig weer, dus we zijn wel op tijd gestopt om ’s middags nog even van de zon te genieten. De temperatuur lag iets boven de 20 graden, dus het was goed vol te houden bij ons op het deck. Het was tenslotte Koninginnedag en daar moest op geproost worden. Ik had mijn speciale ‘oranje slippers’ aangedaan. Dat hoort er toch een beetje bij, nietwaar? ’s Avonds is John bij de Homedepot nog een apparaat op gaan halen, die het water uit de vloerbedekking zuigt. Ook kun je met dit apparaat tapijt reinigen. John had de huurbaas verschillende opties gegeven. Onder andere een bedrijf inhuren die dit zouden komen doen, nieuwe vloerbedekking of dat John het apparaat op hun kosten ging huren en het zelf zou gaan doen. Wat denkt John toch mee met die mensen. Eigenlijk mogen ze van geluk spreken dat wij hun huurders zijn, want we hebben ze al veel geld bespaard. Zondag is John dan ook de hele dag bezig geweest met het drogen/reinigen van de vloerbedekking.

Zondag bereikte mij ook het trieste bericht dat een ex-collega van mij is overleden. Maja had me een mail gestuurd en ik heb het wel 10x gelezen volgens mij. Ik kon het niet geloven. Ik heb in maart nog een tijdje met hem staan praten en wat zitten geinen (zoals we dat altijd deden). Anton was nog zo jong, het is oneerlijk. Hij heeft een hartstilstand gekregen op het volleybalveld. Ze hebben hem kunnen reanimeren, maar op vrijdagavond en op zaterdag (zijn verjaardag nota bene) kreeg hij een herseninfarct, die hem fataal is geworden. Ik wil Mariola, Rein en Pien heel veel sterkte wensen. Ook mijn oud-collega’s bij Auto Borchwerf. Het zal maandag (en de dagen daarna) niet makkelijk zijn. Ik denk aan jullie!

Gillend gek....

2011-04-29T19:06:00.006+02:00

Vandaag hebben we een nieuwe boiler gehad. Ze zouden om 11 uur komen. Mooi, want ik moest om 10 uur bij Yolanda's huis staan om de deur te openen voor de hulp. Zij komen morgen pas thuis. Prima, geen probleem...dacht ik. Totdat ik een telefoontje van John kreeg dat het bedrijf al om kwart voor 10 bij ons zouden zijn. Oeps, ik moest snel iets regelen, want het was al bijna 9 uur. Ik heb gelijk Petra gebeld en gevraagd of zij mijn taak wilde overnemen. Dat vond ze geen moeite, maar had geen sleutel van het huis. Ik ben gauw in de auto gestapt en naar haar toe gereden. Ik heb de sleutel afgegeven en ben gelijk weer teruggereden. Ik was gelukkig op tijd weer thuis. Niet veel later stonden de mannen voor de deur. Na zo'n anderhalf uur hadden ze de klus geklaard. Hè hè, eindelijk weer warm water.

Ik moest vandaag ook nog even in de basement zijn. We hebben daar een rommelhok met dozen staan. Toen ik binnenkwam hoorde ik gedruppel. Inmiddels komt dit geluid mij maar al te bekend voor (helaas). Eerst moest in ontdekken waar het vandaag kwam. Toen ik het had gevonden zag ik ook een scheur in het houten plafond. Gelukkig had ik snel een emmer, want ja, die staan dankzij de andere lekkages her en der door het huis. Ik ben weer naar boven gegaan, want het water moest toch ergens vandaan komen. In de badkamer, waar het toilet vorige week had gelekt, hoorde John vanochtend al gedruppel. Maar dat ging toen maar langzaam. Afin, het gedruppel was een waterstraal geworden. Resultaat; vloer nat, kastje helemaal nat en de straaltjes water gingen alle kanten op. Nog maar een emmer erbij gepakt en handdoeken. Er zitten ook twee kraantjes onder de wastafel, maar die zitten muurvast. Ik krijg er met geen mogelijkheid beweging in. Ik heb vervolgens mijn hulplijn (John) maar weer gebeld. Die is nu op weg naar huis.

Je kunt wel stellen dat wij er zo langzamerhand gillend gek van worden. Het is toch ook niet normaal, dat dit alles binnen 1 week tijd gebeurd. Nog even en alle leidingen springen... Drie maal is scheepsrecht en ik hoop nu echt dat dit spreekwoord voor ons gaat gelden. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met de lekkages! We zeiden pas nog tegen elkaar dat dit zo'n fijn huis was. Niet alles is onze smaak, maar het woont wel prettig. Ik ben bang dat we daar op terug moeten komen. Vanavond hebben we een koninginnedagviering, nou ja beter gezegd avond op de Nederlandse Ambassade. Daar zijn we van plan om naar toe te gaan, mits we de lekkage onder controle kunnen krijgen!

Storm over Amerika

2011-04-28T18:30:00.003+02:00

Om het thuisfront gerust te stellen, vandaag een blog over de tornado’s die Amerika teisteren. Onlangs schreef ik nog over de tornado’s in North Carolina, maar gisteren kreeg de staat Alabama, die het zwaarst werd getroffen, het flink te verduren. De tornado’s hebben daar een ravage aangericht en er zijn al 130 doden te betreuren. In de staat Mississippi waren 32 doden, Georgia trof elf doden aan, Tennessee zes. Het dodental stijgt waarschijnlijk nog verder, omdat de tornado's nog tot vrijdag door de VS razen. Ik las net trouwens dat er in Virginia 8 mensen zijn omgekomen. De National Weather Service (NWS) had tot dusver al voorlopige berichten over bijna driehonderd tornado's. In Bristow is heeft een tornado ook de grond geraakt. In Bristow gaan wij altijd naar concerten, dus zo ver is dat niet bij ons vandaan. Ook op Andrews Airforce Base heeft een tornado de grond geraakt. Deze vliegbasis ligt op zo’n 3 kwartier rijden van ons uit. Wij hadden gisteren ook een Tornado Watch. Uit voorzorg hadden we alle ramen maar dicht gedaan, hoe lekker de frisse wind door het huis ook was. Je weet immers maar nooit. De ‘alarmbellen’ op televisie waren ook continue aanwezig. Nieuwszenders gaven extra berichtgevingen. Zo werden we goed op de hoogte gehouden van de baan van mogelijke tornado’s. Op een gegeven moment was het droog en het was nog erg lekker buiten. We hebben nog even buiten gezeten. Achteraf is het bij ons gelukkig meegevallen, hoewel de tornado watch tot de volgende ochtend zou duren.

Vandaag zijn er weer verschillende waarschuwingen afgegeven. Zelfs net nog voor onze omgeving. 10:00 a.m. update: Een ‘severe thunderstorm’ bij Dulles met een hoge windsnelheid die aannemelijke schade kan aanrichten. Daarbij stond ‘Great Falls, Potomac, Rockville, Olney in path’, met andere woorden…wij zitten in de baan van de storm. Ik blijf maar lekker binnen zitten. Lijkt me wel verstandig. Gelukkig worden we op alle manieren op de hoogte gehouden. Via TV, via Apps op de Iphone en op de radio. De tornado watch is verlengd tot 3 uur vanmiddag. De mannen die het beton bij het zwembad zouden komen repareren/vervangen hebben al laten weten dat ze volgende week komen i.v.m. het slechte weer van vandaag. Heel begrijpelijk, natuurlijk.

Ik zit nog wel op een nieuwe boiler te wachten. Een tweede ochtend opstaan met een koude douche. Ik hoop wel dat ze vandaag komen, want het is behelpen hoor, als je geen warm water hebt. Mijn probleem is niet te vergelijken met de mensen die geen huis meer hebben door de tornado’s, daar ben ik me van bewust. Het neemt niet weg dat het toch erg vervelend is. Terwijl ik dit schrijf begint het langzaam weer op te klaren. Nog wel bewolkt, maar het is droog en de harde wind is gaan liggen. Ik hoop dat ik snel weer wat zonnige foto's kan plaatsen en over andere leuke dingen kan schrijven. Laten we hopen dat de storm nu verder getrokken is en niet nog meer schade aanricht.

Lekkage nr. 2

2011-04-27T20:45:00.004+02:00

Vrijdag kwam John weer thuis uit Nederland. We hebben samen nog gezocht naar de eventuele oorzaak van de lekkage. We konden niets vinden. John had het kraantje opengezet van het toilet, omdat we dachten dat het daar niet aan lag. Na een tijdje hoorden we het weer druppen, dus het kwam toch daar vandaan. Op de één of andere manier is het reservoir overgelopen (wat eigenlijk niet zou mogen gebeuren) en het water is op de vloer terecht gekomen. Vervolgens is het water onder de pot gekomen en is zo tussen het plafond gekomen. De toiletpot is niet zoals wij dat in Nederland doen, netjes afgekit, dus het water kon daar makkelijk langs. Afin, vandaag zitten we nog steeds te wachten op een klusjesman die alles moet komen repareren. Onze huurbaas had gezegd dat er maandag iemand kon bellen die dan langs zou komen, maar het is stil gebleven. Is het zo moeilijk om dit te regelen voor ons. Oké, hij zit zelf in Californië, maar dat wil niet zeggen dat hij niets kan regelen. Zo vermoeiend als je afhankelijk bent van anderen.

De afgelopen dagen is het heerlijk warm geweest. Zondag was het zelfs over de 30 graden. In de zon achter op het deck leek het nog warmer. Ik wilde wel eens weten hoe warm het bij ons achter was en had een temperatuurmeter buiten gezet. Het duurde niet lang of het gaf al 41 graden aan. We hebben dan ook lekker onder de gazebo gezeten met de fan (waaier) aan. Heerlijk! Maandag en dinsdag was het nog steeds genieten. Het enige nadeel zijn de vervelende stinkbugs. Ik weet het, ik heb er al vaker over geschreven, maar die beestjes maken me helemaal gek. Er zitten er zo veel in huis, dat wil je niet weten. Ik heb er een dagtaak aan om ze te verwijderen. Als je denkt dat je ze allemaal hebt gehad, dan is er weer een nieuwe ‘ploeg’ tevoorschijn gekomen. De Amerikaanse Nationale Plagen Management Associatie waarschuwt Amerikanen voor een flinke plaag, want de populatie is fors groter dan vorig jaar. Ik weet niet wat we dit jaar moeten verwachten, want vorig jaar was het al verschrikkelijk. Ik heb nog liever te maken met muggen, want daar kan ik me tegen insprayen. Tegen de stinkbugs kun je zo weinig doen. Probleem is dat ze geen natuurlijke vijanden hebben en er geen specifieke pesticiden zijn voor de beesten. John en ik zijn gisteren dan wederom weer op jacht geweest om de stinkbugs te vangen. We liepen nog even naar de basement en ook daar zaten ze ook tegen de ramen aan. We vroegen ons af waar ze toch langs naar binnen komen. John nam een kijkje in het hok waar o.a. de boiler staat, want misschien kwamen ze daar langs binnen. In het hok geen stinkbug te zien, maar wel heel veel water….NEE! Niet weer een lekkage, hè! Maar jawel hoor. De vloer stond blank en het was inmiddels ook de kamer ingelopen, tenminste onder de vloerbedekking. Zo op het blote oog zagen we niets aan de vloerbedekking, maar bij nader inspectie bleek het door en door nat te zijn. Een tweede lekkage in één week tijd. Gaat lekker zo! John heeft een soort van barricade gemaakt om het water tegen te houden. We willen niet dat er nog meer in de kamer stroomt. Daarnaast heeft hij de boiler afgesloten. Het lekt nog wel, maar al iets minder als daarvoor. Maar ja, geen boiler betekent ook geen warm water. Dat heb ik vanochtend wel gemerkt met douchen! IJskoud natuurlijk!! Ik ben hier helemaal niet blij mee, dat begrijpen jullie wel!

Inmiddels is er een monteur geweest, maar de boiler kan niet gemaakt worden. Dat wordt dus een nieuwe. We zitten nu te wachten op een reactie van onze huurbaas. Die is niet zo snel! Onze geduld raakt op en we worden moe van de gebreken die het huis nu gaat vertonen. Nou ja, als het zwembad maar niet leeg loopt. Die gaat volgende week open! Over het zwembad gesproken…morgen komen ze de betonnen platen repareren/vervangen. Die zijn helemaal verzakt. Nou ja, wederom een dagje thuis!

Ramen, regen, zonnenschijn en nog meer water...

2011-04-22T17:06:00.009+02:00

Er is deze week weer veel gebeurd, dus tijd om een blog te schrijven. Allereerst wil ik mijn vader feliciteren met zijn verjaardag. Hij is vandaag 73 geworden! Ook felicitaties voor onze vriendin Jacqie! Wij wensen jullie allebei een fijne dag vol gezelligheid! Afgelopen maandag stonden de werkmannen weer voor de deur. Deze week zouden de rest van de ramen vervangen worden. Ze begonnen op de boven en na een dag werk is het beoven helemaal klaar. Dinsdag om 8 uur waren ze weer aanwezig en zijn op de begane grond verder gegaan. Ze hadden er een aantal ramen uit liggen toen het begon te regenen. Niet echt fijn als alles zo wat open ligt. De temperatuur werkte ook niet echt mee, want het was best frisjes.Ik was de ochtend optimistisch begonnen door mijn teenslippers aan te doen. Na een paar uur en een stel blauwe tenen heb ik mijn Uggs maar weer aan gedaan. Het weer zag er in eerste instantie best redelijk uit, maar het tegendeel bleek het geval. Gelukkig werd het op een gegeven moment weer droog, maar het bleef koud. Wat wil je met de ramen eruit. Ik voelde de wind door het huis trekken. Het tempo zat er lekker in bij de mannen en zo was aan het einde van de dag ook de begane grond ook voorzien van nieuwe ramen. Het is erg fijn om weer ramen te hebben die op een normale manier open gaan. Dus niet dat ik er eerst tegen aan moet rammen en alle krachten moet gebruiken om een raam open te zetten. Ik kan de nieuwe ramen nu met één vinger openen (nou ja, bij wijze van dan), wat een verademing! Dat kon ik niet zeggen van de lucht die in ons huis hing. Er hing een soort van chemische lucht en ik kreeg er hoofdpijn van. De ramen tegen elkaar open zetten was geen optie, want het was al avond en best koud. Een rare indringende lucht, je zou er bijna high van worden…

Op woensdag ging inmiddels om de gebruikelijke tijd (8 uur) de deurbel en daar stonden de mannen weer. De basement was deze dag aan de beurt. Het weer werkte ook mee, want het was erg lekker. Het zou zelfs 28 graden worden. De Uggs waren niet nodig en in een zomers tenue heb ik lekker buiten gezeten. Dankzij het heerlijke weer kon ik ontsnappen aan de chemische lucht en heb ik alles tegen elkaar open kunnen zetten. Dat had geholpen, want de lucht werd al minder in huis. Ze zaten goed op schema, want binnen no time zaten de nieuwe ramen er in! Alleen de schuifpui in de bar moet er nog in en dan is het werk gedaan. Voor de schuifpui zijn ze donderdag teruggekomen. Die ochtend had ik Petra op de koffie. Gezellig, want al die dagen aan huis gekluisterd zijn en niemand hebben tegen wie je aan kunt praten, kan soms erg saai zijn. We hebben gezellig koffie gedronken. Wel binnen, want de temperatuur moest nog een beetje stijgen. Dat gebeurde in de middag. Nadat de mannen weg waren ben ik de ramen gaan zemen. Na een paar uur arbeid, vond ik dat ik wel een wijntje had verdiend. Er zat nog een beetje in de fles, dus gepaard met een boek en een glaasje ben ik buiten gaan zitten. De wind was wat gaan liggen en het was erg aangenaam. Ik zat helemaal in het verhaal tot ik een harde klap hoorde. Ik schrok en dacht dat Esmée ergens op zat en dat er iets gevallen was. Kon het me niet voorstellen, want Esmée zit nooit op tafels of kasten. Ik liep naar binnen en hoorde water naar beneden kletteren…Aahhh! Er zat een gat in het plafond en de keuken stond blank! Een stuk gipsplaat was naar beneden gekomen. Ik heb uit de garage twee grote teilen gepakt en eronder gezet. Vervolgens ben ik gelijk naar boven gerend naar één van de badkamers die ter hoogte van het gat zit. Het is de gastenbadkamer die wij zelf niet gebruiken. Ik heb maandag wel één van de mannen horen doortrekken, nadat hij van de toilet gebruik had gemaakt. Het is een gehorig huis en als je beneden zit kun je daar niet omheen. Dus mijn gedachte was het kraantje van het toilet dicht te draaien. Het was wel wat nat rond het toilet. Ik rende vervolgens naar de kast met handdoeken en heb zo’n beetje alle badlakens mee naar beneden genomen. Het water druppelde nog steeds naar beneden. Ik heb alle handdoeken op de grond gelegd en de vloer gelijk droog gemaakt. Tenminste zo goed als het kon. Dat heb ik dan weer, net nu John nog in Nederland zit. Ik dacht ‘wat nu’? Ik vertrouwde het allemaal niet, dus ik belde naar Jos. Arme kerel, net een paar uur thuis van zijn vlucht uit Nederland, kon hij weer naar mij komen. Natuurlijk vond hij het geen moeite en kwam er gelijk aan. Samen hebben we gekeken naar het toilet boven, het kraantje en hebben we wat testen gedaan. Zoals het opnieuw doorspoelen van het toilet. Ik kwam ook tot de ontdekking dat ik zaterdag daar gedoucht heb, omdat ik er toen om 5 uur uit moest om de Stallmannetjes weg te brengen naar de luchthaven. Ik wilde John niet wakker maken en heb dus van deze douche gebruik gemaakt. Misschien dat het daar mee te maken heeft, we weten het nog niet. Ik heb in ieder geval niets gemerkt in de badkamer boven, ik heb geen water horen lopen, rare geluiden opgemerkt of iets vreemds aan het plafond gezien. En dan ineens komt er een stuk plafond naar beneden. Afin, na het bezoekje van Jos was ik wat meer gerust en ik kan er nu toch weinig aan veranderen. Vanmiddag moeten we maar concact opnemen met onze huurbaas, want het zal wel een verzekeringskwestie worden. Ik ben er helemaal niet blij mee! Ik heb vier dagen in de rotzooi gezeten en heb werklui over de vloer gehad. Ik was al blij dat zij klaar waren met de ramen en dan krijg je dit weer…! Niet fijn, te weten dat we over twee weken vier gasten krijgen! Wordt vervolgd dus….

Vandaag komt John thuis! Ik had hem al een mailtje gestuurd over de lekkage. Dan weet hij in ieder geval wat hem te wachten staat. Leuk thuiskomen is anders, nou ja, ik sta hem natuurlijk met een stralende lach op te wachten. Daar moet hij het ook mee doen, want het is het enige wat straalt vandaag. De zon laat zich niet zien, sterker nog, het is zó koud! Slechts 11 graden! De groundhog is weer in zijn hol gekropen en ik zit binnen met een dikke trui aan. Gelukkig wordt het na vandaag wel beter, want we hebben een paar dagen van 27 graden in het vooruitzicht. Morgen nog 20 graden en dan schiet de temperatuur omhoog! Heerlijk, kan niet wachten!

Zo is het weer maandag...

2011-04-18T19:19:00.009+02:00

Afgelopen zaterdag was ik de airport-shuttle. Om tien over 5 ging mijn wekker af en het kostte me wat moeite om mijn bed uit te komen. Ik was namelijk om 01:00 uur nog steeds wakker, dus met zo’n 4,5 uur slaap was dat niet zo gek. Maar goed, duty calls en zo ging ik om half 6 richting Yolanda. Zij waren ook lekker op tijd, want de koffers stonden al klaar. Na alles in de auto te hebben gezet zijn we naar de luchthaven gereden. Eenmaal weer thuis besloot ik maar even op de bank te gaan liggen. John lag nog op bed en ik wilde hem niet wakker maken. Ik heb nog even kunnen slapen en werd wakker doordat John naar beneden kwam. We hebben samen een ontbijtje gepakt en daarna ging hij zijn koffer pakken. Om half 3 was het tijd om wederom naar Dulles Airport te rijden en John daar af te zetten. Het regende ondertussen al en het weer voorspelde niet veel goeds. Ik geloof niet dat het die dag even droog is geweest. Ik kreeg van John een mail dat hij vertraging had, vanwege het onweer. De lucht zag er ook maar raar uit. Later in de middag kregen we een tornado warning. De inmiddels bekende balk op TV met de waarschuwing was op alle kanalen te zien. Sommige programma’s werden zelfs onderbroken door extra nieuwsuitzendingen. Op internet kwamen al allerlei berichten over de tornado’s in North Carolina. Daar was het echt heftig en zijn er door de vele tornado’s helaas doden gevallen. Ik moest gelijk aan Petra uit North Carolina denken. Ik ben op Facebook gaan kijken en zag daar haar berichtgeving. Ze zijn ternauwernood aan een tornado ontsnapt. Het was echt heel dichtbij. Ik heb de foto's op haar blog gezien en ze mogen echt van geluk spreken. Dan viel het bij ons nog mee, alhoewel met al die hoge onstabiele bomen om ons huis vond ik het soms best spannend. Op een gegeven moment was het echt flink aan het donderen buiten. De ramen trilden er gewoon van. Zo erg had ik het hier nog niet meegemaakt. Bliksem, hagel, regen…een goed moment om de zaklamp maar weer eens te pakken. Het zal niet de eerste keer zijn dat de stroom uitvalt. Achteraf heb ik de zaklamp niet nodig gehad. Gelukkig maar. John is uiteindelijk met een vertraging van 3 uur vertrokken.

Zondag zag het er allemaal heel anders uit. Een blauwe lucht en de zon kwam ook al tevoorschijn. De ochtend had ik benut om wat op te ruimen in huis. Daarna ben ik buiten gaan zitten met een bakje koffie en mijn Iphone. Ik liep mijn mailtjes na en ik zag een mijn van mijn schoonzus. Ik begon het te lezen en ik schrok van het bericht. Chantal en Nicole hadden een auto ongeluk gehad. Na snel doorlezen las ik gelukkig dat ze er goed van af waren gekomen. Ze waren door een andere auto geramd en daardoor is hun auto op zijn kop in de berm beland. Jeetje, ik wist niet wat ik las. Ik ben gelijk op de site gaan kijken van de plaatselijke krant. Ik las het bericht over hun ongeluk en zag een foto met hun auto die op zijn kop lag. Dan besef je dat ze veel geluk hebben gehad en zo wijs zijn geweest hun gordel te dragen. Nicole kon er zelf uitkomen, maar Chantal zat vast. Ze zijn met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en konden na controle weer naar huis. Ze hebben pijn in hun nek en rug en zijn natuurlijk helemaal stijf, maar ja, dat kan ook niet anders na zo’n klap. Ook de schrik zit er nog goed in. Gelukkig bestaan er engeltjes die over Chantal en Nicole hebben gewaakt. Dank, dank, dank! John was zondag in Nederland aangekomen en is natuurlijk nog bij ze langsgegaan. Jullie weten het al, maar we leven met jullie mee en wij hopen dat jullie het een plekje kunnen geven. Sterkte meiden en een dikke knuffel! De tornado's en het auto ongeluk van familieleden...deze week moeten we maar snel vergeten.

Vandaag is het maandag en tevens de dag dat ze de rest van de ramen komen vervangen. Om 9 uur stonden ze voor de deur en zijn gelijk begonnen. De komende 4 dagen ben ik aan huis gekluisterd. Eerst zouden ze maar 3 dagen nodig hebben, maar zojuist kwam Beth nog even langs en vertelde mij dat ze waarschijnlijk donderdag nog nodig zullen hebben om alles af te werken. Op deze dag komt dan ook het bedrijf die de ramen met luxaflex hebben gemaakt voor de tuindeuren. Deze worden ook vervangen. Gelukkig is het deze week lekker weer en kan ik af en toe buiten gaan zitten.

Over van alles en nog wat....

2011-04-13T21:40:00.005+02:00

De lente laat zich hier nog niet helemaal zien. Telkens worden we lekker gemaakt met een mooie dag, om daarna vervolgens weer in de kou te zitten. Ik heb ergens gelezen dat het de slechtste lente is sinds 50 jaar. Aangezien we al veel koude dagen met regen hebben gehad, geloof ik dit best. Maar soms hoor je ons niet klagen hoor. Zoals afgelopen maandag, toen het 28 graden was. John had een vrije dag genomen. Hij is zaterdag teruggekomen uit Fort Worth. Zaterdag was trouwens ook de dag dat wij 23 jaar geleden een relatie kregen. Tijd gaat snel… Afin, terug naar het weerpraatje. Het was zelfs zo warm dat we op een gegeven moment onder de gazebo zijn gaan zitten. Even de schaduw opgezocht. Na het eten zijn we weer buiten gaan zitten. Het was om 19:00 uur nog steeds 28 graden. Om 22:00 uur zijn we naar binnen gegaan, want toen vielen de eerste regendruppels. Er werd ook onweer verwacht, maar daar heb ik niet veel van gemerkt. We hebben er in ieder geval met zijn tweetjes van kunnen genieten.

Wel fijn dat John weer thuis is, al is het niet voor lang. Zaterdag staat er een trip naar Nederland gepland. Ik ga die dag voor chauffeur spelen. Eerst ga ik Yolanda, Arnoud en de kids naar de luchthaven brengen. Ze hebben een vroege vlucht, dus dat betekent dat ik om 5:50 uur bij hun moet zijn. Oef, dat wordt weer een vroegertje. Later op de dag zal ik nog een keer die kant oprijden, want dan moet ik John afzetten. Hij zal tot vrijdag 22 april in Nederland zijn.

Volgende week komen ze hier de ramen weer vervangen. We hebben al fase 1 gehad en nu staat fase 2 en 3 op de planning. Ze zeggen er 3 dagen voor nodig te hebben. Als ik het tempo me nog herinner van de vorige keer, moet ik dat nog maar eens zien. Laat ik van het goede uitgaan. Wel fijn dat ze nu alles komen afwerken. Het is zo fijn om ramen te hebben die makkelijk open en dicht gaan. Echt een verbetering ten opzichte van wat we nu hebben. En het afwerkingsniveau (zie één van mijn vorige blogs)…ach, dat zie ik het al niet eens meer. Straks is alles netjes en mooi op tijd af voordat de visite komt. De Valentine Inn heeft weer gasten op 7 mei. Dan komen mijn ouders, schoonmoeder en broer weer onze kant op. Deze keer voor 2 weken. Het zwembad gaat in diezelfde week open, dus nu nog alleen de badkamers en slaapkamers schoonmaken en in orde brengen. Dan is onze B&B er helemaal klaar voor. Ik zal zo langzamerhand eens gaan kijken wat we allemaal kunnen gaan doen. Ik wil ze natuurlijk wel nieuwe dingen laten zien. We zullen er niet elke dag op uit gaan, want een dagje rond het zwembad hangen is ook best fijn. Boekje erbij, wijntje erbij…’s avonds bbq-en… Dat is toch ook leuk!

Voordat het zo ver is, hebben we natuurlijk eerst nog Pasen en koninginnendag. In the mall kun je nu ook al met de paashaas op de foto. Ik zag deze laatst zitten. Echt druk had de paashaas het niet. Jeetje, je zal maar een hele dag ik zo’n pak moeten zitten. Wachten op de kinderen die er bijna niet waren. In het weekend zal dat waarschijnlijk wel een ander verhaal zijn, want ik kan me nog rijen herinneren met de kerst, toen men met de kerstman op de foto moest. Koninginnendag vieren we dit jaar twee keer. Op vrijdag 29 april gaan we naar de Nederlandse Ambassade in Washington. Je moest jezelf opgeven en zo gezegd zo gedaan. Ter beveiliging moest iedereen zich afzonderlijk aanmelden. Ik had eerst John aangemeld en daarna mezelf. John had echter al een uitnodiging via de mail gekregen, maar ik nog niets. Na een belletje en mail, kreeg ik bericht terug dat we allebei op de uitnodiging naar binnen kunnen. We staan allebei geregistreerd. Je komt er niet zo maar in, dat begrijp je wel. Op 14 mei hebben we ons eigen koninginnendag feest. De QBP, waar we nog steeds druk mee bezig zijn. Morgenochtend moet ik om 10:00 startklaar zitten achter de laptop. Dan gaan de kaarten voor Tim McGraw in de verkoop. Dat wordt weer stressen! Ik hoop dat het deze keer beter gaat, want ik heb nog steeds geen kaarten voor Keith Urban. Ik hoop ze nog wel te scoren, misschien vlak voor de concertdatum. Vaak zijn er altijd wel annuleringen. Zo heb ik vorig jaar ook een aantal kaarten kunnen bemachtigen. We zullen zien!

Drama's....

2011-04-09T20:46:00.005+02:00

Ik dacht dat we gisteren hier een drama hadden met de mogelijke 'government shutdown', maar wat er vandaag in Nederland heeft afgespeeld…dat is pas heftig. Op het moment dat ik dit schrijf zijn er 7 doden en 15 gewonden. Eén dwaze gek die onschuldige mensen in koelen bloede vermoord. Dat is ongelooflijk, onbegrijpelijk en onvergeeflijk. Daar word ik stil van, wat een vreselijke toestand! Tja en dan ons ‘drama’ hier. De government shutdown… Daarmee wordt bedoeld dat de overheid geen 'niet-essentiële' diensten kan verlenen, simpelweg omdat er geen geld voor is. Alleen de brandweer, politie, de wegendiensten en nog zo wat instanties blijven werken, de rest sluit. Overigens hoeft een shutdown niet te betekenen dat de rekeningen letterlijk leeg zijn, het heeft er mee te maken dat wetgevende instanties in de Verenigde Staten geen akkoord bereiken over hoe bepaalde onderdelen van de overheid worden gefinancieerd. De Republikeinse meerderheid in het Congres van de Verenigde Staten werden het maar niet eens met president Obama over hoe men de overheid kan blijven financieren. Kern van de zaak is dat er flink bezuinigd moest worden op de overheidsuitgaven, maar er was nog altijd geen overeenstemming bereikt over de hoogte van het te bezuinigen bedrag, en waar dan bezuinigd moest worden. De Republikeinen wilden meer bezuinigen dan Obama. En omdat de onenigheid maar voortduurde, had het Witte Huis haar instanties afgelopen nacht voorbereid op een (tijdelijke) shutdown. Om een paar voorbeelden te noemen; als er een shutdown had plaatsgevonden, dan zouden de nationale parken en musea sluiten, militairen zouden niet betaald krijgen en er zouden mensen tijdelijk naar huis gestuurd worden met als gevolg…geen inkomsten. Het was gisteren dus erg spannend. Om 12 uur moest er een akkoord zijn, anders was dit hele gebeuren onvermijdelijk. Ruim een uur voor de deadline werd het nieuws over het akkoord naar buiten gebracht. Geen government shutdown! Nu wordt het akkoord verder uitgewerkt.

Eergisteren ben ik met Yolanda naar Georgetown geweest. Ze was op zoek naar een jurk voor de trouwerij van haar zus en wilde graag mijn hulp/advies. Ik heb heel wat boetiekjes gezien. Wellicht was ik bij een paar winkels nooit naar binnen gestapt, maar dankzij de zoektocht van Yolanda nu dus wel. Na een ochtend winkelen, begonnen onze magen te knorren. Tijd om te gaan eten. Het was een prachtige lentedag en we hebben heerlijk buiten gezeten. Op een binnenpleintje had een restaurant (Leopold’s) een terras. Het was erg druk en we moesten even wachten, maar het was de moeite waard. We hadden allebei een sandwich met eisalade en truffeldressing en frietjes. Het was een heerlijk lunchgerecht en na een volle maag hebben we nog een paar winkels bezocht. Het resultaat van deze dag was dat ze nog geen jurk heeft gevonden. Nou ja, ze heeft er wel één aan gehad, maar was daar nog niet 100% zeker van. Het scheelt dat ze nog 2 maanden de tijd heeft. Waarschijnlijk ga ik de volgende keer weer mee. Na het winkelen moesten we de kinderen van school halen. De WIS, oftewel Washington International School. Grappig om te zien hoe het hier aan toe gaat. Je kunt niet zo maar een kind van school halen. Auto’s staan netjes in rijen te wachten met een speciale pas achter de ruit. Je kunt er ook voor kiezen om je kind te voet van school te halen. Yolanda heeft daarvoor gekozen en dan moet je buiten wachten. Als de school open gaat dan ga je naar de gang waar de klaslokalen zich bevinden. Het is net Disney, want je loopt achter elkaar in een rij langs de lokalen. Als je bij het lokaal bent waar je kind zit, dan komt deze naar buiten. Vervolgens loop je weer door en gaat er lang de andere kant weer uit. Maar niet zo maar, eerst moet je langs een lerares, die de namen op een lijst controleert en afvinkt. Naar mijn mening een goed systeem en voor de ouders een fijne gedachte dat de school niet zo maar te betreden is voor mensen met nare bedoelingen. Daarna zijn we naar Yolanda gereden, waar ik nog een wijntje heb gedronken. Om 5 uur was ik weer thuis en heb nog even buiten gezeten. Het was zo lekker!

Vandaag is het net als gisteren het een kille dag. Niet te vergelijken met donderdag. Het weer gaat hier met ups and downs. Morgen gaan we weer ‘up’, want dan wordt het 22 graden en maandag…. Ik wil jullie niet lekker maken, maar dan wordt het 30 graden!! Als ik de weersvoorspellingen mag geloven, gaan we in de week van 20 april een paar dagen met 27 graden krijgen. Hopelijk blijft deze voorspelling staan, want ik weet inmiddels ook dat het hier van de één op de andere dag kan veranderen.

Bloggen...

2011-04-08T00:28:00.004+02:00

’s Morgens vroeg als ik opsta (en gedoucht heb) is het eerste wat ik doe de laptop aanzetten. Het ontbijt breng ik door met Jan de Hoop (RTL nieuws) met zijn zorgvuldig uitgekozen trui en bijpassende mok! Natuurlijk ben ik ook geïnteresseerd in het nieuws. Na dat half uurtje ben ik weer helemaal op de hoogte. Dankzij 'uitzending gemist' kunnen we deze programma's gewoon blijven volgen. Daarna surf ik door naar de Telegraaf. Eigenlijk vind ik het een te eenzijdige, halfslachtige, op sensatiebelust en commerciële krant. Maar er staat ook belangrijk nieuws op de site, die ik dan ook lees. Elke dag is het weer een verrassing wat ze te melden hebben. Vandaag vond de Telegraaf het belangrijk om mij te laten weten dat...'Barbie van Oh Oh Cherso' (ik verzin het niet) opgemaakt is door Leco van Zadelhof... Dat Matsoe Matsoe aan de vrouw is en dat Gerard Joling baalt van zijn ooglidcorrectie... Ja mensen, dit vinden ze bij de Telegraaf voorpaginanieuws! Maar ach, soms vind ik de 'Story- Privé- en Weekend getinte verhalen ook niet erg. We moeten toch ook wat te lachen hebben, nietwaar? Zolang het met mate is, prima!

Na mijn rondje nieuws is het tijd voor de verhalen van mijn blog vriendinnen. Ik zet nog eens een bakje koffie en ga er helemaal voor zitten. We hebben allemaal één ding gemeen en dat is dat we allemaal Nederlanders zijn die in Amerika wonen (sommige tijdelijk, sommige permanent) of hebben gewoond of er graag op vakantie gaan. Ik geniet van de interessante, grappige en mooie verhalen, die vaak gepaard gaan met foto's. Ze vertellen net als ik wat ze hebben meegemaakt; de leuke en minder leuke dingen. Ook al ken je elkaar niet (uitzonderingen daargelaten), het schept op de één of andere manier toch een band. Dat merk ik bijvoorbeeld als ik een tijdje niets geschreven heb, een mailtje van een medeblogger krijg met de vraag of het goed gaat met mij. Is dat niet lief en attent? Er ontstaat zo een 'community' die soms alleen bestaat uit wederzijdse reacties, maar soms ook leidt tot echte ontmoetingen, zoals met Petra uit Vienna. Het is leuk om vaste lezers te hebben die terugkomen om je nieuwe bericht te lezen. Niet alleen bloggers, maar ook vrienden en familie. Mijn ouders lezen niet alleen mijn blog, maar ook die van mijn medebloggers. Leuk toch! Ik ben mijn blog begonnen, sinds ik ik weet dat ik naar Amerika zou verhuizen. Voor de achterban, maar ook voor mezelf. Een soort van herinnering aan de periode waar we nu in zitten. Ik vind het bloggen zo leuk, dat ik er in Nederland ook nog wel mee door zal gaan.

71.580 hits, 177 berichten, 1058 reacties, 14 volgers die zich geabonneerd hebben op mijn blog. Dat is op dit moment de tussenstand van mijn blog en ik ben er best trots op. Wat ik eigenlijk met dit alles wil zeggen is: bedankt bloggers dat mijn uurtje koffie drinken niet zo saai is, dankzij jullie mooie verhalen! Dat mag toch ook weleens gezegd worden!

Zomergevoel...

2011-04-05T18:59:00.016+02:00

Ons weekend is lekker rustig verlopen. We hebben niets gepland, dus we slapen eerst heerlijk uit. John is duidelijk moe, want terwijl ik zachtjes uit bed kom zie ik hem nog in een diepe slaap. Ik besluit alvast naar beneden te gaan en het ontbijt klaar te maken. Ik kook wat eieren, zet het koffiezetapparaat aan en dek de tafel. Blijkbaar is John toch wakker geworden van mij en komt ook naar beneden. De eitjes zijn klaar en ik maak er een eisalade van. Het brood springt uit de broodrooster en we kunnen gaan eten. We ‘vergaderen’ over wat we vandaag gaan doen. Ik ben nu twee keer naar de cherry blossoms geweest en ik hoef niet zo nodig nog een keer te gaan. Een museumbezoek is een andere optie. We hebben het over het weer, ons buitenhaardje en zo komen we op het hout die we een tijdje geleden ergens gratis hebben opgehaald. Het zijn echter megagrote blokken. Je zou er krukjes van kunnen maken, zo groot. Die moeten dus nog klein gehakt worden. John heeft daar een hele mooie bijl voor….maar die ligt in Nederland. Echt, ik snap niet dat we sommige spullen niet hebben meegenomen. Afin, dat wordt dus op zoek naar een nieuwe bijl. Hoera voor het internet, want na een kleine speurtocht door John komen we op een stevige bijl die ook nog eens goede reviews krijgt. De Lowe’s verkoopt dit merk, dus onze zaterdag heeft meteen een bestemming…de bouwmarkt! Niet mijn ideale winkel om te shoppen, maar John gaat zo vaak met mij mee naar de mall, dat het nu mijn beurt is om met hem naar Lowe’s te gaan. De bouwmarkten hier zijn zo ontzettend groot, maar met borden staat er aangegeven wat er in de gangen te vinden is. We komen al snel bij de bijlen, maar het merk waar John naar op zoek is staat er niet bij. Wel hebben ze van dit merk andere producten, maar helaas niet wat hij zoekt. We vragen het aan een medewerker, maar blijkbaar is de bijl alleen via internet te verkrijgen. In de winkel krijgen we 10% militaire discount en de vraag is of we dat ook krijgen als we de bijl op de online store van Lowe’s kopen. Daarbij komen nog de verzendkosten, dus dat voordeeltje is dan ook weg. Het is een nieuw merk voor Lowe’s. Misschien komt het nog wel in de winkel.

Onderweg maken we nog een stop bij Grand Mart International Foods. Hier verkopen ze kroepoek zonder rare smaakjes eraan toegevoegd. Ze hebben 4 verschillende soorten, dus ik hoop dat ze de originele kroepoek hebben. Blijkbaar is de originele kroepoek populair, want ik grijp vaak mis. Maar deze keer heb ik geluk en ik sla gelijk goed in. Met zo’n 7 zakken in mijn mandje ga ik daarna op zoek naar sticky rice. (witte plakkerige rijst) Die krijg je bijvoorbeeld bij PF Chang’s en ik vind het lekkere rijst. Om tijd te besparen vraag ik waar ik de rijst kan vinden en niet veel later sta ik voor het schap. Ongelooflijk om te zien hoeveel keus ik heb. Tja, de merken zeggen mij niets en ik pak een zak, waarvan ik hoop dat het goed is. We lopen verder in de winkel en komen op de vleesafdeling. Wat je hier allemaal ziet…varkensoren, koeientong… dat laat ik allemaal aan me voorbij gaan. Ik zie wel pork belly liggen. Dat is wat wij noemen speklappen. Die neem ik ook mee. Vanuit Nederland heb ik kruiden meegenomen om te marineren, dus binnenkort wordt het een ouderwets speklapje op het bord. We rekenen af en gaan weer terug naar huis. Het is inmiddels al laat geworden dus ik begin aan het eten. De Mangnolia Beef heeft de hele nacht in de marinade gestaan en het ruikt heerlijk. Ik heb alles volgens het recept gemaakt. John had dit op internet gevonden en bij de reviews werd er aangegeven dat een eetlepel red pepper kruiden wel heel erg veel was. Daardoor zou het gerecht te pittig worden. Iedereen adviseert een theelepel. Met het klaarmaken van de marinade had ik daar niet meer bij stil gestaan en heb dus een eetlepel met rode peperkruiden in de marinade gedaan. We zijn dus erg benieuwd hoe het zal smaken. Ik bak een bosuitje aan en doe daarna het vlees erbij. Het zijn dunnen reepjes en het is zo gaar. Het is inderdaad wel erg pittig en het komt niet ten goede van de rest van de ingrediënten. De smaak valt ook een beetje tegen. Mijn medebloggers vroegen in hun reacties op de laatste blog al het recept, maar helaas het is niet echt de moeite waard en het heeft nog wat verbeteringen nodig. Wanneer we het recept goed genoeg vinden zal ik die zeker op mijn blog plaatsen.

Zondag merken we dat het al wat beter weer is, al blijft het nog wel wat aan de frisse kant. John moet vandaag zijn koffer pakken en dat betekent dat ik nog het één en ander moet strijken. Dat komt goed uit, want John moet nog aan een presentatie werken. Na de strijk ga ik toch proberen om buiten te zitten. Met mijn stoel uit de wind, gaat het op zich wel. We hebben het wel eens warmer gehad, maar je moet het doen met wat je krijgt. John pakt zijn koffer in en werkt nog wat in de tuin. Ook zie ik vandaag de groundhog! Hij is weer uit zijn hol gekropen. Ik weet niet of het Sammy of Guus was, maar één van de twee loopt weer lekker te grazen op het gras. ’s Avonds gaat de wind wat liggen en is het wat aangenamer. Terwijl John een sigaar opsteekt en ik de rosé buiten zet, begint het te druppelen. Nee hè! Gelukkig hebben we een gazebo en daar gaan dan maar zitten. Die avond maken we het niet laat, want we moeten vroeg weer op.

Het is maandag en ik moet John naar de luchthaven brengen. In eerste instantie dacht hij pas dinsdag te vertrekken, maar kwam er gelukkig op tijd achter dat zijn vlucht toch op maandag stond. Bij het buiten komen merk ik dat het al veel zachter is, dan de voorgaande dagen. Er wordt dan ook stralend weer voorspelt. Wel zo’n 28 graden. Ik besluit dan ook om bij thuiskomst niet meer terug mijn bedje in te duiken. Ik doe alvast wat huishoudelijke taken, zodat ik daarna van het mooie weer kan genieten. Binnen een mum van tijd is het al lekker warm. Ik ga op zoek naar mijn flip-flops (teenslippers), want die kan ik wel gebruiken vandaag. Wat een verschil met de afgelopen dagen, waar ik nog op mijn Uggs rondliep. Met een rokje en shirtje met korte mouwen geniet ik van de zon. Zo raar om het ineens zo warm te hebben. We gaan ook van het ene uiterste naar het andere uiterste. Oef, wat is het warm in de zon. Ik smeer mezelf maar in, want je bent hier zo verband! Ik ben weer aan een nieuw boek begonnen. Al lezende gaan de uren voorbij. Het is heerlijk en van mij mogen de dagen zo wel vaker zijn. Ik vier dit zomergevoel met een glaasje rosé. Al gauw is het etenstijd en ik maak iets simpels voor mezelf klaar. Het bakje koffie drink ik buiten op, want om kwart voor 7 is het nog steeds 29 graden. We hebben dan ook weer een record te pakken. Er is 85 graden fahrenheit (29.4 celsius) gemeten en stoot daarmee de temperatuur van deze dag in 1956 van de troon.

Het is jammer dat John er niet is, want het is een heerlijke avond om buiten te zitten. Met zijn tweetjes is het natuurlijk veel gezelliger. De temperatuur zakt maar langzaam, want om half 11 is het nog steeds 26 graden. Het waait wel flink. Alsof er iemand met een föhn in mijn gezicht staat te blazen. Zo voelt de warme wind aan. Uiteindelijk ga ik toch maar naar binnen en 10 minuten later gaan de lampen flikkeren. Ik weet dan wat me te doen staat. Telefoon op de oplader, computer alvast uit zetten, zaklamp pakken en hopen dat de stroom niet uitvalt. Dikke pech, want op het moment dat ik de zaklamp pak, gaat alles uit. Daar sta ik dan in een donkere keuken! Gelukkig duurt het niet lang en na 5 minuten springt alles weer aan. Ook zie ik bliksem. Er wordt onweer verwacht en dat vind ik niet zo gek, na zo'n warme dag. De foto hiernaast is gisteren gemaakt (door Maxwell Kruger). Spectaculair hè? Het is al laat en het vroege opstaan breekt nu op. Tijd om naar bed te gaan! Als ik vanochtend wakker word dan staat het weer in schril contrast met gisteren. Koud en grijs! Bah! Het warme weer brengt ook een nadeel met zich mee. De stinkbugs!! Nu zaten ze al binnen, maar het lijkt wel of het aantal verdubbeld is. Ook buiten tegen de ramen zie je ze zitten. Gistermiddag vloog er weer één tegen me aan! Later voelde ik iets kriebelen en zat er één in mijn haar. Ik wilde de koelkast opendoen, zat er één op het handvat. Maar het toppunt ’s avonds toen ik een slok van mijn cola wilde nemen en ik iets tegen mijn lippen voelde…juist weer een stinkbug! Jakkes, wat een vieze beesten en wat zijn ze irritant. Ik hou mijn hart vast voor de zomer, wanneer ze weer in groten getale aanwezig zijn!

Vrijdag 1 april

2011-04-01T18:25:00.006+02:00

We zijn aan het wachten. Wachten op het mooie weer. Daar waar ik de grijze dagen vorig jaar op één hand kon tellen, heb ik nu handen tekort. Die groundhog Phil heeft ons mooi voor de gek gehouden met zijn voorspelling. Hij is uit zijn hol gekomen, wat schijnbaar betekende dat we een vroege lente zouden krijgen. Oké, toegegeven...we hebben al een paar mooie dagen gehad. De afgelopen dagen was het echter niet veel soeps. Grijs, koud en regenachtig. Gelukkig wordt er maandag en dinsdag zonnig weer verwacht en zo'n 23 graden! Hopelijk blijft dit zo, want ik kijk er al echt naar uit. Vandaag is het ook 1 april. Een slechte dag voor de mensen die makkelijk voor de gek te houden zijn. Ik merk er niet veel van, maar lees wel de verschillende grappen die vandaag zijn uitgehaald. Zoals Bierfabrikant Heineken en Douwe Egbert Senseo. Zij hebben de koppen bij elkaar gestoken en een baanbrekend product bedacht. Na de koffie- en theepads brengen ze in samenwerking met Philips de Heineken SENSEO® bierpad uit. ‘Voor koud bier met een heerlijke schuimkop, op een moment dat jouw uitkomt. Al het genot in één handzaam apparaat. Proost!’ Bolletje kondigde een paar dagen geleden aan met beschuit voor linkshandigen te komen. Het beschuitje past volgens de fabrikant in het rijtje van speciaal voor linkshandige mensen ontwikkelde producten zoals dunschillers, pennen en blikopeners'. Hahaha, daar zijn jullie toch niet ingetrapt hè? Je moet er maar opkomen. Gelukkig merk ik er weinig van, alhoewel de dag is nog niet om. Ik blijf alert!

We zijn inmiddels al druk met de voorbereiding van onze jaarlijkse Queens Birthday Party. Gisteren heb ik alvast een opzetje gemaakt voor de tekst die straks op de Evite uitnodiging komt te staan. Altijd lastig om een begin te maken, maar na een tijdje naar het witte scherm te hebben gestaard, kwam er toch wat inspiratie. Ook ga ik de etiketten voor de cocktails weer maken en heb ik meegedacht -of beter gezegd google geraadpleegd- waar je hier in de buurt t-shirts kunt laten borduren. De taken zijn inmiddels over de crew members verdeeld en Yolanda heeft ondertussen een mooie plattegrond gemaakt van de tuin. Zo weet iedereen straks waar en wat er moet komen te staan.

We gaan morgen ook weer een nieuw gerechtje uitproberen. John heeft een recept gevonden voor een super simpele en pittige Mongolian Beef. Ik heb de marinade gemaakt en het vlees ligt er nu in. Dit moet een nacht in de koelkast staan, zodat de marinade goed in het vlees kan trekken. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Vandaag wordt René (onze zwager) geopereerd aan zijn schouder. We wensen hem veel sterkte en hopen dat hij snel weer hersteld is. Beterschap René! Over een paar uurtjes en dan komt John weer thuis. We hebben nog niets gepland voor dit weekend, maar we zullen vast weer iets gaan doen. Misschien een museum of als het lekker weer is gaan wandelen. We zien het wel. Geen verplichtingen, want John heeft het al druk genoeg. Volgende week dinsdag gaat hij immers weer naar Fort Worth. Deze keer blijft hij tot en met zaterdag.

Voor dag en dauw...

2011-03-30T19:45:00.021+02:00

Ik schrok me rot toen de wekker ging. Normaal gesproken vind ik het fijn als ik de krekeltjes op mijn Iphone hoor (dat is het geluid van mijn wekker), maar deze keer werd ik er niet blij van. Ik zat namelijk nog in een diepe slaap. Het was immers nog maar half 5! Tja, het was moeilijk om uit mijn bed te komen, maar er was werk aan de winkel. Samen met John naar de zonsopgang in Washington. John was er inmiddels al uit en toen hij klaar was kon ik gaan douchen. Daar werd ik lekker wakker van. We hadden alle spullen opgezocht en konden vertrekken. Het ritje naar DC liep voorspoedig. Wat wil je ook zo vroeg...er was nog geen kip op de weg. Behalve die paar dode beesten langs de kant van de weg, maar dat terzijde. We hadden de auto geparkeerd en zagen al veel fotografen lopen. Inclusief rugzakken en statieven. Op ons gemak zijn we richting Tidal Basin gelopen. Het was gisteren behoorlijk koud, dus de keuze om mijn winterjas aan te doen was geen overbodige luxe. De temperatuur gaf -1 aan, maar de gevoelswaarde was -6. Het fototoestel werd tevoorschijn gehaald en toen was het wachten op de zon. Het was een heldere lucht, dus in tegenstelling tot vorig jaar zouden we een mooie zonsopgang krijgen. Over vorig jaar gesproken, ik zag dezelfde gids die ons vorig jaar mee op sleeptouw heeft genomen. Ook nu had hij weer een groepje bij zich en was druk met tips te geven aan zijn volgers. Ook was het nu drukker met fotografen dan vorig jaar. Niet gek als je weet dat dinsdag de mooiste dag van de week zou worden. Je zag ze overal staan. De statieven werden op de juiste plaats gezet en er werd al veel gefotografeerd. Het Jefferson Memorial is altijd mooi uitgelicht, dus er werden al plaatjes geschoten. Om de tijd te doden deed ik ook nog maar eens een poging. Kansloos natuurlijk, want zonder statief is het erg lastig om scherpe foto's te krijgen. We moeten er toch echt één gaan aanschaffen.

De zon kwam langzaam op en er ontstond een warme gloed over Tidal Basin. Wat zag het er toch anders uit in vergelijking met zaterdag. Toen was het zo ontzettend druk en nu is het lekker rustig. Nadat ik een paar foto's had gemaakt van het Jefferson Memorial met de warme gloed van de zon, liepen we verder. De cherry blossoms kleurden mooi op. Hoewel ik al zo veel foto's heb van deze mooie bloesems, vind ik dat ik er nog wel een paar kan toevoegen aan de collectie. Met af en toe een stop, wandelen we op deze rustige dinsdagochtend langs het Tidal Basin. Het valt ons op dat er alleen maar fotografen op pad zijn. Voor de toeristen is het waarschijnlijk iets te vroeg. Die komen later pas. Ik heb soms moeite gehad met fotograferen, want mijn handen waren bevroren. Ik had er niet meer aan gedacht om mijn handschoenen mee te nemen. Stom, want dan had ik mijn handen even op kunnen warmen. We kwamen op een stuk waar het minder hard waaide. Gelukkig, want zie maar eens een goede foto te maken met bewegende takken in beeld. Een scherpe foto maken wordt dan een hele uitdaging, kan ik je zeggen. We zijn zelfs op een bankje gaan zitten. Met de zon in ons gezicht was het even een verademing. Het enige wat ontbrak was een lekker bakje koffie. Volgende keer maar de thermoskan mee... Na deze korte pauze gingen we weer verder met fotograferen. Waar je ook kijkt, je zou van alles wel een foto willen maken.De warme gloed was inmiddels al verdwenen en de zon werd wat feller. Ook kwam er bewolking binnendrijven. Op sommige plaatsen zaten de cherry blossoms nog in knop en op andere plaatsen had ik het idee dat ze op hun piek waren. Waarschijn de locatie waar ze staan. Op sommige punten staan ze langer in de zon. We zijn verder gelopen en we hebben genoten van deze mooie, maar erg vroege ochtend in Washington.

Het rondje langs Tidal Basin was gemaakt en mijn kaart was ondertussen ook al vol geraakt. Ik had natuurlijk nog een geheugenkaart bij, dus het was geen probleem. We besloten hierop maar terug naar huis te gaan. Tenminste ik dan, want John moest naar zijn werk. Ik heb hem daar afgezet en ben richting Great Falls gereden. Eerst moest ik nog even langs de supermarkt. Ik ging namelijk lasagna maken, want Petrick en Farid kwamen die avond eten. Vooraf heerlijk vers brood met olie en kruiden van Oil & Vinegar. Die hadden we laatst uit Nederland meegenomen en kwam nu goed van pas. Als dessert zou John aardbeien in Mascarpone maken. Het duurde even voordat de mannen arriveerden. John belde me op, dat ze nog even bij de cherry blossoms gingen kijken. Petrick en Farid hadden dit in Washington nog nooit gezien, dus een bezoekje mocht niet uitblijven. Voor John was het een tweede rondje langs Tidal Basin. Hij had zijn work-out voor die dag wel gehad. In 3 kwartier waren ze rond. Het was meer een rondje van...been there, done that...vink! Om half 7 kwamen ze dan toch thuis en hebben we eerst een drankje gedaan en gesmikkeld van het brood met de verschillende sausjes. De lasagna stond in de oven en niet veel later konden we daar aan beginnen. Met John's dessert was het een smakelijke afsluiter van het etentje. Om half 10 zijn Petrick en Farid weer weggegaan. Het vroege opstaan begon zijn tol te eisen, want ik hield niet meer op met geeuwen. Om 10 uur vond ik het dan ook welletjes en ben mijn bed ingedoken.

Klik hier voor alle foto's.

Bezoekje aan de Cherry Blossoms in DC

2011-03-28T20:14:00.037+02:00

Na een rustige week is John vrijdag weer thuis gekomen. Het vliegtuig was weer lekker op tijd, dus rond een uur of 4 stond hij bij de voordeur. Het was even omschakelen voor John, want hij was afgelopen een temperatuur van 28 graden gewend. Dat lijkt hier nog heel ver weg. De lente heeft zich even laten zien, maar het is op het moment best koud! Dat heeft ons echter niet tegen gehouden om naar de cherry blossoms te gaan kijken. Op zaterdag zijn we naar het metrostation in Falls Church gereden. In het weekend kun je daar gratis parkeren. Ideaal dus! Met de oranje lijn zijn we richting Smithsonian gereden. Een perfecte halte om uit te stappen, want het ligt vrij centraal t.o.v. de bezienswaardigheden. Het zonnetje scheen lekker, maar eenmaal op de Mall was het toch best frisjes. Niet gek, want het is een open ruimte en weinig bebouwing. Op ons gemak zijn we naar Tidal Basin gelopen. De cherry blossoms staan rond dit basin. We zagen dat veel knoppen nog uit moeten komen. De piek is dan ook nog niet bereikt, maar het zal niet lang meer duren, denk ik. Tenminste als het koude weer en regen geen roet in het eten gooit. Ondanks dat was het weer prachtig om te zien. Het was natuurlijk ontzettend druk. Kan ook niet anders, want het was tenslotte zaterdag en de bloesems trekken veel mensen aan. We hadden ons fototoestel meegenomen. Vorig jaar hebben we al heel veel foto’s gemaakt, dus de drang om alles vast te leggen was er dit jaar niet. Maar ja, als je daar rondloopt dan gaat het toch weer kriebelen en hupsakee, camera toch maar uit de tas gehaald. Niet alleen de bloesems zijn erg mooi om te fotograferen, maar ook alles wat daarmee samenhangt. De mensen op het gras, schilders aan het werk…. Ondanks dat het koud was, hadden we het geluk van een strak blauwe lucht. Dat steekt mooi af tegen de bloesems.

De diversiteit aan mensen is op zo’n dag geweldig. Van klein tot groot, van jong tot oud…iedereen geniet van de bloesems. Er werd dan ook vaak geposeerd voor, onder of achter een kersenbloesemboom. We zijn langs Tidal Basin richting het Jefferson Monument gelopen. Onderweg kwamen we een groepje nonnen tegen. Wat hadden die een lol samen. Ik kon het niet laten om er een paar foto’s van te nemen. Ik heb altijd een gevoel van gêne om mensen te fotograferen. Niet iedereen stelt het namelijk op prijs als je een foto van ze maakt. Dus ik probeerde het zo onopgemerkt mogelijk te doen. Nadat ze zelf foto’s van de bloesems hadden genomen, liepen ze door. Ik ook, want ik was nog niet helemaal tevreden en wilde nog een paar foto’s van ze maken. Je begrijpt het al; ik in de achtervolging! Ik leek wel een stalker, hahaha. We waren inmiddels bij het grasveld achter Jefferson Memorial aangekomen toen ze zelf weer foto’s gingen nemen. Ik ook, maar dan van de nonnen. Op een gegeven moment zag ik John naar de nonnen toelopen en hij vroeg of hij een foto van ze moest maken, zodat ze er allemaal op stonden. Geniaal natuurlijk, want niet alleen was het erg galant, maar ook meedenkend. Zo kon ik ze namelijk ook goed fotograferen. Toch fijn zo’n man met goede ideëen! Ze gingen voor hem staan met de rug naar hem toe. Eén en al gegiechel en John wist niet goed wat hij moest verwachten. Er werd afgeteld, 3,2,1….en toen draaiden ze hun hoofd richting John. Gelukkig, want je weet maar nooit waar nonnen nog meer toe in staat zijn. Toen ik dit tafereel zag moest ik gelijk aan de film Sisters Act denken. John werd bedankt en ik kreeg een paar lachende blikken naar mij toegeworpen, want ze hadden wel door dat ik ook foto’s aan het maken was. We gingen verder met onze wandeling rond de Tidal Basin.

Niet alleen de bloesems zijn mooi om te zien, maar ook de mensen. Zo ook een jongen met een klein hondje in zijn stylish verantwoorde handtas. De hond scheen het allemaal wel prima te vinden. Het hele plaatje klopte wel, want alles was op elkaar afgestemd. Het hondje zat er dan ook trendy bij. Ook was er een bruiloft gaande, wat natuurlijk veel bekijks trok. Niet veel verder zaten er mensen op een bankje, kinderen waren aan het spelen en iedereen genoot van deze mooie dag.

Afin, we liepen verder en we kwamen bij een ranger uitgelopen die niet veel later wat ging vertellen over de Cherry Blossoms. Zo leerden we dat bij het planten van de eerste boom slechts 5 mensen aanwezig waren. Op 6 januari 1910 arriveerden 2000 cherry blossoms in Washington DC. Helaas werd er een paar dagen later geconcludeerd dat de bomen geïnfecteerd waren. Om de rest van de fauna in stand te houden moesten deze bomen vernietigd worden. Maar ja, het was een gift van Japan. Het zou erg onvriendelijk overkomen om hun gift te vernietigen. Na wat brieven over weer tussen de Secretary of State en de Japanse Ambassadeur werd er een beslissing genomen. De bomen werden verbrand en er zouden nieuwe bomen verscheept worden. Deze keer werden het ook meer, maar liefst 3020 cherry blossoms. Op 26 maart 1912 kwamen de bomen aan in Washington DC. Een andere anekdote ging over de bouw van het Jefferson Memorial in 1938 waarvoor de nodige cherry blossoms bomen moesten wijken. Een groepje vrouwen was het daar niet mee eens en ketenden zich vast aan de bomen. Het was een politiek standpunt tegen President Franklin D. Roosevelt. Er waren o.a. vrouwen bij van de ambassade. Deze dames laten arresteren was geen optie, dus de werkmannen gaven ze koffie, eten en nog meer koffie. Maar na het drinken van zo veel koffie, moesten de vrouwen op een gegeven moment naar het toilet en tja, ze zaten nog steeds vast aan de boom. De vrouwen vroegen of de werkmannen hun konden bevrijden en daarmee kwam ook gelijk een einde aan hun actie. Er werd beloofd om de bomen langs de Tidal Basin te herplanten. Zo werden de bomen een natuurlijke omlijsting van het Jefferson Memorial.

Na dit stukje geschiedenis zijn we verder gelopen. De zon werd minder sterk en het werd kouder. We hebben onze wandeling wel afgemaakt. Het rondje zat erop en zijn toen naar het Washington Monument gelopen. Daar was een band aan het spelen op het podium. Gedurende het festival zullen hier optredens plaatsvinden van dansers, zangers, muzikanten. Uiteindelijk hebben we nog wat gegeten in de stad en zijn daarna met de metro weer terug naar Falls Church gegaan. We hebben de auto opgepikt en zijn naar huis gereden. Hiermee kwam een einde aan een mooie dag in DC!

Zondagochtend bij het opstaan was ik erg benieuwd hoe het er buiten uitzag. Er was namelijk sneeuw verwacht. Tot mijn verbazing lag er helemaal niets. Gelukkig! Hoewel de sneeuwval minimaal zou zijn, ik zit er niet meer op te wachten. Zondag hebben we lekker thuis doorgebracht. John in de tuin en ik achter de laptop. Mijn foto’s moesten natuurlijk bewerkt worden. Deze week hebben we ons voorgenomen om een keer heel vroeg naar DC te rijden en te gaan fotograferen met zonsopgang. Vorig jaar had ik een fotosafari cadeau gekregen, maar het was toen erg bewolkt. Nu gaan we het voor de tweede keer proberen. Niet met een professionele gids, maar gewoon met zijn tweetjes. Zoals het er nu naar uitziet, wordt dinsdag de beste dag om dit te gaan doen. Weinig bewolking, dus ik ben benieuwd. Het wordt in ieder geval vroeg opstaan, want de zon komt rond zeven uur op. Aiai, dat wordt even doorbijten als de wekker gaat….

Voor alle foto's, klik hier.